13. ซาตานร้ายลวงใจรัก ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน I

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : EP.6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ลิ้นหนาถูกห่อให้แข็งตัว  แล้วสอดมันเข้าไปในโพรงถ้ำที่ถูกปิดสนิท  ด้วยไม่เคยมีสิ่งใดได้ย่างกรายเข้าไป  เขาละเลงลิ้นรัวอย่างเมามัน  น้ำหวานของเธอถูกขับออกมาโดยที่เจ้าของสวนดอกไม้ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

เขาถอนลิ้นออกมาเมื่ออิ่มหนำ  แต่กลับสอดนิ้วเรียวเข้าไปแทนที่  แม้กายสาวจะหลับใหล  แต่ก็ยังทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดี  เมื่อถ้ำลึกลับนี้ตอดรัดนิ้วของเขาตุบๆ  จนเขาแทบขยับนิ้วไม่ได้  แต่ก็ยังพยายามสอดมันเข้าๆ ออกๆ อยู่อย่างนั้น  เขาไม่ได้สอดเข้าไปลึกมากนัก  ด้วยเกรงเธอจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน  แม้จะนึกเสียดายอยู่ไม่น้อย  เขาสอดเข้าออกถี่ๆ  จนร่างบางกระตุก  รับรู้ได้ถึงน้ำรักของเธอที่ไหลอาบนิ้วเรียวของเขาซึ่งมันยังแช่คาอยู่ในตัวเธอ

นี่เขากำลังลักหลับคนป่วยอยู่ใช่รึเปล่า  การได้อยู่ใกล้เธอ  ทำให้เขาทำอะไรต่อมิอะไรที่ไม่เคยทำมาก่อนได้อย่างมากมาย  อย่าบอกนะว่า  เขากำลังตกหลุมรักเธอเข้าให้แล้วน่ะ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้  เขาจึงได้ถอนนิ้วที่เปียกชุ่มด้วยน้ำรักออกมา  แล้วดันตัวขึ้นไปนอนครอมร่างของเธอเอาไว้ มองหน้าสาวน้อยที่หลับตาพริ้ม  ราวกับกำลังลอยละลิ่วอยู่บนสรวงสวรรค์  เธอจะรู้บ้างรึเปล่า  ว่าเธอเสร็จสมเป็นครั้งแรกในชีวิตไปเรียบร้อยแล้ว

ใบหน้าคมก้มลงจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน  ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนเคียงกัน  แม้ร่างกายส่วนล่างของเขาจะปวดหนึบไปหมด  แต่เขาจะทำกับเธอมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว  แม้ใจจะอยากทำมากแค่ไหนก็ตาม 

ตอนนี้เขาทำได้เพียงดึงเธอมากอดเอาไว้ดังเดิม  ก่อนจะพยายามข่มตาให้หลับในที่สุด  สองร่างกอดก่ายกันแน่นราวกับคู่รักที่รักกันมากเหลือเกิน  จะเป็นยังไงนะ  หากเธอตื่นขึ้นมาในตอนเช้า  แล้วพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพนี้

 

เช้าวันต่อมา

ณัฐมนค่อยๆ  ลืมตาตื่นขึ้นมา  อาการไข้ของเธอทุเลาลงบ้าง  แต่ก็ยังไม่หายสนิท  เธอจึงปวดศีรษะอยู่พอสมควร  แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจมาก  คือตอนนี้เธอไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว  และยิ่งไปกว่านั้น  คือมีใครคนหนึ่งนอนอยู่ข้างเธอด้วยและเขากำลังกอดเธออยู่ 

“พี่อังเดร!!!  ปล่อยกอหญ้านะ”  แม้แทบจะไม่มีเสียงพูด  แต่เธอก็ยังร้องเรียกเขา  และพยายามดันตัวเขาออกไป  คนที่เพิ่งจะได้หลับไม่กี่ชั่วโมงจึงได้สะดุ้งตื่นขึ้นมา  และเธอก็พบว่าเขาเองก็นุ่งลมห่มฟ้าไม่ต่างกัน

“ตื่นแล้วเหรอ  ดีขึ้นบ้างรึยัง”  เขากำลังจะยื่นมือไปแตะที่หน้าผากมน  แต่เธอกลับปัดมือเขาออก  น้ำตาเริ่มไหลรินเมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

“นี่พี่  ทำอะไรกอหญ้า  พี่ทำอะไร!!!”  ร่างบางตัวสั่นเทาด้วยความโกรธระคนความกลัว  พร้อมกับดึงผ้าห่มมากอดเอาไว้แน่น

“คือพี่  พี่ขอโทษนะ  พี่จะรับผิดชอบกอหญ้าทุกอย่าง”  แทนที่เขาจะบอกเธอไปว่าเขากับเธอไม่ได้มีอะไรกัน  แต่ความคิดหนึ่งก็วูบเข้ามา  ในเมื่อเธอเข้าใจว่าเธอเป็นของเขาแล้ว  ทำไมเขาไม่รับสมอ้างไปซะเลยล่ะ  เผื่ออะไรๆ  มันจะง่ายขึ้น

“คนเลว!!!  ทำไมทำกับกอหญ้าแบบนี้  ทำไม  ฮือๆๆๆ”  เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก  ความบริสุทธิ์ที่เธอรักษาไว้และคิดว่าจะมอบมันให้กับเจ้าบ่าวของเธอในวันแต่งงาน  พังพินาศไม่เหลือชิ้นดี  ตอนนี้เธอกลายเป็นหญิงที่มีราคีคาวไปแล้ว 

“กอหญ้า  อย่าร้องไห้เลยนะ  ไหนๆ  กอหญ้าก็เป็นของพี่แล้ว  พี่จะไม่ทิ้งกอหญ้าหรอกนะ  พี่จะบอกเรื่องของเรากับคุณพ่อและคุณลุง  แล้วพี่จะแต่งงานกับกอหญ้าให้เร็วที่สุด  ดีไหม”  เขากอดเธอเอาไว้  แม้เธอจะพยายามผลักไส  แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

“ไม่นะ  อย่าบอกพ่อกับคุณลุงเด็ดขาด  อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้  แล้วพี่ก็ไม่ต้องมายุ่งกับกอหญ้าอีก  กอหญ้าจะไม่แต่งงานกับคนที่กอหญ้าไม่ได้รักเด็ดขาด”  เธอมองเขาแววตาปวดร้าว  จนเขาอยากจะบอกความจริงกับเธอเหลือเกิน  ว่าเธอยังบริสุทธิ์ผุดผ่องแค่ไหน  แต่พอเธอบอกว่าไม่ได้รักเขา  เขาก็ยิ่งอยากจะเป็นคนที่เธอรักให้ได้

“ไม่ได้นะ  กอหญ้าเป็นของพี่แล้ว  จะให้พี่เลิกยุ่งกับเมียของพี่ได้ยังไง  ถ้าเกิดกอหญ้าท้องขึ้นมาล่ะ  จะทำยังไง”  เขาเริ่มเอาเรื่องลูกที่รู้ดีว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นได้มาขู่เธอ  และมันก็ทำให้เธอหน้าซีดไปเลย

“ทะ...ท้อง  งั้นเหรอ”  เธอเริ่มคิดหนัก  สับสนไปหมด

“ใช่  เมื่อคืนเรามีอะไรกันตั้งหลายครั้งด้วยนะ  แล้วพี่ก็ไม่ได้ป้องกันด้วย  กอหญ้ามีโอกาสท้องสูงมากเลยรู้ไหม”  เขาพยายามล่อหลอกเธอทุกวิถีทาง  ให้เธอเปิดโอกาสให้เขา

“ไม่เป็นไร  กอหญ้าจะเลี้ยงลูกคนเดียว  ดีกว่าต้องมีพ่อใจร้ายแบบนี้  ปล่อยนะ  กอหญ้าจะกลับบ้าน”  เธอพยายามดันตัวเขาออกอีกครั้ง  แต่ด้วยพิษไข้  ทำให้เธอเวียนศีรษะอย่างมาก  แทบไม่มีแรงจะต่อต้านเขาอีกเลย

“อะไรกัน  เค้าก็เป็นลูกพี่เหมือนกันนะ  จะมาเลี้ยงลูกคนเดียวได้ยังไง  ไม่รู้ล่ะ  กอหญ้าเป็นเมียพี่แล้ว  พี่ไม่ยอมให้กอหญ้าไปไหนเด็ดขาด”  คนเอาแต่ใจกอดเธอเอาไว้แน่น  แม้จะรู้สึกว่าเธอกำลังอ่อนแรงลงอย่างมาก

“ไม่  กอหญ้าไม่ใช่เมียพี”  เธอปฏิเสธเสียงแข็ง

“นอนด้วยกันทั้งคืนแบบนี้  ไม่ใช่เมียแล้วเป็นอะไร  พอเถอะ  เราอย่าเพิ่งมาคุยกันเรื่องนี้เลยนะ  กอหญ้าเป็นไข้สูงมาก  พี่จะไปสั่งข้าวต้มร้อนๆ มาให้  ทานเสร็จจะได้ทานยา  แล้วเราค่อยมาคุยกันใหม่  อะ  สวมเสื้อของพี่เอาไว้ก่อน”  เขาหันไปหยิบเสื้อเชิ๊ตตัวเดิมมาให้เธอใส่  ก่อนจะประคองให้เธอนอนลง 

แม้อยากจะเถียงกับเขาต่อ  แต่เธอก็หมดแรงจะตอบโต้เขาจริงๆ แล้วตอนนี้  อย่าว่าแต่กลับบ้านเลย  ตอนนี้เธอลงจากเตียงไม่ไหวด้วยซ้ำ  เธอได้แต่มองดูเขาลุกขึ้นหยิบกางเกงมาสวมใส่  ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมชายชาตรี แล้วก็...เธอมองความเป็นชายของเขาที่มีขนาดมหึมา  ซึ่งตอนนี้มันกำลังตั้งชันซึ่งเป็นปกติวิสัยของบุรุษเพศที่ร่างกายจะตื่นตัวในยามเช้าเช่นนี้

แก้มสาวแดงก่ำ  ทั้งพิษไข้และความอาย  สิ่งนั้นมันเข้าไปอยู่ในตัวเธอได้ยังไงกัน  แล้วทำไมเธอถึงไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด  หรือว่า  มันจะไม่เจ็บ  เธอให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้  เพราะเธอไม่เคยร่วมรักกับใครมาก่อน  อีกอย่าง  เรื่องเมื่อคืนนี้    ภาพสุดท้ายที่เธอเห็น  คือห้องนอนที่ทำงาน  เขาจูบเธออย่างหนัก  แล้ว...เธอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย 

คิดมาถึงตอนนี้น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอีกครั้ง  เจ็บใจตัวเองนัก  ทำไมถึงปกป้องตัวเองไม่ได้นะ  ทำไมถึงได้ยอมให้เขาย่ำยีได้ถึงขนาดนี้นะกอหญ้า  แล้วตอนนี้  เธอควรจะทำยังไงกับชีวิตดี  ในเมื่อเธอรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว

อังเดรเดินกลับมาอีกครั้ง  พร้อมข้าวต้มชามใหญ่  เขาเห็นเธอนอนร้องไห้  แต่ไม่มีเสียง  ยิ่งทำให้เขาสงสาร  แต่เขาจะไม่ยอมใจอ่อนเด็ดขาด  เขายอมให้เธอรู้ไม่ได้  ว่าเธอกับเขาไม่ได้มีอะไรกัน  เพราะนั่นหมายถึง  เขาอาจจะต้องเสียเธอไปตลอดกาล  เพราะเธอต้องไม่กล้าเข้าใกล้เขาอีกแน่  ให้เธอคิดว่าเธอเป็นของเขาไปแบบนี้น่ะดีแล้ว  อย่างน้อยเธออาจจะยอมใจอ่อนกับเขาบ้าง 

“ทานข้าวต้มก่อนนะ  จะได้ทานยา”  เขาประคองเธอขึ้นมา  แล้วค่อยๆ  ป้อนข้าวต้มให้เธออย่างเอาใจ

เธอทานข้าวต้มโดยไม่คิดปฏิเสธ  เพราะอยากทำให้ร่างกายที่บอบช้ำนี้หายป่วยไข้โดยเร็วที่สุด จะได้หนีไปจากที่นี่ได้เสียที

แต่พอเขาเห็นเธอทำแบบนี้  เขากลับคิดว่า  เธอกำลังใจอ่อนให้เขาอยู่  ทำให้เขาดีใจมาก 

หลังจากทานข้าวต้มอิ่มแล้ว  เขาก็หันไปหยิบยามาให้เธอทานต่อ  เธอรับไปทานอย่างว่าง่าย  แม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมา  แต่เธอก็ไม่ได้ต่อต้านเขาอีกแล้ว

“นอนพักก่อนนะ  พี่จะโทรเข้าบริษัทบอกว่าพี่กับกอหญ้าไปคุยงานข้างนอกไม่ได้เข้าบริษัท  คนอื่นจะได้ไม่สงสัย”  เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน  เป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เธอไม่ได้ตอบอะไรเขา  ได้แต่หลับตาลงด้วยหัวใจที่ปวดร้าว  ถ้าหากตอนนี้เธอไม่ได้ป่วยอยู่  เธอคงตบเขาไปหลายทีแล้ว  ให้สมกับสิ่งที่เขาทำกับเธอ  ไม่สิ  ไม่มีอะไรที่เหมาะสมกับสิ่งที่เธอเสียไปได้เลย  ต่อให้ฆ่าเขา  เธอก็คงไม่ได้สิ่งสำคัญคืนมา

ด้วยฤทธิ์ยา  ทำให้เธอหลับไปได้อย่างง่ายดาย  เขากลับมานอนข้างเธออีกครั้ง  พร้อมทั้งกอดเธอเอาไว้แน่น  ตลอดชีวิตที่ผ่านมา  เขาไม่เคยต้องกลัวว่าจะสูญเสียใครไปมากเท่ากับเธอมาก่อน  นี่ถ้าใครรู้เข้าคงจะหาว่าเขาบ้าแน่ๆ  หากรู้ว่าเขารักผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันได้แค่วันเดียว  แต่สำหรับเขา  จะวันเดียว  ชั่วโมงเดียว  หรือวินาทีเดียว  ถ้าเธอคือคนที่ใช่  เวลาก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญอะไรเลย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับผู้ที่ให้เหรียญสนับสนุนจะมีเรื่องราวของตอนพิเศษให้อ่านเพิ่มเติมด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha