ชำระแค้นหนี้รัก18+ The revenge of tiger (อัพจบ)

โดย: เศวยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 17 : ฝันร้าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




                "ที่นี่ที่ไหน? มีใครอยู่ตรงนั้นบ้าง? ช่วยฉันด้วยค่ะ!" มินตริญาร้องขอความช่วยเหลือในขณะที่เงาดำค่อยๆกลืนกินสิ่งต่างๆรอบตัวจนทำให้มองเห็นอะไรๆได้ไม่ชัดเจน ความมืดดำโอบล้อมกายบางมันค่อยๆตีกรอบแคบลง ความหวาดกลัวคืบคลานเข้ามาในจิตใจดวงน้อย แสงสว่างที่เห็นลางๆอยู่ข้างหน้าค่อยๆถูกกลืนหายไปอย่างช้าๆ

            ทว่าในช่วงเวลาที่ยังพอมีแสงสว่างจากรูเท่าตะปูตอกส่องรอดเข้ามาเสมือนไฟจากสปอร์ตไลท์ดวงเล็กๆ มินตริญามองตามปลายทางของแสงที่ฉายสาดไปมุมหนึ่ง ด้วยแสงเพียงเท่านั้นก็พอจะทำให้เธอมองเห็นภาพอันเลือนลางที่ฝั่งตรงข้ามมีผู้ชายยืนหันหลังให้เธอ

            "คุณ คุณคะ ฉันหลงทาง ช่วยพาฉันออกไปด้วยค่ะ" มินตริญาเดินเข้าไปหาคนๆนั้นพร้อมทั้งพยายามขอความช่วยเหลือแต่เขาก็ไม่ยอมหันมา ร่างเล็กค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ ดวงตากลมโตพยายามหรี่มองเพื่อให้เห็นชัดขึ้น ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ก็ยิ่งเห็นว่าเขาสวมใส่เพียงกางเกงสีดำ ที่หลังของชายผู้นั้นมีรอยสักสีซีดจาง เขากำลังตัวสั่นเหมือนกับมีลมหนาวช่วงปลายปีซัดกระทบเข้ากับเนื้อตัวที่ไร้เครื่องกำบังกาย

            "ค...คุณคะ? เป็นอะไรหรือเปล่า?" มาถึงตรงนี้มินตริญาชะลอฝีเท้าที่เดินเข้าหาผู้ชายคนนั้น เธอเอื้อมมือออกไปแตะที่ไหล่หนาก็เห็นถึงสิ่งผิดปกติบางอย่าง...

            ถึงแม้ภายในห้องจะมืดเพียงใดแต่มินตริญาก็เห็นรอยต่อที่คอของชายผู้นี้ และอยู่ๆ...รอยนั้นก็ค่อยๆเคลื่อนตัวแยกออกจากกัน ของเหลวสีแดงเข้มไหลออกมาเปรอะเปื้อนไปทั่วคอและแผ่นหลัง ส่วนหัวของเขาร่วงหล่นสู่พื้นดังตุ้บ!ใกล้กับเท้าของมินตริญา

            "กรี๊ด!" ร่างเล็กกระโดดถอยหลังไปไกลๆเพื่อหนีส่วนหัวของชายผู้นั้น เลือดไหลออกจากคออย่างบ้าคลั่งจนเท้าเล็กๆลื่นไถลล้มลงไปจมกับกองเลือดมหาศาล  มินตริญาพยายามหยัดตัวลุกขึ้นแต่ก็ลื่นล้มไม่เป็นท่า เธอพยายามถอยหนีอย่างเสียสติ ทว่ากลับหนีไม่พ้น...

            หัวของชายผู้นั้นค่อยๆกลิ้งมาหาเธอจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ปลายเท้าหันใบหน้าไร้สีเลือดเข้ามาหามินตริญา ดวงหน้าบิดเบี้ยวแสดงความเจ็บปวด ปากอ้าหวอ นัยน์ตาดำลึกโบ๋ แล้วอยู่ๆ...ดวงตาไร้วิญญาณคู่นั้นก็เหลือบมองมาร่างเล็กที่กำลังหวาดผวา

            "ช....ช....ช่วย....ฉัน....ด้วย....อ่า...."

            "กรี๊ด!"

            "มินจัง! มินจัง!"

            "กรี๊ด! ไม่! อย่า!" ร่างเล็กตกใจตื่นลุกขึ้นนั่งกรีดร้องเสียงดังด้วยความกลัวสุดขีด เหงื่อซึมชื้นเต็มไรผมตรงหน้าผาก ตากลมโตเบิกโพรง เบื้องหน้าของเธอเป็นใบหน้าหล่อคมคายของฮิเดกิที่กำลังจดจ้องเธอด้วยความเป็นห่วง

            "โฮ! ฮิเดกิซัง! โฮๆ ช่วยฉันด้วย! ฮือ!" มินตริญาผวาเข้ากอดฮิเดกิร้องไห้อย่างเสียขวัญ เธอฝันร้าย...ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นเธอจำได้แม่นยำ

            "คุณแค่ฝันร้าย ไม่เป็นอะไรแล้ว"

            "ฮึก...ฮึก..." ร่างเล็กตัวสั่นเทาในอ้อมกอดแกร่ง มือใหญ่ลูบหัวเพื่อปลอบขวัญจนเธอเริ่มสงบลง

            "เกิดอะไรขึ้น? ที่งานศพคุณเหมือนเพ้อพูดอะไรบางอย่างออกมาก่อนจะหมดสติ บอกผมได้ไหม"

            มินตริญาซบหน้านิ่งอยู่กับอกแกร่ง ใจดวงน้อยกำลังเต้นแรงเพราะกำลังใช้ความคิด "เอ่อ...แล้วงานศพล่ะคะ? ฉันขอโทษที่ทำให้คุณเดือดร้อน"

            "ไม่เป็นไร ท่าทางคุณยังไม่ค่อยดีขึ้นเท่าไร ถ้าอย่างนั้นผมจะกลับไปที่งานกับแจยอล ยูอิจิจะอยู่กับคุณหากคุณต้องการอะไรก็บอกเขา เสร็จงานแล้วผมจะมารับกลับบ้าน" ฮิเดกิดูอาการของเลขาสาวแล้วเขาก็ไม่อยากฝืนเพราะดูแล้วเธอยังไม่พร้อมที่จะเล่าอะไรให้เขาฟังในตอนนี้จึงปล่อยให้เธอได้พักผ่อนไปก่อน แล้วหลังจากนี้ค่อยมาสอบถามกันทีหลัง มือใหญ่จับหัวมินตริญาอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินออกไปนอกห้องเพื่อกลับไปงานศพอีกครั้ง

 

            ผู้อาวุโสและหัวหน้าสาขาทุกคนมาถึงงานศพทั้งหมดแล้ว บรรยากาศในงานช่างเงียบสงบเต็มไปด้วยความเศร้า โทระเป็นที่เคารพของหัวหน้าสาขาทุกคนรวมไปจนถึงลูกน้องนักเลงเป็นหมื่นคนที่แห่มากันจากทุกภูมิภาค ถึงแม้ว่าจะไม่เคยเห็นหน้านายใหญ่เลยก็ตาม แต่เพราะสงครามระหว่างกลุ่มเมื่อยี่สิบปีก่อนทำให้ชื่อเสียงของโทระดังกระฉ่อนมาจนถึงทุกวันนี้

            หัวหน้าระดับสูงทุกคนทยอยเดินมาเคารพศพทีละคน ทุกอย่างดำเนินไปตามขั้นตอนจนกระทั่งจบพิธี แต่หัวหน้าสาขาทุกคนต่างยังไม่กลับเพราะกำลังพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องการฆาตกรรมในครั้งนี้ รวมทั้งคนที่จะขึ้นตำแหน่งผู้นำกลุ่มคนต่อไป

            "ฮิเดกิตำแหน่งนายใหญ่..."

            "ผมขอคุยเรื่องนี้ทีหลัง ต้องขอตัวก่อนครับ" ฮิเดกิรีบบอกปัดหัวหน้าสาขาฮิงาชิก่อนจะโค้งเพื่อทำความเคารพแล้วเดินเลี่ยงไป ปู่ฮิเดโนริเองก็อยากจะคุยเรื่องนี้อย่างจริงจังกับฮิเดกิแต่การคุยเรื่องนี้ในเวลานี้มันเป็นเรื่องไม่สมควร

 

            ฮิเดกิยืนรอส่งผู้อาวุโสทุกคนก่อนจะเดินกลับไปยืนนิ่งๆอยู่ที่หน้าโลงศพของพ่อ...เขาใช้เวลาอยู่กับพ่อเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่วันพรุ่งนี้จะเคลื่อนโลงศพไปเผา...นัยน์ตาคมดุดันมองไปที่รูปผู้เป็นพ่อที่อยู่ตรงหน้า เนิ่นนานพอสมควร น้ำตารื้นขึ้นมาเต็มหน่วยตาแต่เขาก็พยายามกลั้นมันเอาไว้เพื่อไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาให้พ่อได้เห็น

          "พ่อครับ...ผมขอโทษ...ผมจะลากคอไอ้คนที่ฆ่าพ่อออกมาแล้วเอาเลือดมันมาสังเวยให้กับการตายของพ่อให้ได้" ฮิเดกิให้คำมั่นต่อหน้าศพของพ่อตนเอง ปมการตายมันกวนใจเขาเป็นอย่างมาก ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นไอ้คนที่ฆ่าพ่ออย่างโหดเหี้ยม สาบานเลยว่ามันจะต้องตายอย่างทรมานไม่ต่างกัน

 

            ร่างเล็กนั่งรออยู่ในห้องผู้ป่วย เธอให้พยาบาลมาถอดสายน้ำเกลือให้เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน มินตริญานั่งกัดเล็บกระสับกระส่ายจนยูอิจิสังเกตได้ว่าเธอกำลังมีเรื่องกังวลบางอย่างอยู่ในใจ

            "เป็นอะไรไปครับคิคุชิซัง?"

            "เอ่อ...ยูอิจิซัง...นายใหญ่เป็นคนยังไงเหรอคะ"

            ยูอิจิค่อนข้างแปลกใจที่อยู่ๆมินตริญาก็ถามอย่างนั้น

            "นายใหญ่...ภายนอกเป็นคนปากร้ายแต่แท้จริงแล้วเป็นคนใจดีและเป็นห่วงนายน้อยเสมอ นายใหญ่และนายแม่เป็นคนรับผมและแจยอลมาเลี้ยงเพราะพวกเรากำพร้าพ่อและแม่ ท่านสอนทุกอย่างให้พวกเราไม่ต่างจากที่สอนนายน้อยเลย แต่สองพ่อลูกเคยเจ็บช้ำจากเหตุการณ์ในอดีตร่วมกันเลยทำให้ไม่ลงรอยกันเท่าไร แต่จริงๆแล้ว...นายใหญ่ก็ยังเป็นห่วงนายน้อยเสมอครับ"

            น่าแปลกที่คนพูดน้อยอย่างยูอิจิกลับพูดออกมาดั่งน้ำไหลเมื่อพูดถึงนายใหญ่ เขาคงเคารพนายใหญ่มากไม่ต่างจากที่เคารพรักฮิเดกิ จึงทำให้มินตริญาตัดสินใจที่จะบอก...

            ร่างสูงเลื่อนประตูห้องผู้ป่วยพิเศษเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมมองเข้ามาในห้อง ตาเขาแดงมาอีกแล้ว ยิ่งเห็นก็ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยของมินตริญารู้สึกเจ็บปวดแทน

            "ฮิเดกิซังคะ...คือฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" เล็บของนิ้วเล็กๆขบกันไปมา ฟันขาวๆกัดปากล่างด้วยคิดไม่ตกว่าจะบอกร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าว่าอย่างไรดี

            "ผมก็จะมาฟังคำตอบจากคุณอยู่พอดีเหมือนกัน ที่งานศพทำไมคุณถึง..."

            "คือ...ฉ...ฉัน...ฉัน...ฉันไม่รู้จะเริ่มยังไงดี"

            มือใหญ่จับไหล่บางพยุงให้เธอนั่งลงให้ใจเย็นก่อน ฮิเดกิรู้ดีว่าตอนนี้มินตริญากำลังสับสน ดูได้จากเธอกัดเล็บเดินวนไปมานั่งไม่ติดคงเป็นเรื่องที่ทำให้เธอกังวลใจเป็นอย่างมาก

            "ไม่เป็นไร ถ้าคุณยังไม่อยากบอก" นัยน์ตาคมดุดันฉายแววเศร้าหมอง เขาฝืนยกยิ้มให้ร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้าให้เธอสบายใจทั้งที่จิตใจตัวเองเศร้าหมอง เมื่อมินตริญาเห็นอย่างนี้แล้วเธอก็ไม่ลังเลที่จะบอกความจริงกับเขาอีกต่อไป

            "ฉันแอบไปเห็นพ่อของคุณถูกฆ่าค่ะ" มินตริญาโพลงพูดออกไปในที่สุด เธอยังจำใบหน้าของหัวที่กลิ้งมาในคืนเดือนมืดวันนั้นได้ดี มันใกล้พอจนทำให้เธอสามารถจดจำรายละเอียดสีหน้ากระทั่งแววตาของหัวไร้วิญญาณนั้นได้ และใบหน้านั้นมินตริญาได้มาเห็นอีกครั้งก็ในงานศพ...เขาผู้นั้นเป็นนายใหญ่กลุ่มมิยากาวะและที่สำคัญ...เป็นพ่อของฮิเดกิ...

            "ว่าอะไรนะ?!" นัยน์ตาดำคมดุดันเบิกโพรง เขาไม่คิดว่าเลขาสาวจะโกหกเลยแม้แต่นิดเพราะไม่มีเหตุผลใดที่เธอจะต้องทำอย่างนั้น

            "คือ...เมื่อสิบกว่าวันก่อน ฉันมีเหตุทำให้ต้องไปอยู่ที่โกดังในท่าเรือโอซาก้า แล้วก็เห็นว่ามีชายสองคนกำลังซ้อมผู้ชายคนหนึ่งอยู่ มันมืดมากแต่ฉันก็พอจะเห็นว่าชายผู้นั้นมีรอยสักอยู่ที่หลัง เป็นรอยสักเสือโคร่งอยู่ท่ามกลางหน้าผา ล...แล้วพวกมันก็ดูเหมือนจะค้นหาอะไรบางอย่างในตัว จากนั้น...จากนั้น...ฮึก...ฮึก...พวกมันก็เอาดาบมาฟันที่คอ...ฮือๆ แล้วฉันก็หนีมา ฮือๆ พวกมันวิ่งตามมาจะฆ่าฉันด้วย"

          มือใหญ่บีบไหล่บางแน่น นัยน์ตาดำคมมองไปยังดวงตากลมโตอย่างมีความหวังปนสงสารก่อนจะหันไปมองยูอิจิและแจยอลที่ยืนอึ้งอยู่กับเหตุการณ์ที่มินตริญาเล่าให้ฟัง ไม่ผิดแน่คนที่เธอเห็นเป็นพ่อจริงๆ เธอไม่ได้โกหก ในเมื่อมินตริญาไม่เคยรู้ว่านายใหญ่เป็นใครแต่ทำไมเธอถึงอธิบายลักษณะรอยสักได้ถูกต้องแม่นยำขนาดนั้น

            "พวกมันเป็นใคร?! ลักษณะเป็นยังไง?! คุณจำได้ไหม"

            "ฉ...ฉันไม่รู้ รู้แค่ว่าพวกมันใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงสีดำ"

            "คิคุชิซังจำหน้าพวกมันได้หรือเปล่าครับ?" ยูอิจิถามคำถามที่จำเป็นที่สุด และมินตริญาก็พยักหน้าเป็นคำตอบทำให้ชายหนุ่มทั้งสามพอใจยิ่งนัก แต่ในตอนนี้เธอกลับร้องไห้ด้วยความกลัวจนฮิเดกิต้องดึงร่างของเธอมากอดปลอบขวัญ หน้าสวยหวานซุกอยู่กับอกกว้างอันอบอุ่นทำให้ความเครียดที่มีลดน้อยลง

            "แล้วพวกมันเห็นหน้าคุณหรือเปล่า?"

            "ฉัน...ฉันไม่แน่ใจ ฉัน...ทำกระเป๋าตกหายไปในที่เกิดเหตุด้วย"

          ฮิเดกิถอนหายใจออกมาด้วยความกังวล มินตริญาเริ่มร้องไห้อีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้ถึงเรื่องนี้ ก็ได้แต่หวังว่าพวกมันคงจะไม่เจอกระเป๋าของเธอ

            "คิคุชิซังบอกว่าพวกมันใช้ดาบ ดาบมีลักษณะเป็นอย่างไรครับจำได้ไหม" ยูอิจิยังคงยิงคำถามสำคัญ นี่จะทำให้งานตามล่าตัวฆาตกรที่ฆ่านายใหญ่มันง่ายขึ้น

            "อือ...มันเป็นดาบคะตะนะ ฉันจำได้แค่ว่าฝักดาบสีดำมัน"

            สิ้นเสียงตอบของมินตริญาทำเอาชายหนุ่มทั้งสามต่างมองหน้ากันและพากันเงียบกริบ...

            "ต้องเป็นฝีมือคนในกลุ่มเราเองแน่ๆ" แจยอลรำพึงรำพันออกมา นี่เป็นสิ่งที่ฮิเดกิคิดมาตลอดทางที่นั่งรถมาโรงพยาบาล เพราะซาโตชิ และพ่อของเขาถูกฆ่าตายโดยการตัดหัวเหมือนกันนั่นคงเพราะพวกมันไม่อยากจะเหลือหัวกระสุนไว้ให้ตามกลิ่นได้นอกจากนี้ในกลุ่มมิยากาวะคนที่มีตำแหน่งก็จะพกดาบคะตะนะ ที่สำคัญคนระดับสูงที่ไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริงแต่พวกมันกลับฆ่าได้ถูกตัวอย่างนี้แสดงว่าต้องเป็นคนในกลุ่มนี่แหละที่เป็นคนลงมือ...

            "อย่าเพิ่งด่วนสรุป...เรายังไม่มีหลักฐานอะไรมากนอกจาก...สิ่งที่เธอเห็น" นัยน์ตาดำคมเหลือบมองหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าก่อนจะพูดต่อ

            "และถ้ามันเป็นฝีมือคนในกลุ่มจริง เรายิ่งต้องเก็บเธอไว้ให้มิดชิดที่สุดห้ามให้ใครรู้ว่าเธออยู่กับพวกเราแม้แต่ตำรวจเองก็ตาม"

            "ท...ทำไมล่ะ?" มินตริญาขมวดคิ้วสงสัย

            "เพราะว่าคนของกลุ่มเราเองก็มีเส้นสายรู้จักกับตำรวจ บางทีพวกนั้นอาจจะกำลังตามล่าคุณโดยใช้แรงตำรวจอีกทางก็เป็นได้" ชายทั้งสามหันมามองมินตริญาพร้อมกัน

            ดวงตากลมโตแสดงความลำบากใจและวิตกกังวล นี่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่กับอะไรกันแน่? เธอกำลังโดนไล่ล่าอย่างนั้นเหรอ? และจากที่ฮิเดกิพูด...หมายความว่าเธอจะไม่ได้กลับบ้านหรือเปล่า? แล้วเรื่องเรียนของเธอล่ะ? พ่อล่ะ? ที่สำคัญเรื่องหนี้สองล้านที่ต้องทำงานใช้ฮิเดกิอีกล่ะ? คำถามมากมายวิ่งวนไปมาในสมองของมินตริญาอย่างสับสน นี่มันฝันร้ายชัดๆ เธอนึกไม่ออกเลยว่าอนาคตของเธอจะเป็นเช่นไรมันมืดพอๆกับฝันของเธอเมื่อครู่เสียจริง




 ชำระแค้นหนี้รักมีอีบุ๊คด้วยนะคะ ^^

แถมฟรี!!! ตอนพิเศษ ยูอิจิ VS กรีนที จ้า!!!

Meb https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTEwOTU3OCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjQ2NTg5Ijt9


Ookbee http://www.ookbee.com/shop/BookInfo?pid=a13efa77-9b4a-4a08-8544-c2e2137c48c1&affiliateCode=342fffd39f1c459ea917b117e447b49a 


hytexts https://www.hytexts.com/ebook/B009424-ชำระแค้นหนี้รัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนค่ะ รักคนอ่าน ตอบทุกเม้นท์เสมอค่ะ ^^"

เศวยา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha