เกาะซ่อนสวาท

โดย: รัชริล



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 20 : ไม่เข้าใจผู้หญิง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 10

ไม่เข้าใจผู้หญิง

 

 

 

 

 

ลังจากที่เขาเข้านอกออกในคอนโดมิเนียมแห่งนี้มาหลายครั้ง และภัคจิราก็ยอมให้คีย์การ์ดมาใบหนึ่ง กฤตภาคจึงผ่านด่านซิคิวริตี้ข้างล่างมาได้อย่างสบายๆ

เมื่อลิฟต์เปิด เขาก็รีบเดินเลี้ยวไปทางปีกซ้ายห้องมุมสุด ซึ่งเป็นห้องของภัคจิรา เคาะประตูอยู่สองสามครั้ง แต่หญิงสาวไม่มาเปิดให้ เขามั่นใจว่าเธออยู่ เพราะเห็นรถจอดอยู่ข้างล่าง จึงเสียบคีย์การ์ดเปิดเอง และก็ผ่านเข้ามาได้

“ทำไมไม่ยอมคล้องโซ่นะ ถ้าเกิดเป็นคนอื่นล่ะ” บ่นกับตัวเองอย่างหงุดหงิด ที่หญิงสาวไม่ใส่ใจระแวดระวังความปลอดภัย เมื่อเข้ามาข้างใน ก็เห็นภัคจิรานอนหลับตานิ่งอยู่ที่โซฟาสลบเหมือด

วางหลังมือลงไปบนหน้าผาก ตัวไม่ร้อน แต่ชื้นไปด้วยเหงื่อ

“เป็นอะไรมากหรือเปล่านี่คุณภัค สลบไม่รู้เรื่องเลย คุณภัค...คุณภัค...” ลองเรียกดู ภัคจิราปรือตาขึ้นมาดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตานิ่งลงไปใหม่

“ไม่ได้การล่ะ” กฤตภาครีบไปหาผ้าผืนเล็กๆ ชุบน้ำให้หมาด แล้วมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้

ภัคจิราลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ขยับตัวลุกนั่งพร้อมกับนิ่วหน้านิดๆ

“ไหนบอกว่าจะไปทานข้าวกับคุณลุงไงคะ?” หน้าเธอซีดไร้สี แม้แต่ริมฝีปากก็แห้งผาก

“เจนบอกว่าคุณปวดท้องมากเลยลาพัก ผมก็ติดประชุมทั้งบ่าย เพิ่งได้มีเวลาปลีกตัวมานี่แหละ ก็แวะมาดูคุณเสียหน่อยว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า...สีหน้าคุณดูแย่มากเลยนะคุณภัค” คนพูดก็สีหน้าแย่พอกันด้วยความเป็นห่วง

“ปกติฉันก็ปวดท้องบ้าง แต่เดือนนี้มาเยอะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยาที่ทานไปหรือเปล่า?”

ไม่ต้องให้เธอขยายความว่า ยา อะไร เขาก็เข้าใจได้ทันที ความรู้สึกผิดยิ่งท่วมท้นล้นหัวใจ

“ไปหาหมอกันเถอะนะ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไรมากหรอก” ปฏิเสธทั้งที่ใบหน้าแทบไม่มีสีเลือด ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่เป็นอะไรอีก

“คุณภัค” เรียกเธอเสียงดุ

แต่ภัคจิราไม่ตอบสนอง ทำเป็นนอนนิ่งเสีย เพราะขี้เกียจคุยกับเขา คนมันหมดแรงจริงๆ

รู้ตัวอีกทีก็ถูกอุ้มช้อนเอาไว้ในอ้อมแขนเขาเสียแล้ว

“คุณกฤต” เรียกชื่อเขาอย่างตกใจ

แต่ในนาทีนี้ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งกฤตภาคได้ เมื่ออุ้มเธอออกไปจากห้องทั้งอย่างนั้น ไม่สนใจเสียงโวยวาย

“ฉันอายคนอื่นเขานะ”

“อายก็อยู่นิ่งๆ เอาหน้าซุกอกผมก็ได้ คนอื่นจะได้ไม่เห็นหน้าคุณ” พูดออกมาได้หน้าตาเฉย

“คุณไม่อายคนอื่นหรือไง จู่ๆ ก็มาอุ้มฉันเดินไปอย่างนี้”

“ผมไม่อาย อุ้มแฟนตัวเองนี่ ไม่ได้อุ้มแฟนชาวบ้าน”

เมื่อรู้ว่าห้ามเขาไม่ได้แน่ ภัคจิราจึงเลือกที่จะซุกหน้าอยู่กับอกเขา ซ่อนอายจากสายตาของคนอื่นๆ กระทั่งขึ้นรถมาถึงโรงพยาบาลเอกชนที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดมิเนียมนัก

พอแจ้งอาการแล้ว พยาบาลก็เข็นเธอไปพบแพทย์ข้างในห้อง

“ญาติคนไข้กรุณารอข้างนอกนะคะ”

“แต่ผมเป็นสามี” กฤตภาครบเร้าขอเข้าไปด้วย

เผียะ....คนป่วยยังมีแรงฟาดมือที่แขนเขา พร้อมเหลียวหน้ามาถลึงตาใส่

“เอ่อ...เป็นแฟนเธอครับ” ยกมือขึ้นมาลูบแขนตรงที่ถูกตีป้อย

“ขอเข้าไปฟังคุณหมอด้วยคนก็แล้วกัน กลับไปบ้านจะได้คอยดูแลเธอได้” ส่งสายตาและน้ำเสียงออดอ้อนพยาบาลสุดฤทธิ์

“จะบ้าหรือไงนี่เรื่องผู้หญิงเขาคุยกัน”

“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือ แปลงร่างเป็นตุ๊ดวันหนึ่งก็ได้ นะคุณภัค ผมจะได้เตือนคุณด้วยไง คุณน่ะบ้าพลัง ชอบทำอะไรลืมตัวบ่อยๆ” กฤตภาคทำหน้าทำตาห่วงใยโอเว่อร์ ราวกับเธอปวดท้องคลอดไม่ใช่ปวดประจำเดือน

“ให้คุณสามี เอ๊ย! แฟนคุณเข้าไปด้วยก็ได้นี่คะ จะได้ช่วยดูแลคุณผู้หญิงเวลาปวดท้องไงคะ” ดูสิ เขาทำเสียจนพยาบาลหันไปเข้าข้างแล้วมาพูดกดดันเธอด้วยอีกคน เชื่อเขาเลย

“ก็ได้ๆ เร็วๆ เลยฉันปวดท้องจะแย่แล้ว”

กฤตภาคยิ้มแฉ่งหน้าบาน รีบขอบคุณพยาบาลสาวที่ช่วยพูดให้

“ใจดีอย่างนี้ ต้องมีแฟนหล่อแน่ๆ เลย ขอบคุณนะครับ มาๆ เดี๋ยวผมเข็นเธอเข้าไปเอง” รีบเสนอตัวทำหน้าที่แทน กระทั่งเข้ามานั่งต่อหน้าสูตินารีแพทย์ที่อายุอานามน่าจะใกล้เคียงกับทั้งสองคน

“เป็นไปได้ค่ะ ที่ประจำเดือนของคุณมามากกว่าปกติ เพราะผลกระทบจากการทานยาคุมฉุกเฉิน”

คุณหมอมองหน้าทั้งสองคนสลับกัน

“โดยมากหมอจะเจอเคสแบบนี้ในคนไข้วัยรุ่นที่คึกคะนอง มีเพศสัมพันธ์กันโดยไม่ตั้งใจ และเข้าใจผิดๆ ว่ากินยาคุมฉุกเฉินเอาก็ได้ โดยไม่รู้ว่ายาชนิดนี้ ไม่ควรทานบ่อยเกินสองครั้งในชีวิต เพราะจะมีผลต่อระบบฮอร์โมนเพศหญิงในระยะยาว อันที่จริงพวกคุณก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว น่าจะเลือกใช้วิธีคุมกำเนิดแบบอื่นแทนนะคะ ปลอดภัยกว่า”

คนถูกอบรมหน้าเจื่อนจ๋อยทั้งคู่ปรายตามามองกัน

เสียงไลน์จากโทรศัพท์ที่วางอยู่ดังขึ้น คุณหมอสาวหยิบมาอ่านหน้าจอครู่หนึ่ง ก่อนจะวางลงที่โต๊ะทำงานอย่างเดิม

“ผู้หญิงสมัยนี้ไม่ไหวจริงๆ ตามใจแฟนเพราะกลัวเขาจะไม่รัก กลัวจะทิ้งไปมีคนอื่น ส่วนพวกผู้ชายก็เป็นประเภทมักง่าย สนใจแต่ความสะดวกสบายของตัวเอง เอาแต่ความต้องการของตัวเองเป็นใหญ่ โดยไม่นึกถึงผลเสียกับคนที่ตัวเองรัก ไอ้ที่พูดปาวๆ ว่ารักน่ะ รักตัวเองมากกว่าค่ะ ไม่ใช่รักแฟนหรอก” พูดพร้อมกับสั่งยาผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์

กฤตภาคยื่นมือไปจับมือภัคจิราที่หน้าซีดเผือด เพราะรู้สึกเหมือนถูกอบรมโดยคุณครูสุขศึกษาพร้อมๆ กัน

“อ่า...หมอไม่ได้ว่าคุณสองคนนะคะ พอดีติดละครอยู่ค่ะ เพื่อนส่งอัพเดทมาให้ว่าตอนนี้ฉายไปถึงไหนแล้ว ยังไงเดี๋ยวคุณสองคนไปรอรับยาด้านนอกเลยนะคะ”

คุณหมอยิ้มแฉ่งพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญทั้งสองคน

“ขอบคุณคุณหมอนะคะ”

“ครับ...ขอบคุณครับ...ว่าแต่ละครช่องไหนหรือครับ?” ยังอดถามไม่ได้ รู้สึกเหมือนตัวเองถูกเหน็บเล็กๆ

“ซีรี่ย์เกาหลีน่ะค่ะ คุณไม่น่าจะชอบดู แบบที่ว่าพระเอกเป็นสุภาพบุรุษสุดติ่ง ที่หาในผู้ชายจริงๆ ไม่เจอหรอกค่ะ”

อูย...

กฤตภาคหน้าม้านไปกว่าเดิม ไม่น่าจะถามให้โดนดอกสองเลย

พอตั้งตัวได้ก็รีบเข็นรถพาภัคจิราออกมาข้างนอก ซึ่งคุณพยาบาลใจดีคนเดิมรออยู่

“เชิญรับยาที่ช่องจ่ายยาเลยนะคะ”

“ครับๆ” เขาเข็นภัคจิราเดินไปยังช่องจ่ายยาที่เห็นอยู่ไม่ไกล ระหว่างทางก็โน้มตัวมาถามแฟนสาว

“คุณว่าคุณหมอพูดถึงซีรี่ย์เกาหลีจริงเหรอ? ไม่ได้หลอกด่าเราหรอกใช่ไหม?”

คนปวดท้องเงยหน้าขวับมามองเขาตาขวาง

“ไม่ต้องสงสัยอะไรแล้ว เขาจะพูดถึงละครหรือถึงอะไร แต่ฉันรู้สึกเหมือนถูกตำหนิอยู่ดี เพราะคุณนั่นแหละ”

“อ่า...” กฤตภาคยืดตัวตรง ไม่ถามให้มากความ รีบเดินไปจ่ายเงินแล้วรับยา รีบพาภัคจิรากลับมาพักผ่อน ระหว่างทางก็แวะซื้ออาหารมื้อค่ำสำหรับทั้งสองคน และแวะร้านขายยาซื้อกระเป๋าน้ำร้อนมาด้วยตามคำแนะนำของคุณพยาบาล ที่ว่าใช้ประคบเพื่อช่วยบรรเทาอาการปวดท้องได้

+++++++++

 

“ไม่รับโทรศัพท์อีกแล้ว อะไรของมันนักหนา”

รัฐเขตสบถออกมาอย่างมีอารมณ์ เมื่อกฤตภาคไม่รับโทรศัพท์จากเขา ทั้งที่โทรติดแล้ว เดี๋ยวนี้เจ้าหมอนี่ชักจะทำตัวแปลกๆ เพราะก่อนนี้ หากไม่รับก็จะต้องรีบโทรศัพท์กลับมา แต่หลังจากญาติสนิท มี ธุระส่วนตัว ที่บอกเขาไม่ได้ ทำให้เขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังมีลับลมคมในอะไรอยู่ ว่าแต่มันเรื่องอะไรกัน

“สมบูรณ์ช่วยต่อสายห้องคุณกฤตหน่อย” เมื่อติดต่อกฤตภาคโดยตรงไม่ได้ เขาจึงติดต่อไปยังยามรักษาการณ์หน้าคอนโดมิเนียมที่พักของกฤตภาค ซึ่งเป็นอสังหาริมทรัพย์หนึ่งในโครงการของบีดับเบิ้ลยูเค

“เอ่อ...ผมเกรงว่าจะไม่มีคนรับสายนะครับ” ปลายสายตอบกลับมาอย่างนอบน้อม

“อ้าว! ทำไมล่ะ โทรศัพท์เสียหรือ?”

“ก็คุณกฤตไม่ได้เข้ามา ถึงโทรขึ้นไปก็ไม่มีใครรับโทรศัพท์หรอกครับ”

“อะไรกัน หมอนั่นยังกลับไปไม่ถึงคอนโดอีกหรือ?”

“ยังครับ...คุณกฤตจะมาหรือครับ?”

“ก็ช่วงนี้ หมอนั่นนอนพักที่นั่นไม่ใช่หรือ?”

“ไม่นะครับ ผมไม่เห็นคุณกฤตมาที่นี่นานแล้ว ครั้งสุดท้ายก็เห็นมากับคุณเขตเมื่อเดือนก่อนแล้วนะครับ”

รัฐเขตนิ่งไป เมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธหนักแน่น และไม่มีทางที่สมบูรณ์จะโกหกเขาเรื่องนี้

เช่นนั้นแล้วกฤตภาคหายไปไหน เมื่อไม่ได้กลับไปนอนบ้าน กลับไปค้างที่คอนโด ยังมีที่อื่นใดไหนอีกที่หมอนั่นไปซุกหัวนอนกินอยู่ และทำไมเรื่องนี้ต้องปิดเขาเป็นความลับด้วย

+++++++++

 

“เสียงโทรศัพท์คุณไม่ใช่หรือ?”

ภัคจิราที่ได้ยินเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของกฤตภาค ก่อนที่มันจะเงียบไป ชายหนุ่มกำลังอยู่ในครัว

กฤตภาคมองหน้าจอโทรศัพท์ พอเห็นว่าเป็นรัฐเขตเขาก็กดปิดเสียง แล้วซุกเอาไว้ในกระเป๋า รู้ว่าอีกฝ่ายโทรมาตามให้เขากลับไปทานข้าวกับลุงบุญสุข

แต่ไปทานข้าวกับลุงเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ทานข้าวกับภัคจิรา และอยู่ดูแลเธอ ไม่ใช่จะมีโอกาสบ่อยๆ เพราะตอนนี้ สถานะระหว่างเขากับเธอยังไม่ชัดเจน เขากำลังเร่งทำคะแนน พิสูจน์ตัวเอง เอาชนะใจเธอให้ได้ ถ้ารับโทรศัพท์ตอนนี้ ก็ไม่รู้จะเอาเหตุผลอะไรไปอธิบายให้รัฐเขตฟังอยู่ดีว่าทำไมถึงกับไปทานข้าวด้วยไม่ได้

“มาแล้วครับ โจ๊กร้อนๆ ของคุณผมสั่งพิเศษ ใส่ไข่สองฟอง เพิ่มตับพิเศษและขิงซอยเยอะๆ”

ยกชามโจ๊กกลิ่นหอมควันโชยกรุ่นมาเสิร์ฟให้ตรงหน้า ภัคจิราทำจมูกฟุดฟิด หน้าเจื่อนๆ

“ฉันผะอืดผะอมยังไงก็ไม่รู้ ใส่ไข่ใส่ตับมาอีกคาวจะตาย ไม่กินได้ไหม”

“อ้าว...” กฤตภาคร้องเสียงหลง “ไม่ได้...คุณต้องกลั้นใจทานหน่อยสิคุณภัค หมอก็บอกแล้วว่าต้องทานอาหารให้ครบห้าหมู่ เน้นธาตุเหล็กกับวิตามินเยอะๆ“ ย้ำด้วยหน้าตาจริงจังมาก

ภัคจิราหน้าม่อย จับช้อนคนโจ๊กในชามไปมา ปกตินี่คือโจ๊กเจ้าอร่อยที่เธอทานประจำ แต่ตอนนี้รู้สึกไม่อยากอาหาร อาจจะเป็นเพราะยาที่ทานเข้าไป

“แข็งใจทานหน่อยนะคุณภัค...มามะ...งั้นผมป้อน”

“หึ้ย! ไม่เอา” รีบปฏิเสธ” สั่นหน้าดิก “ฉันไม่ได้อาการเพียบหนักขนาดต้องหยอดน้ำข้าวต้มเสียหน่อย”

“งั้นก็ทานดีๆ แข็งใจทานให้เยอะๆ เสร็จแล้วจะได้กินยา แล้วนอนพัก จะได้หายเร็วๆ นะ” ทั้งขู่ทั้งอ้อน  มองคนหน้าซีดหน้าเซียวไม่เจริญอาหารตรงหน้าด้วยสายตาห่วงใย

ภัคจิราจึงกลั้นใจทานตามคำคะยั้นคะยอของเขา ให้ได้มากที่สุด จนทานโจ๊กพร่องลงไปถึงครึ่งชาม ก็วางช้อนเพราะทานต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ กฤตภาคยื่นยาเม็ดที่เตรียมไว้กับแก้วน้ำให้ เธอมองเขาอย่างซาบซึ้งใจ

“ผมแวะซื้อกระเป๋าน้ำร้อนแบบเสียบปลั๊กมาด้วย ใช้ได้แล้ว เอ้า” หยิบกระเป๋าน้ำร้อนมาพันผ้าบางๆ ก่อนจะยื่นให้หญิงสาวเอาประคบที่หน้าท้อง

“จะซื้อมาทำไม? ที่ห้องนี่ก็มี”

“อ้าว! แล้วทำไมคุณไม่เอาประคบล่ะ ตอนผมมาถึงเห็นคุณนอนปวดท้องสลบเหมือดอยู่ที่โซฟานี่”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

รัชริล


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha