เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ตอนที่ 5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

5

กานพลูประคองต้นรักษ์เดินตามเมษาที่เดินเหมือนคนไร้วิญญาณพาร่างกายสะบักสะบอมกลับยังบ้านหลังน้อยอย่างอ่อนระโหยโรยแรง หน้าผากเมษาบาดแผลมีเลือดเกาะแห้งกรังด้วยคนเจ็บไม่ยอมให้ทำความสะอาด หญิงสาวนั่งบนโซฟาตัวเก่าในห้องรับแขกปล่อยให้พี่ชายหาน้ำแข็งประคบใบหน้าที่บวมปูดเพราะฝีมือเบนนิโต้เอง

     “พี่ต้นเจ็บมากไหมคะ น้องเมย์ขอโทษที่ทำให้พี่ต้นต้องเจ็บตัว”

เมษายกมือไหว้ขอโทษต้นรักษ์ที่เดินเอาน้ำแข็งใส่ผ้าเช็ดหน้าประคบใบหน้าส่วนที่โดนเบนนิโต้ฝากรอยหมัดไว้จนเขียวช้ำเป็นจ้ำๆ ริมฝีปากมีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย น้ำเสียงและสายตาของเบนนิโต้ตอนที่ข่มขู่เธอยังติดตาอยู่จนลบออกไปไม่ได้

     “พี่ไม่เป็นไรจ๊ะ แค่นี้เรื่องเล็ก แต่น้องเมย์...”

     “น้องเมย์ไม่เป็นไรค่ะพี่ต้น แผลแค่นี้ชิวๆ ไกลหัวใจตั้งเยอะ น้องเมย์เคยโดนมากกว่านี้ตั้งเยอะ” เมษาเหยียดยิ้ม ดวงตาหม่นหมองเหม่อลอยไร้ทิศทาง ความคิดวนเวียนอยู่ที่เบนนิโต้กับคำถาม เพราะอะไร ทำไมเขาถึงจำเธอไม่ได้

เมษายกมือขึ้นจับหน้าผาก บาดแผลบนกายหรือจะสู้บาดแผลในใจเพราะน้ำมือของคนที่เธอมอบหัวใจไปให้

วันนี้เขาทำร้ายเธอจนได้รับบาดเจ็บ แผลบนศีรษะที่เธอไม่ยอมให้กานพลูเช็ดให้เพราะอยากจะเห็นว่าเบนนิโต้รู้สึกผิดบางหรือเปล่า แต่ก็เปล่าเลย เขาไม่เคยมองเห็น แล้วยังจะมีคำพูดที่สร้างความเจ็บช้ำตอกย้ำฝังลึกลงในใจจนเธอแทบจะทนไม่ไหว

พิษรักนี้ร้ายแรงเกินเธอจะทนรับไหวแล้ว ถ้าไม่สมหวังดั่งต้องการ ทำไมเธอถึงไม่หยุดรักเขาเสียที

เมษาน้ำตาไหลอาบแก้ม วนถามหัวใจตัวเองไม่ยอมหยุด เธอทำอะไรผิดหนักหนา ทำไมเบนนิโต้ถึงไม่รัก ทำไมเขาถึงต้องทำร้ายเธอทั้งคำพูดและการกระทำทุกครั้งที่เจอกัน

     “แผนการไม่สำเร็จแล้ว น้องเมย์จะทำอย่างไรต่อไป ตอนนี้ถูกคุณเบนนิโต้จับได้เสียอีก น้องเมย์ไม่กลัวคำขู่หรือ” ต้นรักษ์ถาม เพราะยังจำคำขู่ของเบนนิโต้ได้ขึ้นใจ เสียงคำขู่นั้นยังคงดังก้องในหัว เขาสลัดออกไม่ได้เลย เป็นห่วงคนที่รักทั้งสองคนจะได้รับอันตรายจากชายหนุ่ม

     “ไม่เป็นไรคะพี่ต้น ยังไงซะจิ้งจอกก็คงเป็นจิ้งจอกอยู่วันยังค่ำ มีนาซ่อนความเลวร้ายของตัวเองได้ไม่ตลอดไปหรอก วันหนึ่งพี่บีได้จะรู้ว่าความเลวที่มีนาทำไว้มีอะไรบ้าง หวังเพียงว่ากว่าจะถึงวันนั้น น้องเมย์คงจะไม่ท้อเสียก่อน ก่อนที่พี่บีจะเห็นใบหน้าที่แท้จริงของมีนา”

เมษาบอกอย่างมีความหวัง ความหวังที่กำลังริบหรี่และกำลังจะมอดดับเพราะความใจดำของเบนนิโต้ ถ้าเธอตัดใจจากเขาได้ง่ายๆ เหมือนกับที่ต้นรักษ์ตัดต้นกุหลาบพวกนั้นทิ้งได้ก็คงจะดี เธอจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดเหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้ เจ็บทุกครั้งที่เห็นเขาควงผู้หญิงคนอื่น เจ็บจนใจแทบจะขาดทุกครั้งที่เขาพูดกับหวานกับมีนา

     กานพลูผวากอดเมษา เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงอันอ่อนระโหยโรยแรงและหมดกำลังใจ “ไม่เป็นไรใช่ไหมใช่ไหมหนูเมย์” หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้เพื่อนรักอย่างอ่อนโยน

     “ไม่หรอกกาน” เมษายิ้มหยันตัวเอนตัวซบกานพลูที่จัดการเช็ดเลือดจากบาดแผลบนหน้าผากให้

ทำไมใจเธอถึงไม่รักดีเอาซะเลย ทำไมถึงไม่รักคนที่รักอย่างต้นรักษ์ทำไมต้องไปรักคนที่มองเห็นเธอเป็นเหมือนกับเศษธุลีดินด้วย

     “เจ็บมากไหมหนูเมย์ ขึ้นไปพักบนห้องดีกว่านะ” กานพลูพยุงตัวเมษาที่เอาแต่ร้องไห้ก้าวเดินเข้าห้องพักส่วนตัว

     “เดี๋ยวกาน น้องเมย์” ต้นรักษ์เรียกให้ทั้งคู่หยุด ดวงตาฉายแววใจดีอยู่เป็นนิจมีความกังวลและลังเลใจ เป็นห่วงสองสาวอย่างบอกไม่ถูก  

เมษาวางมือที่ยกขึ้นหมายเปิดประตูห้องปล่อยลงอย่างหมดแรง หันไปมองหน้าว่าต้นรักษ์จะบอกอะไรกับเธอและกานพลู

พรุ่งนี้เช้าพี่จะต้องไปทำงานเชียงใหม่ เชียงรายและแม่ฮ่องสอน คราวนี้พี่ก็ไม่แน่ใจว่าจะต้องไปกี่วันด้วย กานกับน้องเมย์อยู่ที่นี่ดูแลตัวเองให้ดีนะ พี่เป็นห่วง ก่อนเข้านอนก็ปิดตูให้เรียบร้อยด้วย”

ต้นรักษ์บอกสองสาว นี่ถ้าไม่ใช่เพราะงานด่วนที่หัวหน้าถึงกับโทรมาบอกด้วยตัวเองก่อนที่เขาจะไปช่วยเมษาที่คอนโดของเพื่อน เขาคงจะหาทางเลี่ยงไม่ไป  

จะยกเลิกแผนการที่วางไว้กับเมษาก็ทำไม่ได้ เพราะทุกอย่างได้กำหนดไว้หมดแล้ว หากยกเลิกไป เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะยืมห้องของเพื่อนได้อีกหรือเปล่า ไหนจะมือเล็กที่จับแขนไว้พร้อมกับสายตาและคำพูดอ้อนวอนขอร้อง ที่เพียงแค่เห็นดวงตามีความหวังของเมษา แม้จะฝืนความต้องการของตัวเอง หัวใจจะปวดร้าวแค่ไหน เขาก็เลือกที่จะช่วยเหลือเธอโดยไม่ลังเล กานพลูก็ยืนยันว่าไม่ต้องยกเลิก ทำให้เขาจำใจทำตามความต้องการของทั้งคู่

แค่อุปสรรคเล็กน้อยเองพี่ต้น ไม่ทำให้งานใหญ่ของเราพังไปได้หรอกน่า” กานพลูพูดและหลิ่วตาให้เขาใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ต้นรักษ์รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก ในใจโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก  ไม่รู้ว่าเพราะเขาคิดไปเองหรือลางสังหรณ์บางอย่างส่งสัญญาณเตือน การไปทำงานคราวนี้เขาอาจจะต้องสูญเสียหัวใจดวงน้อยอย่างเมษาไปอย่างไม่มีวันที่จะได้กลับคืน โดยที่เขาช่วยเหลืออะไรได้เลย ทำได้เพียงแค่อย่างเดียวคือเฝ้าแต่ภาวนาอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์ขอให้ปกป้องคุ้มครองเมษาแทนเขา

     “ค่ะ พี่ต้นไม่ต้องห่วง น้องเมย์จะมานอนเป็นเพื่อนกานทุกคืนจนกว่าพี่ต้นจะกลับ” เมษารับปากต้นรักษ์ เพื่อให้เขาไปทำงานได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องเป็นห่วงทางบ้าน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นต้นรักษ์ก็เดินเข้าห้องนอนอย่างไม่สบายใจอยู่ดี



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha