ชำระแค้นหนี้รัก18+ The revenge of tiger (อัพจบ)

โดย: เศวยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : เสือครึ่งตัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





รถตำรวจสามคันจอดอยู่หน้าห้องเช่าสองชั้นเก่าๆในช่วงบ่ายเมื่อคุณป้าข้างห้องมินตริญาโทรไปแจ้งความเรื่องที่เธอโดนลักพาตัว จินยะถึงกับลงมาดูที่เกิดเหตุและทำคดีนี้ด้วยตัวเองเพราะน้องสาวคนสนิทโดนลักพาตัวไปทั้งคนเขาไม่อาจนิ่งนอนใจได้เลย จากคำให้การของคุณป้าชายชั่วสองคนน่าจะเป็นคนในกลุ่มมิยากาวะ จนถึงตอนนี้จินยะก็ยังไม่ได้เบาะแสอะไรจากการมาดูที่เกิดเหตุ และก็ยังไม่สามารถติดต่อลุงโทชิได้เช่นกัน เรียกได้ว่าหายตัวไปทั้งพ่อทั้งลูก

            หลังเงาเสาไฟฟ้ากลางแดดเปรี้ยงถัดไปอีกซอยมีชายชุดดำหน้าตาเหี้ยมโหดสองคนแอบมองห้องเช่านั้นอยู่ห่างๆ

            "จะบอกนายดีไหมวะ?" หนึ่งในนั้นถามเพื่อนอีกคน

            "บอกก็ตาย มีทางเดียวคือต้องรีบหาตัวนังนั่นให้เจอแล้วเก็บมันซะ" เพราะมีรถตำรวจอยู่ทำให้พวกมันไม่กล้าเข้าไปทำอะไรได้ดั่งใจคิด ต่างมองหน้ากันแล้วพากันเดินออกไปจากความโกลาหลตรงนั้นเงียบๆ...

           

            รถยุโรปหรูสีดำเลี้ยวเข้าไปในบ่อนเถื่อนที่ยูอิจินำทางมา ดวงตากลมโตสั่นหลุกหลิกหวาดระแวง เธอยังไม่รู้ว่าจะมาเจอเรื่องซวยๆอะไรอีก แล้วแถวนี้มันก็ไม่น่าไว้ใจเสียด้วย

            "จ...จะพาฉันไปไหน?!"

            ไม่มีคนใดตอบมินตริญาสักคน เธอได้ความเงียบเป็นคำตอบ ใจดวงน้อยๆเต้นแรงจนแทบจะระเบิดด้วยความกลัวเมื่อรถจอดที่หน้าร้านอาหารจีนเก่าๆแห่งหนึ่ง ต้นแขนเล็กๆถูกมือใหญ่คว้าดึงให้เธอออกมาจากรถด้วยกัน ไม่มีใครบอกเธอ ไม่มีใครพูดกับเธอ ทั้งสามเอาแต่เดินดุ่มๆเข้าไปหลังร้านที่มันควรจะเป็นครัวแต่กลับมีทางลับเป็นบันไดเดินลงไปข้างล่าง

            น้ำตาใสๆเริ่มไหลออกมาอาบแก้มอีกครั้ง ใบหน้าสวยหวานกลับเต็มเป็นด้วยคราบน้ำตาแห่งความกลัว มือเล็กพยายามขัดขืนบิดออกจากการเกาะกุมของร่างสูงแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือเธอง่ายๆ อย่าบอกนะว่าเธอจะถูกเอามาขายซ่องอีก

            "อ...อย่าเอาฉันมาขายเลยนะ ขอร้อง ฮึก...ฮึก..."มินตริญาร้องขอความเห็นใจ แต่ก็ได้แค่เพียงสายตาคมกริบเหลือบลงมามองและถอนหายใจเฮือกใหญ่ใส่เท่านั้น จนกระทั่งมาถึงด้านล่าง ห้องนั้นเป็นห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยผู้คนมุงอยู่ตามโต๊ะที่เรียงยาวไปไกลจนสุดขอบประตูซึ่งน่าจะเป็นทางออกขึ้นไปหลังร้าน ผิดกับห้องใต้ดินที่เธอออกมาเมื่อเช้า ที่นี่มีแสงสว่างแต่ก็อับชื้นและเต็มไปด้วยควันบุหรี่ เสียงดังเสียงเชียร์ดังแซ่ดๆ บางโต๊ะก็เฮลั่นเพราะชนะการเล่นพนัน 

            "ห...หัวหน้า! ไอ้พวกนี้แหละที่บุกเข้าไปที่ท่าเรือ F!" ลูกกระจ๊อกที่มีหน้าที่ทวงหนี้ซึ่งหนีออกมาได้จากเหตุการณ์ถล่มซ่องโดยชายสามคนรีบตะโกนบอกคนคุมบ่อนทันทีที่เห็นร่างยูอิจิและแจยอลนำหน้าเข้ามาโดยที่มีฮิเดกิและมินตริญาอยู่ข้างหลัง

            ชายหัวล้านร่างท้วมแต่สูงใหญ่ ผิวหน้าหยาบ มีรอยแผลเป็นที่แก้มขวายิ่งเพิ่มความน่ากลัวเกรง ใส่สูทสีดำกางเกงสีดำแต่เสื้อเชิ้ตข้างในเป็นสีแดงเข้ม ปากคาบบุหรี่เดินมาหมายจะเอาเรื่องไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมข้างหน้าทั้งสอง แต่ใจก็แอบหวั่นๆเพราะพวกมันสามารถเล่นงานลูกน้องของตัวเองให้ตายหนึ่งและเจ็บหนักอีกสิบกว่าคนได้ในพริบตาโดยที่พวกมันยังสามารถเดินหน้าหล่อบุกเข้ามาในบ่อนได้ง่ายๆอีก

            "พวกมึงทำเด็กกูตายไปหนึ่ง แล้วยังจะมีหน้าเข้ามาในบ่อนกูอีก อย่าคิดว่าจะออกไปได้ง่ายๆ" ชายหัวล้านหัวหน้าคุมบ่อนคีบบุหรี่ในปากทิ้งลงกับพื้นแล้วขยี้ด้วยรองเท้าหนังสีดำมันก่อนจะเอื้อมมือล้วงหยิบปืนออกมาจากขอบกางเกง เลื่อนสไลด์แล้วชี้ปลายกระบอกปืนไปทางสองหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า นิ้วหนาวางทาบที่ไกเตรียมยิงแต่หาได้ทำให้คนที่อยู่เบื้องหน้าแสดงความหวาดกลัวแต่อย่างใด และที่สำคัญมันไม่ได้รู้เลยว่ากำลังคุยอยู่กับใคร

            "พวกมึงลักพาผู้หญิงที่นัมบะไปขายซ่องก่อน" เสียงทุ้มไร้ซึ่งความกลัวของยูอิจิลั่นบอกเหตุผล ชายหัวล้านหันไปทางลูกน้องที่ทำหน้าที่ทวงหนี้อย่างคาดคั้นหาเหตุผลและความจริง เพราะซ่องเถื่อนแห่งนั้นจะมีแค่พวกผู้หญิงจากประเทศที่สามเท่านั้น

            "ก...ก็พ่อนังนั่นมันติดหนี้บ่อน แล้วมันก็หนีไปเมื่อคืน พอพวกผมไปตามทวงหนี้ตามที่อยู่ที่มันให้ไว้ก็ไม่เจอ แล้วลูกสาวมันก็ไม่มีจ่าย ผ...ผมก็เลย...กะว่าจะเอามันไปขาย"

            "พวกมึงหมายถึงไอ้โทชิอย่างนั้นเรอะ?"

            มินตริญาได้ยินชื่อพ่อของตัวเองชัดเจน แสดงว่าเรื่องที่พ่อติดหนี้การผนันก็คงจริง ปากบางสีสวยเม้มเข้าหากันกับความจริงที่ได้รู้ ทำไมพ่อถึงทำอย่างนี้กับเธอได้

            "ช...ใช่ครับหัวหน้า"

            "เห้ย! เรื่องนี้เด็กกูไม่ผิด!" เมื่อสิ้นเสียงชายหัวล้าน ลูกน้องของมันทั้งหมดต่างพร้อมใจกันชักปืนออกมาเล็งไปที่เป้าเดียวกัน คนในบ่อนเริ่มแตกตื่นหวีดร้องหนีตายกันอลหม่าน ไม่นานในบ่อนก็เหลือเพียงคนของทั้งสองฝ่ายเท่านั้น

            "ติดหนี้อยู่เท่าไร?" ท่ามกลางบรรยากาศอันตึงเครียดมีเสียงทุ้มต่ำก้องกังวานดังแทรกความเงียบมาจากข้างหลังชายหนุ่มทั้งสอง

            "ส...สองล้าน" คนทวงหนี้พูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือด้วยกลัวน้ำเสียงเย็นเยียบของคนที่เอ่ยถามมาในมุมมืด

            "ถ้าอย่างนั้น ฉันจะจ่ายให้เองแล้วจบกัน และฉันจะถือว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น" ร่างสูงในเชิ้ตขาวเปื้อนเลือดพูดต่อรองอย่างมั่นใจ มินตริญาแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง เขาจะใช้หนี้ให้เธอ แถมใช้ให้ทั้งหมดด้วย เงินสองล้านเยนเชียวนะ!

            "หึ...หึหึ...ฮ่าๆๆๆๆ กูขำว่ะ! ฮ่าๆๆๆๆ แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก!" ชายหัวล้านหัวเราะเยาะเย้ยชายผู้นี้ที่พูดประหนึ่งเป็นฝ่ายได้เปรียบทั้งที่โดนปืนจ่อพร้อมยิงระยะเผาขนอยู่หลายกระบอก มันซิที่เป็นฝ่ายต้องตาย!  

            มินตริญายกมือบางอุดปากตัวเองกลั้นเสียงกรี๊ดที่หลุดออกมาด้วยความตกใจกลัว ให้ตายซินี่มันวันซวยอะไรของเธอกันนักหนา

            “เฮ้ย! มึงพูดอยู่กับใครรู้ตัวหรือเปล่า?!" แจยอลตะโกนลั่นเตือนสติคนคุมบ่อนที่อยู่ข้างหน้า นัยน์ตาเรียวเล็กเหล่มองด้วยหางตาแววเอาเรื่อง ฮิเดกิหันไปพยักหน้าบอกเป็นนัยให้ยูอิจิพาร่างบางที่กำลังกลัวตัวสั่นในดงปืนออกไปให้ไกลจากห้องนี้ ทว่าประตูกลับถูกล็อกจากภายนอก ยูอิจิจึงทำได้เพียงพาเธอไปหลบในมุมเสาแล้วเอาตัวเองบังร่างบอบบางเอาไว้เผื่อมีการยิงกัน

            "ฮ่าๆๆๆๆๆ โอ้ย กูขำน้ำตาไหลเลย หึหึ มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะ?! ถึงได้..." ชายหัวล้านหัวเราะลั่นพลางหันไปพูดกับขบวนลูกน้องที่อยู่ข้างหลังแต่พูดยังไม่ทันจบประโยคดี ปืนในมือกลับถูกฉวยไปอย่างง่ายดาย ตอนนี้ปลายกระบอกปืนกลับหันมาจ่อที่กลางหน้าผากไร้ผมแทน ทุกอย่างเกิดขึ้นไวเสียจนคิดว่าชายหนุ่มหน้าหล่อที่อยู่ข้างหน้าเป็นผี เหงื่อจากความกลัวเริ่มไหลย้อยจากหน้าผากมาจรดจมูก มือหนาหยาบค่อยๆยกขึ้นแสดงความพ่ายแพ้

            "เป็นคนที่จะฆ่ามึง...ถ้าไม่ยอมรับเงื่อนไข" น้ำเสียงเย็นเยียบเฉียบขาดไม่หวั่นไหวพูดแทรกขึ้นมาท่ามกลางความหวาดกลัวของคนตรงหน้า

            "โอเคๆ พวกมึง! ทิ้งปืนเดี๋ยวนี้! เร็วซิ! ถ้าไม่อยากตาย!" ชายหัวล้านผู้คุมบ่อนพูดประหนึ่งว่าทุกคนจะต้องตายทั้งที่มีแค่ตัวเองคนเดียวที่โดนปืนจ่อหัวอยู่ ลูกสมุนทุกคนต่างก็มองหน้ากันเด๋อด๋า แต่ก็ทำตามคำสั่งหัวหน้าตัวเอง

            แจยอลเคลื่อนตัวมาหยิบปืนที่ถูกทิ้งอยู่ตรงหน้ามาสองกระบอก ที่เหลือก็เตะออกไปให้พ้นทาง มือหนึ่งเอาไปจ่อไว้ที่หัวชายหัวล้านผู้คุมบ่อนก่อนที่ฮิเดกิจะลดปืนลง ส่วนอีกมือหนึ่งก็หันปลายกระบอกปืนเข้าหาลูกสมุนในบ่อน

          มือใหญ่ล้วงไปที่กระเป๋ากางเกงด้านหลังหยิบสมุดเช็คออกมา ในขณะที่ชายหัวล้านหันไปสั่งให้ลูกน้องรีบไปเอาเก้าอี้มาให้นั่งพร้อมทั้งหยิบบุหรี่ออกมาส่งให้และคุกเข่าจุดไฟ เปลวไฟจากไฟแช้คสั่นวูบวาบเพราะมือของหัวหน้าคุมบ่อนสั่นด้วยความกลัว เพราะผลงานในซ่องก็บอกอยู่แล้วว่าชายหนุ่มทั้งสามเอาจริง

            "มีปากกาไหม?" ฮิเดกิสูดควันบุหรี่เข้าปอดแล้วพ้นออกมาก่อนจะถาม ชายหัวล้านที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหยิบปากกาจากเสื้อสูทยื่นให้สั่นๆ มือใหญ่หยิบมาเขียนเช็คแล้วฉีกยื่นให้กับผู้คุมบ่อนได้รับไป

            "ว่าไงข้อเสนอเมื่อกี้"

            "ด...ได้เลยครับ ยินดีอย่างยิ่งเลยครับ!"

            "ดี...” ร่างสูงในเชิ้ตขาวของฮิเดกิลุกขึ้นเต็มความสูง ยืนหันหลังสูบบุหรี่ให้ชายหัวล้านผู้คุมบ่อนที่นั่งตัวสั่นงันงกเพราะกลัวตาย แต่กลับมีลูกสมุนที่พยายามจะช่วยหัวหน้าตัวเองจึงได้กระทำการสิ้นคิดพยายามจะลุกขึ้นไปหยิบปืน

            ปังๆ!

            แจยอลไวกว่ายิงสวนกลับไปที่ขาและหัวเข่าทั้งสองข้างจนมันล้มลง เจตนาก็เพื่อขู่พวกมันว่าสิ่งที่ทำมันโง่มาก

          "อ...ไอ้บ้าเอ้ย! มึงทำห่าอะไร?! อยากให้กูตายเหรอ?! ถอยไป!" ชายหัวล้านผู้คุมบ่อนตะโกนบอกลูกน้องด้วยความขลาดกลัวตายเป็นที่สุด

            นัยน์ตาดำจิกคมมองเหล่านักเลงที่นั่งคุกเข่าก้มหน้าให้ตนอยู่ข้างหน้าก่อนจะเดินไปหาร่างบางที่หลบอยู่ข้างเสา สองวันมานี้มันเป็นวันมหาซวยของมินตริญาเสียจริง เมื่อวานไปเห็นฉากฆาตกรรมตัดคอ ตอนเช้าโดนลักพาตัว ตอนสายถูกเอาไปขังในซ่องเถื่อน ตอนบ่ายอยู่ท่ามกลางดงปืน มาตอนนี้เกิดการยิงต่อสู้กันอีก  ตอนนี้ร่างกายและจิตใจของมินตริญามันเกินจะรับไหว ร่างบางเป็นลมหมดสติหลังจากได้ยินเสียงปืน มือหนาประคองอุ้มเธอไว้เดินออกไปด้วยความกังวลโดยมีแจยอลรวบตัวชายหัวล้านผู้คุมบ่อนเป็นตัวประกันออกไปส่งถึงรถ

 

            ดวงตากลมโตค่อยๆปรือตื่นขึ้นมาเพราะความเย็นจากอะไรบางอย่างมากระทบใบหน้า สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาคมคายของชายที่ใช้หนี้ให้ในระยะห่างกันไม่ถึงคืบ

          "กรี๊ด! นี่จะทำอะไรปล่อยฉันนะ! ปล่อย!"

            "ก็แค่เช็ดตัว คุณเป็นลมหมดสติไป" ฮิเดกิพูดสั้นๆด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนอย่างเคย นักเรียนหมอรีบสำรวจเสื้อผ้าบนร่างกายตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก ค่อยโล่งอกที่มันยังอยู่บนกายครบถ้วน

            "ฉ...ฉันอยู่ที่ไหน?"

            "ที่บ้านผม"

            "บ้านคุณ?! คุณ...ให้ฉันกลับบ้านเถอะนะ ฉันอยากกลับบ้าน"

            "...คุณลุกไหวไหม ลงไปกินอะไรก่อนเถอะ" เหมือนเป็นคำสั่งมากกว่าคำถาม มือใหญ่คว้าดึงข้อมือบางให้ลงมาจากเตียงนุ่ม ตอนนี้มินตริญารู้สึกหวิวๆอีกครั้ง เธอเองก็ยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า แถมผ่านเหตุการณ์ร้ายๆติดต่อกันจนร่างกายประท้วงด้วยการเป็นลม ดังนั้นการกินอาจจะทำให้สมองและร่างกายเธอทำงานได้ดีขึ้น

            บ้านนี้ใหญ่โตพอสมควร เมื่อออกจากห้องนอนมาก็เห็นห้องนั่งเล่นอยู่ด้านล่างซึ่งเป็นใจกลางของบ้าน บ้านสองชั้นที่พื้นทางเดินเป็นไม้สีเข้มเคลือบเงาสะท้อนแสงไฟนวลบนเพดาน ผนังเป็นปูนขัดมันสไตล์ลอฟท์ ราวบันไดเป็นเหล็กทาสีดำแซมกระจก เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูเรียบง่าย ในบ้านถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำ น้ำตาลและขาว สำหรับประเทศนี้แล้วบ้านหลังขนาดนี้เจ้าของต้องเป็นเศรษฐีเลยทีเดียว           

            ในห้องครัวมีสเต็กเนื้อโกเบอันเลื่องชื่อราคาแสนแพงที่ยูอิจิเป็นคนไปซื้อมาระหว่างทางวางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับชายอีกสองคนที่นั่งยิ้มรอทั้งคู่มาถึงโต๊ะแทบไม่ไหวเพราะกลิ่นสเต็กมันเรียกน้ำย่อยของทุกคนรวมทั้งนักเรียนหมออย่างมินตริญาที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยจนต้องลอบกลืนน้ำลายไปหลายอึก

            "กินซะ เธอคงยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวาน" ดูเหมือนว่าชายคนนี้ที่คอยจับมินตริญาเดินไปไหนต่อไหนจะรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเธอทั้งหมดกระทั่งเรื่องกินข้าว เวลานี้มินตริญาไม่สนสิ่งใดในโลกแล้วนอกจากสเต็กเนื้อที่วางตรงหน้า หากเธอไม่กินในตอนนี้สมองก็คงตื้อคิดอะไรไม่ออกและที่สำคัญก็ไม่มีแรงไปต่อสู้ขัดขืนหาทางหนีได้ด้วย สองมือบางจึงคว้ามีดและส้อมมาตัดกินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่มามัวนั่งคิดว่าเขาจะใส่ยาพิษ หรือยาอะไรไว้ในอาหารเลย วินาทีนี้ขอกินก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน

            หลังจากที่ชายคนนี้คนที่ชายหนุ่มทั้งสองต่างก็เรียกเขาว่า นายน้อย  และกลุ่มที่มีอิทธิพลมากที่สุดในภูมิภาคนี้ก็คือกลุ่มมิยากวะ คนทั่วไปที่หาเช้ากินค่ำส่งตัวเองเรียนอย่างมินตริญาไม่รู้เรื่องภายในกลุ่มมิยากาวะเท่าไร แต่จากที่เห็น เขาน่าจะเป็นหนึ่งในผู้นำระดับสูง ดูยังไงก็ไม่น่าใช่พวกนักเลงธรรมดาเป็นแน่ นั้นเท่ากับว่ามินตริญาอยู่ใกล้กับบุคคลที่อันตรายที่สุด แถมเรื่องพวกนี้ตัวเองก็เกลียดเข้าไส้มาตั้งแต่เด็ก การที่เธอตอบตกลงคอยหาข่าวให้เอริกะนอกจากเรื่องเงินที่น่าพึงพอใจแล้วเธอยังได้เป็นส่วนหนึ่งในการเปิดเผยให้สังคมรู้ถึงความเสื่อมทราม อย่างน้อยๆก็อาจจะมีคนชั่วหมดไปจากโลกได้อีกสักหนึ่งคนเพราะแหล่งข่าวจากเธอก็ยังดี 

            แต่...ตอนนี้เขากลับมาจ่ายหนี้พนันสองล้านเยนให้พ่อเธอ แถมยังช่วยเธอออกมาจากซ่องด้วย แต่เขาคงจะไม่ได้จ่ายให้ฟรีๆหรอก เพียงแค่คิดว่าผู้ชายคนนี้เคยทำอะไรกับเธอไว้บ้างมินตริญาก็อยากจะเอามีดหั่นสเต็กแทงคอตัวเองให้ตายเสียจริง เขาที่เคยเอาปืนมาจี้เธอให้ไปโรงแรมซอมซ่อ เขาที่เคยบังคับให้เธอเย็บแผลให้ และเขาที่เคย...จะขืนใจเธอ พอคิดมาถึงเรื่องนี้ แทนที่จะโกรธและเกลียดแต่ใจกลับเต้นโครมคราม ดวงหน้าสวยหวานแดงรื้นขึ้นมาทันใดจนคนข้างๆสังเกตเห็นได้

          "เป็นอะไร? ไม่สบายเหรอ?"

          “ป...เปล่า สเต็กมันร้อนน่ะ” นักเรียนหมอแสร้งโกหก เสียงทุ้มต่ำของฮิเดกิดูอ่อนโยนช่างแตกต่างจากเมื่อครู่ที่คุยกับพวกในบ่อนโดยสิ้นเชิง เธอจึงอยากจะลองอ้อนวอนเขาอีกสักครั้งหวังใจว่าเขาจะยอมปล่อยตัวเอง

          "ขอบคุณที่ใช้หนี้ให้ แต่....ปล่อยฉันไปได้ไหม ฉันจะรีบทำงานมาใช้หนี้ให้คุณ"

          "หึ...ด้วยเงินเดือนจากร้านราเม็งน่ะเหรอ"

            ประโยคนี้ทำเอาใจของมินตริญาเจ็บแปลบ ก็จริงของเขาเงินตั้งสองล้านจะให้ผ่อนใช้กี่ปีกี่ชาติถึงจะหมดกัน ตัวเองก็ยังเรียนไม่จบ เงินก็ไม่มีสักเยน ลำพังแค่เงินค่าจ้างขายราเม็งมีพอแค่ค่ากินและค่าเช่าห้องเท่านั้น เรียนหมอก็หนักมาก จะให้มีเวลาไปรับงานอื่นเพิ่มแบบเมื่อก่อนที่เธอทำงานพิเศษอีกสามสี่ที่ถึงจะมีเงินเหลือเก็บก็คงไม่ไหว นอกจากงานขายข่าว แต่ตอนนี้โทรศัพท์ก็ดันมาพังเอาเสียอีก มินตริญาจึงได้แต่นั่งก้มหน้าสวยๆมอมแมมมองลงไปที่จานสเต็กอย่างสิ้นหวัง

            “แต่ถ้าฉันเรียนจบแล้วฉันสามารถทำงานแล้วเอาเงินมาใช้ให้คุณได้”

            “กินซะ เราจะคุยเรื่องนี้กันทีหลัง” คำสั่งเฉียบขาดดังรอดมาจากปากบางที่กำลังจิบไวน์แดง ฮิเดกิก้มหน้าก้มตากินต่อโดยไม่สนใจว่าหญิงสาวข้างหน้าเขาจะพูดอะไร

            หลังจากมื้ออาหารที่อร่อยที่สุดในชีวิตอาจจะเพราะด้วยความหิว ข้อมือบางถูกคว้าโดยคนร่างสูงที่ทุกคนเรียกว่านายน้อยอีกครั้ง ฮิเดกิฉุดรากเธอกลับไปที่ห้องนอนห้องเดิม

          "น...นายน้อยครับ คือ..." แจยอลพยายามห้ามปรามแต่ก็ไม่กล้าพูด ยูอิจิก็ได้แต่มองทั้งสองหายเข้าไปในห้องโดยที่พูดอะไรออกไม่ได้เช่นกัน จิตใจของเขามันรุ่มร้อนกระสับกระส่ายจนอยากจะไปพังประตูห้องนั้นเสียจริง

            "ป...ปล่อยฉันนะ! จะทำอะไร?!"    ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนุ่มแสนสบายแต่คนที่อยู่บนเตียงกลับไม่คิดอย่างนั้น

          "กรี๊ด!"

            สิ้นเสียงกรีดร้อง ชายที่อยู่เบื้องหน้าเดินตรงเข้ามาหาเพราะชักเริ่มโมโหที่เธอเอาแต่กรี๊ดไม่หยุด ร่างบางรีบถอยกรูดออกห่างจากการคุกคามทันที มือหนารวบข้อมือบางแล้วจับร่างเล็กกดนอนลงบนที่นอนเพื่อไม่ให้ดิ้นหนี

            "หยุดร้องซะที เธอนี่! ไม่หมดแรงบ้างหรือไง" ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเหยเกด้วยความรำคาญเพราะเสียงร้องของหญิงสาวที่เขาได้ยินมันมาทั้งวัน

            "คุณช่วยฉันไว้ทำไม?! ต้องการอะไรจากฉัน?! ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันสาบานว่าจะหาเงินมาใช้หนี้คืนคุณ อย่าทำอะไรฉันเลย นะ นะ"

            นัยน์ตาดำคมเพ่งมองดวงหน้าสวยหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาอย่างหลงใหลก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะคุยกันตอนนี้ เธอคงกำลังกลัวและเสียขวัญ ร่างใหญ่ยอมลุกออกจากเตียงนอน มินตริญาหลุดออกจากการคุกคามได้ก็รีบกระโดดลงจากเตียงคว้านาฬิกาตั้งโต๊ะไว้ป้องกันตัวและถอยจนร่างเข้าไปติดกับมุมห้อง

            ฮิเดกิส่ายหน้าเหนื่อยใจพลางเอามือแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเผยให้เห็นแผงอกอัดแน่นแข็งแกร่ง และรอยสักที่ยังไม่เสร็จเหมือนเมื่อสองปีที่แล้วที่มินตริญาเคยเห็นแม้จะแค่เพียงส่วนแขนและหัวไหล่

            "จะ...จะทำอะไรน่ะ!"

            "จะอาบน้ำ เหนื่อย!" ร่างสูงเอ่ยด้วยความเหนื่อยใจพร้อมกับลมหายใจที่ถูกทอดถอนออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะหันหลังเพื่อหยิบเสื้อผ้าในตู้แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป วันนี้เขาเองก็สู้ศึกมาทั้งวันแล้วยังจะต้องมาสู้ศึกกับผู้หญิงสุดดื้ออย่างมินตริญาอีก ทำเอาฮิเดกิปวดหัว

            นอกจากแผงอกกำยำที่มินตริญาได้เห็นแล้ว เธอยังได้เห็นหลังและไหล่กว้างที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นรอยสักที่หลังของเขา รอยสักที่บ่งบอกสัญลักษณ์ของกลุ่มเป็นที่น่ารังเกียจกลัวของคนทั่วไป แต่มันกลับมีเสน่ห์จนตรึงสายตาของหญิงสาวเอาไว้ให้มองมันอย่างหลงใหล มันเป็นรูปเสือโคร่งขนาดเขื่องที่กำลังขย้ำคอมังกรสีเขียวที่ดิ้นบิดตัวด้วยความเจ็บปวดท่ามกลางคลื่นทะเลที่ถาโถมซัดสาด ตัวมังกรถูกสักเสร็จสมบูรณ์พาดผ่านจากช่วงเอวข้างซ้ายส่วนหางหายเข้าไปในขอบกางเกง ทว่า...เสือโคร่งตัวที่อยู่กลางหลังนั้นกลับถูกสักไปเพียงครึ่งเดียว แววตากร้าวดุดันของเสือตัวนั้นช่างเหมือนกันกับแววตาของเขาในบ่อนวันนี้เสียจริง

รอยสักที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์...

ทำไมกัน? มินตริญาเก็บความสงสัยไว้ในใจ

            เมื่อสบโอกาส นักเรียนหมอก็รีบวิ่งออกจากห้องนอนตรงไปด้านล่างทันที แต่มันกลับไม่เหมือนเมื่อครู่ ตอนนี้บริเวณนอกและในบ้านกลับมีชายชุดดำหน้าตาโหดเหี้ยมมายืนเฝ้าตามจุดต่างๆเต็มไปหมด หมดกันทางหนีของมินตริญา เธอได้แต่เดินกลับมานั่งที่โซฟาในห้องรับแขก พอท้องอิ่มหนังตาก็เริ่มหย่อนบวกกับความเพลียและเหนื่อยล้ากับเรื่องที่เจอมาทั้งวันจึงเผลอหลับไปที่โซฟา

            ร่างสูงตัวเปียกปอนเปลือยท่อนบนออกมาจากห้องน้ำ เขาไม่เห็นร่างหญิงสาวปากนกหวีดจึงรีบออกมาดูก็พบว่ากลายเป็นลูกแมวน้อยนอนขดอยู่บนโซฟาด้วยความหนาว

            ดูท่าว่าปู่ฮิเดโนริคงจะรู้เรื่องที่เกิดในซ่องและบ่อนแล้วจึงได้ส่งคนมาเฝ้ายามพร้อมกับเจ้าพวกในบ่อนที่มานั่งคุกเข่าขอขมาหน้ารั้วบ้าน ร่างสูงโบกมือไล่ชายชุดดำที่อยู่ในบ้านให้ออกไป เขาต้องการพื้นที่ส่วนตัว ที่สำคัญเขายอมกลับญี่ปุ่นมาไม่ใช่เพื่อมารับตำแหน่ง แต่มาเพราะเรื่องของยัยแมวน้อยฤทธิ์มากคนนี้ต่างหาก

            "พอหมดฤทธิ์แล้วก็มานอนยั่วกันหรือไง หึหึ" มือใหญ่ปัดปอยผมที่ปรกหน้าสวยหวานไปทัดหูอย่างเบามือแล้วเผลอยิ้มออกมา นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ยิ้มออกมาแบบนี้ แขนกำยำค่อยๆประคองอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอกพาไปนอนบนเตียงนุ่ม เมื่อเจอที่นอนอุ่นร่างกายก็ตอบสนองเอง ร่างเล็กมุดตัวซุกใต้ผ้าห่มไม่พอยังเข้ามาซบอกกว้างที่อยู่ข้างๆเพื่อหาไออุ่น สิ่งนี้ยิ่งทำให้ฮิเดกิไม่อาจขัดใจร่างบางเนื้อตัวมอมแมมที่อยู่เคียงข้างได้เลย





ชำระแค้นหนี้รักมีอีบุ๊คด้วยนะคะ ^^

แถมฟรี!!! ตอนพิเศษ ยูอิจิ VS กรีนที จ้า!!!

Meb https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTEwOTU3OCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjQ2NTg5Ijt9


Ookbee http://www.ookbee.com/shop/BookInfo?pid=a13efa77-9b4a-4a08-8544-c2e2137c48c1&affiliateCode=342fffd39f1c459ea917b117e447b49a 


hytexts https://www.hytexts.com/ebook/B009424-ชำระแค้นหนี้รัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนค่ะ รักคนอ่าน ตอบทุกเม้นท์เสมอค่ะ ^^"

เศวยา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


ฟิน
โดย Anonymous | 1 year, 2 months ที่ผ่านมา
  • ขอบคุณค่ะที่เข้ามาฟิน ^^ โดย pinuma824 | 1 year, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha