เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 13 : ตอนที่ 6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

6

     เบนนิโต้อุ้มมีนาเข้ามาในบ้าน วางร่างบอบบางลงบนโซฟาตัวยาวใหญ่ในห้องรับแขก ก่อนร้องเรียกหาคนรับใช้ให้นำผ้าชุบน้ำเย็นมาให้เขาใช้เช็ดหน้าให้คนรัก 

“มีนา...มีนา” ชายหนุ่มไล้ผ้าขนหนูเปียกหมาดๆ ไปตามวงหน้าสวยอย่างอ่อนโยน เขาเรียกหลายครั้งแล้วแต่มีนายังไม่แม้จะรู้สึกตัวด้วยซ้ำ

     กรามหนาขบกัดจนเสียงดังกรอดๆ ทั้งสีหน้าและแววตายังบึ้งตึงขึงโกรธเมษาอยู่ไม่คลาย เบนนิโต้บีบผ้าขนหนูในมือจนเส้นบนมือปูดโปนขึ้นมา เขาจะต้องเอาคืนการกระทำของเมษาในครั้งนี้ให้ได้!

     แว่วเหมือนว่ามีเสียงร้องเรียกชื่อเธออยู่ใกล้ๆ น้ำเสียงทั้งอบอุ่นและอ่อนโยนจนมีนาอยากจะลืมตาขึ้นไปพบหน้าคนเรียกเร็วๆ ถึงสมองจะสั่งการบอกว่าให้ลืมตาขึ้นดู แต่หนังตากลับหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้น เสียงร้องเรียกยังคงดังต่อเนื่องที่บางครั้งสอดแทรกเสียงสบถเป็นคำหยาบคายมาด้วยเหมือนกัน

     มีนาเริ่มคิดทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ที่เมื่อนึกได้หมด ความโกรธแค้นโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นในกายและใจ สมองวนเวียนคิดเพียงว่าจะต้องเอาคืนเมษาให้ได้และแล้วความคิดก็ผุดขึ้นมา หัวคิ้วและหางตามีนาเริ่มกระตุกก่อนที่เธอจะลืมตาขึ้น

     “กรี๊ด!” หญิงสาวส่งเสียงกรีดร้องสองมือยกขึ้นทั้งดันและทุบตีคนที่กำลังพูดจาปลอบประโลม “อย่านะน้องเมย์ พี่กลัวแล้ว” เสียงที่ออกจากปากสีแดงสั่นเทาจนเบนนิโต้แทบ

     “มีนานี่พี่เองพี่บีไงจ้ะ ไม่ต้องกลัวนะคนดี” เบนนิโต้ดึงร่างมีนาเข้ามากอดแนบอก เขาลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน ปากก็พร่ำพูดปลอบประโลมให้คนในอ้อมกอดคลายความตกใจและหวาดกลัว แต่ดวงตาคมดุกลับดุดันและแข็งกร้าว

     ขอโทษที่พี่ดูแลมีนาไม่ดี ปล่อยให้เมษาทำร้ายเธอได้ แต่พี่สัญญาว่าพี่จะแก้แค้นให้เธอเอง

     เบนนิโต้บอกมีนาในใจ เพราะถ้าเขาบอกกับมีนาไป เธอจะต้องห้ามปราบไม่ยอมให้เขาทำร้ายน้องสาวใจร้ายแน่นอน อีกอย่างที่เขายังกังวลก็คือความรู้สึกของคนรัก เธอจะรู้สึกอย่างไรเจ็บปวดแค่ไหนหากได้รู้ว่าเขาเอาตัวไปใกล้ชิดพัวพันกับเมษา

     มีนายิ้มกริ่มดวงตาเป็นประกายแข็งกร้าวและวาวโรจน์ เธอต้องแสดงละครแห่งความหวาดกลัวต่อหน้าเบนนิโต้ให้หนักสักหน่อย แล้วเขาจะเป็นคนแก้แค้นเมษาให้เธอเอง เมื่อนั้นแหละ นังน้องสาวตัวดีจะต้องเจ็บจนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

     “พี่บี...มีนากลัวค่ะ นึกไม่ถึงว่า อึก...อึก...น้องเมย์จะทำได้ถึงขนาดนี้”

หญิงสาวยื่นมือไปคว้ากระดาษทิชชูที่วางอยู่กลางโต๊ะมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้า พลางสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ปากขบเม้มเข้าหากันก่อนจะแกล้งเอ่ยปากขอร้องไม่ให้เบนนิโต้ทำอะไรน้องสาวตัวร้าย เพราะรู้ดีว่า เธอยิ่งห้ามเท่าไหร่ มันก็เหมือนกับยิ่งยุให้เบนนิโต้ลงมือเอาคืนเมษาเร็วขึ้นเท่านั้น

     “พี่บีอย่าทำอะไรน้องเมย์นะคะ มีนาขอร้อง ตอนนี้คุณพ่อก็ยังโกรธน้องเมย์อยู่ มีนาไม่อยากให้คุณพ่อโกรธมากไปกว่านี้” มีนามองเบนนิโต้อย่างอ้อนวอน “นะคะพี่บี รับปากมีนานะคะ” หญิงสาวจับมือใหญ่มาเกาะกุมและวางมันแนบชิดใบหน้า ให้ปลายนิ้วเรียวยาวนั้นได้เช็ดน้ำตาให้เธอ

     เบนนิโต้ไม่ยอมรับปาก แต่กลับถามกลับเรื่องที่คุณมงคลโกรธเมษา เพราะคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวที่มีนาไม่ยอมออกมาพบเขาเมื่อหลายวันก่อน

“เมษาทำอะไรผิดอีกหรือมีนา หรือว่ายายบ้านั่น...ทำร้ายมีนาอีกแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มมองมีนาอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ

     “ปะ...เปล่าคะ น้องเมย์ไม่ได้ทำอะไร”

     “บอกความจริงพี่มาดีกว่ามีนา ยายบ้านั่นทำอะไร”

     “คือ...”

     “ที่มีนาไม่ยอมบอก เพราะเห็นพี่เป็นคนนอกใช่ไหม”

     “เปล่านะคะ ไม่ใช่! มีนาแค่ไม่อยากให้พี่บีโกรธน้องเมย์เท่านั้น น้องเมย์ยังเด็ก ไม่รู้จักคิด ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ พอโกรธก็อาละวาดเป็นเด็กๆ แค่นั้นเองคะ”

     มีนาพูดเสียงอ่อย ก้มหน้ามองพื้นห้อง แล้วเล่าถึงเรื่องที่เมษาบันดาลโทสะทำร้ายเธอในวันนั้นให้เบนนิโต้ฟังด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย แต่ดวงตาที่กำลังมองพื้นนั้นเป็นประกายสะใจ ยิ้มจนเห็นไรฟัน ก่อนจะปั้นหน้าเศร้าขึ้นมองหน้าคนรัก

“พี่บีไม่โกรธน้องเมย์นะคะ สัญญากับมีนาด้วย จะไม่เอาเรื่องน้องเมย์”

     มีนาโผเข้ากอดเบนนิโต้จนคนถูกกอดรับรู้ถึงความหวาดกลัวอย่างรุนแรง เธอกอดเขาแน่น วางหน้าบนบ่า ปล่อยน้ำตาที่เอ่อไหลให้หยดลงบนบ่ากว้างจนเปียกชุ่ม ยิ้มอย่างมาดหมายว่างานนี้เมษาจะต้องเจ็บไปจนวันตาย

“น้องเมย์คงจะทำใจเรื่องของเราไม่ได้ ถึงได้คิดทำเรื่องไม่ดีแบบนี้”

     “ไม่หรอกมีนา ยายนั่นเพียงแค่ต้องการเอาชนะเราเท่านั้นเอง มีนาไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปนี้พี่จะไม่ยอมให้เมษามาทำร้ายสุดที่รักของพี่อีกแล้ว” เบนนิโต้ยิ้มหวานให้มีนา ดีที่เขาตัดสินใจพาคนรักมาที่บ้านเขาก่อน เพราะไม่อยากให้คุณมงคลรู้เรื่องไม่ดีที่ลูกสาวคนเล็กลงมือทำร้ายผู้หญิงแสนดีอย่างมีนาและอีกอย่างก็คือเขาจะเป็นคนลงโทษเมษาเอง

     ฉันให้เวลาเธอมีความสุขอีกแค่คือนี้และวันพรุ่งนี้เท่านั้นเมษา แล้วเธอจะได้รู้จักว่านรกมันเป็นยังไง!

แขนแข็งแรงรัดตัวมีนาแน่นขึ้นอีก ในใจก็ได้แต่ขอโทษที่เขาต้องทำร้ายน้องสาวของหญิงคนรัก

“มีนารีบไปล้างหน้าล้างตาดีกว่า พี่จะไปส่งที่บ้าน”

     “แต่พี่บีไม่รับปากเรื่องน้องเมย์กับมีนาเลยนะคะ” ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายปริบๆ อย่างอ้อนวอนและขอร้องแต่เบนนิโต้ก็ไม่ยอมรับปากเสียทีเธอเลยเปลี่ยนไปถามเรื่องอื่นแทน

“พี่บีรู้ได้ไงค่ะว่ามีนาอยู่ที่นั่น”

     “มีนาอย่ารู้เลยจ้ะ รู้เพียงแค่ว่าพี่จะรีบหาฤกษ์ให้เร็วที่สุด เพื่อที่มีนาจะได้มาอยู่กับพี่ที่บ้านหลังนี้ ดีไหม” เบนนิโต้ก้มหน้าหอมแก้มนวล ใจอยากจะจุมพิตเรียวปากสีแดงอวบอิ่มแต่ก็จำต้องหักห้าม เพราะไม่อยากเอาเปรียบและให้เกียรติกับคนที่จะมาเป็นภรรยา...เป็นแม่ของลูก

     “พี่บีนะ พูดอะไรไม่รู้” มีนาสะบัดค้อนใส่เบนนิโต้วงโตและรีบลุกขึ้นยืนแต่ก็แกล้งเซถลาล้มลงไปบนตักหนา จนปลายจมูกและริมฝีปากอวบอิ่มแนบไปบนแก้มสาก เธอจับบ่าแข็งแรงหันหน้าไปจนได้จุมพิตเบนนิโต้ มีนาเผยอปากเหมือนจะร้อง แต่ก็ถูกลิ้นอุ่นร้อนตวัดหยอกล้อ มือใหญ่แทรกผ่านตัวเสื้อเข้าไปกอบกุมทรวงเต่งตึงบีบเคล้นเบาๆ

     เบนนิโต้ดูดกลืนความหวานจากปากอิ่มนุ่มอย่างฉ่ำใจก่อนจะปล่อยให้มีนาเป็นอิสระ ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามใบหน้าแดงก่ำราวกับตำลึงสุกไปหยุดที่ปากอวบอิ่มสีแดงและบวมเจ่อ ในขณะที่มืออีกข้างก็ยังวางอยู่บนทรวงอกอวบสัมผัสถึงก้อนเนื้อเล็กๆ ที่เต้นแรงและเร็วจนมือเขาสัมผัสได้ ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปอีกครั้ง แต่มีนาเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายจนปากหนาประกบเข้ากับไปใบหูเล็ก

     “หวานจังเลย จนพี่แทบจะทนรอให้ถึงวันที่เราสองคนได้อยู่ห้องเดียวกันแทบไม่ไหวแล้ว” เสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังข้างหูทำเอามีนาต้องรีบลุกขึ้นและวิ่งไปห้องน้ำทันที

เพียงแค่พ้นจากสายตาเบนนิโต้ ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความเขินอายกลับแปลเปลี่ยนเป็นนางมารร้ายในบัดดล “ฉันจะทำไงกับแกดีนังเมย์ ถึงจะหายแค้นในสิ่งที่แกทำกับฉันในวันนี้”

     มือเรียวกำหมัดทุบลงไปบนอ่างล้างหน้าแรงๆ อย่างไม่กลัวจะเจ็บ เพราะเธอโง่เอง ถึงได้ปล่อยให้เมษาปั่นหัวเอาได้ แต่จะว่าไปเกิดเรื่องวันนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยพี่บีก็ได้เห็นว่าเมษาทำได้ทุกอย่างเพื่อทำร้ายเธอ

“แกเจอดีแน่นังเมย์” เบนนิโต้จะไม่หยุด จนกว่าจะทำให้คนที่กล้าทำร้ายเธอได้รับโทษทัณฑ์อย่างสาสม แต่ที่เธอไม่รู้ก็คือ เขาจะใช้วิธีการใดเท่านั้นเอง

     หญิงสาวจัดการล้างหน้าล้างตาจนเรียบร้อย แล้วรีบเดินออกไปจากห้องน้ำอย่างเร็วทันได้เห็นสีหน้าและดวงตาดุดันและแดงเป็นไฟของเบนนิโต้ ในใจนึกกระหยิ่มว่าคราวนี้เมษาคงจะต้องทั้งเจ็บทั้งตัวและเจ็บทั้งใจจนอยากที่จะตายไปเลย หญิงสาวเดินยิ้มหวานให้คนรัก นิ้วเรียววางระหว่างหัวคิ้วกับขมับแล้วนวดให้เบาๆ พร้อมกับเอ่ยถามเสียงหวานใส

     “พี่บีคิดอะไรอยู่คะ ดูซิหน้านิ่วคิ้วขมวดเชียว” ความจริงแล้วเธออยากจะถามเขาว่า พี่บีเป็นอะไร ทำไมถึงทำหน้าเหมือนกับอยากจะฆ่าคนเสียมากกว่า แต่เพราะต้องการให้เบนนิโต้เห็นเธอเป็นสาวน้อยแสนดีและรักน้องสาวดุจแก้วตาดวงใจ ไม่ว่าจะต้องถูกทำร้ายยังไงก็ยังให้อภัยเมษาได้เสมอ

     “เปล่า...เปล่าจ้ะ” เบนนิโต้ตอบปฏิเสธทันควัน จับจูงมือเรียวพาหญิงสาวไปขึ้นรถเพื่อส่งกลับบ้าน เขาจะบอกได้ไงล่ะว่าตอนนี้คาร์เมนรู้ที่อยู่ของเมษาและกานพลูแล้ว และกำลังนั่งรถกลับมาเพื่อรอให้เขาเป็นคนวางแผนกำหนดบทลงโทษและสถานที่ลงโทษผู้หญิงใจร้ายคนนั้นให้สาสมใจ!   

     เบนนิโต้หันมองมีนาอยู่บ่อยครั้ง อยากบอกว่าเขาคิดจะทำอะไร แต่พูดไม่ออกเมื่อเห็นใบหน้าและแววตาที่มีแต่รอยยิ้มของคนรัก ในรถเลยมีเพียงความเงียบงัน เมื่อแต่ละคนต่างก็จมอยู่ในความคิดของตนเอง จนรถเลี้ยวเข้าไปจอดในบ้านหลังใหญ่ ชายหนุ่มจับแขนมีนาไว้ก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถลงไป

     “มีนา”

     “ค่ะ” มีนาหันกลับมาหายิ้มหวานและเอียงคอน้อยๆ อย่างน่ารักจนเบนนิโต้แทบจะอดใจไม่ไหว ก้มหน้าลงไปความหาความหวานจากปากนุ่มอิ่มเต็ม แต่ก็ต้องหักห้ามใจอดทนรอจนถึงวันที่คนตรงหน้าเป็นสิทธิ์ของเขา แล้วเมื่อนั้นเบนนิโต้รับรองว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยให้มีนาคลาดจากสายตาไปได้แม้เพียงแค่วินาทีเดียว

     “พี่อาจจะไม่อยู่สักพัก”

     “พี่บีจะไปไหนคะ” มีนาถามด้วยเสียงระทึก หัวใจเต้นแรงเร็ว เบนนิโต้กำลังจะไปจัดการเมษาให้เธอใช่ไหม

     “พี่กับคาร์เมนต้องไปทำธุระด่วน” ชายหนุ่มจับแขนเรียวยาวไว้บีบเบาๆ ราวกับว่าต้องการจะถ่ายถอดความอบอุ่นไว้ให้คนตรงหน้าใช้ปกป้องคุ้มครองตัวเอง “มีนารู้ใช่ไหม ถ้ามีอะไรจะติดพี่ได้ที่ไหน”

     “ค่ะ เอ่อ...พี่บีไม่ลงไปพบคุณพ่อกับมีนาก่อนเหรอคะ”

     “ไม่ดีกว่าจ้ะ พี่จะต้องวางแผนการเดินทางกับคาร์เมนก่อน” เบนนิโต้ดึงร่างบอบบางเข้ามากอดอย่างหวงแหน “พี่รักมีนานะ”

     “มีนาก็รักพี่บีค่ะ” และจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งพี่ไปจากอกด้วย ถ้าใครกล้าคิดแย่ง มันก็ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง

“พี่บีรีบกลับมาเร็วๆ นะคะ มีนาจะรอค่ะ” มีนาลงจากรถและยืนโบกมือลา รอจนรถของเบนนิโต้ลับหายไปจากสายตาถึงได้เดินเข้าบ้าน

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha