13. ซาตานร้ายลวงใจรัก ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน I

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : EP.5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ช่วยด้วย  ใครก็ได้  ช่วยหนูด้วย  พี่อังเดร  คนบ้า  ปล่อยนะ  ปล่อยกอหญ้าเดี๋ยวนี้  ฮือๆๆ  ปล่อย!!!”  เธอร้องตะโกนออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเอ่อ  แต่ครั้งนี้  เขาไม่สนใจน้ำตาของเธออีกต่อไป  อารมณ์ดิบถูกปลุกให้ตื่นจนไม่อาจทำให้มันสงบได้อีกต่อไปแล้ว

“ไม่มีใครมาช่วยกอหญ้าได้หรอกนะ  เค้ากลับบ้านกันไปหมดแล้ว  บอกมาเดี๋ยวนี้  ว่าไอ้บ้านั่นมันเป็นใคร”  เขาตะคอกใส่เธอเสียงดัง  สาวน้อยตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

“เค้าเป็นรุ่นพี่สมัยมหาลัยของกอหญ้าเอง  แต่ตอนนี้เค้าย้ายไปอยู่อเมริกาแล้ว  กอหญ้ากับเค้าไม่มีทางได้เจอกันอีกแล้ว  พี่พอใจรึยังคะ  ปล่อยกอหญ้าได้รึยัง”  เธอร้องไห้อย่างหนัก

“ร้องไห้ทำไมนักหนา  เสียใจมากรึไง  ที่จะไม่ได้เจอกับมันอีกน่ะ”  ยิ่งเห็นเธอร้องไห้เขาก็ยิ่งโมโห 

เขาดึงตัวเธอขึ้นมาจูบไปที่ริมฝีปากบางนั้นอย่างหนักหน่วง  ยิ่งโมโหสัมผัสของเขาก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น  เขาจูบจนเธอเริ่มขาดอากาศหายใจ ประกอบกับอาการช็อคจากการกระทำที่รุนแรง  เธอจึงได้เป็นลมไปในที่สุด

คนโมโหร้ายจูบเธออยู่พักใหญ่  กว่าจะรู้สึกตัวว่าเธอหมดสติไปแล้ว

“กอหญ้า  กอหญ้า  โธ่เอ๊ย  เป็นลมไปซะแล้ว”  อารมณ์ดิบในตัวชายหนุ่ม  ค่อยๆ สลายไป  เมื่อเห็นร่างบางไม่ไหวติง 

เขารีบสวมใส่เสื้อผ้าให้เธออีกครั้ง  แล้วจึงประคองร่างเล็กให้นอนบนหมอนอย่างอ่อนโยน  หงุดหงิดตัวเองเหลือเกิน  ทำไมถึงได้เป็นคนโมโหร้ายแบบนี้นะ  แล้วเธอจะชอบใคร  ทำไมเขาจะต้องสนใจด้วย 

ชายหนุ่มได้แต่นั่งนิ่ง  ไม่รู้จะทำยังไงกับร่างที่สลบไสลไม่ได้สตินี้ดี  เขามองริมฝีปากงามที่แดงช้ำจากการกระทำที่รุนแรง  มองริ้วรอยเป็นจ้ำๆ  ที่แขนของเธอ  ให้ตายเถอะอังเดร  ทำไมแกถึงได้ทำกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ถึงขนาดนี้นะ 

เขาค่อยๆ  ยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของเธอแผ่วเบา  นี่เขาคิดไปเองรึเปล่า  ว่าตัวของเธอร้อนมาก  เหมือนจะมีไข้

ท่านประธานจอมโหดไม่รอช้า  รีบอุ้มร่างที่ไร้สติของเธอออกไปจากห้องนอนนั้นทันที  เขาพาเธอลงลิฟท์ไปยังที่จอดรถวีไอพี  ดีที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว  เลยไม่มีใครเห็น  ว่าเขากับเธออยู่ด้วยกันในสภาพนี้  ไม่งั้นเธอคงจะเสียหายมากแน่ๆ

ร่างเล็กถกวางบนเบาะด้านข้างคนขับของรถสปอร์ตคันหรู  แล้วจึงได้ขับพาเธอออกไปจากบริษัททันที  จุดมุ่งหมายของเขาก็คือคอนโดหรูที่เขาใช้เป็นบ้านหลังที่สองนั่นเอง  ซึ่งเขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนไปที่นั่นมาก่อนแม้แต่คนเดียว  เธอจะเป็นแขกผู้หญิงคนแรกและไม่แน่ว่าอาจจะเป็นคนสุดท้ายที่ได้เข้าไป

ระหว่างทางเขาก็โทรไปตามหมอให้มาดูอาการของเธอด้วย  เพราะตอนนี้เธอเริ่มมีอาการเพ้อและเริ่มมีเหงื่อออกมากขึ้นทุกทีแล้ว

 

คอนโดหรูแห่งหนึ่ง

อังเดรอุ้มณัฐมนออกมาจากรถแล้วพาขึ้นลิฟท์ไปยังห้องพักชั้นบนสุด เมื่อมาถึงในห้อง  เขาก็วางเธอลงบนเตียงขนาดใหญ่นั้น  ก่อนจะไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้กับเธอ

“ไป...ออกไป...อย่านะ...อย่าทำอะไรหนู...พ่อจ๋า...ช่วยหนูด้วย”  เธอเริ่มเพ้อมากขึ้น  ยกมือขึ้นไปปัดมือของเขาทั้งที่ยังหลับตาอยู่  น้ำตาของเธอค่อยๆ  ไหลออกมา  เป็นภาพที่ทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออก  เขาคงเหมือนซาตานอย่างที่ใครๆ ชอบพูดกันจริงๆ สินะ  เธอถึงได้กลัวเขามากขนาดนี้

ไม่นานนัก  คุณหมอที่เขาโทรตามก็มากดออดเรียกที่ประตูห้อง  เขาจึงรีบลุกไปเปิดทันที  เมื่อมองผ่านจอมอนิเตอร์เล็กๆ  ภายในห้องแล้ว

“เชิญครับหมอ  ท่าทางเธอจะมีไข้สูง  เพ้อไม่หยุดเลย”  อังเดรรีบบอกอาการของเธอให้คุณหมอฟัง 

คุณหมอตรวจอาการของเธออยู่พักใหญ่  จึงได้รีบฉีดยาลดไข้ให้กับเธอ  ก่อนจะจ่ายยาแบบรับประทานที่เตรียมมาด้วยให้กับเขาไป

“หมอฉีดยาให้แล้วนะครับ  ส่วนนี่ก็เป็นยาลดไข้ให้เธอทานเวลาที่เธอฟื้นขึ้นมา  คุณอังเดรต้องคอยเช็ดตัวให้เธอด้วยนะครับ   ถ้าพรุ่งนี้ไข้ยังไม่ลด  ให้พาเธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลนะครับ  หมอขอตัวกลับก่อน”  อังเดรเดินออกไปส่งคุณหมอด้านนอก  แล้วจึงกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

เขามองคนไข้ที่นอนอยู่บนเตียง  เม็ดเหงื่อผุดซึมมากขึ้นเรื่อยๆ  เขาไม่รอช้า  เดินเข้าไปถอดเสื้อผ้าออกให้เธอจนหมด  ไม่ได้สนใจเรือนร่างงามตรงหน้าอีกแล้ว  ตอนนี้เขาเป็นห่วงเธอมากกว่าอะไรทั้งนั้น

เมื่อร่างกายของเธอเปลือยเปล่า  เขาจึงไปกดน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้กับเธอ  เขาเช็ดไปทุกสัดส่วนของกายสาว  ที่ขาวนวลเนียนละเอียด  แม้บางส่วนจะมีรอยแดงที่เกิดจากฝีมือของเขาอยู่ก็ตาม  หลังจากนั้น  เขาจึงเดินไปหาเสื้อเชิ๊ตในตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่ให้กับเธอแทนชุดเดรสรัดรูปนั้น  ให้เธอได้นอนหลับอย่างสบาย  แม้ว่า  เขาจะไม่ได้สวมใส่ชั้นในให้เธอก็ตาม

 

เวลาผ่านไปกว่า  3  ทุ่ม  ร่างเล็กนอนหลับสบายโดยไม่ได้เพ้ออีก    เขาจึงเดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสวมชุดนอนเรียบร้อย  แล้วจึงกลับมานอนบนเตียงข้างๆ เธอ

“พี่ขอโทษนะ  กอหญ้า”  เขากระซิบแผ่วเบา  ก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอ  เขาดึงร่างนุ่มนิ่มมากอดเอาไว้  โดยไม่อาจข่มตาให้หลับได้  นี่เขาทำอะไรลงไป  ทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับเธอด้วย  ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

“แม่จ๋า...กอหญ้าคิดถึงแม่  แม่จ๋า...”  เสียงของเธอดังขึ้นอีกครั้ง  เขาหันไปมอง

“เด็กหนอเด็ก”  เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นมากขึ้น  ตัวของเธอยังร้อนอยู่มาก  แม้ว่าอากาศในห้องจะค่อนข้างเย็นด้วยเครื่องปรับอากาศราคาแพง

“แม่จ๋า...หนูหนาว  แม่จ๋า...”  เธอละเมอพร้อมกับร่างกายที่เริ่มสั่น  เขาดึงผ้าห่มให้คลุมตัวเธอแน่นขึ้น  พร้อมกับกอดเธอไม่ยอมปล่อย  แต่เธอก็ยังบอกว่าหนาวอยู่ตลอดเวลา

“หนาวมากเหรอคนดี  พี่จะทำยังไงดีล่ะ”  เขาเริ่มร้อนใจ  เมื่อเห็นเธอยังตัวสั่น  แม้จะหันไปปรับอุณภูมิห้องให้ร้อนขึ้น  แต่เธอก็ยังบอกว่าหนาวอยู่อย่างนั้น

แล้วเขาก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้  เขาดันตัวเธอออก  แล้วค่อยๆถอดเสื้อผ้าของตนเองออกไปจนหมด  จากนั้นก็ถอดเสื้อเชิ๊ตออกจากตัวของเธอ  เขากอดเธอเอาไว้ทั้งที่ร่างกายของทั้งสองเปล่าเปลือยอยู่แบบนั้น 

เขากอดเธอออยู่นานพอสมควร  และเหมือนมันจะได้ผล  เธอหยุดสั่น  หยุดเพ้อ  เริ่มหายใจเป็นปกติมากขึ้น  เขาจึงได้ถอนหายใจออกมา  ตอนนี้ร่างกายทุกส่วนของพวกเขาแนบสนิทกันจนแทบจะรวมเป็นเนื้อเดียว  เธอหลับไปแล้ว  แต่เขานี่สิ  หายใจติดขัดไปหมด  อยากจะบ้าตาย  นี่เขาต้องนอนกอดผู้หญิงคนนี้ไปแบบนี้ทั้งคืน  โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเธอเลยจริงๆ รึไงกันนะ

มือใหญ่เริ่มอยู่ไม่สุข  เมื่อมันเคลื่อนจากแผ่นหลังงามลงมาที่เอวคอดกิ่วนั้น  คิดถึงเนินเนื้อสีชมพูสวยด้านล่าง  ตอนที่เขาถอดเสื้อผ้าของเธอ  มันช่างเย้ายวนหัวใจชายหนุ่มอย่างเขามากกว่าครั้งไหน  ภาพของมันยังคงติดตาตรึงใจ  จนเขาอยากจะเชยชมมันให้สมใจอยาก 

แม้สมองจะบอกว่าเธอป่วยไข้ขนาดนี้  เขายังจะมีแก่ใจทำอะไรเธออีกอย่างนั้นหรือ  แต่หัวใจของเขามันร่ำร้องหาแต่เธอ  ใครจะว่าเขาเลวก็ช่าง  ขอสัมผัสหน่อยก็ยังดี 

เขาไม่รอช้า  ดันร่างบางออกห่างตัวเล็กน้อย  แล้วเขาก็เคลื่อนตัวลงเบื้องล่าง  ใบหน้าคมอยู่ในระดับเดียวกับเนินเนื้อของเธอ

“ขอพี่ชิมหน่อยนะคนดี  แค่ชิมเท่านั้น”  เขาพูดเสียงพึมพำ  ทำทีเป็นขออนุญาตทั้งที่รู้ดี  ว่าเธอไม่มีทางได้ยิน

ใบหน้าคมโน้มเข้าหากลีบกุหลาบงาม  มือหนาจับขาเรียวทั้งสองให้แยกออกจากกันเล็กน้อย  ก่อนที่เขาจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปโลมเลียกลางกายสาว

“หอมเหลือเกิน  สาวน้อยของพี่”  เขาพูดราวกับละเมอเหมือนล่องลอยไปในสรวงสวรรค์  ลิ้นหนาดูดดึงเกสรดอกไม้ของเธออย่างแผ่วเบา  เธอขยับตัวเล็กน้อย  แต่ก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา   เขาจึงได้เชยชมความงามตรงหน้าต่อไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับผู้ที่ให้เหรียญสนับสนุนจะมีเรื่องราวของตอนพิเศษให้อ่านเพิ่มเติมด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha