ซาตานพ่ายใจรัก

โดย: Lantana-Pakakrong



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : พี่ขอโทษคนดี NC


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ว้าย ย ย “ ภากรณ์ทิ้งตัวลงคร่อมกายคนตัวเล็ก กุมข้อมือบอบบางทั้งสองไว้แน่นเหนือศีรษะ  จมูกและปากซุกไซลำคอขาวอย่างรุนแรง เขาทำแบบนี้อยู่นานจนแก้วตาอ่อนยวบ ไม่ขัดขืนเขา ริมฝีปากเล็กถูกกัด ถูกสัมผัสดึงดูดอย่างไร้ความเมตตาปราณี ความโกรธ และทุนเดิมที่น้อยใจใครต่อใครของเขา เป็นแรงขับเคลื่อนชั้นดีที่ทำลายหญิงสาวใต้กร่างให้แหลกสลาย แก้วตาร้องไห้จนไม่มีเสียง น้ำตาไหลนองทั่วทั้งใบหน้า เจ็บที่โดนเขากระทำแบบนี้ เหมือนเธอไม่มีชีวิตจิตใจ กริ่ง ๆ ๆ เสียโทรศัพท์เรื่องเล็กสภาพเก่า แต่ยังทนทานดังขึ้น ภากรณ์ผละจากหญิงสาวเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือมาจับโทรศัพท์ 

“พี่เดช” เพียงแค่เห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เขาก็กำมันแน่น ใช้แรงทั้งหมดปาใดใส่ผนังห้องทันที “รักกันมากนักใช่ไม่ ห่วงกันมากเหรอแก้วตา ถึงว่า....ตอนฉันโทรหาถึงได้คุยไม่กี่คำ บอกว่าไม่อยากเสียงดังเกรงใจพ่อแม่  พ่อแม่อย่างนั้นเหรอ ไม่ใช้ว่ากลัวผัวเธอจะตื่นหรือไง “ สติขาดผึ่งยิ่งเมื่อเห็นสายตาอาลัยอาวรณ์โทรศัพท์สับปะรังเคของเธออย่างน้้น เขาจะไม่ทนอีกต่อไป...........

ใช่ ! แก้วตาเสียดายและเสียใจที่เขาทำลายข้าวของเธอ ดูถูกเธอสารพัด คงเดชคงโทรมาบอกว่าตนถึงที่พักแล้ว ไม่มีอะไรมากกว่านั้น แต่ปานี้พ่อแม่ของเธอนะซิ ยังไม่นอนเป็นแน่ โทรศัพท์ใช้การไม่ได้แบบนี้แล้ว พ่อแม่คงเป็นห่วงเธอมากขึ้นเป็นเท่าทวี แก้วตาพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดเพื่อจะขอใช้โทรศัพท์โทรไปบอกที่บ้านให้ไจงด้  “พี่หลุยส์คะ แก้วขอโทรไป...อื้อ อ อ “ หมดสิทธิ์อุธรใด ๆ ภากรณ์ปดจูบเธอรุนแรงอีกครั้ง เขาเหมือนซาตานร้าย ไม่เห็นใจเธอเลยแม้แต่น้อย

แก้วตารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขากำลังปลดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของเขาอยู่ เนื้อตัวของเธอเองก็เปิดเปลือย ไร้สิ่งใดห่อหุ้มเช่นกัน เขาสอดมือใต้ข้อพับของเธอทั้งสองข้าง แล้วดึงสะโพกเธอไปจนสุดปลายเตียงที่เขายืนอยู่ จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งรูดแก่นกายขนาดใหญ่ 3-4 ครั้ง แล้วนำมันมาจ่อตรงโพรงสวาทของเธอทันที “กรี๊ด ด ด ด ด ด “

เจ็บ เธอเจ็บเหมือนใครจับเธอฉีกเป็นชิ้น ๆ น้ำหูน้ำตาไหลทะลักมาอีกครั้งบนใบหน้าที่เปราะเปื้อนน้ำตาเดิมอยู่แล้ว ภากรณ์ก็ตกใจมากไม่แพ้กัน เขาดันแก่นกายใหญ่โตของไปสุดแรง มิดลำ ปราศจากการเล้าโลมอย่างที่ควรจะเป็นเขาคิดว่าเธอเคยผ่านผู้ชายมาแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะมีคงเดชหนึ่งคน ไม่คิดเลยว่าเธอจะยังบริสุทธิ์ผุดผ่องเฉกเช่นนี้ “เอาออกไปคะ ได้โปรด  อือ อือ “แก้วตาพูดสะอื้น ร้องไห้ แสดงให้เห็นว่าเธอเจ็บปวดเพียงใด “แก้ว จ๋า อยู่นิ่งๆ อย่าขยับ อย่าเกร็งนะคนดี “ เมื่อเริ่มได้สติ ภากรณ์ก็กลับมาอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาประคองหน้าเธอเอาไว้ ใช้ริมฝีปากจูบซับน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา แช่กายไว้ในตัวของเธอไม่เคลื่อนไหว แม้ต้องใช้ความอดทนอดกลั้นมากเพียงใด แต่ตอนนี้ร่างน้อยๆ หอมๆใต้ร่างของเขาคงเจ็บปวดมากจริงๆ ริมฝีปากหนาดูดดื่มกับเรียวปากสวยได้รูปเป็นเวลานาน “ อือ อือ” หญิงสาวส่งเสียงครางเบาๆออกมา

“ยังเจ็บอยู่ไหมคนดี ตอบพี่มาซิคะ “

“ไม่ รู้ อือ อือ ออ อ “  หญิงสาวกำผ้าปูที่นอนแน่น แล้วสายหัวไปมาบนหมอนสีขาวสะอาด ช่างเป็นภาพที่สวยงาม แก้วตาของเขาสวยงามเหลือเกิน กว่าหญิงคนใดในโลกใบนี้

“โอ้ว ! “ เพียงแค่เขาขยับตัวเบาๆ รู้สึกดีเป็นบ้า มันแน่นไปหมดทั้งลำ วิเศษมากจริงๆๆ

“เธอเป็นอะไรกับมัน” เสียงสั่นพร่า ถามสาวน้อยที่บิดเร่าอยู่ใต้ร่าง “ แก้ว อือ กับพี่เดช เราเป็นพี่น้องกันอือ อือ จริง จริงคะอือ อ” เพียงได้ยินคำว่าพี่น้องเขาก็ขยับตัวแรงขึ้น “แน่นไปหมดแล้ว ทูนหัว .... อย่าบีบพี่ซิ โอ้ ว ว ว จะฆ่าผัวเธอหรือไง ยัยจอมดื้อ “

“ อ๊ะ อ๊ะ พี่หลุยส์ขา “ หญิงสาวครางชื่อเขาออกมา “ โอ้ ว ว “ เพียงแค่ได้ยินเมียครางชื่อเขา ภากรณ์แทบเสร็จ เสียงหวานๆของเมียเขาไพเราะที่สุด

“เมียจ๋า อ่า แน่นมากคนดี อ้าขาให้พี่อีกหน่อยนะคนดี อ่า “ แก้วตาได้ยินเขาสั่งดังนั้นก็ทำตามคำสั่งแต่โดยดี "อย่างนั้น อ่า น่ารักที่สุด เมียพี่ อ่าา " เขาซอยสะโพกเข้า-ออก ติดกันถี่ๆ แรงๆ และเร็วปานพายุ

“อ๊ะ อ๊ะ อ่า พี่หลุยส์ขา อ้าย ย ย “ แก้วตาพูดไม่ทันจบประโยค ตอนนี้สมองเธอแตกพร่า ความรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่สูงในอากาศบริสุทธิ์ ขาวโพลน

พับ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วทั้งห้อง ชายหนุ่มจับหญิงสาวเปลี่ยนท่าไปเรื่อยๆ

“พี่หลุยส์ขา มันมาอีกแล้วคะ อ๊ะ “ เธอกำลังจะเสร็จสมอีกแล้ว จำไม่ได้ด้วยว่ามันเป็นครั้งที่เท่าไร “โอ้ว แก้วจ๋า เรียกผัวหน่อยคนดี “

“ พ พี่หลุยส์ขา “

“เรียกผัวขา คนดี เรียกเร็วๆ”

“อือ ผัวขา ผัวขา  อีะ อ๊ะ อ่าา“ 

พับ ๆ ๆ ๆ ได้ยินดังนั้นเขากระแทกใส่เธอสุดกำลังนานนับนาที “อ้า เมียพี่วิเศษที่สุด” ชายหนุ่มปลอดปล่อยสายธารของชีวิตเข้าไปในตัวหญิงทุกหยาดหยด แล้วโอบกอดเธอไว้แน่น เพลิงสวาทผ่านไปหลายนาที เขาเข้าไปชำระกายในห้องน้ำ ก่อนออกมาพร้อมผ้าสะอาดและกะละมังใบย่อม “เธอไปไหนกับมันมา “ของถามเธอขณะเดี่ยวกัน มือก็เช็คเหงื่อและคราบรักให้เธอด้วย แก้วตาเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง เขารู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่ปล่อยให้ความโกรธ ความหึงบังตา และได้ทำร้ายคนรักของตนเช่นนี้ “แก้วจ๋า พี่ขอโทษ คนดี” เอ่ยความรู้สึกข้างในออกมาให้เธอรับฟัง

“พี่เครียดมาก อยากมาเจอหน้าแก้ว แต่ดันมาทำร้ายแก้วเสียเอง พี่ผิดไปแล้วคนดี แก้วยกโทษให้พี่ได้ไหมคะ”

“แก้วไม่โกรธ หรอกคะ แก้วแค่น้อยใจพี่เท่านั้นเอง พี่ไม่ฟังแก้วเลย” ริมฝีปากจูบลงบนหน้าฝากของคนที่ยังมีอาการเหนื่อยอ่อนๆอยู่ “ พี่รักแก้วนะคนดี “ คำว่ารักจากปากชายหนุ่มทำให้สาวน้อยที่นอนหอบเบาๆอยู่บนเตียงยิ้มกว้างขึ้น หน้าแดงตัวก็แดง ชายหนุ่มทนไม่ไหวเริ่มจะคลอเคลียร์สาวเจ้าอีกครั้ง “พี่หลุยส์คะ พอแล้วคะ พี่หลุยส์ไปส่งแก้วที่บ้านได้ไม่คะ ปานี้พ่อแม่แก้วเป็นห่วงแก้วแย่แล้ว “ เมื่อเห็นสีหน้าเป็นกังวลของเธอแล้วเขาก็เข้าใจเป็นอย่างดี ภากรณ์มาส่งแก้วตาที่บ้าน ที่เดี่ยวกันกับที่ก่อนหน้านี้คงเดชมาส่ง เขาจอดรถรอจนเห็นแก้วตาเข้าบ้านไป แล้วเขาก็ตัดสิ้นใจขับรถกลับกรุงเทพทันที คงต้องคุยเรื่องนี้กับคุณย่าให้จบโดยเร็ว เขาไม่ใช้ภากรณ์ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว “เมียจ๋า รอพี่หน่อยนะคนดี ที่จะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย พี่สัญญา”  รถหรูเคลื่อนตัวออกไป

“แก้วทำไมกลับมาปานี้หละลูก “ เป็นไปตามที่แก้วตาคิดไว้ แม้จะดึกมากแล้ว แต่พ่อแม่ของเธอยังไม่นอน “แก้วขอโทษจ๊ะ ที่ทำให้พ่อแม่เป็นห่วง รถพี่เดชเสียนะจ๊ะกว่าช่างจะซ่อมเสร๊จใช้เวลานานมากเลยจ๊ะพ่อแม่ แล้วแก้วก็ทำโทรศัพท์หล่นหายด้วยจ๊ะ"

“ทำไม แก้วไม่ขอยืมโทรศัพท์เจ้าเดช โทรมาหละลูก “

“ เออ เออ คือ..” แก้วตาผู้ไม่มีนิสัยโกหกเริ่มไปไม่เป็น “ คือว่าโทรศัพท์ของพี่เดชแบตหมดนะจ๊ะ แก้วขอโทษจริงๆนะจ๊ะ พ่อจ๋า แม่จ๋า “

“ช่างมันเถอะลูก ไปอาบน้ำไป จะได้พักผ่อน พรุ่งนี้ต้องไปทำงานทำการกันอีก” 

"จ๊ะ"





“ตาหลุยส์มาพอดีเลยลูก มาๆ ทานเข้ากัน “ ภากรณ์กลับเข้าบ้านในเช้าวันรุ่งขึ้น “ครับคุณพ่อ”

“มาลัย มาลัยเอ้ย มาพยุงฉันที ฉันอิ่มแล้ว รู้สึกว่าจะกินอะไรไม่ลง” คุณหญิงพูดเสียงดังฟังชัด ตั้งใจให้หลานนอกคอกได้ยิน “อะไรกันครับคุณย่า พอผมกลับบ้านถึงกับทานอะไรไม่ลงเลยเหรอครับ “ คุณชายเล็กหยอกล้อผู้เป็นย่า “แก ก็เหมือนกันตาเล็กไปหมุดหัวที่ไหนมาตั้งหลายวัน บ้านช่องมีไม่ยอมกลับ ถ้าฉันไม่ใกล้ตาย คงไม่มีใครสนใจใช่ไม่ “ นางกล่าวตัดพ้อทุกคน แล้วเดินหายไปในห้องรับแขก

“ตาหลุยส์ ตาเล็ก พ่อขอหละ ช่วงนี้อย่าสร้างปัญหาอะไร อย่าทำอะไรให้ย่าเขาเครียดอีก โดนเฉพาะตาเล็กต่อไปต้องกลับบ้านทุกวันเข้าใจที่พ่อพูดไม่ “

“อะไรกันครับคุณพ่อ ผมเหรอครับที่ทำให้โรคหัวใจคุณย่ากำเริบ ใครทำคนๆนั้นก็รับผิดชอบไปซิครับ “ คุณเล็กโวยวาย

“ว่ายังไงนะ คุณพ่อครับนี้มันเรื่องอะไรกัน “ คุณย่า . โรคหัวใจ . เขาจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูก

“ย่าแกเป็นโรคหัวใจ เป็นมาหลายปีแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ นอกจากมาลัย เขาไม่อยากให้พวกเราเป็นห่วง  “ คุณธานินทร์ถอนหายใจ

“แล้วอาการเป็นยังไงบ้างครับ “

“ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกลูก ย่าเขาทานยาและดูแลรักษาเป็นประจำ แต่ถ้าหากเครียดมากๆ คุณหมดบอกว่าอาการจะแย่ลงเท่านั้นเอง พ่อถามลูกหน่อยได้ไม่ ตกลงเรื่องหญิงพร เราจะเอาอย่างไร “

“พี่หลุยส์ หญิงพรเป็นคนดีนะครับ ดูแล้วเธอจะถูกใจพี่มากเสียด้วย พี่เป็นคนขอคบกับเธอเอง แล้วอยู่ดีๆ จะมาทำแบบนี้ กับเพื่อนผม ผมไม่ยอมหรอกนะพี่ แล้วที่สำคัญคุณย่าไม่มีทางยอมเด็ดขาด”

“ คือ พี่.... คือว่า “ เขาพูดอะไรไม่ออกเพราะแววตาไม่พอใจของน้องชาย

“ ตาหลุยส์ มีอะไรบอกพ่อได้นะลูก “  คุณธานินทร์เป็นห่วง

“ไม่มีครับพ่อ ผม..ผมไม่มีอะไรครับ “ ลูกชายคนโตเขาเป็นแบบนี้เสมอ มีอะไรมักเก็บไว้กับตัวคนเดียว แต่ถ้าจะเล่าให้ใครสักคนฟัง ก็คงจะมีแค่คนเดียวเท่านั้น.....แพรสรวงภรรยาคนที่2 ของเขา

“ดีแล้วครับพี่หลุยส์ ผมว่าพี่รีบไปขอโทษคุณย่าเถอะครับ ผมจะได้ไม่ซวยไปกับพี่ด้วยอีกคน “

คุณชายเล็กลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารพร้อมด้วยกุญแจซุปเปอร์คาร์คันโปรด



“ไม่สบายเหรอ แก้วเป็นอะไรหรือมากหรือเปล่า ใกล้เลิกงานแล้วเดี่ยวฉันไปหานะคนดี” เขาห่วงยัยจอมดื้อขึ้นมาทันที เมื่อรู้ว่าสาวเจ้าไม่สบายนอนป่วยอยู่ที่บ้าน

“อย่ามานะคะพี่หลุยส์ กาญจนบุรีนะคะ ไม่ใช่ใกล้ๆ แก้วทานยาแล้วคะ ตอนนี้ก็ค่อยยังชั่วแล้วด้วย อีก 2วันพี่หลุยส์ก็ต้องกลับไร่แล้ว เราเจอกันตอนนั้นดีกว่านะคะ แก้วไม่อยากให้เทียวไป เทียวมา แก้วเป็นห่วง “ โถ แม่คุณ ห่วงคนอื่นเสมอ ทั้งที่ตัวเธอเองนั้นแระน่าห่วงที่สุดในตอนนี้ “เอาอย่างนั้นก็ได้ รีบพักผ่อนนะคนดีของพี่ ถ้าไม่ไหวพรุ่งนี้ก็หยุดงานอีกวันนะครับพี่อนุญาต ข้ามดื้อเด็ดขาดนะ เข้าใจไม่”

“แก้วเข้าใจแล้วคะ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะพี่หลุยส์ “ แก้วตาไม่สบาย สาเหตุคงหนีไม่พ้นเรื่องที่เขารังแกเธอเมื่อคืน  เมื่อวางสาย สมองก็วนมาคิดเรื่องเดิม เรื่องที่ยังคาราคาซัง แก้ไม่หาย....

แม่เล็กครับผมควรทำอย่างไรดี ผมกำลังทำร้ายผู้หญิงที่ผมรักถึงสองคน ผมจะเดินไปทางไหนดีครับ

ทรยศคนรัก หรือจะเป็นคนอกกตัญญู




“แก้วกำลังจะถึงบ้านคะ วันนี้แก้วต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้พ่อ แล้วตั้งใจว่าจะทำแกงสายบัวให้พ่อทาน พ่อเปรยๆกับแม่ว่าอยากทานคะ  “

“แล้วฉันหละแก้ว เธอไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ ฉันคิดถึงเธอจะบ้าอยู่แล้ว “ ชายหนุ่มตั้งใจว่าเขาจะคบกับแก้วตาของเขาต่อไป และจะไม่บอกเรื่องระหว่างเขากับคุณย่า คงต้องขอร้องให้หญิงพรเป็นคนยกเลิกเรื่องหมั้นแทน คุณย่าคงจะไม่ว่าอะไร หากเป็นความต้องการจากฝ่ายหญิง หากหญิงพรจะด่าว่า หรือทำร้ายเขาอย่างไรก็แล้วแต่ เขาจะไม่ว่าอะไรสักคำ เพราะเรื่องนี้เขาคนเดียวที่ผิดเต็มๆ “ แก้ว คิดถึงพี่หลุยส์คะ แต่กว่าพี่หลุยส์จะมาถึงก็ค่ำๆ แก้วว่าเราเจอกันที่ไร่พรุ่งนี้ตอนเช้าดีกว่านะคะ”

“หว่า แย่จัง โดนห้ามไม่ให้เห็นหน้าเมีย เมียพี่นี่ใจร้ายจริงๆ “

“พี่หลุยส์ พูดอะไรออกมาคะ แก้วไม่คุยด้วยแล้ว ขับรถดีๆนะคะ แก้วเป็นห่วง”




“พ่อจ๋าทานข้าวจ๊ะ“แก้วตาเดินถือถาดอาหาร ที่มีแกงสายบัวน่าตาน่ารับประทาน มาวางใกล้ๆ บิดา

“แม่หละจ๊ะ “

“แก้วไปดูแม่เขาหน่อยสิลูก บอกจะไปเอากระโถนมาให้พ่อ แต่หายไปนานแล้ว “

“จ๊ะ “ แก้วตาลุกไปตามแม่หลังบ้าน

“ว้าย ย แม่จ๋า แม่เป็นอะไรไปจ๊ะ ช่วยด้วยคะ ช่วยด้วย ย “ แก้ววิ่งออกมาหน้าบ้านเพื่อหวังจะตามคนมาช่วยมารดาของเธอ  กริ่ง ง ง ๆ ๆ “แก้วจ๋าพี่ พี่จะถึงบ้านแก้วแล้วนะ ออกมาหาพี่หน่อยนะคนดี “

“พี่หลุยส์ อือ อือ”

“แก้ว เป็นอะไรร้องไห้ทำไม บอกพี่ซิ”

“พี่หลุยส์ ช่วยแม่ของแก้วด้วยคะ ช่วยแม่ของแก้วด้วย อือ ”

“แก้วใจเย็นๆนะครับ พี่กำลังจะถึงแล้วคนดี”

ภากรณ์มาถึงบ้านแก้วตา พร้อมกับคนงานหลายคนที่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เขาอุ้มนางดาวเรืองเพื่อจะไปโรงพยาบาลพร้อมแก้วตา เพื่อนบ้านบางส่วนก็บอกให้รีบไป ไม่ต้องห่วงนายสมชาย พวกเขาจะคอยดูแลให้อย่างดี

“คนไข้พื้นแล้วนะครับเป็นลมเนื่องจากอ่อนเพลีย พักผ่อนน้อยอีกเดี่ยวก็กลับบ้านได้  แต่คนไข้มีประวัติเคยประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้มีอาการข้างเคียงอาจทำให้สูญเสียการมองเห็น หมอว่าญาติควรรีบตัดสินใจเรื่องนี้นะครับ”

“เออคือ.. ว่า “

“ตกลงครับคุณหมอ เธอจะเข้ารับการรักษาครับ คุณหมอจัดการได้เลย “

“ได้ครับ เดี่ยวเชิญพวกคุณ คุยกับเลขาของหมอได้เลย เธอจะจัดการนัดคิวเข้ารับการรักษาให้”

“ขอบคุณมากครับคุณหมอ “ นายแพทย์หนุ่มพยักหน้าแล้วเดินไปตรวจผู้ป่วยรายอื่นต่อ

“พี่หลุยส์คะ คือว่าเรื่องตาของแม่ คือว่า.. แก้วยังไม่มีเงินนะคะ ว่าจะรออีก 3 เดะ...”

“แก้ว เรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วง พี่จะจัดการเอง “

“แต่เงินเกือบแสนเลยนะคะ แก้วเองใจพี่”

“เราเป็นสามี ภรรยากันนะคะ แม่ของแก้วก็เหมือนแม่ของพี่ เราควรรีบรักษาเข้าใจไม่” แก้วตามองเขาอย่างซาบซึ้งใจ นอกจากเขาจะใจดี ห่วงใยตัวเธอแล้ว เขายังมีน้ำใจห่วงใยครอบครัวเธออีกด้วย

“สามีอะไรกันหละคะ ไม่ใช่สักหน่อย ส่วนเรื่องเงินคือ..”ภากรณ์รีบขัด

“พี่นี่ไง สามีสุดที่รักของแก้ว ส่วนเรื่องเงินถ้าแก้วลำบากใจหละก็ ไว้แก้วมีเงินแล้วค่อยทยอยคืนพี่ก็ได้ โอเคไม่คะ ยัยจอมดื้อ” ภากรณ์ยิ้มเอ็นดู พร้อมใช้มือขยี้จมูกของหวานใจ

“ก็บอกแล้วไง แก้วไม่ได้ดื้อ เราไปดูคุณแม่ดีกว่าคะ “ 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

Lantana-Pakakrong


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha