ซาตานพ่ายใจรัก

โดย: Lantana-Pakakrong



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : ก่อนพายุใหญ่จะมา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

กรุงเทพมหานคร 

บ้านเดชาภิรมย์บรรยากาศของเย็นวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ คุณหญิงนภาพรรณเนรมิตห้องรับประทานอาหารของบ้านให้หรูหรามากกว่าทุกๆวัน อาหารเลิศรสจากโรงแรม 5 ดาว จานชามแบรนด์ดังจากอิตาลี รวมไปถึงดอกไม้หอมและราคาแพงที่ประดับตกแต่งไปทั่วทั้งห้อง บนโต๊ะอาหารมีคุณหญิงนภาพรรณนั่งอยู่หัวโต๊ะ ถัดมาคือคุณธานินทร์ ภากรณ์และคุณหญิงพรสรรค์แขกพิเศษของค่ำคืนนี้ “โอ้โห่ นี่มันอะไรกันครับเนี้ยะ” เสียงดังจากผู้มาใหม่ “รีบมานั่งสิตาเล็ก เขารอแกอยู่คนเดียว “ประมุขของบ้านเอ่ย “วันนี้มีอะไรพิเศษหรือครับคุณย่า ทำไมทุกอย่างดูอลังการขนาดนี้ครับ” หลานชายคนโปรดถามออกไป “ก็วันนี้คุณหญิงพรให้เกียรติมาทานข้าวที่บ้านเรา แถมครอบครัวยังอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา จะให้ธรรมดาๆก็ไม่ใช้ย่าสิ จริงไม่” “นี่ผมตกข่าวอะไรไปหรือเปล่าครับนี่ หญิงพรกับพี่หลุยส์ อือ มันยังไงกันครับ” คุณหญิงนภาพรรณหัวเราะชอบใจก่อนเฉลย “ตายแล้วตาเล็ก เราไปอยู่ไหนมา ชาวบ้านเขารู้กันทั่วแล้ว เรายังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าตัวเองกำลังจะมีพี่สะใภ้นะ” หญิงสาวที่ถูกกล่าวถึงพูดขึ้นอย่างเขินอาย “ ยังไม่ถึงขนาดนั้นหรอกคะ คุณย่า หญิงกับพี่หลุยส์เรายังไม่ได้คิดไกลถึงขนาดนั้น ต้องดูๆกันไปอีกนาน”

“ว้าว ๆ อะไรนี่  เดี่ยวนี้หญิงพรมีความลับกับเพื่อนเหรอ ไม่เห็นบอกอะไรเราบ้างเลย”

“ไม่ใช่นะเล็ก เพียงแต่หญิง....”

“เรื่องอย่างนี้จะให้ฝ่ายหญิงพูดได้ยังไงตาเล็ก จริงไม่ตาหลุยส์ “

“ครับคุณย่า” ภากรณ์เอ่ยเสียงค่อยๆ ภากรณ์ในวันนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว เรื่องงานที่บริษัทกลายเป็นเรื่องเล็ก ไม่ว่าจะปัญหาเล็กปัญหาใหญ่ ชายผู้นี้ไม่เคยหวั่น เขาผ่านอุปสรรคมาแล้ว ร้อยแปดพันเก้า แต่เรื่องระหว่างเขากับคุณหญิงพรสวรรค์เขาจะแก้มันอย่างไงดี คิดเท่าไรก็ไม่มีคำตอบ หากเป็นเมื่อก่อน ก่อนหน้าที่จะเจอแก้วตา เขาจะไม่ลังเลเรื่องใดๆเลย คงมีงานหมั้นและงานแต่งงานกับหญิงสาวได้ เพราะตัวของหญิงสาวเองก็เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่ตอนนี้หัวใจของเขา ไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไปแล้ว ยัยจอมดื้อได้รับสิทธิ์ขาดในเรื่องนี้ไปเต็มๆ

“พ่อว่า ตาหลุยส์เครียดๆ นะลูก มีอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าครับคุณพ่อ”

“พี่หลุยส์เขาเครียดเรื่องงาน ที่ไร่อ้อยคะคุณลุง คุณย่า” คุณหญิงพรสวรรค์กล่าว

“ยังไงหละ ตาหลุยส์ ที่ไร่มีปัญหามากมายอะไรเหรอ ก็ไหนบอกว่าเป็นปัญหาเล็กๆ ย่าว่าไม่น่าจะเกินมือเรานะ “ คุณหญิงนภาพรรณสอบถาม

“ผมว่า เครียดเรื่องที่ไม่ได้อยู่ใกล้แฟนหรือเปล่าครับ คุณย่า “ คุณเล็กหัวเราะ

“เล็กนี่ก็ พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ “ ม.ร.ว. สาวพูออกมาเบาๆ เขินอายเป็นอย่างยิ่ง

“เครียดเรื่องนี้หรือเปล่า ตาหลุยส์” 5 5 5 คุณหญิงอารมณ์ดี

ภากรณ์ไม่ตอบ ได้แต่ฝืนยิ้มออกมา กลายเป็นตัวเขาเองที่ขึ้นเรือ แล้วดันไปเหยียบเรือสองแคม จะก้าวขาไปทางไหนก็ต้องจมอยู่ดี เขาจะผ่านขวากหนามนี้ไปได้อย่างไร   บรรยากาศยังดำเนินไปด้วยความชื่นมื่น โดยเฉพาะคุณหญิงนภาพรรณที่มีความสุขมากเป็นพิเศษ

“พี่หลุยส์จะลงไปดื่มน้ำในบ้านสักหน่อยไม่คะ”

“ไม่ดีกว่าครับ น้องพร พี่ขอตัวกลับก่อนดีกว่า”

“แบบนั้นก็ได้คะ วันนี้หญิงมีความสุขมาก ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”

“ครับ ราตรีสวัสดิ์นะครับ “

“คะ ราตรีสวัสดิ์คะ “ หญิงสวยโน้มตัวเข้ามาหอมแก้มเขาเบาๆ ก่อนเดินเข้าไปในบ้าน หญิงพรเข้าบ้านไปแล้ว แต่รถของเขายังนิ่งไม่เคลื่อนไหว หญิงพรเป็นสาวสูงศักดิ์ ทุกๆด้าน เพอร์เฟค บิดาของเธอเป็นเชื้อพระวงศ์ที่รับราชการเป็นนายทหารยศสูง ครอบครัวเป็นที่นับน่าถือตาของแทบทุกสังคม  เป็นหญิงสาวที่คุณย่าเขาเอ็นดู หมายมั่นปั้นมือที่จะให้มาเป็นหลานสะใภ้ ทั้งสองครอบครัวรับรู้เรื่องที่เขาทั้งสองคนคบกัน และที่สำคัญเขาตกปากรับคำคุณย่าไว้แล้ว


กริ่งๆๆๆๆ เสียงโทรศัพท์เบาๆ ทำให้หญิงสาวที่เหน็ดเหนื่อยจากการทำงานในไร่ และต้องกลับมาทำงานบ้านหลับไปแล้ว ตื่นขึ้นมาก่อนจะรีบก้าวเท้าไปยังหลังบ้านเพื่อรับโทรศัพท์จากหวานใจ

“แก้ว หลับหรือยังคนดี “

“คุณหลุยส์ไม่สบายหรือเปล่าค่ะ ทำไมเสียงดูเหนื่อยๆ “ หญิงสาวทักเขาขึ้นมา คำถามนี้เขาจำได้ว่าคุณพ่อเพิ่งจะถามเขาไปเมื่อตอนทานข้าวเย็นด้วยกัน “เหนื่อยเรื่องงานที่บริษัทนิดหน่อยนะ แล้วตกลงเธอหลับแล้วหรือยัง”

“แก้วเพิ่งจะหลับคะ แก้วรอโทรศัพท์จากคุณหลุยส์อยู่”

“แล้วทำไมไม่โทรมาหละ ยัยเด็กดื้อ”

“คุณหลุยส์ แก้วบอกแล้วไงคะว่าแก้วไม่ได้ดื้อสักหน่อย”

“ไม่ เธอนั้นแระ ยัยจอมดื้อ “

“แก้วไม่คุยกับคุณหลุยส์แล้ว รีบพักผ่อนนะคะ นอนห่มผ้าด้วยรู้ไม่ “

“ตาหลุยส์นอนห่มผ้าด้วยนะลูก ห้ามลืมนะครับ***! “***

“ไม่ลืมครับแม่เล็ก “


เรื่องอื่นๆที่เข้ามาในชีวิตบางครั้งเขาอาจจะลืมไปบ้าง จำได้ลางๆบ้าง แต่เรื่องใดที่เกี่ยวข้องกับแม่เล็กแล้วหละก็ เขาไม่เคยลืม......

“คุณหลุยส์คะ คุณหลุยส์”

“ครับ ไม่ลืมครับ ยัยจอมดื้อ ฝันดีนะ”

“ฝันดีคะ”

แก้วตา สาวน้อยในตาชวนฝัน กตัญญู หญิงสาวฐานะยากจนแต่สู้ชีวิต ตอนที่อยู่ด้วยกันแม้อาจเป็นเวลาไม่นานนัก แต่เขาเหมือนได้รับพลังงานของความรัก ความห่วงใย จริงใจจากเธอตลอด สิ่งนี้.......ที่เขาโหยหามาตลอดทั้งชีวิต  ตอนนี้เธอเปรียบเสมือนครอบครัวคนหนึ่งของเขาเข้าไปแล้ว


“น้องแก้ว” คงเดชส่งเสียงเรียกมาตั้งแต่หน้าประตูออฟฟิศ

“มีอะไรจ๊ะ พี่เดช”

“เย็นนี้ว่างหรือเปล่า ช่วยพี่หน่อยได้ไม่”

“พี่เดชมีอะไรให้แก้วช่วยเหรอคะ”

“พรุ่งนี้วันเกิดอิงอรนะซี่ พี่ก็อยากเซอร์ไพส์ด้วยสร้อยทองสวยๆ แต่รสนิยมพี่นะ เขาไม่เคยชอบเลย พี่เลยอยากรบกวนแก้วไปช่วยเลือกให้หน่อย สาวๆรุ่นเดียวกันหน้าจะรู้ใจกันมากกว่า” แฟนสาวมักขัดเขาตลอดเวลาที่เขาจะซื้ออะไรให้เธอ

“แหม่ นึกว่าเรื่องอะไร ได้ซิจ๊ะ เรื่องแค่นี้เอง”

“เป็นอันว่าตกลงนะ เดี่ยวเลิกงานพี่จะมารับเราเข้าไปในตลาดด้วยกัน”

“จ๊ะ พี่เดช”

แก้วตาโทรศัพท์ไปบอกมารดา ว่าวันนี้ตนอาจกลับดึกสักหน่อย เนื่องจากเลิกงานต้องไปช่วยเลือกขวัญให้คงเดช





“เลิกงานแล้วรีบกลับบ้าน อย่าไปถเลไถลหละ ฉันเป็นห่วงเข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้วคะ” แก้วตารับปากเสียงใส แต่ในใจนั้นรู้สึกผิดต่อเขาอย่างมาก แต่เพราะไม่อยากให้เขาเป็นห่วงเธอ แก้วตาเลยเลือกจะปิดบังเรื่องเล็กน้อยนี้ไป “อีก 3 วันเจอกันนะ ฉันขอตัวก่อนเย็นนี้มีนัดทานข้าวกับคุณย่าเดี่ยวจะสาย” “คะ ทานข้าวให้อร่อยนะคะคุณหลุยส์ “

เมื่อมีเวลาว่าง ภากรณ์จะโทรหาหญิงสาวเช่นนี้เสมอ ไม่อย่างนั้นเขาคงขาดใจตายแน่ ก็เพราะยัยจอมดื้อตัวดี ขยันเข้ามาปั่นหัวเข้าได้ตลอดเวลา ภากรณ์รีบออกจากบริษัทเพราะคุณย่าโทรมากำชับนักหนาให้เค้ารีบกลับบ้านวันนี้

แต่เนื่องด้วยสภาพการจราจรที่ติดขัดมากผิดปกติทำให้เขามาถึงบ้านเดชาภิรมย์ ปาเข้าไป 6 โมงเย็นซึ่งเป็นเวลาอาหารพอดี “ขอโทษด้วนครับที่ผมมาช้า”

“ไม่ต้องขอโทษน้าหรอกจ๊ะ เพราะน้ากับหญิงพรก็เพิ่งมาถึงเมื่อสักครู่นี่เอง” บุคคลที่เอ่ยขึ้นมาเมื่อกี้ คือ หม่อมบัว วงเทวา ชายาเอกของพลเอกหม่อมเจ้าพจน์ วงเทวาว่าที่พ่อตาของเขา

“รีบมานั่งเลยตาหลุยส์ ให้ผู้ใหญ่รอนานไม่ดี” คุณธานินทร์กล่าวกับบุตรชาย

“ครับคุณพ่อ”

“คุณหญิงน้าคะ ขอบคุณมากนะคะที่เชิญบัวมาทานข้าวที่บ้านวันนี้ และต้องขอทานโทษด้วยที่ช่วงนี้ท่านชายพจน์ติดราชการของกองทัพ ทำให้เด็จมาวันนี้ไม่ได้”

“ไม่ต้องขอโทษอะไรหรอกคะหม่อม น้าเองก็เชิญกะทันหันไปหน่อย “ คุณหญิงของบ้านหันไปสั่งการให้แม่บ้านเริ่มตักข้าว

“คืออย่างนี้คะ น้าเห็นว่าหลานชายของน้า กับหญิงพรก็ทำความรู้จักกันมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็อยากให้ทางฝ่ายหญิงมั่นใจ ตาหลุยส์เองก็มาคุยกับดิฉันว่าคนนี้นะ เขารักจริงหวังแต่ง ที่เชิญมาวันนี้ก็อยากจะเกริ่นๆ เรื่องงานมงคลในอนาคตไว้นะคะ”

“เรื่องนี่บัวก็ตามใจหญิงพรคะ เรื่องสำคัญต่อชีวิตเขา อยากให้เขาได้ตัดสินใจเอง หญิงพรว่ายังไงลูก”

“คือหญิงคิดว่ามันเร็วเกินไปนะคะคุณย่า”

“จ๊ะ ย่าเข้าใจ แต่คนของย่าสิใจร้อน ย่าเลยคิดว่าจะให้หมั้นกันไว้ก่อน แต่ไม่ใช่เร็วๆนี้หรอกนะลูก ตั้งใจจะให้เป็นฤกษ์ช่วงต้นปีหน้า หญิงพรไม่ต้องรีบให้คำตอบย่าหรอกนะลูก หนูกลับไปคิดก่อน ไปปรึกษาท่านชาย หม่อมบัวให้ดี ” คุณหญิงพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่ทั้งหมดจะเริ่มรับประทานอาหาร ภากรณ์ยังคงบริการตักอาหาร ดูแลหญิงพรเป็นอย่างดี เป็นที่ถูกอกถูกใจของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ในความสุภาพของเขา แต่ภายในใจของเขาตอนนี้เหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์นับร้อยด้ามมาทุบ มันตื้อ มันเจ็บจนอธิบายไม่ได้

เมื่อฝ่ายหญิงกลับไปแล้ว ภากรณ์ตัดสินใจที่จะคุยเรื่องของเขากับสาวน้อยบ้านไร่ หากปล่อยให้เรื้อรังไปนานกว่านี้ต้องไม่ดีแน่ๆ

“เรื่องหมั้นแกว่ายังไงตานิน ตาหลุยส์” คุณหญิงถามขึ้นเมื่อทั้งสามอยู่พร้อมกัน ส่วนคุณชายเล็กตัวดีไม่ยอมกลับบ้าน 3 วันแล้ว “ อ้าว ผมคิดว่าคุณแม่คุยกับตาหลุยส์แล้วซะอีก” คุณธานินทร์แปลกใจ “คุยอะไรหละ ฉันเพิ่งคิดเรื่องนี้เมื่อคืน แล้วเมื่อเช้าก็โทรไปเชิญหม่อมบัวให้มาทานข้าวที่นี้” คุณหญิงจอมแผนการกล่าว “เรื่องนี้ผมแล้วแต่ลูกครับ”

“ว่ายังไงตาหลุยส์ ต้นปีหน้าแกตกลงไม่”

“ คุณย่าครับ คือผม ม ไม่ ....” ชายหนุ่มผู้ซึ่งเคยชะฉาน ไม่ว่าจะเป็นลูกค้า ผู้ถือหุ้น ลูกน้องเขาไม่เคยพูดจาติดขัดแบบนี้กับใคร คงจะมีแค่คนนี้คนเดียวที่ทำให้เขากลัวได้ขนาดนี้ ...ย่าของเขา

“ผมอยากยกเลิกเรื่องระหว่างผมกับหญิงพรครับ คือตอนนี้ผมมี...”

“แกพูดว่าอะไรนะตาหลุยส์ แกไม่อยากหมั้นกับหญิงพรอย่างนั้นเหรอ “ คุณหญิงนภาพรรณหายใจติดขัด นางโมโหมากที่ได้ยินอะไรแบบนี้

“ผมขอโทษครับ คุณย่า”

“แกเป็นบ้าอะไรไปตาหลุยส์ จะให้ฉันเสียผู้ใหญ่เหรอ แกรับปากฉันแล้วนะ แล้วแกก็เป็นคนขอคบกับหญิงพรเอง  ออ อ แกเห็นฉันพูดดีกับแกเข้าหน่อย แก เลยเหลิงสินะ” คุณหญิงตวาดเขาเสียงดัง

“ใจเย็นๆ ครับคุณแม่ ฟังหลานมันก่อน”

“หลานนอกคอกแบบนี้ ไม่ได้เรื่องแบบนี้ ฉันไม่ได้อยากมีสักนิด”

“คุณย่า” เขาจำได้ คุณย่าชอบพูดแบบนี้กับเขาบ่อยๆ ครั้นเมื่อเป็นเด็ก จำได้ว่าเขาแอบไปนั่งร้องไห้ในสวนเสมอ จนเมื่อแม่เล็กบอกจะคุยกับคุณย่าให้ และแม่เล็กบอกว่าให้ทำดีกับคุณย่าให้มากๆ อะไรที่ยอมได้ให้ยอม อย่าขัดใจท่าน  เขาทำตามที่แม่เล็กสอนมาตลอด ไม่ใช้แค่เรื่องไหนยอมได้ให้ยอม  แต่เขายอมท่านทุกเรื่องเสมอมา

“ออ ถ้าแกยังยืนยันเรื่องไม่หมั้นกับคุณหญิงพรแล้วหละก็ แกออกไปจากบ้านของฉันดี๋ยวนี้เลย แล้วจำเอาไว้แกไม่ใช่เดชาภิรมย์ แกไม่ใช้หลานของฉันอีกต่อไป ออกไป” คุณหญิงนภาพรรณนั่งลงแล้วกุมหัวใจตนเองไว้แน่น “คุณแม่ครับ เป็นอะไรครับ “ “ตานินไล่มันออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้ามันอีก” คุณธานินทร์โบกมือให้ภากรณ์ออกไปก่อนเสียไม่ได้

ชายหนุ่มหัวใจแตกสลายคุณย่าไม่ต้องการเขา ไม่เคยเห็นเขาเป็นหลานจริงๆ แต่เขาไม่อยากออกมาเลย อาการท่านเท่าที่เห็นเมื่อสักครู่น่าเป็นห่วงเหลือเกิน ........

ภากรณ์ขับรถออกมาจากบ้าน ขับมาเรื่อยๆจนตอนนี้อีกไม่ถึง 1กิโลเมตรก็เป็นบ้านพักคนงานของไร่เดชาภิรมย์เพียงอยากสบตาคนรักสักครู่ เพื่อให้ความเสียใจนี้ออกไปจากตัวเขาเร็วๆ

“พี่เดช ส่งแก้วตรงนี้ก็พอจะ เดี่ยวแก้วเดินเข้าบ้านเอง จะได้ไม่เสียเวลากลับรถ ”

“ขอบใจมากนะแก้ว สร้อยเส้นที่แก้วเลือกให้สวยจริงๆ อิงต้องชอบแน่ๆ”

“แก้วก็หวังเช่นนั้น จ๊ะ เจอกันพรุ่งนี่นะ” แก้วตาโบกมือลาคงเดช

ภากรณ์เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วจะให้คิดเป็นอื่นไม่ได้ ชายมาส่งหญิงห่างจากบ้านพอสมควรในยามวิกาล ส่งยิ้มโบกมือให้กันหวานซึ้ง “เพศยา” เธอมันก็ไม่รัก ไม่ต้องการฉันเหมือนกัน ทำไมทุกคนต้องทำแบบนี้กับเขาด้วย ภากรณ์เดินเข้าไปหาใช้มือปิดปากหญิงสาวไม่ให้ส่งเสียงดัง แล้วอุ้มกลับมาที่รถ แก้วตาเมื่อรู้ว่าเป็นเจ้าของดวงใจก็เลิกดิ้น คิดว่าเขาคงเห็นเหตุการณ์เมื่อสักครู่แล้วโกรธเธอ จึงลากตัวเธอมาแบบนี้ น่าตาน่ากลัว ดุดันนั่นทำให้เธอไม่กล้าจะเอื้อนเอ่ยใดๆ  หญิงสาวนั้นไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นคิดน้อยเกินไป

ภากรณ์ลากแก้วตาเข้ามาในห้องนอนของเรือนรับรอง

"คือ แก้วขอโทษคะ แก้วไม่ได้ตั้งใจจะโกหกคุณหลุยส์นะคะ แต่.." แก้วตาผู้โชคร้ายกำลังจะเล่าความจริงให้เขาฟัง

แต่ชายหนุ่มกลับคิดว่าเธอคงกำลังคบอยู่กับเขาและนายคงเดชอะไรนั่นด้วย เธอโกหกเขา "เธอมันคนเลือดเย็นจริงๆ แก้วตา เห็นภายนอกซื่อๆ ใสๆ แต่ข้างในดันเป็นโพรง "

"คุณหลุยส์ พูดถึงอะไรคะ แก้วงงไปหมดแล้ว" ยังอีก คิดว่าเขาโง่มากสินะ ภากรณ์โมโหเลือดขึ้นหน้า

"ได้ ฉันจะแสดงให้เธอเห็นว่าฉันหมายถึงอะไร "

"ว้าย ย ย"



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

Lantana-Pakakrong


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha