เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ตอนที่ 5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

5

     คาร์เมนนั่งหน้านิ้วคิ้วขมวด เมื่อครู่เขาเห็นกานพลูและเมษานั่งคุยกันท่าทางเคร่งเครียด สลับกับจ้องมองที่ประตูอยู่ตลอดเวลาราวกับว่าพวกเธอสองคนนั่งรอใครอยู่ เพียงแค่ไม่นานก็มีชายร่างสัดทัดแต่งตัวดีคนหนึ่งเดินเข้าไปหาทั้งคู่ เพียงแค่เห็นชายคนนั้นกานพลูก็โผเข้ากอดอย่างดีใจ ก่อนที่ทั้งสามคนก็เดินลับหายเข้าไปด้านใน

     ตอนแรกเขาก็ว่าจะไม่สงสัย ถ้าไม่เผอิญหันไปเห็นมีนาวนหาที่จอดรถอยู่ ใบหน้าหญิงสาวซีดเซียวและกระวนกระวาย เดินๆ หยุดๆ เหมือนจะไม่มั่นใจหรือกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างอยู่

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม การมาที่นี่ของทุกคนน่าจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญมันจะต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็น สัญชาติญาณบางอย่างในตัวเขาบอกว่าเรื่องนี้มันมีอะไรไม่ชอบมาพากลและเขาจำต้องช่วยเหลือคนรักของเจ้านายให้รอดพ้นจากน้ำมือน้องสาวใจร้ายอย่างเมษา คาร์เมนไม่ปล่อยให้ความสงสัยก่อกวนหัวใจ ชายหนุ่มรีบรุดวางเงินจ่ายค่ากาแฟที่ยังไม่ทันได้กินไปไว้บนโต๊ะแล้วเดินตามมีนาไปห่างๆ โดยไม่ให้หญิงสาวรู้ตัว

เพียงเห็นว่ามีนาเคาะประตูห้องไหน เขาก็รีบหันหลังกลับโดยไม่ทันเห็นอีกคนที่เปิดประตูรับมีนา แต่ถึงไม่เห็นคาร์เมนก็รู้แล้วว่าแฟนผู้เป็นนายมาหาใคร ชายหนุ่มควานหาโทรศัพท์ในกดหานายหนุ่มที่กำลังทำธุระส่วนตัวอยู่กับศรีอัปสร

เบนนิโต้คงจะไม่พอใจเท่าไหร่ที่เขาโทรไปกวนตอนที่กำลังทำธุระส่วนตัวกับศรีอัปสร แต่มันก็จำเป็น ในเมื่อคนที่จะต่อกรกับเมษาได้ก็มีเพียงแค่นายหนุ่มคนเดียวเท่านั้น

     เสียงริงโทนที่ดังขึ้น ทำให้เบนนิโต้รู้ว่าใครเป็นคนโทรมา ใบหน้าคมเข้มยังไม่ยอมละจากทรวงอกงอกอวบของศรีอัปสร มือก็ควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงที่ถอดกองไว้ริมเตียงขึ้นมารับอย่างไม่ชอบใจ แต่เบนนิโต้รู้ดี ถ้าไม่มีธุระสำคัญจริงๆ ถึงขนาดคอขาดบาดตายคาร์เมนจะไม่โทรมาขัดความสำราญของเขาแน่นอน

     “มีอะไรคาร์เมน ถ้าไม่สำคัญจริง ฉันจะกลับไปฝากหมัดไปบนปากนายแน่”

     “ผมคิดว่าเมษากำลังคิดทำไม่ดีกับคุณมีนาครับ”

     “หือ...นายรู้ได้ยังไง” เบนนิโต้เลิกคิ้ว เขาปลดมือเล็กที่ลูบไล้อกกว้างออก ยื่นมือไปคว้าเสื้อและกางเกงมาสวมใส่ ถึงจะไม่ค่อยแน่ใจในสิ่งที่คาร์เมนพูด เพราะยังไงเมษากับมีนาก็เป็นพี่น้องพ่อเดียวกัน เขายังเชื่อว่าเลือดจะยังต้องข้นกว่าน้ำ เมษาคงจะไม่ทำอะไรรุนแรงกับพี่สาวตัวเองหรอก

     แต่ใครจะไปเดาใจผู้หญิงอย่างเมษาได้กันเล่า ขนาดเขาบอกปาวๆ ว่าไม่รัก ยายบ้านั่นก็ไม่เคยที่จะเชื่อเลยสักครั้ง ยังหาทางเข้าใกล้จนเขารำคาญเป็นที่สุด แต่บางครั้งก็อดสงสารไม่ได้ คราวนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะสงสารเมษาหรือสมน้ำหน้าดี หรือไม่ก็คงจะเคราะห์ร้ายของยายตัวแสบนั่นเองที่คาร์เมนดันไปนั่งรอเขาอยู่แถวๆ นั้นพอดี

     เบนนิโต้วางโทรศัพท์ในมือลง ก้มหอมศรีอัปสรที่ลุกขึ้นนั่งมองด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าขาวสวยที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามจากเครื่องสำอางชั้นดีแม้จะถูกน้ำก็ยังไม่ยอมออกบูดบึ้งจนปากกับจมูกแทบจะชนกัน ดวงตาที่เคยแจ่มใสอยู่เป็นนิจเป็นประกายสีเขียวเข้มเรืองรอง

     “ขอโทษนะอัปสร ฉันต้องรีบไปธุระด่วนจริงๆ ” เบนนิโต้จุมพิตเรียวปากนุ่มอวบอิ่มก่อนที่จะเดินออกจากห้องพักไปและรีบขับรถไปหาคาร์เมนโดยเร็วที่สุด

     “นายได้เรื่องอะไรมาบ้างล่ะคาร์เมน” เบนนิโต้ถามทั้งยังไม่ลงจากรถ

     คาร์เมนเดินนำนายหนุ่มเข้าไปด้านในคอนโด “ดูเหมือนถ้าผมเดาไม่ผิด เมษาต้องทำอะไรที่ส่งผลไม่ดีต่อนายด้วยครับ”

     “เหรอ แล้วจะรีรออะไรอยู่ล่ะ เราตามไปดูกันดีกว่า ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ายายบ้านั่นจะทำอะไรอีก จับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ทำอะไรได้สะดวกหน่อย” เบนนิโต้พูดเรื่อยๆ เขาอยากจะได้หลักฐานชัดๆ และมัดคนผิดแบบนี้มานานแล้ว เวลาเอาเรื่องเมษาจะได้ไม่ยกอันโตนิโอ้มาขมขู่อีก เพราะว่าเธอดันผิดเต็มๆ และถึงกล้าฟ้องจริงๆ พี่ชายคงจะไม่เข้าข้างคนผิดแน่นอน

เบนนิโต้ยิ้มกว้าง แต่ท่าทางเหี้ยมเกรียม ดวงตาคมดุจับจ้องไปข้างหน้าอย่างครุ่นคิด หลายปีที่กลับมาอยู่เมืองไทย พบเจอเมษาก็บ่อย แต่ทุกครั้งที่เจอยายบ้านั่นไม่เคยคิดทำอะไรดีๆ เลย เรื่องนี้ก็คงไม่แคล้วที่จะเป็นเรื่องร้ายๆ ที่แม่เจ้าพระคุณทำอีกนั่นแหละ อดเห็นใจและสงสารมีนาไม่ได้ ที่มีน้องสาวร้ายกาจอย่างเมษา แต่ก็มีที่เขาไม่เข้าใจ ทำไมมีนาต้องมาที่นี่ด้วย

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha