ซาตานพ่ายใจรัก

โดย: Lantana-Pakakrong



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : ฉันชอบเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เช้าวันใหม่ของไร่เดชาภิรมย์

อาคมเรียกคนงานทุกคนในไร่ให้มารวมตัวพร้อมกันตรงหน้าออฟฟิศ เขาแนะนำภากรณ์หลายชายคนโตของเจ้าของไร่ว่าจะมาช่วยงาน ดูแลเรื่องต่างๆภายในไร่ต่อจากนี้ ใช้เวลาไม่นานมาก ทุกคนต่างก็แยกย้ายกลับไปทำงานที่ตนรับผิดชอบอยู่ ภายในออฟฟิศวันนี้ทุกคนล้วนแต่มีชีวิตชีวา สาวเล็กสาวใหญ่อารมณ์ดี้ด้าเป็นพิเศษ เจ้านายของไร่ที่อยากพบหน้าคาตา หล่อเหล่าเหมือนเทพบุตรเดินดิน พนักงานผู้ชายตลอดถึงคนงานชายที่ต้องเข้ามาติดต่อในออฟฟิศยังต้องเหลียวมองเจ้านายตัวเองทุกครั้งที่มีโอกาส

ภากรณ์นั่งอ่านเอกสารสำคัญๆของไร่ จนตอนนี้ใกล้จะเที่ยงแล้ว ยัยเด็กจอมดื้อของเขาก็พยายามหลบหน้าหลบตาเขาตั้งแต่เช้า วันนี้ยังไม่เห็นตัวสาวเจ้าเลยแม้แต่น้อย เขาต้องยอมรับกับใจตัวเองว่า เขาอยากเจอ อยากพูดคุย และที่สำคัญสุดตอนนี้เขาอยากขอโทษเธอสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น ภากรณ์เดินออกมาหยุดตรงประตูหน้าห้องทำงานส่วนตัวของเขา “มีใครเห็นแก้วตาบ้างครับ” นีนุชนักบัญชีสาวกำลังจะเอ่ยตอบ แต่ชายหนุ่มรีบแทรกขึ้นทันที “ตามเขามาพบผมด้วยครับตอนนี้เลย” หันหลังพร้อมปิดประตูกลับเข้าห้องทำงานตามเดิม แก้วตาเองที่กำลังช่วยเช็คสต็อกปุ๋ยของไร่ต้องรีบบึ่งรถมอเตอร์ไซด์คู่ใจกับออฟฟิศที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนักทันทีหลังจากที่วางสายจากนีนุช

เรียกเราทำไม

อาจจะเรียกใช้งานก็ได้ สาวน้อยคิด

ก๊อก ก๊อก “ขออนุญาตเข้าไปคะ คุณหลุยส์มีอะไรให้แก้วรับใช้คะ”

“เธอทานข้าวเที่ยงที่ไหน”

“ทานที่โรงอาหารเหมือนทุกๆคนคะ” ถามทำไมแก้วตาขมวดคิ้ว

“ไป งั้นเราไปทานข้าวกัน “ เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเดินเข้ามาหาเธอ แก้วตาเก้าถอยหลังทันทีตามสัญชาตญาณของเธอ “ทำไมต้องทำท่าทางกลัวฉันขนาดนั้นด้วย ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกนะ แค่จะไปทานข้าวพร้อมเธอด้วยเฉยๆ ..... อย่าลืมสิว่าฉันยังใหม่สำหรับที่นี่ แล้วฉันก็สนิทกับเธอมากที่สุด “ แก้วตามองรอยยิ้มแปลกๆของเขาแล้วขนลุกเกลียว ไอ้ที่ว่าสนิทที่เขาพูดกับเธอนั่น ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าของหมายถึงเรื่องอะไร ไปก็ไป แก้วตาเดินนำเขาไปที่รถจักรยานยนต์คู่ใจ

“คุณหลุยส์ขับนะคะ เดี่ยวแก้วจะบอกทางให้”

“ฉันขับไม่เป็นหรอก รถแบบนี้ เธอขับแล้วกัน รถเธอนี่ เราสองคนจะได้ปลอดภัยสุด”

แก้วตาคร่อมมอเตอร์ไซด์ สตาจท์รถ ภากรณ์รีบตามขึ้นมานั่งแล้วเกาะเอวเธอไว้แน่น เธออยากจะต่อว่าเขานะ แต่คิดว่าเขาคงอ้างโน้นอ้างนี้กับเธออีกเป็นแน่ ภาพเจ้าของไร่นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์มาจอดบริเวณข้างๆ โรงอาหาร เรียกสายตาจากทุกคู่ได้เป็นอย่างดี ทุกคนที่นี่ทราบอยู่แล้วว่านี้คือเจ้านายคนใหม่ของพวกเขา แก้วตานั่งรับประทานอาหารกับเจ้านายหนุ่ม 2 คน ในพื้นที่ส่วนตัวห่างออกไปจากคนงานอื่นๆพอสมควร

“เธอชอบนั่งเขี่ยข้าวเล่นแบบนี้เป็นประจำเหรอ” เจ้านายถาม “ไม่ใช่หรอกคะ แก้วแค่ไม่ชิน ดูซิคะ คนมองดูเราสองคนกันใหญ่เลย” “อยากดูก็ดูไปสิ คนนั่งกินข้าว ใครจะดูหนักหนา “ ทั้งสองรับประทานอาหารคาว หวานที่ทางโรงอาหารเตรียมไว้สำหรับพนักงานทุกคนเป็นที่เรียบร้อย แล้วก็เป็นอย่างที่เขาว่าตอนนี้พนักงานทุกคนเริ่มพักผ่อนตามอิริยาบถของตนเอง นั่งพูดคุยบ้าง เล่นหมากรุกบ้าง บางคนก็ใช้เวลานี้นอนพักผ่อนเอาแรง ต่างเลิกสนใจในตัวเขา มีบางส่วนที่เป็นหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ที่ยังชม้ายชายตาแลเจ้านายหนุ่มคนนี้อยู่เนืองๆ “อาคมบอกว่า หลังไร่ของเรามีน้ำตกด้วย เธอพาฉันไปหน่อยสิ” “จะไปตอนนี้เลยหรอกคะ เดี่ยวก็จะถึงเวลาทำงานของแก้วแล้วด้วย “ ตอบเขาเสียงเบา “คำสั่งของฉันที่หละ งานของเธอโดยตรงเลยแก้วตา” ชายหนุ่มบอกเสียงดังแล้วมุ่งหน้าไปยังรถมอเตอร์ไซด์ของหญิงสาว

น้ำตกหลังไร่มีขนาดไม่ใหญ่มาก ร่มรื่นเย็นสบาย มีน้ำไหลผ่านตลอดทั้งปี มีแคร่ไม้ไผ่ขนาดใหญ่ที่สร้างยื่นลงไปในน้ำ ไว้สำหรับนั่งแล้วเอาเท้าไปแช่น้ำ ภากรณ์เมื่อมองเห็นดังนั้น เขาก็รีบถอดรองเท้า ถุงเท้า และผับขากางเกงขึ้นทันที เขาเอาเท้าแช่ลงไปในน้ำใสๆ มองเห็นปลาตัวน้อยชัดเจน

“มานั่งด้วยกันสิ สบายมากเลยนะ” ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวที่ยังคงยืนอยู่ “ไม่เป็นไรคะ แก้วยืนรออยู่ต้องนี้ดีกว่า”

“ตามใจเธอก็แล้วกันนะฉันว่าจะนั่งพักที่นี่สัก 2-3 ชั่วโมง” ชายหนุ่มเอยแกล้ง

“ถ้านานขนาดนั้น แก้วขอตัวเป็นทำงาน แล้วอีก 2 ชั่วโมงจะแวะมารับกลับนะคะ”

“ไม่ได้ ฉันไม่อนุญาต เธอต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่ เลือกเอาว่าจะยืนจนเหมื่อยขา หรือมานั่งนี่..... “ ภากรณ์ใช้มือตบลงเบาๆ ใกล้ๆที่เขานั่ง แก้วตานั่งโดยขัดไม่ได้ แต่เลือกที่จะนั่งห่างกับเขาแทน เห็นดังนั้นภากรณ์ขยับอย่างรวดเร็วมานั่งข้างเธอ ใกล้กันจนแทบจะสิงตัวเธอ และไม่ใช้เพียงแค่นั้นเขายกแก้วตาให้มานั่งบนตักของเขาแล้วโอบเธอไว้จากด้านหลัง แก้วตาตกใจมากพยายามจะดิ้น แต่ยิ่งดิ้นเขายิ่งกอดเธอแน่นขึ้น เขาทำบ้าอะไรของเขานะ “ปล่อยแก้วนะคะ” หญิงสาวโวยวาย “อย่าดิ้นนะแก้ว ขอฉันนั่งแบบนี้สักพักได้ไม่” เขาเสียงสั่นพร่า พูดเบาๆชิดริมหูข้างซ้ายของเธอ “ ค คุณหลุยส์ทำแบบนี้ทำไม  อึก อือ “ อยู่ดีๆแก้วตาก็ปล่อยโฮออกมาด้วยความน้อยใจเขา ชายหนุ่มบิดตัวให้เธอหันหน้ามาทางเขา พร้อมใช้มือข้างหนึ่ง และริมผีปากหนาได้รูปซับน้ำตาให้ยัยจอมดื้อ ที่ตอนนี้ขี้แยอีกด้วย  “ไม่ร้องนะครับแก้ว ฉันแค่อยากขอโทษเธอสำหรับเรื่องเมื่อวาน”

“ขอโทษเรื่องเมื่อวาน แต่ตอนนี้คุณหลุยส์ก็ยังรังแกแก้วอีกอย่างนั่นเหรอคะ “

“ใครบอกว่าฉันรังแกเธอ ฉันไม่ได้รังแก ฉันก็ไม่รู้ทำไมฉันทำแบบนี้กับเธอ ......ฉันไม่เคยทำแบบนี้กับใครที่ไหนเลยนะ  เป็นกับเธอคนแรก ฉันว่า.....” หญิงสาวยังสะอื้นเล็กน้อย แต่ดวงตากลมโตใสแป้ว  จ้องมองเขาไม่ยอมกระพริบตา  

“ฉันคิดว่า....

ฉันชอบเธอ”






แก้วตาหัวใจเต้นรัวๆ ส่งผลให้หน้ามีสีแดงระเรื่อลงไปจนถึงลำคอ 

เขาชอบเธอเหรอ จะชอบได้อย่างไร 

เมื่อเราทั้งสองคนเพิ่งเจอหน้ากันแท้ๆ หรือเขาจะคิดว่าเธอเป็นคนบ้านๆ มาพูดคำหวานเข้านิดเข้าหน่อย จะทำให้หลงคารมของเขา ไม่ได้การแล้ว เธอต้องอยู่ให้ห่างผู้ชายอันตรายคนนี้โดยเร็วที่สุด แล้วหน้าตาของเธอเริ่มบึ้งตึงโดยฉับพลัน “ปล่อยคะ ปล่อยแก้วเดี่ยวนี้นะ แก้วไม่หลงกลคุณหรอก ปล่อย ย ย” แก้วตาฝืนตัวเองให้หลุดจากอ้อมกอดของเขา “แก้วเป็นอะไร อย่าดิ้น น “ ทั้งสองคนยื้อตัวเองไปมา

ตูม! (น้ำกระจาย)

แรงดิ้นฝืนของแก้วตาทำให้ทั้งสองคนตกลงไปในน้ำที่ไม่ได้ลึกอะไรมาก ภากรณ์ดึงแก้วตามาเผชิญหน้ากับเขา “เธอเป็นอะไรของเธอนะ ดิ้นทำไม หรือฉันพูดอะไรผิดเหรอ” แก้วตามองหน้าหนุ่มหล่อด้วยแววตาโมโห “ใช่คะ คุณหลุยส์พูดผิด ผิดมากด้วย คุณมาหลอกแก้ว มารังแกแก้วทำไม แก้วไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจไม่ทราบ “ ภากรณ์คิ้วขมวด เขางงไปหมด เขานะเหรอกำลังหลอกแก้วตา “ฉันหรอกอะไรเธอ ฉันบอกว่าฉันชอบเธอต่างหาก” “คุณหลุยส์จะมาชอบแก้วได้ยังไง เราเพิ่งจะรู้จักกันนะคะ หรือคิดว่าแก้วเป็นเด็กบ้านนอก โง่ๆคนหนึ่ง จะรังแกยังไงก็ได้” “แก้ว แก้ว หยุดดิ้นเดี่ยวนี้........ฟังฉันนะ ที่ฉันพูด ฉันพูดออกมาจากใจจริงๆ “ เขาไม่เข้าใจเธอเลย ทำไมเข้าใจอะไรอยากเย็นขนาดนี้ “ฉันรู้ว่าเราเพิ่งเจอกัน เธอจะเชื่อฉันหรือเปล่าก็คงต้องแล้วแต่เธอ” แก้วตาหยุดดิ้น ช้อนตากลมใสแป้วมองหน้าเขาอีกครั้ง  ให้ตายสิ!!!เขาเกลียดตัวเองชะมัด แก้วตาไม่รู้หรือยังไงถึงได้ทำหน้าตาบ๋องแบ๋วแบบนี้ใส่เขา น่าจับมาจูบหนักๆนักยัยจอมดื้อเอ่ย   

ภากรณ์ถอนหายใจระงับอารมณ์ตัวเอง “ฉันอายุ 30 แล้วและก็ไม่เคยมีคนรักมาก่อน ตั้งแต่เจอเธอเมื่อวานจนถึงตอนนี้ ฉันรู้สึกได้เลยว่ามันแปลกๆ ไม่รู้หรอกนะว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร  ฉันเจอหน้าเธอแล้วรู้สึกถูกชะตา พอรู้ว่าเธอมีชีวิตที่น่าสงสาร มีเรื่องร้ายๆเข้ามาฉันอยากอยู่ด้วย ในตอนที่เจอสิ่งร้ายๆเหล่านั้นอยากกิดเธอไว้ในอก อยากปกป้องเธอ ไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอ แล้วยิ่งตอนเธอดื้อกับฉันและหันหลังให้ ฉันยอมรับว่าสติตัวเองขาดลงทันที ทนไม่ได้ที่เธอจะจากไป ฉันรู้ว่ามันเร็วไปจริงๆเหมือนที่เธอบอก แต่ความรู้สึกนี้มันไม่เคยเกิดกับผู้หญิงคนไหน มันไม่ธรรมดานะ........เธอพอจะเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างหรือยัง” ทั้งสองจ้องตากันตลอด แก้วตาเหมือนถูกดูดให้หลงเข้าไปในที่ที่สวยงาม นี่เขาสารภาพว่าชอบเธอเหรอ เหมือนฉากหนึ่งในละครที่เธอเคยดูยังไงอย่างนั้น แก้วตาถ้าเธอกำลังฝันอยู่ก็ตื่นขึ้นมาได้แล้วว ภากรณ์ไม่อาจละสายตาจากแก้วตาได้ เขาค่อยๆโน้มตัวแนบริมฝีปากไปใกล้ๆริมฝีปากของเธอ  “อย่า คะ” แก้วตาหลบหน้าอย่างเอียงอาย ภากรณ์เปลี่ยนตำแหน่งประทับริมฝีปากไปยังหน้าฝากใส “ฉันชอบเธอจริงๆนะ เชื่อหรือเปล่า” คำถามนั้นทำให้แก้วตาหน้าแดงราวมะเขือเทศสุก เขินอายไม่ตอบเขา “เอาใหม่ๆ ฉันขอถามใหม่ เธอหละแก้ว ชอบฉันบ้างหรือเปล่า “ แก้วตากรีดร้องในใจใช้มือทุบหน้าอกเขาเบาๆและพยายามจะหันหลังให้เขา เธออายเขาเหลือเกิน จะบอกยังไงหละเธอนะตกหลุมรักของเขาตั้งแต่เห็นหน้าเขาครั้งแรกแล้ว รักแรกพบเธอ แต่ก็สับสน จะให้คิดอะไรไปไกลนั่นคงทำไม่ได้ เพราะองค์ประกอบหลายๆอย่าง

เธอเป็นใคร

เขาเป็นใคร

เธอเข้าใจเรื่องนี้ดี

“บอกแล้วใช่ไม่ อย่าหันหลังให้ฉัน อื้อ “ ภากรณ์คลอเคลียริมฝีปากบริเวณใบหน้าของหญิงสาว “คุณหลุยส์ อย่าทำแบบนี้คะ เดี่ยวมีใครเห็นเข้า “ “ก็ได้ แต่เธอต้องบอกฉันมา เธอชอบฉันบ้างหรือเปล่า” แก้วตาบิดตัวเอียงอายไปมาในน้ำ หน้าแดงปลั่ง เมื่อเห็นอาการเช่นนั้น ภากรณ์รู้โดยทันทีว่าเธอคงคิดไม่ต่างกัน เขากอดเธอ และเธอก็กอดตอบเขาแน่น

“คุณหลุยส์คะ เรื่องของเราคุณหลุยส์อย่าเพิ่งบอกใครได้ไม่คะ” แก้วตาถามออกไปเมื่อตอนนี้เธอและเขากลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านพักรับรองของชายหนุ่ม เธอคงจะกลับบ้านหรือออฟฟิศไปด้วยสภาพนี้ไม่ได้ “ทำไมหละแก้ว” ภากรณ์กระซิบข้างหูเบาๆ พวกเขากำลังนั่งกอดกันบนโซฟาตัวยาว “ คือว่า แก้วว่ามันเร็วเกินไปที่คนอื่นจะรับรู้นะคะ คุณเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้ไม่กี่วัน หากใครรู้เข้าคุณจะเสียหายนะคะ “ ภากรณ์พยักหน้า งึก งึก แต่ยังคลอเคลียร์หญิงสาวไม่ห่าง เขาก็คิดเช่นเดียวกับเธอ แต่เธอตั้งหากที่น่าจะถูกคนอื่นเข้าใจผิดไปด้วย “แต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องมาทานข้าวเย็นที่นี่กับฉันทุกวัน และห้ามคุยกับผู้ชายคนไหนเด็ดขาด ทำได้ไหม”

“คุณอาคม และพี่เดชก็ไม่ได้เหรอจ๊ะ”

“ใครก็ไม่ได้” ภากรณ์ทำเสียงดุ เขาหึง เขาหวงหล่อนมากไม่รู้ตัวเลยหรือไง

“แต่แก้วต้องทำงานกับพวกเขานี้คะ จะไม่ให้คุยกันเลยแก้วคิดว่าคงทำไม่ได้แน่”

“ 5 5 5 ยัยจอมดื้อเอ่ย ถ้าเป็นเรื่องงานฉันไม่ห้ามหรอก ทีนี้เข้าใจหรือยัง”

“ไม่เข้าใจค่ะ “ แก้วตาโพรงขึ้นมา “แก้วไม่ใช่ยัยจอมดื้ออะไรนั่นสักหน่อยนี่คะ”

ภากรณ์เมื่อได้ยินก็ขำไม่หยุด ตั้งแต่แม่เล็กจากไป เขาก็ไม่เคยหัวเราะดังและนานแบบนี้อีกเลย จนได้มาเจอเธอ .......ยัยจอมดื้อคนนี้

1 อาทิตย์ผ่านไปอย่างรวดเร็วทั้งภากรณ์และแก้วตามีความสุขมาก แก้วตาบอกกับพ่อแม่ว่าช่วงนี้งานยุ่งและต้องนำปิ่นโตไปส่งให้เจ้านายคนใหม่ทุกวัน ทำให้ต้องกลับบ้านช้าลงเธอต้องบอกเช่นนั้นเพื่อไม่ให้ทั้งสองสงสัย  เธอและภากรณ์เมื่ออยู่ที่ทำงานจะทำตัวปกติ แต่บ้างครั้งเจ้านายหนุ่มก็มักอ้างเรียกตัวแก้วตาเข้าไปหาเอกสาร จัดเอกสาร ชงกาแฟให้เขาบ้าง เพื่อหากำไรจากริมฝีปากหอมๆหวานๆของเธออยู่บ่อยก็ตามที    พวกเขาจะใช้เวลาด้วยกันแบบคู่รัก ทานข้าวด้วยกัน 2-3 ชั่วโมงหลังจากเลิกงานในทุกวัน แต่พรุ่งนี้แล้วที่เขาต้องกลับกรุงเทพตั้งแต่รุ่งสาง.........

"ฉันคงคิดถึงเธอแย่เลย ....... แก้วตา"  วันนี้เขาพูดประโยคนี้ซ้ำให้เธอฟังนับสิบๆรอบแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

Lantana-Pakakrong


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha