เกมส์รัก วิวาห์ลวง

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : ยับยั้งชั่งใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่12 ยับยั้งชั่งใจ

หลังจากวันที่เขามาส่งเธอที่บ้านทั้งสอ

งก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย มุกดาว

ไปรับลาเต้ในวันถัดมา วันอาทิต

ย์เธอก็ไปเรียนเช่นเคยโดยฝากลาเต้ใ

ว้กับคุณป้าละไมเหมือนประจำที่ผ่านมา

เธอเริ่มทำงานอีกทีในวันจันทร์ออกจาก

บ้านตั้งแต่ไก่ยังไม่ตื่นเพราะต้องไป

ส่งลาเต้ที่โรงเรียนประจำแล้วค่อยไป

ทำงานโดยรถเมล์ประจำทาง

รถเมล์ที่เบียดเสียดอัดแน่นเป็นปลา

กระป๋องก่อนจะถึงที่หมายเธอต้องยืด

เส้นยืดสายเป็นการด่วน ส่วนสเปนเซอร์

เอวา โครนอสนั้น ก็ออกเที่ยวกับเพื่อน

ฟูงไม่เว้นแต่ละวัน และเขาก็ไม่พลาด

ที่จะมีหญิงสาวห้อยติดกลับมายังคอนโดหรู

เพื่อทำกิจกรรมเข้าจังหวะทุกครั้งเพื่อ

รองรับอารมย์แห่งบุรุษเพศที่คุ

ของเขาแต่ทุกครั้งเขาก็ไม่ลืมที่

จะป้องกันจะได้ไม่พลาดไป

ทำใครท้องและปลอดภัยจากโรคติดต่อ

"หายแล้วเหรอมุก" เสียงคุ้นเคย

เอ่ยทักจากด้านหลังของเธอที่

กำลังหันหน้าเข้าหาเครื่องตอกบัตร

ไม่ใช่ใครที่ไหร เจตรินผู้จัดการ

หมุ่นหล่อกล้ามแน่นของเรานั่นเอง

"สวัสดีค่ะพี่เจต ก็ดีขึ้นมากแล้วล่ะค่ะ"

มุกดาวยกมือขึ้นไหว้ผู้จัดการหนุ่ม

ที่อายุมากกว่าเธอถึงแปดปี

"วันนี้ตอนกลางวัน มุกไปกินข้าว

กับพี่นะเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง ฉลอง

ที่มุกหายกลับมาทำงานแล้วก็....."ผู้จัดการ

หนุ่มเว้นวรรคเล็กน้อยทำให้มุกดาวหุบยิ้มทันที

"แล้วก็อะไรคะพี่เจต" มุกดาวถามด้วย

ความร้อนลนเพราะคิดว่าที่เธอหยุดไป

พักรักษาตัวหลายวันจะโดนหักเงินเดือน

"ก็งานที่พี่ี่กับมุกเป็นนายแบบจำเป็นให้

เจ้แหม่มไงทางนั้นเขาส่งไฟล์มาให้แล้ว

นะเดี๋ยวพี่จะให้ดูผลงาน"

ส่วนมุกดาวได้ยินเช่นนั้นก็สบายใจ

แต่ก็ยังหวั่นกับเหตุการณ์วันนั้นอยู่เพราะ

ไม่อยากไปจี้จุดประกายให้มีเรื่อง

ทะเลาะกับสามีในนามจอมเหวี่ยงนั่นอีก

และนี่ก็เป็นอีกเรื่องนึงที่เจตรินอยาก

จะถามมุกดาวให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

เรื่องของเธอกับว่าที่ประทานบริหา

รบริษ์โครนอสคนต่อไปเขาตั้งใจจะ

ถามเรื่องที่เขาประกาศลั่นว่ามุกดาว

เป็นเมียของเขานั้นเป็นเรื่องจริงหรือ

ไม่ตั้งแต่ที่หญิงสาวหยุดงานไปเจตริน

รออย่างทุกข์ใจแต่เขาก็รอ รอได้

รอให้ถึงเวลาพักเบครเขาจะถามเธอ

....................................................

"แม่ แม่ แม่! "เสียงแสบแก้วหูของ

วิภาวีลั่นเรียกคุณหญิงทับทิมที่

กำลังสัปหกงอยู่ใต้เครื่องอบไอน้ำ

ในร้านเสริมสวยไฮโซร้านประจำ

ที่สองแม่ลูกนั้นมักจะมาใช้บริการบ่อยๆ

นอกจากจะทำผมแล้ว ในร้านมี

ให้บริการนวดสปา นวดหน้า ทำเล็บ

และบริการด้านความสวยความงานแบบครบครัน

"อ้อ...ๆๆอ้อ ฟังอยู่จ่ะ" คุณหญิงทับทิ

มลุกลี้ลุกลนพร้อมกับยกนิตยาสารที่

กางอยู่ในมือขึ้นมาอ่าน

"แม่ กลับหัวกลับหางแล้วหนังสือน่ะ"

วิภาวีหรือกีวี่บอกมารดาเสียงสะบัด

"วีว่ามันยังไงอยู่นะระหว่าง ยัยมุกดาว

อะไรนั่นกับพี่เอสน่ะ พี่เอส

บอกว่าแต่งงานกับมันแล้ว

แต่ทำไมวียังเห็นพี่เอสที่ไนท์คลับ

กับผู้หญิงคนอื่นอยู่เลย ตอนแรกก็คิด

ว่าเป็นแม่นั่นแต่วีจำได้ว่า แม่นั่นน่ะ

ผิวสีเข้มแต่ผู้หญิงที่พี่เอสควงสีผิว

ออกจะขาวๆ" วิภาวีหรือกัวี่พูด

ให้มารดาฟังทำหน้าคล้ายตาพยายาม

นึกหน้าใบหน้าของผู้หญิงที่กำลัง

ตกเป็นประเด็นอยู่ตอนนี้

"ถ้ามาคืดๆดูแล้ว หากว่าตาเอส

แต่งงานมีเมียแล้วจริงๆ เมียที่

ไหนบ้างจะปล่อยให้ผัวตัวเอง

ไปลั้นลากับผู้หญิงอื่น"

คุณหญิงทับทิมพูดเสริม

"ไม่ใช่แค่นั้นนะคะแม่ ถึงขั้นพาไ

ปที่คอนโดออีกด้วย" กีวี่พูด

ด้วยน้ำเสียงออกรสออกชา

ติคล้ายกับว่ากำลังเม้ามอยละครหลังข่าว

"เอ๊ะ...หรือว่านังนั่นเป็นแค่เ

มียปลอมๆ พี่เอสอาจะใช้ลูกไม้ตื้นๆ

จ้างมันมาแหกตาคุณหญิงมะลิ"

"แม่ว่า เรื่องนี่มันต้องมีซัมติงาเรา

ต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะแม่ว่า

พูดแล้วสองแม่ลูกก็หัวเราะขบขันใ

ห้แก่ชัยชนะที่เห็ยลิบหรี่

Rrrrrrrrโทรศัพท์สมาทโฟนของวิภาวีดังขึ้น

"ว่าไง............อ่อเหรอ ต๊ายเอ็นดู้ว

ได้ๆเย็นนี้กันที่เดิม"พูดจบนางก็

วางโทรศัพท์ข้างๆตัว

"ใครโทรมาเหรอยัยวี" ผู้เป็นมารดา

ถามลูกสาวที่ก้มหน้าดูหนังสือแฟชั่น

"เพื่อนน่ะแม่ ชวนให้ไปเป็นเพื่อนสำพาทงาน"

"งานอะไร ทำไมสำพาทเสียเย็นเชียว"

มารดาจ้องลูกสาวตาเขียวปั้ด

ถึงจะเลี้ยงลูกแบบตามใจมาตั้งแต่เด็ก

แต่ใครจะรู้ว่าคุณหญิงทับทิมนั้นหวง

ลูกสาวมากชี้เนกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้

คนเป็นแม่บอกอะไรเธอต้องเห็นดีเห็น

งามด้วยไปซะทุกเรื่อง รวมไปถึงเรื่อ

งที่เธอต้องเป็นเจ้าสาวของสเปนเซอร์

เอาวา โครนอส ก็ด้วย เธอถูกปลูกฝังจ

นโกหกตัวเองไปแล้วว่าอยากจะเป็นเจ้าสา

ของเขาจริงๆทั้งๆที่เธอก็ไม่ได้ชอบหรือ

ปลื้มอะไรเขาเป็นพิเศษ แต่เมื่อโดนมารดา

รบเร้ามากๆเข้า เธอจึงหลอกใจตัวเอง

ว่าเธอรักเขา จากที่แกล้งรักมันพัฒนามา

เป็นความต้องการที่จะชนะ ชนะท่าทางหยิ่งๆ

ที่เขามีให้เธอเสมอทุกครั้งที่พบหน้า

เอาชนะความต้องการของมารดา

และตอนนี้เธอต้องชนะนังผู้หญิงคนนั้น

นังผู้หญิงที่มีเบื้องลึกเบื้องหลังซ่อนอยู่

แต่ใครจะรู้ว่าวิภาวีนั้นภายนอก

เป็นผู้หญิงร้าย เสียงดัง เหวี่ยง

ไม่เลือกหน้าที่แท้ก็แค่อยากระบาย

ในสิ่งที่เป็นตัวเธอแต่ถูกผู้เป็นมารดา

คอยบงการชีวิตเธอมาตลอด

ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัว เรื่องเรียนรวม

ไปถึงเรื่องคู่ครองด้วยเช่นกัน

"สัมพาทงานจริงๆแม่"

..................................................

"ขอข้าวหน้าเนื้อวากิว

และก็ซุปหัวหอม กับชาร้อนค่ะ"

มุกดาวหันไปสั่งอาหารกับบริกร

สาวสวยในชุดกิโมโน

"ของผมขอชุดซูชิรวมกับหมี่เย็น

แล้วก็ไดเอทโคล่าครับ" เจตรินสั่ง

อาหารพร้อมกับชี้รูปภาพอาหาร

ที่เขาสั่งให้บริกรสาวเช่นกัน

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงเนื่อง

จากลูกค้าเยอะช่วงกลางวันทั้ง

สองจึงเลื่อนเวลาเบรกออกไป

"เอ่อ มุกเรื่อง เรื่องที่บอสอบอก

ว่ามุกกับเค้า...เอ่อ"ชายหนุ่ม

โพล่งคำถามที่รบกวนจิตรใจ

ของเขามาตลอดหลายวันกับ

หญิงสาวทีนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเข้า

"อย่าไปใส่ใจเลยค่ะ มันก็แค่...."มุกดาว

หลุบใบหน้าต่ำลงนิดหน่อยพลาง

คิดว่าจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงเวลา

มีคนถามเรื่องของเธอกับสามีว่า

ที่แท้จริงแล้วเขาแค่ใช้เธอเป็นไม้

กันหมาไม่ได้มีเรื่องของหัวใจเ

ข้ามาเกี่ยวข้องเลย

"มุกว่าเราทานข้าวกันเถอะค่ะ

เดี๋ยวซุปจะเย็นชืดซะก่อน

อาหารหน้าตาหน้าทานมา

เสริฟพร้อมกับซุปส่งกลิ่นหอมฉุย

"โห.....น่าทานจังเลยค่ะพี่เจต

จะลองชิมเนื้อดูมั้ยคะ สุกกำลังดี"

มุกดาวใช้ตะเกียบคีบเนื้อชิ้น

สีแดงสดป้อนให้คนหุ่นล่ำที่นั่งตรงข้ามกับเธอ

"หืม เนื้อนุ่มมากหวานด้วย มุกกินสิ"

ทั้งสองกินข้าวกลางวันอย่างมีความสุข

บรรยากาศรอบๆคล้ายกับว่ามีรูปหัวใจ

ฟรุ้งฟริ้งเต็มไปหมด หากใครมองเข้า

มาก็คงคิดว่าทั้งสองเป็นคู่รักกันแน่ๆ

แต่มีอีกสายตาที่มองผ่านกระจกใสนั่นมา

สเปเซอร์ เอวา โครนอส ที่กำลังจะ

ผ่านเข้าไปยังที่ทำงานเพราะเมื่อ

คืนเขาปาร์ตี้และมีสาวสวยห้อย

ติดมายังคอนโดกว่าที่ชายหนุ่มก็หลับ

ได้ก็ปาเข้าไปเกือบเช้า เขายืนมอง

ทั้งสองคนได้สักพัก ก่อนจะเดินฉับๆ

ไปที่ทำงานด้วยอารมย์ที่คุกลุ่น

"หึ ทีกับเราทำเป็นเล่นตัว ทีกับ

ไอ้ล่ำนั่นให้ท่ามันซะเปิดเผย " เขา

กำหมัดแน่นจนเป็นเนื้อเดียวกันหาก

เจตรินยืนอยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้

เขาได้ฆ่าเจตรินแน่ๆ เขาสาบาน

สเปนเซอร์เคลียแฟ้มเอกสารที่กอง

อย่างเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะทำงานไ

ด้ไม่นานก็ลุกขึ้น เดินไปเดินมาราว

กับว่าใต้เก้าอี้นั้นมีกองไฟสุมอยู่

ใบหน้าของมุกดาวที่ยิ้มแย้มเวลา

อยู่กับคนอื่นมันตามหลอกหลอน

เขาไม่หยุดหน่อน

"พี่ไก่ครับ ขอกาแฟร้อนใหผม

หนึ่งแก้วให้มุกดาวเป็นคนทำ

แล้วเอามาให้ผมที่ห้องทำงาน"

เขาพูดผ่านเทเลคอมพ์ตรงไปยัง

ห้องทำงานของผู้จัดการแผนก

ร้องเท้าซึ่งเป็นหัวหน้าทีมของมุกดาว

คนตัวสูงผุดลุกผุดนั่งอย่างใจ

ร้อนทว่าไม่ถึงสิบนาทีก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา" เขารีบนั่งลงที่เก้าอี้บุนวม

สีดำของเขาก้มหน้าก้มตาแสร้ง

ทำว่าเขานั้นยุ่งกับกองเอกสารจนสมองแทบแตก

มุกดาวค่อยๆผลักประตูออกใน

มือมีแก้วเซรามิคสีขาวมีควันลอย

ขึ้นมาส่งกลิ่นหอมฉุยฟุ้งไปทั่วบริเวณ

"กาแฟค่ะ" หญิงสาวในชุดกีฬากาง

เกงเลกกิ้งกับเสื้อวอร์มแขนยาวเธอยิ้มนิดๆ

พร้อมกับก้าวขามาที่โต๊ะทำงานของคน

ที่กำลังยุ่งอยู่กับเอกสารเสียเต็มปะดา

"วางใว้" เขาพูดโดยไม่ชายตามองเธอแม้แต่น้อย

แค่จะถามว่าข้อเท้าเป็นอย่างไรบ้างหายดีหรือยัง

เพราะเขาแท้ๆที่เธอต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วมุกขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ"

ไม่ทันที่ร่างบางจะหันหลังเสียงปรามาศก็ดังขึ้น

"งานเหรอ....งานของเธอ ที่แท้จริงมันคืออะไรกันแน่

ขายรองเท้า หรือขาย...."เขาเว้นวรรค

หรี่ตามองหญิงสาวด้วยสายตาที่เหยียดหยาม

"ชั่งมันเถอะ ฉันจะบอกว่าพรุ่ง

นี้เธอไม่ต้องไปนอนบ้านฉันนะ

คุณพ่อกับคุณแม่ไปเที่ยวต่างจังหวัด

ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินใงไปไกล้มุกดาว

ส่วนเธออย่าคิดแม้แต่จะได้คบหากับ

ใครในระหว่างที่ทำงานให้ฉันล่ะรอให้

ครบสัญญาก่อนแล้วอยากจะไปให้ท่า

ใครก็แล้วแต่เธอแต่ถ้าเธอรอไม่ไหว

อยากมากเธอบอกฉันก็ได้นะ ฉันช่วยเธอได้"

เขาพูดน้ำเสียงเย็นชา เย็นชาเหมือนสายตา

ที่เขากำลังมองเธออยู่ตอนนี้

หญิงสาวทั้งโกรษและเสียใจ ก็ดีแล้วนี่จะ

ได้ย้ำกับตัวเองใว้เสมอว่าเธอมันก็แค่หุ่นเชิด

ที่เขากำลังเชิดละครโรงเล็กให้กับทุกๆคนดูอยู่

ในใจเขาไม่ได้มีอย่างอื่นแอบแฝง

เลยทุกๆอย่างที่เขาทำมันก็แค่การ

เล่นละครที่แนบเนียนเท่านั้นเอง

เมื่อพูดจบมือหนาก็ขึ้นมาบีบที่คางมน

ของหญิงสาวทันที เธอสะบัดหน้าหนี

แต่เขาก็ใช้มืออีกข้างโอบเอวเธอใว้

เขาจับใบหน้าของเธอให้จ้องหน้าหล่อของเขา

ไรเคราที่หวนดเริ่มยาวประปราย

นี่เขาไม่ได้โกนมันเลยเหรอตั้งแต่วันนั้น

แววตาของเขาเป็นแววตาที่

หญิงสาวไม่อาจรู้เลยว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่

"ปล่อยมุกนะ มุกเจ็บ" เธอดิ้นพล่าน

สองมือผลักอกเขาออกแต่ยิ่งผลักกลับ

เหมือนสองร่างยิ่งแนบชิดกันมากเท่านั้น

"เจ็บเหรอมุก อย่าคิดนะว่าคุณจะไปลอย

หน้าลอยตากินข้าวกับไอ้ล่ำนั่นอย่า

งมีความสุข รู้ล่ะสิว่ามันจ้องจะงาบ

เธออยู่ เลยให้ท่ามันเสียขนาดนั้น"

พูดจบเขาก็ทาบริมฝีปากของเขาลง

กับริมฝีบางทันที หญิงสาวดวงตา

เบิกกว้าง หายใจติดขัดมือไม้ปัด

ป่ายแต่ก็ไร้ผล ริมฝีปากร้ายของ

เขาบดขยี้ริมฝีปากบางของเธออย่าง

หนักหน่วงและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน

ลิ้นร้ายตวัดเสาะหาความหวานในโพรง

ปากราวกับว่ามันคืออาหารจาน

โปรดของเขา เธอเผลอไผลไปกับรสจูบ

แสนอันตรายนั่น นี่แค่เขาจูบ มั

นเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งไปทั่ว

ร่างกายเมื่อเรียกสติกลับมาได้

เธออศัยจังหวะที่เขาเผลอผลัก

อกกว้างออกสุดแรง

ใบหน้าสวยนั้นนองไปด้วยน้ำ

ตาแต่ทว่าหญิงสาวกลับไม่แสดง

อารมย์ใดๆออกมาแม้แต่น้อย

"มุก ผมขอโทษ" เขาขยับก้าวเข้า

ไปหาเธอแต่เธอถอยหลังหนีเขาไปสองก้าว

"มุก" สิ้นเสียงชายหนุ่ม เธอก็เดินจ้ำ

อ้าวออกมาทันที


ทำไมนะ เวลาอยู่กับคุณผมห้าม

ตัวเองไม่ให้คิดไปไกลไม่ได้เลย ทำไม

มุกดาวเดินออกมาจากห้องก็มา

ทำงานของเธอปกติแต่ว่ามีชายชาว

ต่างชาติรูปร่างสูงใหผญ่ใส่สูท

เดินตรงเข้ามาหาเธอซึ่งทำให้ทั้ง

ลูกค้าและพนักงานคนอื่นๆจ้องไปที่เดียวกัน

ชายทั้งสองมาหยุดอยู่ที่ตรงหน้า

เธอโค้งให้เธอเล็กน้อยผายมือออก

และพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า

"เชิญคุณผู้หญิงครับ" มุกดาวทำ

หน้าเหรอหรามองสบตากับผู้จัดการ

หนุ่มที่กำลังให้คำแนะนำกับหญิง

สาวคนหนึ่งเกี่ยวกับอุปกรณ์กีฬา

เจตรินพยักหน้าลงเล็กน้อย

และมุกดาวก็เดินตามหลังผู้ชาย

ที่ใส่สูทออกมาโดยมีอีกคนประกบ

อยู่ที่ดานหลัง

ระหว่างทาวหญิงสาววิตกกังวล

อย่างมากพวกเขาเชิญเธอมา

ทำอะไร เป็นคนของคุณอังเดร

รึปล่าวแล้วคุณอังเดรต้องกา

รพบตัวเธอทำไม

ชายตนที่เดินนำหน้าพาเธอมา

ยังร้านขายไอศรีมและน้ำแข็ง

ใสสไตล์เกาหลี นำเธอเดินเข้า

ไปยังโต๊ะมุมของร้านซึ่งอยู่ไกล้

กับสนามเด็กเล่นขนาดย่อมที่มี

เอาใว้บริการให้เด็กที่ผู้ปกครอง

พามา โดยรอบๆมีผู้ชายใส่สุทสีเข้มอีกสามคน

"พี่ฝน!" มุกดาวมองผู้หญิงตรงหน้

าจาแทบถลนไม่นึกเลยว่าเธอจะเห็นเธอที่นี่

"นั่งก่อนสิมุก ขอโทษด้วยนะ

ที่ให้คนไปพามาโดยไม่ได้บอกก่อน

เขาทั้งไม่ได้ทำอะไรรุนแรงใช่ไหม"

น้ำฟนในวัยเกือบสามสิบเธอดูสวยสง่า

ดุจนางพยาต่างจากพี่ฝนเมื่อหลาย

ปีก่อนที่เธอออกจากบ้านไป

"ป่าวค่ะเค้าเชิญมุกมาดีๆ" เธอนั่งลง

ที่เก้าอี้ตัวตรงข้ามกับอดีตพี่สะไภ้

"พี่จะไม้อ้อมค้อมนะมุก ที่พี่มา

ในวันนี้พี่จะมารับอัศวินไปอยู่ด้วย"

ลาเต้มีชื่อจริงว่า ด.ช.อัศวิน มุกดาว

นิ่งไปชั่วขนะ คล้ายกับว่ามีก้อนแข็งๆ

ติดในลำคอดวงตากลมกระพริตาถี่ๆ

สมองมันตื้อไปหมด

แน่ล่ะผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามกับเธอ

นางเป็นแม่แท้ๆของลาเต้ซึ่งเธอ

มีสิทธิ์เต็มตัวหากจะรับเด็กชายไปเลี้ยงดู

แล้วที่ผ่านมาล่ะเธอไปทำอะไร

อยู่ที่ไหนปล่อยให้เธอและเด็กชา

ยตัวน้อยต้องมาเผชิญชะตากรรมตกละกำลำบากอยู่หลายปี

"พี่เข้าใจนะมุกว่ามันกระทันหันไปหน่อย

แต่พี่ยืนยันได้ว่าที่ผ่านมาพี่ไม่เคยเลยที่จะไม่ถึงนึกถึงแก มุกรู้ไหมพี่ไปเกาะ

ประตูรั้วที่โรงเรียนประจำนั่นเกือบจะ

ทุกเช้า พี่ส่งคนไปดูแลมุกกับลูกที่ร้านอาหารที่มุกทำงานอยู่ พี่ไม่เคยนิ่งดูดายเลยนะ" หญิงสาวพูดน้ำตาคลอ

"ถ้าพี่พร้อมจะรับแกไปอยู่ด้วย

มุกก็ฝากดูแลเค้าดีๆด้วยนะคะ"

"หม่ามี้ เต้ได้กินน้ำแข็งใสถ้วยใหญ่ด้วย"

ลาเต้ที่เล่นอยู่ในสนามเด็กเล่น

ขนาดย่อมของทางร้านเมื่อเห็นว่า

มุกดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารจึงวิ่งมา

หาพร้อมทำมือวาดกลางอากาศ

มุกดาวลุกจากเก้าอี้คุกเข่านั่งลง

ตรงหน้าเด็กชายเธอโผเข้ากอด

หลานชายตัวน้อยที่เธอเฝ้าฟูมฟักม

าตั้งแต่แบเบาะแล้วก็ร้องไห้ทันที

น้ำฝนเล่าให้ฟังว่าตั้งแต่เธอหนีออก

จากโรงพยาบาลมาได้ไม่กี่วันก็เดิน

ตะฝุ่นหางานทำตั้งใจว่าเมื่อตั้งหลัก

ได้แล้วจะมารับลาเต้ไปอยู่ด้วยแต่ก็

เหมือนจุดใต้ตำตอ เธอเดินอยู่

ที่ริมฟุตบาธจู่ๆก็มีชาวต่างชาติ

สามคนดึงเธอขึ้นรถเพราะเข้าใจว่า

เป็นคนที่พวกเขากำลังตามหาแต่แล้ว

เรื่องราววุ่นๆก็เกิดขึ้น หลังจากนั้นอีก6

เดือนเธอได้เจอกับหัวหน้าของพวกเขา

แล้วเธอพยายามอธิบายให้เขาฟังว่าเธอ

ไม่ใช่คนที่เขาต้องการ และเหตุการณ์อีกหลาย

อย่างทำให้เธอได้แต่งงานกับเขาเมื่อสองปีที่แล้ว

แต่ตอนนี้เธอต้องการมารับลูกเธอ

มันเป็นหน้าที่ที่เธอควจจะทำมันตั้งนานแล้ว

"ขอโทษนะมุก แล้วก็ขอบคุณมากๆ

ที่เฝ้าอบรมแกให้แกเป็นเด็กดี

พี่จะให้คนเคลียเอกสารให้เร็วที่สุด

และจะพาลาเต้ไปอยู่ที่อเมริก

าในอาทิตย์หน้า ถ้ามุกว่างแล้วอยา

กเจอแกโทรบอกพี่ได้ตลอดเลยนะค่า

ใช้จ่ายทุกอย่างพีจะเป็นคนดูแลเอง"

"อยู่กับแม่แล้วอย่าซนนะครับ"พูดจบ

มุกดาวก็หอมแก้มของเด็กชายทั้งสองข้าง

นี่สินะที่เขาว่ากันว่าเลือดย่อมข้นกว่า

น้ำถึงแม้ว่าแม่กับลูกจะไม่เคยเจอกัน

แต่เวลาเพียงนิดเดียวก็สามารถ

ทำให้ทั้งสองสนิทกันได้สายใยแห่ง

แม่กับลูกนั้นเหนียวแน่นเหลือเกิน

มุกดาวเดินกลับเจ้าที่ทำงานด้วย

จิตรใจที่ห่อเหี่ยวนี่มันวันเฮงซวย

อะไรของแกนะนังมุก ถูกขโมยจูบ

แล้วยังถูกพรากลูกไปอีก

หญิงสาวหายใจเข้าเอาอ๊อคซิเจน

เข้าปอดลึกๆแล้วพ่นออกแรงๆแล้ว

ก็ไปทำงานตามเดิม

"พี่เจตคะ เลิกงานแล้วพี่เจตมีธุระมั้ยคะ"

"ไม่หรอก มุกมีอะไรรึปล่าว"

"วันนี้มีแต่เรื่องเคลียดมุกอยากใช้กำลัง"

ผู้จัดการหนุ่มยิ้มกว้างทันที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาเป็นกำลังใจให้หนุ่มหน้ามนต์ตาน้ำข้าวอย่าง เสปเซอร์ เอวาโครนอสกันด้วยนะคะ เรื่องที่แล้วกินแห้วเพราะโยทะกาไม่รับรัก มาเรื่องนี้พี่จะยอมกินแห้วอีกหรือปล่าวอย่าลืมให้เหรียญกำลังใจด้วยนะคะ เนื้อหาในเรื่องไม่เกี่ยวกับเกมส์รักจอมอสูรแต่อย่างใดแค่นำพระรองเจากเรื่องนั้นมาเป็นพระเอกในเรื่องนี้ ขอบคุณผู้อ่านทุกคนค่ะ"

เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha