เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : ตอนที่ 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

4

     มีนากดลิฟต์อย่างใจร้อน เร่งรีบให้ถึงที่หมายเร็วๆ ถึงเธอจะไม่เชื่อคำพูดเมษาสักเท่าไหร่ แต่ภาพที่เห็นก็ทำให้ใจร้อนเป็นไฟลนได้เหมือนกัน

ถ้าเมษาพูดจริง เธอจะต้องเสียเบนนิโต้ให้แม่ม่ายผัวตายอย่างศรีอัปสรนะเหรอ คนอย่างเธอมีนา  สินอัครกุล รับไม่ได้ เธอจะต้องชนะผู้หญิงทุกคนที่หวังในตัวเบนนิโต้ รวมไปถึงนังเมษาตัวแสบด้วยเหมือนกัน

     หากภาพเบนนิโต้กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับศรีอัปสรมันติดตาจนเธอนอนไม่หลับ อยากคลั่งแล้วอาละวาด เพราะโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ไหนยังจะมีคำพูดเจ็บๆ แสบๆ คันๆ จากปากเมษาอีก

ที่พี่บีบอกว่าจะหมั้นกับเธอ จริงแน่หรือมีนา ทำไมแค่ผ่านไปคืนเดียวพี่บีก็ไปควงม่ายสาวพราวเสน่ห์อย่างแม่ศรีอัปสรนี่ได้ล่ะ ฉันยังรู้มาอีกนะ พี่บีถึงกับเช่าคอนโดให้อยู่ ไปหากันไม่เว้นแต่ละวัน บางวันไปตั้งแต่บ่ายกลับอีกทีก็ตอนเช้าของอีกวันโน่นแนะ”

“อิจฉาฉันอยู่ละซิเมษา”

“ใช่!” เมษาพูดอย่างคนเปิดเผย “ที่ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะสมเพชหรือสงสารเธอดี โดนพี่บีหลอกให้ดีใจว่าจะแต่งงานด้วย แต่ลับหลังเขากลับไปหายายศรีอัปสร ยายแม่ม่ายผัวตายนั้นไม่เว้นวัน”

“ฉันไม่เหมือนเธอหรอกนะ ที่เห็นพี่บีที่ไหนก็วิ่งเข้าหาอย่างกับหมาเจอเจ้าของ พอเขาไม่สนใจก็หาเรื่องอาละวาดอย่างกับหมาโดนน้ำร้อนลวก ตอนนี้ยังคิดจะแพร่เชื้อบ้าๆ นั่นมาให้ฉันอีก”

เมษาหน้าหงิก พยายามท่องเอาไว้...อดทนเพื่อแผนการกระชากหน้ายายปีศาจของมีนาให้เบนนิโต้เห็น

“ฉันรู้ว่า เธอไม่เชื่อคำพูดฉันหรอก เพราะคิดว่าฉันจะต้องทำทุกอย่างทุกทางเพื่อแย่งพี่บี ที่ฉันก็ไม่คิดจะปฏิเสธเลยว่า...ไม่จริง! จะยิ่งสะใจมากที่สุดถ้าเธอแพ้ยายแม่ม่ายศรีอัปสรผัวตายที่ด้อยกว่าทุกทาง”

แม้จะสงวนท่าทีเอาไว้ แต่เมษาก็ดูออก ตอนนี้ใจมีนาร้อนดั่งไฟเผา ที่ไม่ควรกระตุ้นมากไปกว่านี้ เพราะอาจจะถูกมีนาจับไต๋ได้ 

“เชื่อคำพูดฉันหรือไม่ ก็แล้วแต่เธอนะมีนา ยังมีเวลาให้เธอนั่งคิดนอนคิดอยู่อีกหน่อย วันอาทิตย์ตอนเที่ยง ฉันจะรอเธออยู่ที่นี่” เมษายื่นกระดาษสีขาวส่งให้มีนา

“พบกันที่ห้อง 1107 จนถึงบ่ายสอง ถ้าเธอไม่ไปก็เตรียมตัวสูญเสียพี่บีให้กับยายศรีอัปสรนังแม่ม่ายผัวตายนั่นได้เลย แต่ถ้าเป็นฉัน จริงไม่จริงยังไง ก็ขอพิสูจน์ให้เห็นกับตาตัวเอง” พูดจบเมษาก็สะบัดหน้าหนีไปในทันที

     แม้ปากบอกว่าไม่เชื่อคำโป้ปดมดเท็จของเมษา แต่เพราะเธอรู้ถึงกิติศัพท์ความเจ้าชู้ของเบนนิโต้ดี จึงได้ตัดสินใจมายังสถานที่ซึ่งเมษาบอก  

มีนาเดินครุ่นคิดไปตลอดทาง เมษาจะมีแผนการอะไรหรือเปล่า มันมีอะไรบางอย่างทำให้เธอฉุกใจ ไม่ควรไว้ใจเมษา เธอยังมาคนเดียวด้วย ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นละ ใครจะช่วยเหลือให้รอดปลอดภัยได้ ไม่น่าเลย...เธอไม่น่าประมาทอย่างนี้ น่าจะคิดได้ก่อนที่จะมาถึงที่นี่  

มีนาเดินมาไปยังห้องที่เมษาบอกด้วยใจที่หวาดหวั่น เอาน่ามีนา ยังไงก็มาแล้ว ลองดูสักตั้งละกัน ยายเมษาจะมีพิษสงอะไรนักหนา แค่ยายเด็กเล่นขายของเท่านั้น!  

มีนายกมือจะเคาะประตูห้องแล้วยกลงอยู่สองสามครับครั้ง  ถ้าเคาะประตูแล้วศรีอัปสรมาเปิดล่ะ เธอจะพูดว่าไงดี ถ้าเกิดว่า...พี่บีอยู่กับยายแม่ม่ายผัวตายในตอนนี้ล่ะ เธอจะทนไหวหรือเปล่า

มีนาตัดสินใจหันหลังกลับก็พอดีที่ประตูของอีกห้องเปิดออกมา

     นึกว่าจะไม่มาเสียแล้วมีนา” เมษาทักยืนพิงประตูห้องดวงตาเป็นประกาย ในที่สุดเธอก็หลงกลฉันจนได้ นังพี่สาวเจ้าเล่ห์

     มีนาข่มใจกัดริมฝีปาก สายตาที่เมษามองมาราวกับว่ากำลังยิ้มเยาะ “ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาเหมือนกัน แต่เผอิญผ่านมาแถวนี้ นึกขึ้นได้ก็เลยลองแวะมาดู ไหนพี่บีล่ะเมษา ฉันว่าแล้ว เธอต้องโกหก คนอย่างเธอพูดอะไรเชื่อไม่ได้อยู่แล้วนี่” หญิงสาวถามพร้อมกับยิ้มหยัน เพราะคิดว่าเมษาคงคิดไม่ถึงว่าเธอจะกล้ามา เลยไม่มีหลักฐานระหว่างเบนนิโต้และหญิงอีกคนที่ยายน้องสาวตัวมารกล่าวอ้าง

สองสาวต่างจ้องมองกันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อไม่มีใครยอมใคร

     “จะยืนอยู่หน้าห้องรอพี่บีมาเห็นหรือไงกัน เข้ามาในห้องนี้ก่อนซิคะ” กานพลูขัดจังหวะการจ้องจะกินเลือดของสองพี่น้องที่ไม่เคยถูกกันเลย  

     เมษาขยับกายหลีบให้มีนาเข้าไปในห้อง หากผู้เป็นพี่สาวคนละแม่กลับยืนมองเธอเฉย เหมือนจะล่วงรู้ความคิดในหัวสมองเธอ

จะเข้ามาหรือเปล่ามีนา ถ้ากลัวก็กลับไปได้นะ พวกเราจะก็จะกลับด้วยเหมือนกัน”

“อย่าให้จับได้ละกัน ว่าเธอสองคนรวมหัวกันเล่นงานฉัน”

“ใครจะกล้าละคะ พี่มีนามีพี่บีคอยปกป้องอย่างกับจงอางหวงไข่ ไม่มีใครกล้าทำให้พี่บีโกรธหรอกค่ะ” กานพลูเอ่ย “ว่าแต่พี่มีนาจะเข้ามาหรือเปล่าละคะ”

“สงสัยมีนาจะกลัวเราสองคนเล่นไม่ซื่อล่ะกาน ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ เราเก็บของกลับบ้านกันดีกว่า ไปคิดกันว่าจะมีทางไหนให้ฉันเข้าใกล้พี่บี เอาแบบ...ลากขึ้นห้องแล้วข่มขืนเสร็จสรรพเลยนะแก” เมษาพูดพร้อมกับหัวเราะตาวาว เมื่อมีนาเดินลงส้นเท้าเข้ามาในห้อง

     “ฉันกลัวเธอเล่นไม่ซื่อต่างหากละเมษา หาเรื่องให้ฉันโดนพี่บีโกรธเอา เพราะไม่ยอมเชื่อใจกัน แล้วไหนพี่บีล่ะ” เธอรู้ว่าเบนนิโต้มีหญิงสาวมากมายรายล้อม แต่เขาก็ยกให้เธอเป็นหนึ่ง จะไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ ใครๆ ก็อยากเป็นหนึ่งไม่มีสอง เป็นคนเดียวในชีวิตที่ได้ทั้งตัวและหัวใจของคนที่รัก

เธอเชื่อมั่นในตัวเบนนิโต้เสมอ แต่ไม่ไว้ใจเมษา อยากรู้ว่าเมษาคิดทำอะไรอยู่กันแน่ นี่เป็นหนึ่งในแผนของน้องสาวที่คิดขึ้นมาเพื่อจะล้มเลิกงานหมั้นของเธอกับเบนนิโต้หรือเปล่า เพราะถ้าใช่ เธอจะได้ระวังตัวและหาทางป้องกันไว้ จะไม่มีใครแย่งชายหนุ่มไปจากเธอได้ ถ้าใครกล้า มันก็ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง แม้ว่าคนนั้นจะมีสายเลือดเดียวกันก็ตาม

     “เธอมาช้าไปหน่อย พี่บีกับยายแม่ม่ายศรีอัปสรควงกันออกไปจากห้องได้สักครู่ใหญ่แล้วล่ะ สงสัยว่าจะไปหาอะไรกิน” เมษาตอบก่อนจะแอบหันไปยิ้มให้กับกานพลู

มีนามองหน้าเมษาอย่างไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่

ฉันไม่ได้โกหกเธอหรอกน่ามีนา ถ้าไม่เชื่อจะกลับไปก็ได้นะ” เมษาทำท่าทางไม่สนใจสาวเท้าเดินไปนั่งใกล้ๆ กานพลู แต่กลับแอบลุ้นด้วยใจระทึก ขอให้มีนาอยู่

ตัดสินใจให้ดีๆ นะมีนา”

     มีนาเดินไปเดินมา ตาก็เหลือบมองเมษาที่นั่งอ่านหนังสือดาราบนโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ ไม่มีท่าทีว่าจะสนใจเธอเลยด้วย

     เมษาแอบมองมีนาและยิ้มอย่างเยาะเย้ยเป็นระยะๆ ด้วยไม่อยากจะทำให้เหยื่อที่แสนจะฉลาดแต่กลับโง่ในคราวนี้ เพราะหวงและห่วงเบนนิโต้จนเกินไป

ฉันจะอยู่ เพราะอยากรู้เหมือนกัน ที่เธอพูดมา มีความจริงสักกี่คำกัน หรือว่ามันไม่มีความจริงเลย” มีนาทรุดกายนั่งบนโซฟาอย่างกระแทกกระทั้น

     “จะดื่มน้ำส้มเย็นๆ สักแก้วไหม” เมษาถาม

มีนามองแก้วน้ำส้มที่เริ่มละลายอย่างไม่ไว้ใจ

ตามใจ จะนั่งรอจนคอแห้งเป็นผงก็ตามใจ” เมษาหยิบน้ำส้มในแก้วขึ้นมาดื่ม

ดื่มน้ำส้มก่อนจ้ะกาน” เมษาป้อนน้ำส้มให้ถึงปากสีแดงของกานพลูสองสาวหยอกล้อกันไปมาอย่างไม่สนใจมีนาที่นั่งหันรีหันขวาง รอว่าเมื่อไหร่เมษาจะพาไปยังห้องพักของเบนนิโต้กับศรีอัปสรเสียที

     มีนาหยิบแก้วน้ำส้มที่อยู่ตรงหน้าเมษามาถือไว้ ดื่มจากแก้วที่เมษาดื่มนี่แหละดีที่สุดแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นเมษาและกานพลูจะต้องเป็นก่อน

     มีนาทานน้ำไปได้สักแป๊บก็รู้สึกง่วงนอนจนตาแทบจะปิดมือเรียวยกปิดปากกลั้นหาวหลายครั้ง ดวงตาหรี่ลงเรื่อยๆ สมองเริ่มเบลอ มึนงงและทรงตัวไว้ไม่อยู่ ร่างโปร่งบางค่อยๆ เอนหลังบนโซฟา ขณะเดียวกันก็ได้เห็น ร่างสัดทันที่คุ้นตาคุ้นใจ ผู้ชายที่ไม่เคยมองเธอเลยสักครั้ง

มีนาได้ยินคำพูดจากปากเมษาดังแผ่วมา

ในที่สุดนังแม่มดอย่างแกหลงกลฉันจนได้มีนา!

เมษาพูดปนหัวเราะ ยกมือขึ้นตบใบหน้ามีนาเบาๆ มองหน้าคนที่หลับไม่ได้สติอย่างดีใจ ไม่คิดว่าแผนที่วางไว้จะสำเร็จอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

“คิดหรือว่าแกดื่มน้ำส้มแก้วเดียวกับฉันแล้วจะไม่เป็นอะไรมีนา ในเมื่อฉันกับยายกานดื่มจากหลอดดูดที่ไม่มียานอนหลับเคลือบอยู่ ส่วนแกปากแตะยานอนหลังที่เคลือบไว้เต็มๆ “

เมษารู้นิสัยมีนาดีว่าไม่ชอบใช้ของปะปนกับใคร การที่มีนากล้าดื่มน้ำส้มจากแก้วเดียวกับเธอในวันนี้ ก็คงจะกลัวว่าเธอจะเล่นไม่ซื่ออยู่บ้างนั่นแหละ แต่วันนี้เธอฉลาดกว่าและวางแผนได้รัดกุมกว่า มีนาเลยพลาดท่าหลงกล

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha