เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 18 : ตอนที่ 7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

7

     เมษายกมือปาดเหงื่อเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ ความร้อนเริ่มแผ่กระจายจนเธอรู้สึกเหนียวเหนอะไปทั้งตัว กระบุงด้านหลังเริ่มหนักขึ้นเพราะมีพริกสดอยู่ข้างใน ปวดแสบปวดร้อนที่มือและแขนทั้งสองข้างที่เริ่มบวมและเป็นสีแดงน่ากลัว ยังจะมีเลือดไหลซิบๆ บริเวณข้อมือด้วย ศีรษะก็เริ่มปวดตุบๆ เหมือนมีค้อนตอกลงมาถี่ๆ ลำคอแห้งผากที่ดื่มน้ำไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ยังจะทำให้สากระคายจนกลืนไม่ลงด้วยซ้ำ ขอบตาก็ร้อนร้อนผ่าว น้ำมูกไหลออกเป็นทางอย่างสะกดกลั้นไว้ไม่ได้

     “หยุดพักก่อนก็ได้นังหนู ไม่ต้องรีบหรอก”

     “ขอบใจจ๊ะป้า แต่ไม่เป็นไรจ้ะ น้องเมย์ทำได้” เมษาบอกเสียงแผ่วและสั่นเครือ รู้สึกเหมือนกับว่ากำลังมีไฟลูกเล็กๆ กองสุมอยู่ทุกส่วนของร่างกาย เหนื่อยจนตาลายหายใจติดๆ ขัดๆ หญิงสาวมองดูพริกก็เริ่มลายจนเก็บไม่ค่อยจะถูกแต่ก็ยังกัดฟันทน

     “เอ็งเป็นอะไรหรือเปล่าว่ะนังหนู ป้าว่าอาการเอ็งไม่ค่อยดีเลยนะ” ป้าสายมองหน้าเมษาที่เริ่มซีดลงจนแทบจะไม่มีสีเลือดอยู่แล้ว

ว้ายตายแล้ว!”

ป้าสายจับมือเมษาพลิกดูด้วยความตกใจจนต้องร้องเรียกสามีเสียงหลง “พี่คง พี่คงโว้ย อยู่ไหน มาช่วยนังหนูมันหน่อยเร็ว” ป้าสายมองหานายคงผู้เป็นสามีด้วยความร้อนใจเมื่อเห็นสภาพหญิงที่ผู้เป็นนายส่งให้มาทำงาน

     นายคงวิ่งมาตามเสียงเรียกภรรยา “มีอะไรหรือนังสาย”

     “เอ็งดูนี่ซิว่ะ” สายจับมือเมษาที่ยังคงเก็บพริกสดจากต้นไม่ลดละ

     “น้องเมย์ไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะ ลุงกับป้าไม่ต้องเป็นห่วง อาการแบบนี้ไม่นานมันก็หาย” เมษาบอกทั้งที่รู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่มือราวกับโดนไฟลวก รีบดึงมือกลับมาเก็บพริกตามเดิม ปากก็ขบเม้มสะกดกลั้นความเจ็บและปวดแสบปวดร้อนจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา

     “ไม่เป็นอะไรได้ยังไงกันนังหนู เองนี่มันปากแข็งจริงๆ ดูซิแขนบวมแดงแถมตัวร้อนเป็นไฟอีก ไป๊! ไปพักก่อน” ป้าสายดึงตัวเมษาไปยังที่ร่มไม้ไกล 

     “โอ๊ย!”

     “เจ็บละซิ พักให้หายเหนื่อยก่อน แล้วป้าจะพาไปหาหมอ แกไปบอกนายด้วยสิตาคง” ป้าสายหันไปบอกสามีที่กำลังปลดกระบุงออกจากหลังเมษา

     เมษายิ้มดีใจที่ยังมีคนห่วงหาอาทรบ้าง “ไม่เป็นไรจ๊ะป้า ได้พักสักนิดและทานยาแก้ปวดสักเม็ดสองเม็ด น้องเมย์ก็กลับไปทำงานได้แล้วจ้ะ ถ้าไปบอกคุณเบนนิโต้ เดี๋ยวจะหาว่าน้องเมย์เหยาะแหยะ ให้ทำงานแค่นี้ก็ทำไม่ได้”

เมษาบอกโดยพยายามไม่สนใจอาการปวดหัวที่เริ่มโจมตีเป็นระลอก ใบหน้านวลแดงระเรื่อจากแดด เมื่อคืนที่เธอนอนหนาวอยู่ในรถ ตอนเช้าก็โดนเบนนิโต้โยนลงทะเล ตกสายหน่อยก็ให้มาเก็บพริกสดในสวน จนตอนนี้ร่างกายเธอเริ่มประท้วง ต้องการที่จะพักผ่อน

หญิงสาวค่อยเอนตัวลงช้าๆ ทั้งที่ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้มให้ป้าสายพร้อมกับน้ำตาที่ไหลซึมออกจากดวงตา เพราะเจ็บปวดและน้อยใจในตัวเบนนิโต้และโชคชะตาของตัวเอง

     “แย่แล้วพี่คง นังหนูเป็นลมไปแล้ว แกไปตามนายนะ ข้าดูนังหนูนี่เอง” ป้าสายร้องเรียกคนงานที่อยู่ใกล้ๆ ขอยาดมมาจ่อที่ปลายจมูกโด่ง อีกมือก็หยิบหมวกสานใบโตพัดลมให้เมษา

     “เออ” นายคงรับคำภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากรีบวิ่งไปหาเบนนิโต้อย่างรวดเร็ว

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha