13. ซาตานร้ายลวงใจรัก ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน I

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : EP.3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ร้องให้ตายก็ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก  เก็บแรงไว้ร้องตอนโดนฉันแทงดีกว่าน่า”  เขาพูดเสียงกระเส่า  แต่คนฟังตกใจมาก

“นี่คุณ  จะฆ่าฉันเหรอ  ฉันขอโทษ  ฉันแค่ปกป้องตัวเองเท่านั้น  ก็คุณมาจูบฉันก่อนทำไมล่ะ  ขอร้องล่ะ  ปล่อยฉันไปเถอะนะ  อย่าฆ่าฉันเลย”  เริ่มมองหามีดของเขา  ไม่คิดว่าเขาจะโหดเหี้ยมถึงขนาดฆ่าผู้หญิงได้ลงคอ 

“เธอหาอะไรของเธอน่ะ”  เขาถามอย่างไม่เข้าใจ  แล้วทำไมเธอต้องคิดว่าเขาจะฆ่าเธอด้วยล่ะ

“หามีดของคุณไงคะ  คุณบอกว่าจะแทงฉันไม่ใช่รึไง”  เธอมองเขาแววตาหวาดกลัว  จนเขาถึงกับหัวเราะออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ฮ่าๆๆ  นี่เธอ  จะบ้ารึไง  ที่ฉันบอกว่าจะแทงน่ะ  ฉันหมายถึง...  เดี๋ยวนะ  อย่าบอกนะว่า...เธอ...ยังไม่เคยน่ะ”  เขามองสบตาเธอราวกับกำลังมองหาความจริงบางอย่าง  ลืมความกราดเกรี้ยวไปชั่วขณะ

“ไม่เคย...  อะไรคะ”  เธอยิ่งงงไปกันใหญ่  เขาพูดเรื่องอะไรของเขากันนะ  แม้ภายนอกเธอจะดูเหมือนสาวเปรี้ยว  แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเธอหัวโบราณและรักนวลสงวนตัวขนาดไหน  ไม่เคยแม้แต่จะให้ผู้ชายที่ไหนจับมือด้วยซ้ำไป

“นี่เธอ  อยากจะบ้าตาย  อย่าบอกนะว่าที่เธอตบฉัน  เพราะมันเป็นจูบแรกของเธอน่ะ”  เขาถามในสิ่งที่ข้องใจมานาน  ตอนที่จูบกัน  เขาก็สงสัยอยู่ไม่น้อย  ว่าทำไมเธอดูตกใจมาก  แล้วก็เหมือนคนที่ไม่เคยโดนจูบมาก่อน  หรือว่า...เธอจะเป็นลูกสาวเพื่อนบิดาของเขาจริงๆ

“ชะ...ใช่”  เธอตอบเสียงเบา  แก้มสาวแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย 

“ไม่จริงมั้ง  อย่างนี้คงต้องพิสูจน์กันหน่อยล่ะ”  พูดจบ  ใบหน้าคมก็ฉกเข้าไปหาใบหน้างามอีกครั้ง  ก่อนจะฝังริมฝีปากหยักลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างหนักหน่วง

 

เขาจูบเธอราวกับคนที่กระหายในรสจูบมานานแสนนาน  ยิ่งเห็นเธอดิ้นรนขัดขืน  เขาก็ยิ่งมีอารมณ์มากขึ้น  มือหนาจับท้ายทอยเธอเอาไว้มั่น  ให้เธอได้รับจูบของเขาอย่างเต็มแรง

คนโดนจูบพยายามปกป้องตัวเองสุดกำลัง  เมื่อเขาพยายามจะส่งลิ้นร้อนเข้ามาในปากเล็ก  เธอต้องรีบเม้มปากเอาไว้  ไม่ให้เขาได้ทำตามใจปรารถนา

เมื่อเห็นอย่างนั้นคนมีประสบการณ์จึงใช้มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้กระโปรงของเธอ  ลูบไล้กุหลาบงามภายใต้ชั้นในตัวจิ๋ว  จนเธอถึงกับต้องร้องครางออกมา  เมื่อปากสาวน้อยเผยอออก  นั่นจึงเป็นโอกาสให้เขาได้สอดลิ้นร้อนเข้าไปทันที

เขาดันตัวเธอให้ล้มลงร่างใหญ่ทาบทับร่างบางเอาไว้ทั้งตัว  มืออีกข้างเขาปล่อยมันจากท้ายทอยกลมกลึง  แล้วรวบมือเล็กทั้งสองเอาไว้  จากนั้นก็ชูมันขึ้นไปบนศีรษะของเธอ

เขาถอนมือที่อยู่ใต้กระโปรงของเธอออกหมายจะรูดชุดเดรสตัวสวยออกจากร่างงาม  แต่ทว่า  น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย  และนั่นก็ทำให้เขาได้สติ  นี่เขา  กำลังจะข่มขืนเธออยู่เหรอเนี่ย ชีวิตเขา  ไม่เคยต้องทำแบบนี้กับใคร  แล้วนี่  มันเกิดอะไรขึ้น  ที่เขาทำไปทั้งหมด  เพราะเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่

เขาถอนริมฝีปากออกมา  ปล่อยมือใหญ่จากข้อมือเล็กนั้น  มองจ้องใบหน้างามที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

“เอ่อ  กอหญ้า  ผม...”  เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรกับเธอดี  เขาไม่เคยปลอบใครมาก่อน  อย่าว่าแต่ปลอบเลย  เขาไม่เคยพูดดีกับผู้หญิงคนไหนเลยมากกว่า

“คนแลว  ออกไปนะ  ฉันเกลียดคุณ!!!  ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้ เธอดันตัวเขาออกไปอย่างแรง  กำลังจะวิ่งออกจากห้อง  แต่เขาคว้าตัวเธอไว้เสียก่อน

“จะไปไหน!!!”  แม้จะรู้สึกผิดที่รังแกเธอ  แต่เขาก็คือเขา  คนที่ใช้คำพูดดีๆ กับใครไม่เป็น

“ฉันจะกลับบ้าน  ปล่อย!!!”  เธอพยายามแกะมือใหญ่ออก  แต่เขาก็ยิ่งบีบมันแรงขึ้น

“ฉันไม่ให้กลับ  นี่มันเวลางานนะ  อีกอย่าง  เธอก็ยังเคลียร์โต๊ะให้ฉันไม่เสร็จด้วย”  ไม่รู้ทำไม  เขาถึงไม่อยากให้เธอจากไปแบบนี้

“ฉันลาออก  ฉันจะไม่ทำงานกับคนเลวๆ แบบคุณอีกแล้ว  ปล่อย  บอกให้ปล่อยไง!!!  เธอตะโกนใส่หน้าเขาอย่างแรง  แล้วอยู่ๆ  ประตูห้องนอนก็เปิดออก  ทั้งสองคนหันไปมอง

“อังเดร  นี่แกกับหนูกอหญ้า...  เข้ามาทำอะไรกันในนี้”  นายอลันนั่นเอง  เขาคิดว่าจะเข้ามาดูเสียหน่อยว่าเลขาคนใหม่ของบุตรชายเป็นอย่างไรบ้าง  เพราะรู้นิสัยของอังเดรเป็นอย่างดี

“คุณลุงขา...  ช่วยกอหญ้าด้วย”  ณัฐมนรีบวิ่งไปยืนแอบด้านหลังของนายอลันทันที

“อังเดร  แกทำอะไรน้อง”  นายอลันมองหน้าบุตรชายคนโตอย่างไม่พอใจ

“ไม่มีอะไรนี่ครับคุณพ่อ  ผมก็แค่ต้อนรับเลขาใหม่นิดหน่อย  ทำเป็นเอะอะโวยวายไปได้”  อังเดรรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ  ราวกับว่าเขาไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น 

“ว่าไงหนูกอหญ้า  พี่เค้าทำอะไรหนู  บอกลุงมาซิ”  นายอลันไม่ได้เชื่อบุตรชายแม้แต่น้อย  เพราะรู้นิสัยกันดี  ยิ่งเห็นเธอทำท่าทางหวาดกลัวแบบนี้  เขาก็พอจะเดาออก  ว่าบุตรชายตัวดีทำอะไรกับหลานสาวคนสวย

“เอ่อ  คือ  เค้า...เค้าหาว่าหนูเป็นเมียน้อยของคุณลุงค่ะ”  แม้จะโกรธเขามาก  แต่เธอก็อายเกินกว่าจะบอกใครว่า  เธอถูกเขารังแกขนาดไหน  จึงต้องพูดเรื่องอื่นแทน

“อะไรนะ  ไอ้ลูกบ้านี่  ฉันบอกแกแล้วไง  ว่าหนูกอหญ้าเป็นลูกสาวเพื่อนฉัน  ถ้าแกไม่เชื่อก็ให้ใครไปสืบดูสิ  พูดแบบนี้กับน้องได้ยังไง  น้องเป็นผู้หญิงน้องจะเสียหายขนาดไหนรู้ไหม  ขอโทษน้องเค้าเดี๋ยวนี้เลยนะ”  นายอลันสั่งเสียงเข้ม  แม้จะรู้ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในห้องนี้  ไม่ได้มีแค่นี้แน่ 

“ขอโทษ”  เขาพูดสั้นๆ อย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก็ไม่อยากโดนบิดาดุต่อหน้าคนอื่น

“หนูกอหญ้า  อย่าคิดมากเลยนะลูก  พี่เค้าแค่เข้าใจผิดไปเท่านั้นเอง  กลับไปทำงานของหนูต่อเถอะนะ  แล้วไม่ต้องไปสนใจไอ้ผู้ชายปากเสียคนนี้หรอก  พี่เค้าก็เป็นแบบนี้แหละ”  นายอลันหันไปบอกกับเธอ 

“คือว่า  หนูขอ...เอ่อ...ก็ได้ค่ะ  งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ”  เธออยากบอกว่าขอลาออก  แต่ก็รู้สึกเกรงใจผู้ใหญ่  อีกอย่างเธอเพิ่งมาทำงานวันแรก  ถ้าเกิดลาออก  กลับถึงบ้านไป  บิดาของเธอต้องซักไซ้เป็นการใหญ่แน่  เธอจึงทำได้เพียงรีบเดินออกไปจากห้องนั้นโดยเร็วที่สุด หวังว่าเขาจะไม่กล้าทำอะไรอีกแล้ว  เมื่อรู้ความจริงว่าเธอเป็นใคร

เมื่อเห็นณัฐมนออกไปแล้ว  อังเดรจึงจะก้าวออกไปบ้าง

“เดี๋ยว  แกไม่ได้ทำกับน้องแค่นั้นใช่ไหม  บอกพ่อมาซิ  แกทำอะไรเค้าอีก”  นายอลันรีบถามเมื่ออยู่กันตามลำพัง

“ไม่ได้ทำอะไรหรอกน่าพ่อ  เซ้าซี้อยู่ได้”  เขาตอบแต่ไม่ยอมมองหน้าผู้เป็นบิดา

“ไอ้เสือ  นี่พ่อแกนะ  แกเป็นคนยังไง  ทำไมพ่อจะไม่รู้  เอาเถอะ  ไม่บอกก็ไม่เป็นไร  แต่จำเอาไว้ว่า  หนูกอหญ้าน่ะ  แกห้ามยุ่งเด็ดขาด  พ่อเค้าหวงลูกสาวมาก  พ่อเองไม่อยากเสียเพื่อนเพราะเรื่องของลูกๆ  แกเข้าใจใช่ไหม  อย่าไปโหดร้ายกับน้องมากนัก  น้องยังเด็กอยู่  มีอะไรก็ค่อยๆ บอก  ค่อยๆ สอนกันไป  อย่าใช้ความรุนแรง  ได้ยินที่พ่อพูดรึเปล่า”  นายอลันรีบห้ามบุตรชาย  เพราะรู้ดีว่ากับอังเดรแล้วยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ 

การจะทำให้เขาหันมาสนใจผู้หญิงสักคน  ผู้หญิงคนนั้นจะต้องเป็นคนที่เขาต้องการเอง  ยิ่งได้มายากเท่าไหร่  มันก็ยิ่งมีค่ามากเท่านั้น  ตรงกันข้ามหากรู้ว่าโดนจับคู่ตั้งแต่แรก  เขาจะไม่ยอมชายหางตามองดูณัฐมนแม้แต่น้อยนั่นเอง  งานนี้นายอลันจึงจำเป็นต้องใช้แผนซ้อนแผน

“ได้ยินแล้วน่าพ่อ  พ่อกลับไปได้แล้ว  ผมจะทำงาน”  เขาแกล้งทำเป็นไม่สนใจ  แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างหงุดหงิด  นายอลันจึงเดินตามไป ชายชราไม่ได้พูดอะไรกับอังเดรอีก  แต่เดินเลยออกไปจากห้องทำงานทันที

อังเดรนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานอีกครั้งอย่างอารมณ์เสีย  ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าเธอไม่ใช่เมียน้อยของบิดาจริงๆ  แต่ที่หงุดหงิด  เพราะแววตาที่เธอมองเขา  และคำพูดนั้น  คำที่เธอบอกว่าเกลียดเขาตอนนั้นต่างหาก  มันน่าโมโหชะมัด  นี่เธอกล้าบอกว่าเกลียดเขาอย่างนั้นหรือ 

ตลอดทั้งวัน  ณัฐมนไม่ยอมเข้ามาในห้องของอังเดรอีกเลย  ทุกครั้งเธอจะให้ทีมเลขาคนอื่นเข้าไปแทน  โดยอ้างว่าเธอเกรงจะทำให้ท่านประธานอารมณ์เสียอีก  ทุกคนจึงเห็นใจเธอมาก  และคอยช่วยเธอตลอด  ทำให้อังเดรไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเธอตามลำพังอีกเลย  จนกระทั่ง  เวลาเลิกงาน

 

“กอหญ้าจ๊ะ  ยังไม่กลับอีกเหรอ  ได้เวลาเลิกงานแล้วนะ”  เพื่อนร่วมงานของเธอเอ่ยปากถามเมื่อเห็นเลขาคนใหม่ยังนั่งพิมพ์อะไรบางอย่างอยู่หน้าคอมพิวเตอร์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับผู้ที่ให้เหรียญสนับสนุนจะมีเรื่องราวของตอนพิเศษให้อ่านเพิ่มเติมด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha