13. ซาตานร้ายลวงใจรัก ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน I

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : EP.8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เดี๋ยวสิ  อย่าเพิ่งนอน  พี่จะบ้าตายอยู่แล้วรู้ไหม  ตอบพี่มาก่อนสิ  กอหญ้า”  เขาเห็นเธอหลับตาลงไป  คนเอาแต่ใจจึงทำให้เธอลืมตา  ด้วยการกดจูบที่ริมฝีปากบางนั้นอีกครั้ง

“พี่อังเดร  ทำไมนิสัยไม่ดีอย่างนี้คะ  คนไม่สบาย  จะนอนก็ไม่ให้นอน” เธอทำตาดุ

“กอหญ้าก็บอกพี่มาก่อนสิ  ว่าพี่ต้องรออีกนานแค่ไหน  ถึงจะได้คำตอบ  ถ้าบอกไม่ได้  พี่จะถือว่ากอหญ้าตกลงแล้วนะ”  เขารีบมัดมือชกเธอทันที

“ก็บอกว่าไม่รู้ไงคะ  ทำไมไม่รู้จักการรอคอยบ้างนะ  เอาแต่ใจตัวเองจริงๆ เลย”  เธออดหมั่นไส้เขาไม่ได้

“พี่ก็เป็นแบบนี้นี่นา  ไม่ชอบการรอคอย  ไม่รู้ล่ะ  ตกลงว่าเราเป็นแฟนกันแล้วนะ  นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป  กอหญ้าเป็นของพี่  เป็นของพี่คนเดียวด้วย”  เขาพลิกตัวขึ้นมาจูบเธออย่างหนักหน่วง  มือหนาลูบไล้ไปที่เรียวขางามนั้นอย่างแผ่วเบา  เขาจะทำให้เรื่องหลอกๆ  นั้น  ให้กลายเป็นความจริงขึ้นมาให้ได้

“อื้อ  อื้อ”  เสียงของเธอดังอู้อี้  เมื่อเขายังไม่ยอมถอนริมฝีปากออกไป

“เป็นแฟนพี่แล้ว  ก็ห้ามขัดใจพี่รู้รึเปล่า”  เขาพูดหลังจากยอมปล่อยริมฝีปากบางให้เป็นอิสระ  เมื่อเห็นเธอเริ่มหายใจติดขัด

“คนเค้ายังไม่ได้รับปากซะหน่อย  พูดเองเออเองทั้งนั้น”  เธอหายใจหอบเหนื่อย  คนบ้า  รังแกกันอยู่ได้

“ถ้าไม่พูดเองเออเองจะมีเมียเหรอ”  เขาจูบไซ้ไปที่ซอกคอขาวนวล  ราวกับจะแกล้งเธอให้หลงเคลิบเคลิ้มไปในรสสวาทนี้ 

“พี่อังเดร  อื้อ...ปละ...ปล่อยนะ...”   เธอเผลอร้องคราง  เมื่อถูกเขาจู่โจมมากขึ้นเรื่อยๆ

“พี่จะนอนกับเมียพี่  ผิดตรงไหนล่ะ”  นี่ถ้าเธอรู้ว่าเธอยังไม่ได้เป็นของเขาจริงๆ  เธอจะโกรธเขามากแค่ไหนนะ  ที่รู้ว่าเขาหลอกเธอแบบนี้

“กอหญ้าป่วยอยู่นะคะ  จะรังแกคนป่วยรึไงกัน”  เธอพยายามเอาเรื่องป่วยไข้มาอ้าง  ด้วยรู้สึกเขินอายเต็มทน

“งั้นแสดงว่า  ถ้าหายป่วยแล้ว  พี่จะทำอะไรก็ได้ใช่ไหม”  เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ  แววตาเป็นประกาย

“เอ่อ  ค่ะ”  เธอยิ้มเขินเมื่อตอบรับเขาไป อย่างน้อยมันก็คงจะทำให้เขาไม่ต้องรังแกเธอตอนนี้

“งั้นพี่จะรอจนกว่ากอหญ้าจะหายก่อนก็ได้  นอนพักเถอะนะ  จะได้หายไวๆ” เขายิ้มกว้าง  ดีใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  เขาต้องรีบทำให้เธอเป็นของเขาจริงๆ ให้ได้  ก่อนที่ความลับจะถูกเปิดเผย

“เชอะทีอย่างนี้มาทำเป็นห่วง”  เธอรีบหลับตาลงในทันที  เขาจูบที่หน้าผากของเธอแผ่วเบา  แล้วกอดเธอเอาไว้แนบอกกว้างนั้น

ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่อยากจะโกรธเขาอีก  ผู้ชายใจร้ายคนนี้  แววตาของเขา  มันบอกว่าเขาต้องการเธอมากแค่ไหนล่ะมั้ง  เฮ้อ  นี่เธอใจอ่อนเกินไปรึเปล่านะกอหญ้า 

ช่วงค่ำ

อังเดรตื่นนานแล้ว  เขาออกไปหาซื้อของบำรุงร่างกายมาให้ณัฐมน  เพราะอยากจะให้เธอหายป่วยไวๆ  อีกอย่างเขาก็คิดเอาไว้แล้วว่า คืนนี้  เขาต้องทำให้เธอเป็นของเขาจริงๆให้ได้  เพราะหากปล่อยให้เธอกลับบ้าน  โอกาสที่เขาจะได้ใกล้ชิดเธออาจจะมีน้อยลงและเธออาจจะรู้ความจริง  ว่าเธอยังบริสุทธิ์ผุดผ่องแค่ไหน

เขากลับมาที่ห้องหลังจากซื้อทั้งรังนก  ซุปไก่  นมสด  สารพัดอย่างที่จะใช้บำรุงร่างกายได้  แต่พอเขาเข้ามาในห้อง  เธอกลับไม่อยู่ที่เตียง  หัวใจของเขาเหมือนหล่นหายไปในทันที  เขารีบไปดูเธอที่ห้องน้ำก็ไม่มี  เขาเดินไปหาเธอจนทั่วห้อง  นี่อย่าบอกนะ  ว่าเธอหนีเขาไปแล้วจริงๆ

“กอหญ้า  อยู่ไหนน่ะ”  เขาตะโกนเรียกเธอแม้ในใจจะคิดว่าเธอคงไม่อยู่แล้ว

“อยู่นี่ค่ะ”  เธอเดินออกมาจากริมระเบียง  ซึ่งมันถูกปิดผ้าม่านเอาไว้  เขาจึงไม่ได้ไปดู

“โธ่  พี่นึกว่ากอหญ้าหนีพี่ไปแล้วซะอีก  ออกไปทำอะไรตรงนั้น  อากาศมันเย็นนะ”  เขารีบเข้าไปจูงมือเธอแล้วพาเดินกลับมาในห้องทันที

“ก็อยู่แต่ในห้องมันอุดอู้นี่คะ  เลยออกมาสูดอากาศหน่อย  ทำไมคะ  คิดว่ากอหญ้าหนีไปแล้วล่ะสิ”  เธออดขำให้กับท่าทางของเขาไม่ได้ 

“ก็ใช่น่ะสิ  แล้วนี่หายดีแล้วรึไง  ถึงลุกไปสูดอากาศเองได้น่ะ”  เขาแกล้งถาม

“ค่ะ  ดีขึ้นมากแล้ว  แล้วพี่ไปไหนมาคะ  กอหญ้าตื่นมาไม่เห็น  ก็เลยเดินไปเอง”   เธอไม่ได้เอะใจสักนิดว่าเขาถามเธอทำไม

“พี่ไปซื้อของบำรุงมาให้กอหญ้าไง  เมื่อกี๊พี่แวะสั่งอาหารมาแล้วนะ  เดี๋ยวเค้าคงมาส่ง  ทานข้าวแล้วก็ทานของบำรุงพวกนี้ด้วยล่ะ  เดี๋ยวคืนนี้จะไม่มีแรง”  เขาอมยิ้มแววตาเป็นประกาย

“แล้วทำไมจะต้องใช้แรงเยอะแยะด้วยล่ะคะ  แค่นอนเอง”  เธอทำหน้าสงสัย

“อืม...นั่นสินะ  แค่...นอน...เท่านั้นเอง”  คนเจ้าเล่ห์ยิ้มกรุ้มกริ่ม  ยังไม่ให้เธอรู้ตัวก็ดี  เดี๋ยวไก่ตื่นหมด

“ค่ะ  แล้วซื้ออะไรมาบ้างล่ะคะ”  เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะทานอาหารขนาดใหญ่  ที่เขาเอาของวางเอาไว้

“ก็มีพวกรังนก  ซุบไก่  นมสด  วิตามิน  เยอะแยะเลยล่ะ”  เขากำลังจะพูดต่อ  แต่เสียงกริ่งหน้าประตูห้องดังขึ้น  เขาจึงเดินไปเปิดประตู  คิดว่าน่าจะเป็นพนักงานส่งอาหาร  ซึ่งก็ใช่จริงๆ

“อาหารมาพอดี  ทานก่อนเถอะนะ”  เขาวางกับข้าวหลายอย่างที่สั่งมาบนโต๊ะ  เธอจึงนั่งทานไปเรื่อยๆ  รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก  เมื่อได้ทานซุปร้อนๆ

“อร่อยดีนะคะ  พรุ่งนี้กอหญ้าอาจจะไปทำงานสายหน่อยนะคะ  จะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน”  เธอหันไปบอกคนที่กำลังตักอาหารใส่จานให้เธออย่างเอาใจ

“จะไปทำงานแล้วเหรอ  ไหวแน่นะ”  เขาถามเพราะคิดว่าคืนนี้เธอคงต้องรับศึกหนัก  ไม่น่าจะลุกจากเตียงได้ด้วยซ้ำ

“ไหวค่ะ  ดีขึ้นมากแล้ว  ไม่ค่อยปวดหัวแล้วด้วย”  เธอตอบอย่างไม่ได้คิดอะไร  แต่เขาแอบยิ้ม  เดี๋ยวก็รู้ว่าไหวไม่ไหว

“งั้นก็รีบทานของพวกนี้ให้หมดนะ  จะได้ไปอาบน้ำกัน”  เขาบอกอย่างอารมณ์ดี

“ค่ะ”  เธอมัวแต่สนใจอาหาร  ไม่ได้ฟังว่าเขาชวนเธอไปอาบน้ำด้วย  เธอจึงตอบรับไปอย่างง่ายดาย

เขาได้แต่นั่งยิ้มมองเธอทานอาหารไปเรื่อยๆ  ตอนนี้เขามีความสุขจนทานอะไรไม่ลงอีกแล้ว  นี่มันตื่นเต้นราวกับว่า  เธอเป็นผู้หญิงคนแรกในชีวิตของเขาอย่างนั้นแหละ

หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว  ณัฐมนจึงได้นั่งดูโทรทัศน์ที่ห้องรับแขกร่วมกับอังเดรอยู่สักพัก  ก่อนเขาจะชวนเธอไปอาบน้ำอีกครั้ง

“กอหญ้าจะ  2  ทุ่มแล้วนะ  ไปอาบน้ำกันเถอะ”  เขาลุกขึ้นแล้วจูงมือเธอเข้าไปในห้องนอน

เมื่อมาถึงห้องนอน  เขาก็ยื่นมือไปจะแกะกระดุมเสื้อของเธอ

“พี่อังเดร  จะทำอะไรคะ”  เธอถอยห่างออกมาเล็กน้อย

“อ้าว  ก็จะอาบน้ำ  ก็ต้องถอดเสื้อผ้าสิ  ถามแปลกๆ”  ว่าแล้วเขาก็เข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้ง  จนร่างบางถอยหลังชนกับผนังห้อง

“กอหญ้าถอดเองได้ค่ะ  พี่ไปอาบก่อนก็ได้นะคะ  เดี๋ยวกอหญ้าอาบทีหลังได้”  เธอจับมือเขาเอาไว้  หัวใจเต้นโครมครามไปหมด  เมื่อมือของเขาติดแหมะอยู่ที่หน้าอกของเธอ

“จะอาบก่อนอาบหลังทำไม  ก็อาบด้วยกันนี่แหละ  จะได้ไม่ต้องรอ”  คนเอาแต่ใจไม่รอช้า  รีบปลดกระดุมเสื้อของเธออย่างรวดเร็ว  จนทรวงอกอวบอิ่มโผล่ออกมา

“จะบ้าเหรอคะ  จะอาบน้ำด้วยกันได้ยังไง  เอ่อ  กอหญ้า  อายนะคะ”  เธอรีบยกมือขึ้นมากระชับเสื้อเอาไว้  ไม่ยอมให้เขาถอดมันออก

“จะอายทำไมกัน  ผัวเมียกัน  อาบน้ำด้วยกัน  ไม่เห็นจะแปลกเลยนะ  น่านะ  อย่าดื้อสิ  พี่บอกแล้วไงว่าไม่ชอบเด็กดื้อ  เข้าใจไหม  รีบไปเถอะ  อย่ามัวโอ้เอ้อยู่เลยน่า” เขาดึงเสื้อของเธอออกโดยเร็ว  กายสาวที่เปลือยเปล่า อวดโชว์ความขาวเนียนไปทั่วทุกรูขุมขน  ไหนจะทรวงอกอิ่มคัพอี  และเนินเนื้อเบื้องล่าง  ที่เขาเคยแอบเชยชมไปบ้างแล้ว  แต่ก็ยังถวิลหามันจนถึงตอนนี้

“นี่  จะมองอีกนานไหมคะ  กอหญ้าหนาวแล้วนะ” แก้มสาวแดงก่ำด้วยความเขินอาย  เมื่อสายตาของเขาที่มองสำรวจไปทั่วเรือนร่างของเธอ ราวกับเขาไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างนั้น

“แหม  ก็เมียพี่น่ามองนี่นา  ช่วยพี่ถอดเสื้อหน่อยสิครับ” เขาจับมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นมาแตะที่ชายเสื้อของเขา  เธอจึงช่วยดึงเสื้อยืดของเขาออกให้แต่โดยดี  แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามน่าสัมผัสเหลือเกิน  เธอแอบคิดในใจ

“กางเกงด้วยนะ  เร็วสิครับ  อยากอาบน้ำแล้วไม่ใช่เหรอ” เขาจับมือเธอมาที่ซิปกางเกงยีนส์ตัวหนา  มือของเธอสั่นอย่างเห็นได้ชัดขณะที่กำลังรูดซิปของเขาลง  เขามองเธออย่างเอ็นดู


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับผู้ที่ให้เหรียญสนับสนุนจะมีเรื่องราวของตอนพิเศษให้อ่านเพิ่มเติมด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha