เจ้าสาวมาเฟีย

โดย: รักลดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : เดินเครื่อง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 2

 

มื้อเย็นที่น่าอึดอัดจบลงไปแล้ว ถึงแม้พ่อไม่พูดเรื่องนั้นขึ้นมาอีกแต่เธอก็รู้สึกอึดอัดอยู่ดีกับการนั่งรับประทานอาหารด้วยความเงียบและไม่มีใครยอมปริปากพูดอะไรนอกจากแม่ที่พยายามชวนทั้งเธอและพ่อคุยนั่นนี่อยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งถึงเวลาที่ทุกคนแยกย้ายไปยังห้องของตัวเองเธอจึงขอตัวลุกออกจากโต๊ะอาหารเป็นคนแรก

กาเรนเดินตามเรียน่าขึ้นไปยังห้องนอนของเธอแล้วปิดประตูเมื่อทั้งคู่เข้าไปในห้องเรียบร้อยแล้ว ที่จริงชายหนุ่มจะเดินตามขึ้นมาบนห้องทุกวันอยู่แล้วแต่ที่โมโหจนต้องเอ่ยย้ำออกไปให้รู้ตัวก็เพราะทนดูการเอาจนใจออกนอกหน้าของโรเซตาไม่ไหวและยิ่งชายหนุ่มไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆยิ่งทำให้คิดไปไกลว่าอาจจะมีใจให้โรเซตา ซ้ำยังมีเหตุการณ์และปัญหาเข้ามาสั่นคลอนความรู้สึกให้หวั่นไหวอีกเธอจึงทนไม่ได้

เรียน่าหันหน้ากลับมาหากาเรนที่ยืนอยู่ด้านหลังแล้วกระโดดกอดชายหนุ่มไว้แน่น ร่างสูงใหญ่รับร่างเล็กไว้ในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มีก่อนจะรู้สึกตัวว่าไม่ควรทำแบบนี้จึงพยายามดันตัวออกห่าง แต่เรียน่าที่ตัดสินใจแล้วว่าจะเดินหน้าเป็นฝ่ายรุกกลับเขย่งปลายเท้าแล้วเงยหน้าขึ้นจูบริมฝีปากหยักด้วยท่าทางเงอะงะของคนที่ไม่มีประสบการณ์ กาเรนแทบคลั่งตายในความอ่อนหวานไร้เดียงสาของคนในอ้อมกอดเผลอปล่อยใจจูบตอบแล้วเบียดร่างแนบชิดด้วยความรัก 

“อ่า...” เรียน่ากลั้นเสียงครางไว้ไม่อยู่เมื่อถูกชายหนุ่มพรมจูบไปทั่วต้นคอขาวผ่อง ความร้อนจากริมฝีปากหยักแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่แล้วเขากลับหยุดชะงักแล้วดันตัวเธอออกห่าง

“ทำไม...”

  “อย่าทำอย่างนี้เรียน่า” มือใหญ่ปลดแขนเล็กที่คล้องคอออกทั้งที่ใจเต้นแรงอยากจะกอดรัดร่างบางไว้กับตัวใจจะขาด

 “ทำไมจะไม่ได้ละเมื่อก่อนเราก็นอนด้วยกันทุกคืน”

            นั่นมันตอนที่เธอยังเด็กแต่ดูตอนนี้สิ เขาอยากจะเถียงใจจะขาดแต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้เพราะถึงพูดอะไรออกไปคำพูดเดิมๆก็จะวนกลับมา

“สัญญาของเราละ กาเรนสัญญาว่าจะแต่งงานกับเรียน่าจะให้เรียน่าเป็นเจ้าสาวกาเรนลืมแล้วหรือไง”

ดวงตากลมโตตัดพ้อทั้งน้ำตา ทั้งที่จำและรอคอยเสมอมาแต่เขากลับทำเหมือนคำสัญญานั้นไม่มีความหมาย

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะเรียน่า”

แค่เห็นน้ำตาหัวใจก็สั่นไหว เขาไม่เคยลืมคำสัญญาไม่เคยลืมว่ารักเธอมากขนาดไหนและจะรักตลอดไปแต่มันเป็นไปไม่ได้ มือขวาที่ต่ำต้อยอย่างเขาไม่อาจเอื้อมคว้าเจ้าหญิงลงมาตกต่ำกับเขา ผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเขา

“แล้วมันเป็นยังไง”

กาเรนหลบตา เขาไม่อาจทนมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของคนที่รักได้ มันเจ็บปวดมากเหลือเกินที่ต้องทนมองคนที่รักร้องไห้เพราะตัวเองที่ไม่อาจตอบแทนความรู้สึกได้ แต่เขาก็ทำไม่ได้

“เพราะกาเรนรักโรเซตาใช่ไหม” ปลายเจ็บจิกลึกลงบนฝ่ามือ ทั้งโกรธทั้งเสียใจแต่ก็กลั้นใจเอ่ยออกไปทั้งที่ในใจเจ็บช้ำเจียนตายเหมือนถูกมีดนับพันทิ่มแทงไม่มีชิ้นดี

“เอาอะไรมาพูดเรียน่า”

“ก็เอาความจริงมาพูดไง” ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ในใจบอบช้ำเมื่อคิดถึงเหตุการณ์วันนั้นที่น้ำตาเธอไหลไม่หยุดด้วยความเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดจะแตะต้องตัวเธอแต่กลับจูบกับโรเซตาในห้องเก็บของ คืนนั้นทั้งคืนเธอร้องไห้จนปวดหัวแทบไม่มีน้ำตาให้ไหลมันเจ็บเกินกว่าจะอธิบายให้เขาเข้าใจได้ว่าการถูกคนที่รักแอบทำอะไรลับหลังมันเป็นยังไง

“ความจริงอะไร ผมไม่ได้มีอะไรกับโรเซตาเลยนะ”

“ทำไมจะไม่มี ในเมื่อเรียน่าเห็นกับตาว่ากาเรนจูบกับโรเซตาในห้องเก็บของ” สายตาปวดร้าวมองชายหนุ่มทั้งน้ำตา

ภาพเหตุการณ์วันนั้นยังคงอยู่ในใจเธอตลอดเวลา เมื่อเธอดันหาของสำคัญซึ่งเป็นกล่องไม้สีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงไม่พบ เธอโวยวายลั่นบ้านเพราะสิ่งที่อยู่ข้างในถึงแม้จะไม่มีราคาแต่เป็นสิ่งมีค่าสำหรับเธอมากที่สุดในชีวิตจนเด็กรับใช้ต้องวิ่งหาของให้เธอไปทั่วคฤหาสน์ จนกระทั่งมาดามสิราออกจากห้องเพราะได้ยินเสียงโวยวายของลูกสาวและความโกลาหลภายในบ้านถึงได้รู้ว่ากล่องไม้ชิ้นสำคัญของเธอนั้นถูกย้ายไปวางไว้ในห้องเก็บของหลังบ้านเรียบร้อยแล้ว กาเรนอาสาเข้าไปเอาแต่รอเท่าไหร่ชายหนุ่มก็ไม่กลับมาสักทีเธอจึงเดินเข้าไปตามแต่แล้วกลับพบว่าเขากำลังจูบโรเซตาอยู่ในห้องนั้น

“มันไม่ใช่อย่างที่เรียน่าคิดนะ”

“แต่มันมากกว่านั้นใช่ไหม” เรียน่าถามชายหนุ่มพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงพรูลงมาเป็นสาย “เรียน่าไม่รู้หรอกนะว่าหลังจากนั้นกาเรนจะมีอะไรกับโรเซตาหรือเปล่า แต่อยากให้รู้ไว้ว่าเรียน่าเสียใจที่กาเรนไม่เคยสนใจเรียน่า ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวเรียน่าเหมือนกับที่กาเรนทำกับโรเซตา”

“ผมกับโรเซตาไม่ได้มีอะไรกัน เขาเข้ามาด้านหลังโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวแล้วพอผมหันมาเขาก็ขโมยจูบผมแต่เราไม่ได้มีอะไรเกินเลยมากไปกว่านั้นนะเรียน่า” กาเรนพยายามอธิบายให้เรียน่าฟังแต่สิ่งหนึ่งที่เขาบอกเธอไม่ได้คือการที่เขาไม่สามารถแตะต้องเธอได้เป็นเพราะมันคงหยุดไม่ได้แน่หากเขาสัมผัสเธอ มันจะไม่จบอยู่แค่กอดหรือจูบแต่มันจะมากกว่านั้นหลายร้อนหลายพันเท่าจนไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

“ถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมกาเรนไม่ผลักเธอออกเหมือนกับที่ทำกับเรียน่า ทำไมถึงยืนนิ่งเฉยไม่ทำอะไรเลย”

ทำสิ เขาทำไปหมดแล้วทั้งดันทั้งผลักแล้วบอกกับโรเซตาไปแล้วด้วยว่าชีวิตนี้ของเขามีเพียงคนเดียวที่เขาจะรักนั่นก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้ แต่เขาเอ่ยมันออกไปไม่ได้เขาไม่มีอะไรเหมาะสมกับเธอเลยถึงแม้จะรักมากแค่ไหนก็ไม่กล้าก้าวขึ้นไปเคียงข้างเธอที่เป็นเหมือนเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ส่วนเขามันก็แค่องครักษ์ต่ำต้อย

“จะทำอะไรเรียน่า” ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปจับมือทั้งสองข้างที่ถอดเสื้อกันหนาวออกจากตัวเหลือเพียงชั้นในตัวสวยที่ห่อหุ้มบัวคู่สวยไว้ให้ลับสายตา

“เป็นเรียน่าได้ไหม”

“ใส่เสื้อผ้าซะเรียน่า อย่าทำแบบนี้ต่อหน้าใครอีก”

“เป็นเรียน่าได้หรือเปล่า” เรียน่าสะบัดแขนแล้วก้มลงถอดกางเกงออกจากตัวเหลือเพียงชุดชั้นในสองตัวที่ยังคงปิดส่วนที่น่าสัมผัสมากที่สุดไว้ให้พ้นตา

เรือนร่างขาวผ่องกลั้นความอายจนแดงไปทั้งตัวยืนแขนออกไปคล้องคอชายหนุ่ม นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเปิดเผยความรู้สึกและความต้องการออกมาจนหมดเปลือก ข่มความอายเอาไว้ให้ลึกที่สุดเพื่อให้ชายหนุ่มเข้าใจความรู้สึกของเธอบ้างว่ามันทรมานกับการรอคอยเขามานานแค่ไหน

“อย่าทำอย่างนี้นะเรียน่า”

“เรียน่ายอมเป็นของกาเรน” เธอไม่เคยทำแบบนี้กับใครและไม่มีวันที่ใครจะได้เห็นเธอทำแบบนี้นอกเขาเพียงคนเดียว คนที่เธอรัก                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

กาเรนใจเต้นแรงอยากจะจับคนตัวเล็กแก้ผ้าแล้วกระแทกแรงๆไม่หยุด แต่ก็ได้แค่คิดแล้วกำหมัดแน่นจนร่างกายสั่นไปหมด ตัวตนของเขาโป่งพองจนเห็นได้ชัดแทบจะทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ได้เมื่อร่างนุ่มนิ่มซบหน้าลงบนตัว กลิ่นหอมคุ้นเคยจากตัวเธอกำลังจะทำให้เขาขาดสติ ไม่ได้! เขาต้องหยุดมันตั้งแต่ตอนนี้ไม่อย่างนั้นมันต้องจบลงที่เตียงอย่างแน่นอน

“ปล่อยผมได้แล้วครับคุณสรินา” มือใหญ่แกะแขนเล็กออกจากตัว สายตาของเขานิ่งเฉยจนปวดหัวใจแถมยังเรียกชื่อเธอห่างเหิน ที่เธอทำลงไปทั้งหมดนี้ไม่มีความหมายอะไรเลยใช่ไหม เขาไม่รู้สึกอะไรกับเธอเลยใช่ไหม

“กาเรน...” เรียน่าเรียกชายหนุ่มเสียงแผ่ว หมดสิ้นแล้วกับความอายที่ข่มไว้จนสุดชีวิตเพื่อเขา มันพังทลายลงไปหมดแล้ว

“ใส่เสื้อผ้าเถอะ แล้วอย่าทำอย่างนี้อีก”

“กาเรนลืมสัญญาของเราสองคนแล้วใช่ไหม ถ้าเรียน่าเป็นของคนอื่นกาเรนก็จะไม่สนใจใช่ไหม” ดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยน้ำตา น้ำตาที่ไม่เคยมีใครได้เห็นนอกจากเขา คนที่เธอรักมาตลอดยี่สิบหกปี

“เรียน่า!” มือใหญ่เอื้อมมือออกไปหมายจะคว้ามือเล็กมากุมไว้แต่เรียน่าก็ถอยหลังกลับไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม

“เรียน่าเกลียดกาเรน”

            ทันทีที่พูดจบเรียน่าก็หันหลังวิ่งเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนฟังคำพูดที่เจ็บปวดที่สุดสะท้อนไปมาอยู่ในหูไม่รู้กี่รอบต่อรอบ มือใหญ่กำหมัดแน่นอยากชกตัวเองให้ตาย เขาก็รักเธอมากไม่ต่างกันอยากจะกอดเธอไว้อยากจะทำอะไรต่อมิอะไรแต่ทำไม่ได้เพราะกลัวจะสูญเสียเธอไปตลอดกาลหากไม่เป็นที่ยอมรับของใครต่อใคร หากทำได้เขาก็อยากจะพาเธอหนีไปใช้ชีวิตกันสองคนให้ไกลๆที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีใครตามหาเจอ

“เรียน่า...” เจ็บจนด้านชา หัวใจของเขาเจ็บขึ้นมาเป็นริ้วๆเมื่อเห็นน้ำตามากมายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจากดวงตากลมโตคู่นั้น เป็นเพราะเขาไม่กล้าข้ามความกลัวไปใช่ไหมถึงทำให้เธอเสียใจขนาดนี้ “พี่ขอเวลาอีกนิดนะเรียน่า พี่รักเรียน่านะ”

หลังจากที่ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำร่างบางก็นั่งกอดเข่าตัวเองร้องไห้อย่างหนัก เธอยอมทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อแก้ผ้าให้ผู้ชายดู ข่มความอายแทบตายกว่าจะทำได้แต่เขากลับไม่สนใจ ต้องทำยังไงถึงจะได้หัวใจเขาเธอต้องทำยังไง!

ปัง!

กาเรนกลับออกไปแล้ว น้ำตาของเธอยิ่งไหลออกมามากว่าเดิมความเจ็บปวดเสียใจกัดกินใจจนท่วมท้นไปหมด เธอรักกาเรนเพียงคนเดียวในชีวิตนี้เธอยอมทุกอย่างให้เขาได้ขอเพียงได้หัวใจของเขา แต่เขากลับทำลายความรักของเธอเพียงเพราะความกลัวไม่เข้าท่า

  “แล้วเราจะได้เห็นดีกัน”

กาเรนออกจากห้องของเรียน่ามาด้วยหัวใจที่ปวดร้าวไม่ต่างกัน ชายหนุ่มเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเองแล้วปัดข้าวของบนโต๊ะทิ้งขว้างกระจัดกระจายด้วยความโมโห รัก เขารักเธอมาก แต่ไม่กล้าก้าวข้ามความกลัวของตัวเองและคำสั่งของพ่อที่เคยเอ่ยปากขอร้องให้เขาเคารพเอนริคที่คอยดูแลเขามาตั้งแต่ยังเด็ก เรียน่าที่เป็นลูกสาวของหัวหน้ากลุ่มจึงเปรียบเสมือนเจ้าหญิงที่ต้องคอยดูแลทะนุถนอมแต่ไม่ควรไขว่คว้ามาเป็นของตัวเอง

แต่เรื่องของหัวใจมันยากที่จะห้าม!

ความร้อนในกายที่ลุกโชนไม่ยอมสงบลง ร่างกายของเขามีปฏิกิริยากับร่างขาวโพลนนั่นอย่างหนัก ไม่อาจสลัดภาพความคิดออกจากหัวได้โดยง่าย ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วอาศัยความเย็นจากน้ำที่ราดรดบรรเทาความร้อนรุ่มในกายให้ลดลง แต่มันก็ยากเหลือเกินกับความต้องการมากล้นจนไม่อาจกลั้น แล้วเขาต้องทำยังไงถึงจะสงบคลื่นความร้อนในกายนี้ลงได้ ทำยังไงดี

“โว้ยยย...บ้าเอ๊ย...”

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ใครมาเคาะประตูเอาป่านนี้นะ”

“อาจจะมีเรื่องสำคัญก็ได้นะคะที่รัก เดี๋ยวสิไปดูเองค่ะ”

ร่างเย้ายวนที่แม้จะล่วงเลยวัยสาวไปแล้วยังคงมีสัดส่วนโค้งเว้าสวยงามก้าวลงจากเตียง ด้วยเกรงว่าจะเป็นเรื่องสำคัญจึงคว้าเสื้อคลุมข้างเตียงขึ้นมาคลุมกายแล้วไปเปิดประตูให้กับแขกที่มาเคาะประตูในยามวิกาล

“เรียน่า เป็นอะไรหรือเปล่าลูก”

“เปล่าค่ะแม่ เรียน่ามีเรื่องจะคุยกับพ่อและแม่ค่ะ”

“เรื่องด่วนมากเหรอลูกถึงต้องรีบคุยขนาดนี้”

“ค่ะแม่”

“งั้นก็เข้ามาก่อนสิ พ่อเขายังไม่หลับเหมือนกัน”

ร่างบางกอดเสื้อคลุมตัวเองแน่นแล้วเดินผ่านมารดาเข้าไปในห้อง ไม่กี่วินาทีที่เดินผ่านสิราสังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำเหมือนคนที่เพิ่งการร้องไห้มาอย่างหนักของลูกสาว แต่เธอก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรแล้วเดินตามเรียน่าเข้าไปตามเอนริคที่นอนดูทีวีอยู่บนเตียงให้ลุกขึ้นมาคุยกับลูกสาวที่นั่งรออยู่ที่โซฟาข้างหน้าต่าง

“มีเรื่องอะไรจะคุยกับพ่อเหรอ”

“เรียน่าอยากจะขอโทษเรื่องเมื่อเช้าที่ทำตัวไม่ดีกับพ่อ”

“พ่อให้อภัยลูกเสมอ พ่อรู้ว่าเรียน่ารักใครแต่ก็ยังบังคับให้ลูกฝืนใจทำสิ่งที่ไม่อยากทำพ่อก็มีส่วนผิด”

“ไม่หรอกค่ะพ่อ มันคงถึงเวลาที่เรียน่าควรจะคบหาดูใจกับใครสักคนอย่างที่พ่อพูดจริงๆนั่นแหละค่ะ” แววตาหม่นเศร้าพยายามกลั้นน้ำตาสั่นระริก จากสิ่งที่เกิดขึ้นเธอคิดมาเป็นอย่างดีแล้วว่าหนทางเดียวที่จะคว้าชัยชนะมาไว้ในกำมือได้คือเธอจะต้องเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวไม่อย่างนั้นเธอจะไม่มีวันก้าวข้ามความอ่อนแอนี้ไปได้

“เรียน่า...”

“ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ เรียน่าไม่ได้ฝืนใจตัวเองอย่างที่แม่เป็นห่วงแน่นอน”

“แล้วลูกจะแต่งงานกับใคร”

“เรียน่าแต่งแน่นอนค่ะ แต่ผู้ชายที่เรียน่าจะแต่งด้วยเรียน่าได้เตรียมไว้แล้วค่ะ”

“ใครกัน หรือผู้ชายคนนั้นยอมใจอ่อนขอลูกแต่งงานแล้วอย่างนั้นเหรอ”

“ไม่ใช่หรอกค่ะพ่อ”

“งั้นใครกัน”

“พรุ่งนี้ทุกคนจะได้รู้ค่ะ”

ในเมื่อเป็นฝ่ายตามแล้วเขาไม่เห็นค่าเธอก็จะสร้างคุณค่าในตัวเองให้เขาเห็นให้ได้

 

ความโกลาหลเริ่มขึ้นเมื่อจู่ๆก็มีคำสั่งสายฟ้าฟาดลงมาในตอนเที่ยงคืนให้หัวหน้าใหญ่ทุกแผนกในสำนักงานใหญ่และหัวหน้าสาขาทั้งสามสาขาของฟาลโค อินดัสตรี้เข้าร่วมประชุมเป็นการด่วนในตอนเช้า ทุกคนต่างสับสนงุนงงแต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากแถมบางคนต้องหอบสังขารขึ้นเครื่องบินด่วนตั้งแต่ได้รับคำสั่งเพื่อให้มานั่งในห้องประชุมให้ทันเวลา เสียงพูดคุยด้วยความสงสัยอื้ออึงไปทั่วห้องขนาดใหญ่จนเมื่อถึงเวลานัดหมายร่างสูงใหญ่ของเอนริคก็เดินนำเรียน่าและกาเรนเข้ามาทั้งห้องจึงตกอยู่ในความสงบ

ทุกคนนั่งประจำที่รวมถึงเอนริคที่เดินตรงไปยังโต๊ะประจำตำแหน่งของตัวเองแล้วกวาดสายตามองไปทั่วห้อง สายตาทุกคู่จับจ้องร่างบอบบางที่วันนี้มาในชุดเดรสยาวสีดำแขนกุดเข้ารูป ตัวกระโปรงผ่าหน้าจนเห็นต้นขาเรียวสวย ด้านหลังเป็นผ้าลูกไม้แบบซีทรูยาวลงมาถึงเนินสะโพกโชว์หุ่นเซ็กซี่ที่ใครเห็นก็ต่างตกตะลึงมองตาค้างไปตามๆกันในความสวยและความแปลกใหม่ของเจ้านายสาว

“สวัสดีค่ะทุกคน ที่เรียกทุกคนมาประชุมในวันนี้เนื่องจากมีเรื่องด่วนที่ต้องแจ้งให้ทุกคนทราบว่าไม่อีกไม่นานจะมีการเปลี่ยนแปลงภายในองค์กรเกิดขึ้น” เรียน่าเว้นวรรคแล้วลอบมองสีหน้าของผู้เข้าร่วมประชุมที่แสดงสีหน้าแตกต่างกันไป “เป็นที่ทราบกันดีกว่าอีกไม่นานตัวฉันจะขึ้นรับตำแหน่งซีอีโอแทนพ่อของฉัน นั่นก็คือคุณเอนริค ตามธรรมเนียมที่ได้รับสืบทอดต่อกันมาของกลุ่มฟาลโคของผู้ที่จะขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มและซีอีโอบริษัทหากผู้ที่จะขึ้นรับตำแหน่งเป็นผู้หญิงจะต้องผ่านการแต่งงานก่อนถึงจะรับตำแหน่งนี้ได้ ด้วยเหตุนี้ฉันจึงขอประกาศเปิดรับสมัครผู้ชายที่คิดว่าสามารถดูแลฉันได้และพร้อมที่จะรับมือกับฉันได้ทุกเรื่องเข้ามาศึกษาดูใจเพื่อเป็นสามีและผู้บริหารบริษัทและกลุ่มฟาลโคในอนาคต ไม่ต้องห่วงว่าคุณจะอยู่ในฐานะอะไร ตำแหน่งงานอะไรเพราะฉันไม่ได้หาคนมาเลี้ยงดูฉันมีปัญหาหาเงินเลี้ยงดูตัวเองได้ ใครที่คิดว่าตัวเองมีดีพอที่จะสามารถเอาชนะใจฉันได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้พร้อมแล้วส่งประวัติส่วนตัวมาให้ฉันภายในสองวันบนโต๊ะทำงาน”

เรียน่าสบตาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่มุมห้องแล้วนั่งลงข้างบิดา ถึงจะแค่แวบเดียวแต่เธอก็จำสายตาคู่นั้นได้ว่ามันเต็มไปด้วยความโมโหระคนตกใจมากแค่ไหน ใบหน้างามที่วันนี้สวยสะดุดตามากกว่าทุกวันหันไปให้ความสำคัญกับบิดาที่กระซิบถามด้วยความตกใจไม่ต่างกัน ถึงแม้จะรู้สึกถึงสายตาที่จ้องเธออยู่เวลาแต่เรียน่าก็ไม่ยอมหันไปสบตาชายหนุ่มแน่

“หมายความว่ายังไงเรียน่า”

“นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดค่ะพ่อ เรียน่าอยากแต่งงานกับคนที่รับดูแลและมือกับเรียน่าได้ทุกอย่างเหมือนกับเขา”

“ก็แล้วทำไมไม่บอกกับกาเรนไปตรงๆเลยละว่าลูกรักเขา อยากแต่งงานกับเขา”

“เราอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อคู่กันก็ได้ค่ะพ่อ”

รอยยิ้มอ่อนหวานแต่เศร้าสร้อยมากเหลือเกินในสายตาของคนเป็นพ่อ เอนริคมองลูกสาวที่วันนี้ถึงแม้จะยังมีรอยยิ้มแต่กลับดูแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวาเย็นชาและแข็งกระด้าง หรือการเร่งของเขาครั้งนี้จะทำให้ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาเป็นทุกข์กันนะ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ใครคะ”

“แม่กับพ่อเอง ขอเข้าไปได้ไหม”

“เชิญค่ะ”

เรียน่าลุกจากเตียงขึ้นมาเปิดประตูห้องให้กับพ่อแม่แล้วเบี่ยงตัวหลบให้ทั้งคู่เข้าไปในห้อง สิราและเอนริคเดินผ่านร่างบางเข้าไปในห้องแล้วนั่งลงบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ เมื่อเรียน่านั่งลงที่เก้าอี้ข้างมารดา มาดามสิราจึงไม่รอช้าเอ่ยถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทันที

“ทำไมเรียน่าถึงประกาศออกไปแบบนั้น แม่ไม่ยอมให้ลูกสาวของแม่ไปนอนกับคนนั้นทีคนนี้ทีหรอกนะ” มาดามสิราที่รู้เรื่องจากปากสามีว่าลูกสาวสุดที่รักประกาศรับสมัครผู้ชายในบริษัทเพื่อคบหาดูใจรีบต่อว่าลูกสาวที่ไม่รู้คิดยังไงถึงได้จะปล่อยตัวปล่อยใจให้กับผู้ชายคนไหนก็ได้แบบนั้น

“แม่คะ เรียน่าไม่ได้จะนอนกับทุกคนสักหน่อยแค่ศึกษาดูใจกันว่าเป็นยังไงต่างหาก”

“จะยังไงก็ช่างแม่ไม่ชอบวิธีที่เรียน่าเลือกจะทำอยู่ดี การประชดประชันไม่ทำให้คนที่รักหันกลับมามองเราได้ทุกครั้งหรอกนะ”

“เรียน่าไม่ได้ประชดประชันใครค่ะแม่ แต่เรียน่ากำลังเลือกสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตต่างหาก ถ้าหากเรียน่าเจอคนดีที่สามารถดูแลและรับมือกับกับเรียน่าได้ทุกอย่างนั่นก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอคะ”

 “ไม่เป็นหรอกที่รัก ใครๆต่างก็รักกิตติศัพท์ของลูกสาวเราว่าเป็นยังไงคงไม่มีใครกล้าทำไรเรียน่าหรอก”

“แต่คนที่จะดูแลเรียน่าได้ก็มีแต่มาเฟียเหมือนกันทั้งนั้นที่สมัครเข้ามาเพราะคนธรรมดาคงไม่มีใครเอาลูกสาวเราอยู่แน่”

“ก็ลูกสาวเราธรรมดาซะที่ไหนได้คุณมาขนาดนี้”

“เอนริคคะ” มาดามสิราทำตาโตที่สามีเปรียบเทียบเธอกับลูกสาว จริงอยู่ที่เรียน่าทั้งเก่งและฉลาดแต่คนเป็นแม่ยอมรักและห่วงลูกเป็นธรรมดา

“ก็คนที่ลูกสาวเราอยากแต่งงานด้วยดันเล่นตัวเป็นลูกน้องผู้ต่ำต้อยไม่ยอมเอื้อมมือขึ้นมาคว้าไว้สักทีทั้งที่เรียน่าก็ยืนมือลงไปจนสุดแขนแล้วจะให้ทำยังไง”

“เรียน่าตัดใจจากเขาได้แล้วเหรอลูกหากต้องแต่งงานกับคนอื่นจริงๆ”

“ปล่อยมันเป็นเรื่องของอนาคตเถอะค่ะแม่ พ่อ ว่าจะเป็นยังไง แต่เรียน่าขอให้แม่สบายใจว่าเรียน่าไม่ได้นอนกับคนโน้นทีคนนั้นทีอย่างที่แม่เข้าใจแน่นอนและเรียน่าดูแลตัวเองได้ค่ะ”

“แม่รู้ว่าเรียน่าดูแลตัวเองแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี”

“ขอบคุณค่ะแม่ เรียน่าจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง”

พ่อกับแม่ออกไปแล้วเธอจึงกลับไปที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอน วันนี้เธอไม่ยอมให้กาเรนขึ้นมาส่งเข้านอนเหมือนกับทุกครั้งซ้ำยังพยายามเลี่ยงที่จะพูดคุยกับชายหนุ่มตลอดทั้งวันยกเว้นเรื่องงาน ถึงแม้จะรู้สึกแปลกๆแต่ก็ดีกว่าต้องทนเห็นสายตาที่อาจจะทำให้ใจอ่อนแล้วกลับไปรอคอยเขาเหมือนเดิม ไม่ได้!เธอต้องเข้มแข็งเธออ่อนแอมามากเกินพอแล้วจากนี้เธอต้องทำให้ได้

 

               ฝากเข้าไปกดถูกใจเพจด้วยนะคะ อัพเดตผลงานติดตามการเคลื่อนไหวได้ที่...

https://web.facebook.com/Rakladawriter/                                                                                                                                      


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

รักลดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha