เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 16 : ตอนที่ 6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

6

นี่ๆ คุณคาร์เมน คุณปล่อยกานกับหนูเมย์ไปเถอะนะ อย่าทำอะไรเราสองคนเลย เราสองคนกลัวแล้ว” กานพลูนั่งตัวสั่น กระไออุ่นจากร่างสูงใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ แผ่กระจายมาทำเอาเธอหน้าร้อนผ่าว นี่เขาจะทำให้เธอหวั่นไหวไปถึงไหนกัน

คาร์เมนถอดเสื้อสูทที่ใส่ห่มให้กานพลู จับศีรษะเธอให้ซบกับคอ “ผมว่าคุณหลับดีกว่า ยังอีกไกลกว่าจะถึงที่หมาย เตรียมตัวสำหรับงานพรุ่งนี้”

     “จะให้นอนได้ยังไงกันล่ะ ถูกคุณมัดมืออยู่อย่างนี้ ยังไงฉันก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว ถ้านายจะมีใจกรุณาอยู่บ้าง ก็ปล่อยมือฉันก่อนซิ” กานพลูเอ่ยเสียงหวาน

     คาร์เมนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก้มมองคนใกล้ตัว

“น่านะคาร์เมน อยู่ในรถ กลางค่ำกลางคืน เงินทองอะไรก็ไม่มีติดตัว เสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่เรียบร้อย ฉันไม่กล้าคิดหนีหรอกน่า” แต่ถ้ามีโอกาส เธอเอาแน่ ไม่ยอมให้ถูกจับตัวพาไปไหนก็ไม่รู้แบบนี้หรอก

“ได้ข่าวมาว่าคุณฤทธิ์มากไม่ใช่น้อย ปล่อยแล้วแน่ใจได้ยังไงว่าจะไม่ทำร้ายผม”

“เพิ่งจะรู้ว่าผู้ชายตัวใหญ่อย่างคุณกลัวผู้หญิงตัวเล็กเท่ามดอย่างฉัน ก็ได้...ไม่แก้มัดก็ได้” กานพลูทำเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะหาทางทำให้เงื่อนที่ผูกรัดข้อมือคลายออก

“โอ๊ย!” ไม่ได้เจ็บหรอก แต่เธอจะร้องเรียกความสนใจ “บ้าจริง อย่าให้หลุดไปได้นะ แม่จะเอาเลือดหัวไอ้คนใจร้ายออกให้ได้เชียว” หญิงสาวเอ่ยเสียงเครือ

“คุณนี่นะ...”

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเลยไอ้บ้า” กานพลูพยายามขยับกายให้ห่างจากคาร์เมน แค่โดนจับตัวมาเธอก็กลัวมากพอแล้ว ยังถูกเขาจับมือไพล่หลังแล้วมัดเหมือนหมูเหมือนมาอีก

“สัญญาก่อน ถ้าแก้มัดแล้วจะไม่หนี ไม่คิดทำร้ายผมด้วย”

กานพลูขบกัดฟันบนกลีบปาก ก็เธอคิดทำร้ายและหนีอยู่ทุกขณะจิต ถ้ารับปากไปแล้วก็ทำไม่ได้นะซิ แต่...หนีไปตอนนี้เห็นทีจะทำให้ตัวเองและเมษาลำบากและเป็นอันตรายด้วย ยอมๆ อีตาบ้านี่ไปก่อนก็ได้ ถึงเวลาแล้วเธอจะเอาคืน คิดบัญชีแบบทบต้นทบดอกด้วยเลย

“ฮือ...” หญิงสาวรับคำในลำคอ

“ว่าไง ตกลงไหม”

“ก็ฮือไปแล้วไง แปลว่าตกลงแล้วซิ จะหาเรื่องอะไรฉันอีกล่ะ ถ้าจะแก้มัดก็รีบหน่อยซิ เจ็บจะแย่อยู่แล้ว” กานพลูสะบัดเสียงใส่ หันหลังให้คาร์เมนรีบแก้มัดมือ

แม้ไม่แน่ใจในคำพูดของหญิงสาวตัวร้ายที่น่าจะรับปากส่งเดชไปก่อน แต่เขาก็ยอมปล่อย แล้วค่อยรับมือกานพลูในภายหลัง

“ขอบใจ” กานพลูเอ่ยอย่างเสียไม่ได้เมื่อได้รับการปล่อยตัว เธอขอบคุณคาร์เมนด้วยการปล่อยหมัดใส่ชายหนุ่มแรงๆ

“เฮ้ย! ไหนว่าจะไม่ทำร้ายกันไง” คาร์เมนยกมือลูบมุมปากที่ถูกต่อยเบาๆ

หากกานพลูกลับไม่สนใจ เธอพูดเพียงแค่ว่า “เอาล่ะ ทีนี้ก็นอนหลับได้แล้ว” หญิงสาวมุดตัวเข้ากับกายแกร่ง ซบหน้ากับบ่ากว้างและหลับตาลง

คาร์เมนได้แต่ส่ายศีรษะ ไม่รู้ว่าจะจับกานพลูไปลงทัณฑ์หรือพาหญิงสาวไปพักผ่อนพร้อมกับหาทางแกล้งเขากันแน่ แม้จะแอบเซ็ง แต่ในใจลึกๆ ของชายหนุ่มก็มีความรู้สึกบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่ โดยที่ผู้เป็นเจ้าตัวยังไม่เข้าใจ

 

รถตู้คันใหญ่วิ่งไปเรื่อยๆ ดึกขึ้นอากาศก็เย็นขึ้น เมษายกขาเรียวยาวงอเข่าวางเท้าบนเบาะรถ ให้เข่าติดกับอกเอนตัวพิงด้านข้างของรถ ร่างกายเริ่มหนาวสั่นจากอุณหภูมิใน รถถึงแม้คนขับรถละลดความเย็นของแอร์ให้บ้าง แต่เธอก็ยังไม่หายหนาวอยู่ดี เสื้อยืดตัวเล็กบางและกางเกงขาสั้นไม่ช่วยปกปิดความหนาวที่ได้รับเลยสักนิด

     เบนนิโต้เหลือบมองร่างบางที่สั่นเพราะความหนาว เขาถอดเสื้อสูทตัวใหญ่คลุมให้พร้อมกับคำพูดเหน็บแนบที่ทำเอาเมษาถึงกับน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

อย่าคิดว่าที่ฉันทำไปเพราะรัก สงสารหรือพิศวาสเธอนะเมษา และไม่ต้องขอบคุณฉันด้วย เพราะฉันยังไม่อยากให้เธอตายก่อนที่จะได้รับโทษที่เธอบังอาจไปทำร้ายคนที่ฉันรัก”

     “ไม่จำเป็นหรอกค่ะพี่บี น้องเมย์เป็นคนหัวแข็ง แค่นี้ไม่ตายหรอกค่ะยังอยู่ให้พี่บีทรมานได้อีกนาน ความเย็นแค่นี้มันทำให้น้องเมย์หนาวตายไม่ได้หรอกค่ะ” เมษาสลัดเสื้อเบนนิโต้จนหลุด ซุกตัวกับเบาะรถให้ช่วยคลายความหนาวที่เกาะกุมร่างกายและจิตใจ

     “ฉันรู้ว่าคนอย่างเธอหัวแข็ง แต่ฉันไม่อยากเห็นสภาพเหมือนลูกนกที่หนาวสั่นเพราะไร้อ้อมแขนแม่นกมาช่วยให้ความอบอุ่น”

เบนนิโต้เขย่าจนหัวสั่นคลอนนี่ขนาดว่าหนาวจนปากสั่น ฟันกระทบกันดังกึกๆ แล้วเมษายังไม่วายปากดีเถียงเขาคำไม่ตกฟากอีก ชายหนุ่มแกะเข็มขัดที่มัดข้อมืออีกฝ่ายไว้ออก ก่อนจะหยิบเสื้อสูทตัวใหญ่ที่หล่นไปกองอยู่ปลายเท้าเรียวขึ้นมาคลุมร่างบอบบางอีกครั้ง

อยู่เฉยๆ ไม่ต้องมาทำสะดีดสะดิ้งฉันไม่พิศวาสเธอนักหรอก ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะปล้ำเธอบนรถหรอกเมษา แต่ถ้าเธออยากจนทนไม่ไหวก็บอกได้เผื่อฉันจะให้คาร์เมนหรือคนขับรถฉันบริการให้” เบนนิโต้รัดร่างบางแนบอก

“ปล่อยน้องเมย์ดีกว่าคะ เดี๋ยวเสนียดจากตัวผู้หญิงไม่ดีคนนี้จะติดกายพี่บีไปถึงแฟนนางฟ้าที่คงจะรับไม่ได้ ถ้ารู้ว่าพี่เอาตัวเองมาแตะต้องอาจม!

“เธอนี่มัน...ปากอย่างนี้น่าจะเอาแปรงขัดห้องน้ำมาล้าง จะได้หยุดพูดประชดประชันเสียบ้าง”

“ใครเลยจะเอ่ยวาจาแสนหวานปานน้ำผึ้งหกใส่อย่างแฟนนางฟ้าของพี่บีได้ละ น้องเมย์ก็แค่เด็กที่ชอบทำเรื่องไม่ดี...ร่าน ชอบยั่วผู้ชายให้มาต่อยตีกัน”

“หนาวจนตัวสั่นอย่างกับลูกนกพลัดตกในบ่อน้ำ แต่ยังจะทำปากดีอยู่อีก ปากดีให้ตลอดนะเมษา ถ้าฉันได้ยินเธออ้อนวอนขอร้องให้ปล่อยตัวเมื่อไหร่ จะพาไปแช่น้ำทะเลสักวัน”

     “ต่อให้ต้องตาย น้องเมย์ก็ไม่มีทางขอร้องอ้อนวอนให้พี่บีเมตตาแน่นอนค่ะ” 

เมษาปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้ม หลับตาลงเพราะเหนื่อยและอ่อนแรง หมดกำลังใจที่จะสู้รบปรบมือกับเบนนิโต้ที่ไม่เคยฟังเลยสักครั้ง ถึงเถียงไปเธอก็ไม่ชนะเขาอยู่ดี สู้เก็บแรงที่มีไว้ช่วยการพลูและหาทางหนีจากเขาให้ได้ดีกว่า อีกอย่างถึงเบนนิโต้จะทำอะไรรุนแรงไป เธอก็ทนได้อยู่แล้ว ในเมื่อทุกวันนี้มันก็ไม่มีอะไรจะแย่ไปมากกว่าที่เป็นอยู่

 

     ตู้ม!!

     เสียงร่างเมษาลอยกระทบพื้นน้ำทะเล

     “กรี๊ด! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!” เมษาชูแขนตะเกี่ยตะกายว่ายน้ำ สมองขาวโพลนใบหน้าซีดเผือดดวงตาเบิกกว้าง สองเท้าถีบขึ้นลงหวังเอาชีวิตรอดจากน้ำ

     “เธอจะร้องกรี๊ดอะไรนักหนาเมษา น้ำไม่ได้ลึกจนเธอยืนไม่ถึงสักหน่อย”

เบนนิโต้ยืนหัวเราะร่าอยู่บนกาบเรือมองร่างเมษาดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างอามรณ์ดี เรือถึงที่หมายนานแล้ว ส่วนเขาทีแรกก็อยากจะปลุกยายตัวแสบนี่อยู่หรอกนะ สงสัยว่าแม่ตัวดีคงจะลืมไปว่ามากับเขาเพราะเหตุใดหรือไม่ก็คงจะเหนื่อยกับการเดินทางและยังต้องสู้รบปรบมือกับเขามาตลอดเกือบทั้งคืน ถึงยังหลับตาพริ้มคงจะรอให้เจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วย ขนาดว่าเขาอุ้มขึ้นจากเตียงแม่เจ้าประคุณยังหลับสบายใบหน้ายังมีรอยยิ้มอยู่เลย 

เขาไม่ชอบให้เชลยมีความสุข เลยใช้วิธีนี้ มันก็สนุกดีที่ได้เห็นเมษาในสภาพใหม่ที่ไม่ใช่คนค่อยกลั่นแกล้งคนโน้นคนนี้ ตัวเองโดนแกล้งซะบ้าง จะได้รู้สึก!

     เมษาจับคำพูดเบนนิโต้ได้ จึงลองยืนดูทั้งที่ใจเต้นแรง กลัวจนตัวสั่นขาสั่น สองเท้าเธอเหยียบถึงพื้นน้ำทะเลอยู่ประมาณหน้าอกก็ค่อยผ่อนหายใจอย่างโล่งอก

     “โอ๊ย! “

เมษารีบยกมือชูขึ้นเหนือศีรษะทันที เจ็บแปลบไปหมดทั้งแขนและข้อมือเมื่อน้ำทะเลถูกที่แผล แต่เพราะไม่อยากมองคนที่ทำให้บาดเจ็บด้วยความน้อยใจระคนขุ่นเคืองเธอจึงเลือกหันไปในทิศทางที่ไม่มีเบนนิโต้อยู่

เกาะสองรัก...หาดทรายสีขาวนวล แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาทำให้เห็นน้ำทะเลเป็นสีเขียว สวยจนเธอลืมไปว่าตัวเองถูกจับมาทำไม สายตาไม่อาจละจากปลาตัวเล็กที่ว่ายวนรอบๆ ตัวได้ บรรยากาศอันสดใสยามเช้าทำให้เมษาเผลอยิ้มออกมา

     “ไม่ต้องยิ้มจนหน้าระรื่นหรอกเมษา นี่เป็นเพียงบทเรียนแรกที่เธอและเพื่อนจะได้รับ เธอไปรอฉันบนหาดนั่น อ๋อ...ถ้าอยากจะหนีก็เชิญได้เลย พอดีว่าบนเกาะนี่นะมีพวกหนุ่มๆ กลัดมันที่เพิ่งพ้นคุกพ้นตะราง ไม่ได้แตะต้องผู้หญิงมาหลายปีแล้ว มันคงจะพอใจถ้ามีสาวๆ สวยๆ ให้ลิ้มลอง”

เบนนิโต้ขู่เสียงเย็นลอดจากไรฟัน ดวงตาวาวจ้าเมื่อเห็นใบหน้าสดชื่นสดใสของเมษาเริ่มซีดเผือดลง ปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

“อุ้ย...ขอบชอบของน้องเมย์เลยละคะ ถ้าพี่บีจะกรุณา คืนนี้ขอหนุ่มกลัดมันมานอนเป็นเพื่อนสักสองสามคนด้วยซิคะ” เมษาประชดใบหน้าระรื่น  

“เธอนี่มัน...ไม่รู้เกิดมาเป็นน้องของมีนาได้ยังไง นิสัยต่างกันราวกันราวฟ้ากับเหว”

“อุ้ย จะให้น้องเมย์ทำตัวสงบเสงี่ยมเป็นผ้าพับไว้อย่างแฟนนางฟ้าแต่จิตใจหยาบช้าสามานของพี่บีนะหรือคะ ไม่ล่ะคะ น้องเมย์กลัวจะขึ้นคาน” เมษาลอยหน้าตอบ  

เบนนิโต้สบถ “ไปให้พ้นหน้าฉันเร็วๆ เมษา ก่อนฉันจะทนฟังคำพูดเธอไม่ได้ บีบคอสวยๆ ให้หักเป็นสองท่อน”

“ทนฟังความจริงไม่ได้หรือคะ...ได้คะ น้องเมย์จะไปรอพี่บีอยู่ตรงหาด รอให้พี่ลงโทษจนสาแกใจ เมื่อไหร่ที่น้องเมย์ไปจากเกาะนี้ได้ พี่บีก็เตรียมตัวไว้ด้วยละกัน เพราะน้องเมย์จะไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปง่ายๆ แน่”

เมษาหันหลังเดินไปยังหาดทรายขาวสะอาด ขอบตาร้อนผะผ่าว น้ำตาเอ่อล้นรินไหลออกจากตา เธอยกมือเรียวขึ้นจับหัวใจที่บาดเจ็บเลือดอาบเพราะการกระทำของเบนนิโต้

     น้องเมย์จะรอรับบทลงโทษจนกว่าพี่บีจะพอใจ แม้จะต้องตายไปก็จะไม่อ้อนวอนขอความเมตตา เพราะอยากจะรู้ว่าพี่บีจะใจดำ เห็นน้องเมย์ตายไปต่อหน้าต่อตาได้จริงๆ

     เมษาทรุดตัวลงนั่งบนหาดทราย เงยหน้ามองท้องฟ้า หมู่นกนางนวลบินว่อนหาปลากินเป็นอาหาร เห็นกานพลูเดินหัวยุ่งลงเรือ ดวงตาเพื่อนสาวเป็นประกาย ฉันขอโทษจริงๆ กานที่ทำให้แกต้องมาลำบากด้วย ขอโทษจริงๆ เพื่อน

เพียงกานพลูเดินมาถึง เมษาผวาเข้ากอดหญิงสาวในทันที

     “แกไม่เป็นไรนะกาน คาร์เมนทำอะไรแกบ้างหรือเปล่า” กานพลูส่ายหัวหน้าแดงระเรื่อขึ้น

คาร์เมนไม่ได้ทำอะไรแล้วทำไมแกต้องหน้าแดงด้วยกาน บอกฉันมาดีกว่า ไอ้หน้าเตารีดทำอะไรแกหรือเปล่า คาร์เมนรังแกเธอใช่ไหม”

     “เปล่าจริงๆ จ๊ะหนูเมย์เพียงแต่ว่าเมื่อตอนเช้า...เอ่อ...”

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha