เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : ตอนที่ 5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

5

     เสียงเคาะประตูทำเอาทุกคนในห้องถึงกับสะดุ้งไปตามๆ กันด้วย  ต้นรักษ์ที่อุ้มมีนาอยู่ตกใจจนเกือบจะปล่อยร่างหญิงสาวลงบนพื้น เขารีบนำร่างหญิงสาวลงบนเตียง หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า

ทำไมเพื่อนต้องเคาะประตูด้วย ก็มีกุญแจห้องอยู่แล้วนี่น่า ต้นรักษ์หันหน้าไปมองกานพลูและเมษาที่กำลังมองหามุมกล้องเหมาะๆ

     กานพลูและเมษาเบิกตาเบิกกว้าง มองกันและกันก่อนที่จะหันสายตาไปมองต้นรักษ์ ดวงตาสามคู่จ้องมองกันและกันภายในห้องมีเพียงแค่ความเงียบงัน

     ต้นรักษ์กำลังจะเอ่ยปากบอกให้สองสาวระวังตัว เพราะดูท่าเรื่องนี้จะไม่ราบรื่นอย่างที่มันควรจะเป็น แต่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากพูด กานพลูที่ตั้งสติได้แล้วเอ่ยขึ้นก่อน พร้อมกับร่างบางเดินไปหยุดที่ประตูและหันมายิ้มให้ทั้งเขาและเมษา

สงสัยว่าเพื่อนพี่ต้นคงจะลืมของ เดี๋ยวกานไปเปิดประตูให้เองค่ะ ทางนี้หนูเมย์กับพี่ต้นจัดการต่อได้เลย” กานพลูบอกพร้อมกับยกมือจับลูกบิดประตูห้องและเปิดออกไปอย่างรวดเร็วโดยที่ต้นรักษ์ห้ามไม่ทัน

ได้เลยเพื่อน ทางนี้ฉันกับพี่ต้นจัดการเอง แกเคลียร์ทางนั้นให้เรียบร้อยแล้วกัน” เมษาบอกกับกานพลู มือก็สาละวนลองกดลองเช็คกล้องถ่ายรูป ว่าอยู่ในสภาพพร้อมใช้หรือเปล่า

“เร็วๆ หน่อยซิคะพี่ต้น เดี๋ยวยายปีศาจนี่ก็ตื่นขึ้นมาหรอก” เมษาเอ่ยด้วยความรำคาญใจ เมื่อต้นรักษ์ทำอะไรชักช้าและงุ่มง่าม เธอวางกล้องถ่ายรูปในมือไว้ปลายเตียงนอนแล้วเดินไปดึงแขนชายหนุ่มให้ถอยห่างแล้วก็หันไปทำการปลดกระดุมเสื้อและดึงมันออกจากร่างมีนาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวกำลังตัดสินใจว่าจะดึงเสื้อชั้นในตัวสวยของมีนาออกดีหรือไม่ แต่เมื่อหันไปมองเห็นสีหน้าพี่ชายของเพื่อนเหมือนกับว่าถูกบังคับให้กินยาขมแล้วก็เปลี่ยนใจ

“พี่ต้นเอาหน้าแนบคอมีนานะคะ เดี๋ยวน้องเมย์จะถ่ายรูป แต่จะไม่ให้เห็นหน้าพี่ชัดมาก” เมษาพูดไปพลางถ่ายรูปมีนาไปพลาง แต่รูปที่ได้มาไม่ถูกใจเลย เพราะใบหน้าครึ่งเสี้ยวของต้นรักษ์ดูเหมือนกำลังถูกบังคับให้กลืนยาขมมากกว่าจะมีความสุขกับคนที่รัก

เมษาค้อนต้นรักษ์ขวับใหญ่ รีบเดินไปหาหวังจะจัดท่าทางให้ แต่กลับสะดุ้งเกือบจะปล่อยกล้องในมือลงบนพื้น เมื่อได้ยินเสียงร้องจากนอกห้อง

     “หนูเมย์ พี่ต้น!! หนีเร็ว”

กานพลูตะโกนอย่างตกใจ พยายามพาตัวเองให้หลุดจากการจับกุมของคาร์เมน แต่สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้ จึงถูกบังคับให้เดินเข้าไปในห้องพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนที่ตามไปติดๆ ใบหน้าแดงคล้ำด้วยเพลิงโทสะ ที่เธอเห็นอดเสียววูบในอกแทนผู้เป็นเพื่อนไม่ได้ ไม่รู้ว่างานนี้เมษาจะรับมือกับโทสะของเบนนิโต้อย่างไร แล้วเธอจะช่วยอะไรเพื่อนได้บ้าง

     “พี่ต้นรออยู่ในนี้นะคะ น้องเมย์จะออกไปดูกานก่อน”

เมษารีบวิ่งออกจากห้อง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นกานพลูถูกคาร์เมนจับมือไพล่หลัง ปากก็โดนชายหนุ่มปิดไว้ ไหนจะชายอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กันอีก เธอเผลอก้าวถอยหลังไปอย่างช้าจนร่างบางชนกับผนังห้อง

พี่บี!” เมษาแผ่วเบาจนเสียงแทบจะไม่ออกจากปากตกใจจนหน้าซีดเผือดริมฝีปากขบเม้มไม่ให้สั่นและกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น 

     “สวัสดีเมษา มีนาอยู่ไหน” เบนนิโต้ถามเสียงเรียบและเย็นยะเยือก ดวงตาคมดุมองเหมือนกับจะแทงทะลุจิตใจอันแสนร้ายกาจและโสมมของเมษา

     เมษาถึงกับสั่นไปหมดทั้งตัว มือและเท้าเย็นเฉียบ ใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ขาสั่นจนแทบจะยืนไม่ติดที่ เพราะตั้งรับชายตรงหน้าไม่ทัน คิดไม่ถึงว่าแผนที่วางไว้ดิบดีจะล้มไม่เป็นท่าแบบนี้

เบนนิโต้รู้ได้ยังไงว่ามีนาอยู่ที่นี่ หรือยายปีศาจนั่นจะคุยกับเขาก่อนแล้วถึงได้มาหาเธอ อย่าบอกนะว่าสองคนนี้วางแผนตลบหลังเธอ

มีคำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่ในหัวสมองสมองเมษา ความกังวลและหวาดกลัวเอ่อล้นท่วมใจแต่ถึงจะกลัวแค่ไหนแต่เธอต้องมีสติรับมือกับเหตุการณ์นี้ให้ตัวเอง กานพลูและต้นรักษ์เจ็บตัวน้อยที่สุด

พะ...พี่บีมาได้ไงคะ แล้วมะ..มีนาก็อยู่บ้านซิค่ะ เรื่องอะไรจะมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” เมษาแกล้งทำไก๋ ตอบอย่างไม่รู้ไม่ชี้ แต่ในใจกลับหวาดกลัวจนหน้าซีด ยิ่งเห็นใบหน้าเย็นชาและสายตาของเบนนิโต้ที่มองเหมือนกับจะฆ่าเธอให้ตายไปต่อหน้า ใจเธอถึงกับปวดร้าวอย่างสุดแสน แข้งขามันอ่อนแรงไปหมด  แต่ก็จำต้องเล่นบทเป็นนักโทษปากแข็ง ไว้ไม่ว่าชายหนุ่มจะถามอะไรเกี่ยวกับมีนา เธอจะต้องบอกว่าไม่รู้ไม่เห็นเพียงอย่างเดียวเท่านั้น!

“หรือว่าตัวเองไปทำความผิดอะไรไว้ พอเห็นผู้หญิงหน้าตาคุ้นๆ ก็นึกว่าเป็นมีนาตามมาจับผิด”

เมษาโต้เสียงสั่น ในดวงตากลมโตที่มีร่อยรอยความหวาดกลัวเมื่อสบกับสายตาคมดุราวกับมีดโกนของเบนนิโต้ หญิงสาวหันไปมองยังประตูที่เธอเดินออกมาเมื่อครู่ ก่อนจะแอบถอนใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นว่าประตูห้องปิดไว้เรียบร้อย คิดว่าเบนนิโต้คงจะไม่ทันได้เห็นคนที่อยู่ในห้องแน่นอน

     “แน่ใจหรือเมษา ถ้าฉันหามีนาเจอล่ะ” เบนนิโต้เดินตรงไปยังห้องที่เมษาเดินออกมาสักครู่

     “จะทำอะไรนะพี่บี นี่มันห้องพักเพื่อนน้องเมย์นะคะ” เมษากางสองมือยืนขวางประตูดักทางเบนนิโต้ไม่ให้เปิดประตูห้องนอนได้ “พี่บีเป็นผู้ชายจะดูผู้หญิงเขาแต่งตัวกันได้ไงนะ หน้าไม่อาย”

     “หลีกไปเมษา” เบนนิโต้จับแขนกลมกลึงเหวี่ยงเต็มแรงจนร่างบางจนเซถลาไปกระแทกกับขอบโต๊ะตั้งทีวีตัวใหญ่ที่ระหว่างห้องนอนกับห้องครัว ห่างจากจุดที่เมษายืนอยู่เมื่อครู่อยู่เกือบหนึ่งเมตร หญิงสาวรู้สึกเจ็บแปลที่ใบหน้า ก่อนจะรู้สึกว่ามีน้ำเหนียวๆ ไหลออกจากหน้าผากเนียน

     “หนูเมย์!” กานพลูตะโกนร้องเรียกเพื่อนด้วยความตกใจจนหน้าซีดหัวใจหล่นกองอยู่ที่ตาตุ่ม ตอนที่พี่ชายถามเมษา ไม่กลัวอารมณ์โกรธของเบนนิโต้หรือ ตอนนั้นเธอก็ไม่คิดอะไร แต่พอได้มาเห็นจะตาแบบนี้ เธอก็กลัวเหมือนกัน แต่ความรักและเป็นห่วงเมษามีมากกว่า หญิงสาวรีบรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีสะบัดตัวจนหลุดจากการเกาะกุมของคาร์เมน

     “โธ่!...หนูเมย์เป็นไงบ้าง เจ็บไหม” กานพลูวิ่งปรี่ไปหาเมษาที่ยังมึนงง มือยื่นไปหมายจะซับเลือดบนใบหน้าให้เพื่อนรักก็กลัวว่าเมษาจะเจ็บ

     เมษากัดฟันตอบพร้อมยกมือจับบาดแผลศีรษะเพียง เพียงเพราะต้องการช่วยเหลือยายปีศาจมีนา เบนนิโต้ถึงกับกล้าทำร้ายเธอจนเลือดตกยางออกเชียวหรือนี่?

“ไม่เลยกาน แค่นี้ไม่ระคายหนังหนาๆ หน้าด้านๆ ของฉันไม่รู้สึกรู้สาเลยสักนิด” เมษาตอบกลับคนเป็นเพื่อน ทำร้ายด้วยการหมางเมินและคำพูดเธอยังพอจะรับได้ แต่นี่ถึงขั้น...

เมษาขบกัดฟันบนกลีบปาก ร่างกายไม่รับรู้ถึงความเจ็บ หากหัวใจกลับร้าวรอนราวกับถูกแล่แล้วเอาเกลือทา หญิงสาวมองเบนนิโต้ด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง!

กานพลูหยิบกระดาษทิชชูจากบนโต๊ะหวังจะเช็ดเลือดที่ไหลซึมจากหน้าผากเมษา แต่กลับถูกมือเรียวจับและส่งเสียงห้ามไว้แทน

ไม่จำเป็นหรอกกาน ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าถ้าพี่บีเห็นสภาพฉันเป็นแบบนี้เขาจะรู้สึกอย่างไรบ้าง” เมษามองเบนนิโต้ที่ยกเท้าถีบประตูด้วยโทสะ

“...” เบนนิโต้คำรามลั่น เมื่อได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นหลังประตูห้อง

ชายหนุ่มร่างสัดร่างกายด้านบนเปลือยเปล่า ด้านล่างมีกางเกงแสลกสีดำตัวยาวหลุดออกมากองอยู่ที่สะโพกกำลังคร่อมอยู่เหนือร่างมีนา มือใหญ่วางอยู่ระหว่างเอวเล็กคอด อีกมือวางบนทรวงอก ศีรษะก็ทาบทับอยู่บนทรวงอกอีกข้าง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไอ้บ้านั่นมันกำลังทำอะไรกับคนรักของเขา

เบนนิโต้เลือดขึ้นหน้าโกรธจนลมออกหูร่างใหญ่กระโจนไปที่เตียงอย่างรวดเร็วราวกับลมพายุ

     กานพลูช่วยพยุงเมษาลุกขึ้นและรีบเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อให้ความช่วยเหลือพี่ชาย

     ผลั๊ว!

     เสียงดังขึ้นพร้อมกับที่เมษาและกานพลูรีบเข้าไปในห้องทันได้เห็นเบนนิโต้กระชากร่างต้นรักษ์ขึ้นจากตัวมีนาและปล่อยหมัดเข้าที่ปากและจมูกต้นรักษ์เต็มแรง จนเซถลาไปล้มกองอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ห่างจากเตียงสองถึงสามก้าว

     “พี่ต้น!” กานพลูร้องเรียกพี่ชายรีบวิ่งถลาไปประคองต้นรักษ์ที่ล้มกองกับพื้นห้องเพราะน้ำหนักหมัดของเบนนิโต้ เลือดไหลออกมาจากมุมปากและมุมจมูกในทันที

เบนนิโต้คว้าผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมตัวให้มีนาโดยเร็ว ปากก็ร้องเรียกชื่อและตบที่ใบหน้าเบาๆ แต่หญิงสาวก็ยังคงหลับตาพริ้ม ริมฝีปากบวมเจ่อผมสีน้ำตาลกระจายเต็มหมอน

“เธอทำอะไรกับคนรักของฉันเมษา” เบนนิโต้ตวาดใส่เมษาเสียงดังลั่น ขณะมองหญิงสาวด้วยความโกรธจัด

เมษายืนเคียงข้างกับกานพลูขบเม้มปากไว้แน่น ไม่ว่าเบนนิโต้จะถามมากี่ครั้ง ก็ไม่มีคำใดหลุดออกจากปากสีชมพู

เธอเจ็บปวดจนหัวใจแทบจะขาดรอน ทุกครั้งที่เบนนิโต้เรียกมีนาว่าคนรักอย่างเต็มปากเต็มคำ

     โทสะทำให้เบนนิโต้ยื่นมือไปหาเมษาที่ยืนอยู่ข้างๆ กานพลูและต้นรักษ์ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววหวานอยู่เป็นนิจมองมาอย่างตัดพ้อต่อว่า แต่เขาไม่คิดสนใจ เพราะตอนนี้เป็นห่วงมีนาสุดใจ จนอยากจะบีบคอสวยๆ ของผู้หญิงตรงหน้าให้หักเป็นสองท่อน

     “เธอทำอะไรคนรักของฉันเมษา ตอบฉันมาซิเมษา พวกเธอทำอะไรกับคนรักของฉัน!” เบนนิโต้เขย่าร่างบอบบางอย่างรุนแรงจนหัวสั่นคลอน แต่ว่าก็ยังไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของเมษาเลยสักคำ จะมีก็เพียงแค่น้ำตาเท่านั้นที่เขาได้เป็นคำตอบ

ไม่ต้องมาสำออยบีบน้ำตาเมษา เธอทำอะไรกับมีนาบอกมาซิ”

     “โธ่เว้ย! ทำไมพูดว่ะ” เบนนิโต้หันไปทางกานพลูที่ประคองพี่ชายที่โดนเขาต่อยหน้าอย่างแรงจนมุมปากด้านหนึ่งแดงเป็นปื้น

เธอจัดการใส่เสื้อผ้ามีนาให้เรียบร้อยด้วย ส่วนแกออกไปรอข้างนอก” เบนนิโต้ตวาดใส่กานพลูและต้นรักษ์ “ส่วนเธอ มานี่เลยแม่ตัวดี” ชายหนุ่มบีบแขนกลมกลึง ลากกายอรชรออกจากห้องนอน ใบหน้าทะมึงถึง ดวงตาแดงเป็นไฟราวกับจะเผาไหม้ร่างเมษาให้กลายเป็นจุล

คาร์เมนคุมตัวไอ้นี่ไว้ ฉันขอจัดการแม่ตัวแสบนี่ก่อน”

เมษาแกะมือเบนนิโต้ออกจากแขน แผลที่ศีรษะเริ่มปวดตุบๆ ตาลายจนมองเห็นหน้าเบนนิโต้มีสองสามหน้า แต่ละหน้าดวงตาแดงก่ำจ้องฉีกเนื้อเธอออกเป็นชิ้นๆ

     “คุณจะทำอะไรน้องเมย์” ต้นรักษ์ถามเป็นห่วงเมษาสุดใจ เมื่อเห็นคนที่รักโดนรังแกแล้วช่วยเหลืออะไรไม่ได้

     เบนนิโต้เบือนหน้าตามองต้นรักษ์อย่างดูถูกดูแคลน “ไอ้บ้านั่นห่วงเธอดีจังนะเมษา เป็นอะไรกับมันล่ะ มันถึงทำตามคำสั่งเธอเหมือนหมาทำตามคำสั่งเจ้าของแบบนี้”

     เพี๊ยะ!

     เมษาสะบัดฝ่ามือใส่เบนนิโต้เต็มแรง “พี่บีด่าและทำร้ายน้องเมย์ได้ แต่ไม่มีสิทธิ์ไปกลาวหาหรือทำร้ายพี่ต้นแบบนั้น”

     “แล้วที่เธอกับมันรวมหัวกันทำร้ายมีนาล่ะเมษา ทำไมถึงทำได้ ฉันอยากจะรู้นักว่าใจเธอทำด้วยอะไร นั่นมันพี่สาวเธอนะ” เบนนิโต้เขย่าตัวเมษาจนหัวสั่นคลอน

“พี่สาวที่รักและหวังดีกับเธอมาตลอด เธอทำได้ไงนะเมษา เธอทำร้ายมีนาได้ไงกัน!” เบนนิโต้ถามเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมจ้องมองเมษาด้วยความผิดหวัง เขายังคิดว่าคนสายเลือดเดียวกันไม่น่าจะทำร้ายกันได้ลงคอ

     “พี่สาวที่รักน้องเมย์หรือคะ” เมษาหัวเราะเปล่งปร่า “คงรักมากมายถึงคิดทำร้ายให้ตายตั้งแต่ยังเด็ก พี่บีบอกหน่อยซิคะ ความรักคืออะไรกันแน่ ทำร้ายคนอื่นให้แทบปางตายเรียกว่ารักได้ด้วยหรือคะ” หญิงสาวจ้องตาเบนนิโต้แววตาแข็งกร้าวและเจ็บปวด อย่างที่เขาทำอยู่นี่ไง...ฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น!

“พี่บีเคยถามสักครั้งไหม มีนาเห็นน้องเมย์เป็นน้องหรือเปล่า สิ่งที่มีนาทำกับน้องเมย์เรียกว่าความรักระหว่างพี่น้องหรือคะ” เมษาถามกลับพร้อมกับเสียงหัวเราะเหมือนกับคนคลุ้มคลั่ง

เบนนิโต้ร้องครางในลำคอ เมื่อเผลอมองหญิงตรตงหน้าความสับสน ภาพเด็กหญิงอวบอ้วนแก้มยุ้ยปากสีชมพูดวงตากลมโตซ้อนทับใบหน้าเมษาจนเขาถึงกับตาพร่าไปเล็กน้อย แต่ก็รีบเรียกสติคืนมาอย่างรวดเร็ว

     ”อ๋อ...ใช่ซิ น้องเมย์ลืมไป พี่บีเห็นแต่เวลาที่น้องเมย์ทำร้ายนังปีศาจนั่น แต่ไม่เห็นตอนที่น้องเมย์ถูกทำร้าย” เมษาทุบที่อกตัวเองแรงๆ

“พี่บีจำได้หรือเปล่า มีนาทำอะไรน้องเมย์บ้าง จำไม่ได้ไหม ที่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งโดนกดน้ำจนเกือบตาย ถ้าพี่บีกับพี่เอไม่มาเห็น ป่านนี้น้องเมย์คงได้ไปอยู่กับแม่บนสวรรค์แล้ว รอยหยิกข่วนและถูกทำร้ายตามร่างกาย พี่บีจำไม่ได้เลยใช่ไหมคะ”

เมษาถามน้ำเสียงสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้ม ความน้อยใจ เสียใจปวดร้าวแผ่ซ่านมากับคำถามที่ถามเบนนิโต้ ทุกคำถามกรีดลงบนหัวใจที่มีเลือดไหลนอง ร่ำร้องเรียกหาพี่บีคนเก่าที่เคยปลอบโยนดูแลให้ความรักแก่เธอคนเดียว แต่ไม่ใช่ผู้ชายตรงหน้า ที่ถึงจะชื่อเดียวกัน แต่เขาก็ไม่ใช่พี่บีคนเก่าที่มีแต่รอยยิ้มและความรักให้แก่เธอ เขาเป็นไอ้ตัวร้ายที่เข้าข้างแต่ยายปีศาจมีนาคนเดียวเท่านั้น

“อ๋อ...ใช่ซินะ” เมษาพูดปนหัวเราะ “พูดไปพี่บีก็ไม่เชื่ออยู่ดี คงคิดว่าน้องเมย์ตู่เอาเรื่องไม่จริงมาใส่ร้ายแฟนนางฟ้าของตัวเองอีกใช่ไหมล่ะ ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้แล้วมาสัญญาให้น้องเมย์รอทำไม ถ้ารู้ว่าตัวเองทำไม่ได้ แล้วพูดทำไมหา...” เมษาแผดเสียงถาม เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้า

หยุดร้องไห้กับผู้ชายใจร้ายที่ไม่รัก...คอยแต่ผลักไสให้เธอต้องไปพบเจอกับเรื่องเลวร้ายทำไม...ทำไมถึงไม่ยอมตัดใจจากเขาสักที ไอ้ใจบ้า! ไปรักเขาหลงเขาหัวปักหัวปำทำไมนักนา เห็นไหม เขามองเราเป็นยังไง...

“สัญญา! ฉันนี่นะ เคยให้คำมั่นสัญญากับเธอ เอาอะไรมาพูดเมษา”

แม้แต่คำสัญญาที่เคยให้กันไว้เขาก็ลืมไปแล้ว...น้ำตาเมษาร่วงพลูอีกระรอก ขบกัดฟันบนกลีบปากที่สั่นระริก

“เธอนี่โง่จริงๆ เลยนะเมษา” หญิงสาวฉีกยิ้มเย้ยหยันตัวเอง มองเบนนิโต้ด้วยสายตาตัดพ้อต่อว่า 

“หลงละเมอเพ้อพกว่าเขาจะกลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ แต่เปล่าเลย เขาหลอกเราให้หลงอยู่กับความทรงจำเก่าๆ ขณะที่ตัวเองไปเริงร่าอยู่กับยายปีศาจที่คอยแต่ทำร้ายทำลายคนอื่นให้ย่อยยับ” เมษาหัวเราะเสียงสั่นพร่า ขณะทรุดกายลงนั่งบนพื้น แต่...หญิงสาวก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

จะเจ็บปวดและผิดหวังแค่ไหน แต่ก็จะไม่อ่อนแอให้เบนนิโต้ได้เห็น

“ฉันเห็นเธอเอาแต่พูดว่าฉันลืมสัญญา ไหนบอกมาซิเมษา ฉันเคยไปสัญญาอะไรกับผู้หญิงใจร้ายอย่างเธอกันแน่” เบนนิโต้คาดคั้น เขาก็อยากรู้เหมือนกัน ไปพลั้งปากสัญญาอะไรกับเด็กนิสัยเสียอย่างเมษาไว้เมื่อไหร่ ยายตัวดีนี่ถึงได้เที่ยววิ่งไล่ตามทวงอย่างกับคนบ้า อาละวาดกัดคนอื่นเขาไปทั่ว

“บอกไม่ได้ใช่ไหม เพราะมันไม่เคยมีสัญญาบ้าๆ นั่นที่เธอพยายามนำมาผูกมัดเพื่อจับฉันเป็นผัวจนตัวสั่น”

“ถ้าคนให้สัญญาเขายังไม่จดจำ แล้วน้องเมย์เป็นใครละคะ จะกล้าทวนความจำให้ กลัวจะถูกกล่าวหาว่าหน้าด้าน หลงรักเขาจนกุทุกเรื่องขึ้นมา”

เธอน่าจะรู้ตัวตั้งแต่ที่เขาเปิดตัวว่าคบกับมีนาแล้ว ไม่ควรดื้อรั้นดันทุรังทำให้ตัวเองเจ็บกายและใจถึงเพียงนี้

“พี่บีไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเคยให้สัญญาอะไรกับใครไว้อีกแล้วค่ะ เพราะฉันเองก็จะลบคำสัญญาที่เคยได้รับออกไปจากสมองให้เร็วที่สุด เพราะดีกว่าเที่ยววิ่งไล่คนโง่บางคนที่ถูกผู้หญิงสนตะพายจนไม่คิดหาเหตุผล ที่เขาหาว่าเราเป็นผู้หญิงบ้าบอ สติแตก เป็นประสาทคงมีความสุขมากกว่า”

     “สะ...เสร็จแล้วค่ะ” กานพลูพูดขัดจังหวะก่อนที่เบนนิโต้จะถูกเมษายั่วยุจนทนไม่ไหว เผลอทำร้ายเพื่อนรักไปอีกรอบ

กานพลูวิ่งตรงไปหาพี่ชายที่ถูกคาร์เมนจับมือไพล่หลังไว้อย่างเป็นห่วง

พี่ต้นเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ไอ้บ้านี่ทำอะไรพี่หรือเปล่า” กานพลูชี้มือใส่หน้าคาร์เมนที่มองเธอสีหน้าแววตาเรียบเฉย

     “เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่เมษา แล้วเธอเตรียมตัวรับผลกรรมที่ทำได้เลย” เบนนิโต้อาฆาตเมษาเสียงแข็ง พลางมองหญิงสาวด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ก่อนที่จะเดินเข้าห้องนอนอุ้มร่างไร้สติของมีนาเดินออกจากห้อง แต่ก็ไม่วายหันมาทิ้งสายตาให้กับกานพลูและต้นรักษ์หนาวสะท้านในใจ จะมีเพียงเมษาคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงมีท่าทีเฉยเมยและเย็นชาจนไม่รู้สึกรู้สมใดๆ


 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha