เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ตอนที่ 3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

3

     นายครับ ผมว่ามีรถตามเรามาครับ”

คาร์เมนบอกเบนนิโต้ที่ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากก้มหน้าก้มตาดื่มกินน้ำหวานจากปากอวบอิ่มของศรีอัปสร ม่ายสาววัยสามสิบปีที่แม้จะอายุมากแล้วแต่ยังคงความสาวความสวยไว้อย่างดี จนเป็นที่หมายปองของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หลายต่อหลายคน แต่เธอก็มาตกลงมีความสัมพันธ์แบบชั่วครั้งชั่วคราวกับนายของเขา

     “แน่ใจนะคาร์เมน รถคันนั้นตามเรามา” เบนนิโต้ถามย้ำเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง แต่ยังไม่ยอมละปากจากซอกคอหอมนุ่มของคู่นอนชั่วคราวที่เขาติดใจลีลายั่วยวนอารมณ์จนต้องโทรเรียกมาบริการปลดปล่อยอารมณ์ให้

     “ครับนาย ผมมองหลายครั้งแล้ว เห็นขับตามเรามาได้สักครู่ใหญ่แล้วครับ”

เบนนิโต้ละสายตาจากคอเนียนนุ่มขึ้นไปมองตามคำพูดของคาร์เมน “รถเต่าสีชมพูนั่นใช่ไหมคาร์เมน” ชายหนุ่มถามก่อนจะก้มลงหาความหวานจากปากศรีอัปสรต่ออย่างไม่สนใจเพราะรู้ว่ายังไงซะคาร์เมนก็จัดการได้

     “ครับนาย” คาร์เมนตอบรับอย่างเย็นชาไร้ความรู้สึก

     “อัปสรจ๋า วันนี้เราเปลี่ยนโปรแกรมไปร้านอาหารเรือนรัก ดินเนอร์ท่ามกลางแสงเทียนในโรงแรมหรูระดับห้าดาวที่ผมเพิ่มจะเทคโอเวอร์ได้กันดีกว่านะ” 

เบนนิโต้เอ่ยเสียงหวานกับศรีอัปสร โดยไม่ยอมละจากอกอวบเต่งตึงที่ชูชันเพราะฝีมือเขา แม้จะผ่านการมีสามีมาแล้วแต่ศรีอัปสรยังคงรักษารูปร่างให้เต่งตึงด้วยการฝึกโยคะและออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ

     “แล้วแต่คุณซิคะฮันนี่” ศรีอัปสรตอบกลับน้ำเสียงแหบพร่า เนื้อตัวอ่อนระทวยเหมือนขี้ผึ้งโดนไฟลนเพราะฤทธิ์ปากและมือเบนนิโต้ที่โจมตีอย่างไม่หยุดยั้ง แม้กระทั่งในรถก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอได้หายใจหายคอ หญิงสาวจิกทึ้งเส้นผมหนานุ่มระบายความเสียวซ่านและรัญจวน

     “ขับรถไปโรงแรมฟ้าดารานะคาร์เมน เราจะล่อมันไปที่นั่น ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นใคร ถึงกล้ามาหาญต่อกรเล่นกับเบนนิโต้ ริชชี่” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงดุกร้าว ดวงตาวาววาบขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

     “ครับนาย” คาร์เมนรับคำ ก่อนจะเลี้ยวรถมุ่งไปโรงแรมฟ้าดารา สายตาเหลือบมองรถเต่าสีชมพูที่ยังขับตามเขาและเบนนิโต้ไม่ลดละเช่นกัน สายตาคาร์เมนเปล่งประกายแข็งกร้าววาวขึ้นอย่างน่ากลัว ถ้าหากสองสาวได้มาเห็น คงจะต้องกลัวจนตัวสั่น ชายหนุ่มหักหัวรถเลี้ยวเข้าจอดบริเวณโรงรถสำหรับผู้บริหารโรงแรมฟ้าดารา ที่เบนนิโต้พึ่งจะเทคโอเวอร์มายังไม่ทันจะถึงสามเดือนดี 

     เบนนิโต้คล้องแขนศรีอัปสรเดินเข้าไปในโรงแรม ปล่อยให้คาร์เมนเฝ้ารอดูคนที่ริอ่านขับรถตามโต้มาอย่างไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง จะต้องเจอกับสิ่งใด หรือไม่คงอยากจะหาที่ตายเร็วๆ ถึงกล้ามายุ่งกับพวกเขา

รถเต่าสีชมพูเลี้ยวตามรถเก๋งของเบนนิโต้มาหยุดจอดหน้าโรงแรมและปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวลงจากรถก่อนที่คนขับจะวนหาที่จอด

     คาร์เมนจ้องมองร่างสูงโปร่งคุ้นตาก้าวเดินอย่างมั่นใจ ไม่เหลียวซ้ายแลขวามุ่งเข้าสู่ประตูด้านหนึ่งของห้องอาหารที่เบนนิโต้พาศรีอัปสรเข้าไปเมื่อสักครู่ ชายหนุ่มรีบเดินไปดักหน้าเมษาที่ปรายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่ชอบใจ ใบหน้านวลผุดผาดบึ้งตึง ดวงตากลมโตแดงก่ำอย่างที่บอกให้รู้ว่าทั้งโกรธและไม่พอใจอย่างรุนแรง

สวัสดีคาร์เมน พี่บีอยู่ข้างในใช่ไหม” หญิงสาวถามเสียงหวานใส เธออย่างสะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่เพราะสายตาดูถูกของชายตรงหน้า หญิงสาวยกสองมือขึ้นกอดอก ยืนแยกเท้ามองคาร์เมนตาเขียวเข้ม พร้อมแยกเขี้ยวใส่ชายหนุ่มที่ยืนมองอย่างไม่สะทกสะท้านและเกรงกลัว

คาร์เมนมองหญิงสาวตรงหน้า คิ้วเข้มเลิกขึ้นข้างหนึ่งอย่างแปลกใจ ปกติแล้วเขาเห็นเมษาแต่งตัวแบบง่ายๆ สบายๆ แค่เสื้อยืดและกางเกงยีนขาดๆ รองเท้าผ้าใบกระด่างกระดำ หน้าตาก็ไม่เคยจะแต่งแต่ หากคราวนี้...ชายหนุ่มบอกตรงๆ ว่าเขาแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เมษาอยู่ในชุดแซกสีฟ้า ยาวถึงเข่า วงหน้ารูปไข่ตกแต่งอย่างประณีตและสวยงาม ริมเคลือบลิปติกสีชมพูมันวาว พวงแก้มเป็นสีชมพูรับกับริมฝีปาก ผมที่เคยปล่อยยาวกลับถักเป็นเส้นเล็กๆ และรวบขึ้นไปม้วนไว้บนศีรษะ ดูแล้วน่ารักไม่น้อย

เมษาในวันนี้กลายเป็นสาวสวยและสดใสต่างจากที่เขาเคยเห็นลิบลับ แต่ถึงข้างนอกจะตกแต่งอย่างสวยงามเพียงใด ข้างในก็ยังคงเป็นหญิงปากร้ายนิสัยเสีย ไม่ว่าจะเจอกันกี่ครั้งเมษาจะต้องพูดจากด่าว่าเขาเสียๆ หายๆ และชอบทำร้ายร่างกายเขาทีเผลออยู่เสมอ

ขอโทษครับคุณเมษา นายต้องการความเป็นส่วนตัว ไม่ต้องการให้ใครเข้าไปรบกวน กรุณากลับไปเถอะครับ” คาร์เมนใช้ร่างกายสูงใหญ่และมือกางกั้นไม่ให้เมษาเปิดประตูห้องวีไอพีของห้องอาหารดาวดาราได้ดังใจ

     “หลีกไปคาร์เมน ฉันต้องการพบพี่บี” เมษากำมือแน่น สะกดกลั้นอารมณ์ตัวเองไม่ให้ปล่อยหมัดใส่ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาที่ชอบมองเธออย่างดูถูกดูแคลนเสมอ ตอนแรกเมษาก็คิดว่าตัวเองคิดมากไปเอง แต่มันไม่ใช่คาร์เมนจะใช้สายตาแบบนี้มองเฉพาะเธอคนเดียวเท่านั้น แต่ถ้าเป็นคนอื่นๆ เขาจะมองด้วยสายตาและสีหน้าที่เรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น 

     ใจเย็นไว้เมษา...ใจเย็นไว้ อย่างรีบร้อน เดี๋ยวจะเสียการ

     กานพลูวิ่งกระหืดกระหอบจากลานจอดรถเข้าในโรงแรมฟ้าดารา ห้องโถงกว้างลึกไปด้านหลังที่ระหว่างทางไปก่อนจะมีเค้าเตอร์และมีพนักงานสาวสวยค่อยให้บริการอยู่สองคนและเสาหินต้นใหญ่ล้อมด้วยม้านั่งทำด้วยหินอ่อนสูงจากพื้นประมาณฟุต หญิงสาวเดินไปหาพนักงานที่กำลังให้บริการลูกค้าอยู่เพื่อจะถามหาเบนนิโต้หรือคาร์เมน เพราะคิดว่าพนักงานสองคนนั้นอาจจะตอบเธอได้ แต่สายตาก็เหลียวมองหาร่างของเมษาไปด้วย

     เพียงแค่เดินเลยเสาต้นใหญ่ไปเล็กน้อย กานพลูก็เห็นเพื่อนรักกำลังถกเถียงกับใครบางคนที่คุ้นหน้าและคุ้นใจเธอเป็นอย่างมาก แม้จะยังไม่เคยเจอหน้าจริงๆ สักครั้ง เพราะมีเหตุให้ต้องคลาดจากอีกฝ่าย จึงได้เห็นจากรูปถ่ายที่เมษานำมาให้ดูเท่านั้น แต่เธอก็จำชายหนุ่มได้ดีเสมอ

     กานพลูก้าวเดินไปหาเมษาเรื่อยๆ ระหว่างทางมีอ่างอินใบเล็กหลายใบจัดวางเป็นระยะ ขนาดความสูงขนาดหนึ่งเมตรและมีไฟดวงเล็กอยู่ตรงกลางล้อมรอบด้วยน้ำและดอกไม้ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ไปทั่ว

     อีกนิดเดียวจะถึงตัวเมษาแล้ว กานพลูต้องหยุดเดิน พลางยกมือขึ้นจับหัวใจที่เต้นระรัวเหมือนมีใครตีกลองอยู่ภายในจนต้องสูดลมหายใจเข้าปอดจนเต็มแล้วตัดสินใจเดินไปยืนเคียงข้างเมษา

เป็นไงบ้างหนูเมย์ เจอพี่บีหรือยัง” กานพลูดึงร่างเมษาแอบกระซิบถามข้างๆ หูเพื่อนที่เริ่มมีอาการหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนลูกตำลึงสุกยามเมื่อถูกขัดใจหรือแม้แต่เขินอาย แต่ในกรณีคงจะเป็นเพราะโกรธที่ถูกขัดใจเสียมากกว่า

     “ยัง ก็ไอ้คาร์เมนบ้านะซิ ไม่ยอมให้ฉันเข้าไปนะซิ ทำไงดีล่ะ แกช่วยฉันคิดหน่อยซิกาน ป่านนี้พี่บีคงจะอิงแอบแนบชิดกับนังแม่ม่ายป้ายแดงนั่นอยู่แน่ๆ เลย”

เมษากระซิบถามเพื่อนอย่างร้อนอกร้อนใจที่ไม่อาจเข้าไปหาเบนนิโต้ได้ดังใจ ยิ่งคิดว่าตอนนี้ชายหนุ่มคงจะกำลังอิงแอบแนบชิดกับศรีอัปสรยายแม่ม่ายสาวพราวเสน่ห์ที่เคยมีข่าวกับเบนนิโต้บ่อยๆ ภายในระยะเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เมษาถึงกับร้อนใจเหมือนโดนไฟลน อยากที่จะเข้าไปขัดขวางให้เร็วที่สุด แต่ก็ติดอยู่ที่คาร์เมนที่ทำอย่างไรก็ไม่ยอมให้เธอเข้าไปสักที

     กานพลูเดินวนไปเวียนมารอบตัวเมษาสักครู่ใหญ่ แววตาส่องประกายระริบระยับ แอบยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เล็กน้อยพอให้เห็นเขี้ยวในปาก หญิงสาวก้มลงกระซิบข้างหูเมษาที่ตั้งใจฟังแผนเพื่อนสาวอย่างพออกพอใจก่อนพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน ตาเป็นประกายแวววาวสุกใส

ตกลงไหมหนูเมย์”

     เมษาพยักหน้ารับอีกครั้งด้วยความดีใจ

ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มงานกันได้เลยเพื่อนรัก”

เมษาเดินไปทางห้องน้ำ ปล่อยให้กานพลูรับหน้าที่จัดการกับคาร์เมนบอดี้การ์ดจอมยุ่งของเบนนิโต้ตามแผนการที่คิดกันได้

     กานพลูเดินเข้าไปหาคาร์เมน ส่งยิ้มให้ผู้ชายหน้าตาไร้ความรู้สึกอย่างมีมิตรไมตรี “กานต้องขอโทษคุณคาร์เมนแทนเพื่อนด้วยนะคะ หวังว่าคุณคงจะไม่ถือสาเพื่อนกานนะคะ”

     “ครับ ตอนนี้คุณก็คงพาเพื่อนคุณไปได้แล้วนะครับ” คาร์เมนหันมองทางเมษาที่เริ่มขยับตัวเข้าใกล้ประตูห้องอาหารเล็กน้อย

ไม่ว่าคุณสองคนมีแผนจะทำอะไรกันก็ตาม อย่าหวังว่าจะสำเร็จ” คาร์เมนมองกานพลูอย่างไม่ไว้ใจ

     กานพลูทำเสียงขลุกขลักในลำคอ อีตาบ้า! พูดด้วยหวานๆ ไม่ชอบใช่ไหม งั้นนายก็เจอมารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนของฉันหน่อยแล้วกัน แล้วอย่ามากันนะ ถ้านายจะกันเพื่อนฉันไม่ให้ไปพบกับเบนนิโต้ไม่ได้

กานพลูเซถลาเข้าหาร่างสูงใหญ่ 

อุ้ย! ช่วยด้วยค่ะคุณคาร์เมน กานเวียนหัว จะเป็นลมแล้ว” กานพลูโผเข้าหาทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดที่มีใส่คาร์เมน พลางมือจิกอย่างแรงบนแขนแข็งแรงพร้อมดึงร่างหนาให้ออกห่างจากประตูเท่าที่แรงจะมี เพื่อให้เมษาที่รอท่าอยู่แล้วรีบเปิดประตูเข้าไปในห้องอาหารอย่างรวดเร็ว

     “โอ๊ย! ปล่อยนะคุณถ้าไม่อยากเจ็บตัว” คาร์เมนพูดเสียงแข็งกร้าวปลดมือเหนียวๆ ราวกับตุ๊กแกของกานพลูออกจากตัว

     “อยากทำอะไรกานก็เชิญเลยคะคุณคาร์เมน” กานพลูกระซิบบอกข้างๆ หูคาร์เมน แต่พูดดัง ๆ เพื่อให้คนอื่นได้ยิน

คุณคาร์เมนช่วยกานหน่อยซิคะ กานขับรถมานาน สงสัยอาการความดันต่ำจะกำเริบ” กานพลูทำตัวอ่อนระทวยอิงแอบแนบอกคาร์เมนอย่างเต็มที่

หวังว่าคุณคงจะไม่ยอมให้ฉันล้มลงนอนกับพื้นหรอกนะคุณคาร์เมน กานพลูแอบยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของคาร์เมน

     คาร์เมนช้อนร่างโปร่งบางของสาวเจ้าปัญหาไปวางยังโซฟารับแขกที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะเรียกหาพนักงานให้ช่วยปฐมพยาบาลหญิงสาว ส่วนตัวเขาตัวเองจะรีบตามเมษาเข้าไปในห้องอาหารก่อนที่จะเกิดเรื่องใหญ่ เพราะพฤติกรรมของหญิงสาวและความปากร้ายของเบนนิโต้

     กานพลูก็ไม่ยอมเช่นเดียวกัน เธอรีบยกมือโอบกอดคาร์เมนราวกับตุ๊กแกเกาะติดฝาผนัง

“ปล่อยผมนะคุณ” คาร์เมนพยายามทำเสียงดุๆ และแข็งกร้าว

“คุณช่วยฉันด้วย ฉันฮื่อ...” กานพลูแอบหรี่ตาขึ้นมองคาร์เมน เธอยังคงจับมือเขาเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้หลุดไปก่อกวนอารมณ์เมษาได้

“ผมว่าคุณอย่ามาเล่นละครเป็นลิงหลอกจ้าวดีกว่านะ ถ้าคุณเป็นลมจริงๆ หน้าคงไม่แดงเป็นลูกตำลึงสุกแบบนี้หรอก” ไม่ได้ตั้งใจจะมอง แต่ตามันเห็นเอง

คาร์เมนพยายามแกะตัวเพื่อนเมษาออกไป กว่าที่เขาจะทำได้ก็เล่นเอาเหงื่อตกเหมือนกัน ชายหนุ่มรีบเดินไปยังห้องอาหารดาวดาราโดยเร็ว

     “อีตาบ้า” ห่วงแต่นาย ไม่สนใจสาวสวยอย่างฉันเลยหรือไงกันย่ะ คอยดูนะ ฉันจะทำให้ผู้ชายเย็นชาเป็นน้ำแข็งหน้าเตารีดอย่างนายมาคุกเข่าต่อหน้าให้ได้ ถ้าฉันทำไมได้อย่ามาเรียกฉันว่ากานพลู ศรวิจิตร! 

     กานพลูมองคาร์เมนอย่างเกรี้ยวกราด เธอเคี้ยวฟันอย่างแค้นใจกับความเฉยชาของชายหนุ่ม แข็งได้แข็งไป เมื่อไหร่อ่อนเป็นไฟเพราะกานพลูคนนี้แล้วนายจะรู้สึก!

หญิงสาวรีบลุกวิ่งตามร่างคาร์เมนไปเพราะความเป็นห่วงเมษาที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง จะโดนเบนนิโต้ด่าหรือว่าฆ่าตายหมกห้องอาหารไปเสียแล้วก็ไม่รู้


 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha