เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 52 : ตอนที่ 19


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

19

     แกคิดจะทำอะไรน้องเมย์อีกเจ้าบี แค่นี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง” อันโตนิโอ้เปิดประตูห้องทำงานให้น้องชายเดินเข้าไป ก่อนตัวเองจะเดินตามเข้าไป

     “พี่เอหมายความว่าไงครับ” เบนนิโต้ถาม ยืนพิงหน้าต่างห้องเหม่อมองไปยังสวนดอกไม้ที่เมษานั่งยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อตอนสาย ภาพสาวน้อยที่นั่งอยู่ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้กับรอยยิ้มสดใสยังคงติดตาเขาไม่คลาย

     “แกยังจะให้ฉันพูดอีกใช่ไหม แกทำอะไรกับน้องเมย์ไว้ ที่ทำให้น้องเมย์ท้องไม่มีพ่อ เพราะต้องการแก้แค้นให้กับผู้หญิงหลายใจอย่างมีนา มันไม่พอใช่ไหมเจ้าบี หรือแกต้องการให้น้องเมย์ตายไปจริงๆ แกถึงจะพอใจ”

อันโตนิโอ้แกล้งถามอย่างโกรธเคือง เพราะรู้ว่าตอนนี้น้องชายกำลังสองจิตสองใจ จะเลือกใครดี หนึ่งคือผู้หญิงที่รัก แต่ยังไม่รู้ตัวและกำลังจะมีลูกให้อย่างเมษา หรือผู้หญิงร้อยเล่ห์มารยาที่เลือกทำร้ายคนรอบข้างอย่างเลือดเย็นเช่นมีนา

     “พี่เอเอาอะไรมาพูด ใครกันแน่ที่ทำร้าย ถ้าไม่ใช้เพราะเมษากับกานพลู มีนาคงไม่ต้องเป็นคนหวาดระแวง กลัวโน่นกลัวนี่กลัวจนไม่กล้าแม้จะออกจากบ้าน” เบนนิโต้เถียงพี่ชาย โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาคิดว่าทำถูกนั้นจะกลายเป็นคมมีดกรีดกลางใจเขาในอนาคตอันใกล้

     “กานพลูบอกฉันหมดแล้ว แกทำอะไรกันน้องเมย์บ้าง แกก็รู้ไว้อย่างหนึ่งนะเจ้าบี คนที่รักแกมากที่สุด ยอมทำทุกอย่างเพื่อแกคือเมษา ผู้หญิงที่กำลังจะเป็นแม่ให้กับลูกของแก” อันโตนิโอ้ยิ้มหยัน ไม่นึกว่าน้องชายตัวเองจะโง่ให้ผู้หญิงร้อยเล่ห์มารยาอย่างมีนาหลอกเอาได้

     แกผ่านผู้หญิงมาก็หลายคน แต่ระหว่างเพชรกับกรวด แกกลับแยกไม่ออก

“ถือว่าฉันขอร้องนะ แกอย่าไปวุ่นวายกันน้องเมย์อีกได้หรือเปล่า แค่นี้น้องเมย์ก็เจ็บปวดมากพอแล้ว”

     “ผมคงทำอย่างที่พี่ต้องการไม่ได้” เบนนิโต้ปฏิเสธทันควัน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมใจเขาถึงไม่อยากเห็นเมษาอยู่ใกล้พี่ชาย หรือแม้แต่ผู้ชายคนอื่น มันเจ็บทุกครั้งที่เห็นเธอยิ้มให้กับพี่ชายและผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

“เพราะถึงผมจะไม่ยอมรับเมษา แต่อย่างน้อยเด็กในท้องนั่นก็ลูกที่ผมจะไม่ยอมให้ใครมาต่อเติมแขนขาให้เด็ดขาด ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นพี่ชายก็ตาม” เบนนิโต้พูดจบก็รีบเดินออกจากห้องทำงานทันที

     “แกจะทำอะไรฉันก็ไม่ว่านะบี หวังเพียงอย่างเดียว แกจะคิดให้รอบคอบ ทำในสิ่งที่ถูกต้องและมีความสุขที่สุดสำหรับตัวแกเองและคนที่แกรัก อย่าทำให้คนที่แกรักและรักแกต้องเสียใจก็พอ เพราะวันและเวลาจะไม่ย้อนกลับมาให้แกได้แก้ไขในสิ่งที่ได้ทำผิดพลาดไป เมื่อถึงวันนั้นคนที่เสียใจมากที่สุด ก็ไม่ใครคนอื่น มันคือตัวแกนั่นแหละ”

     ก่อนที่ประตูจะปิดลงไปคำพูดของอันโตนิโอ้ได้ซึมเข้าไปในหัวใจเบนนิโต้จนหมดทุกคำ แต่เขาแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ทว่าคำพูดนั้นติดตามหลอกหลอนเขาจนนอนไม่หลับแทบทั้งคืน

 

     พี่เอขา น้องเมย์ใส่ชุดนี้น่ารักหรือเปล่าคะ กานเห็นว่าน่ารักดี เลยซื้อมาให้น้องเมย์” เมษาเดินออกจากห้องน้ำด้านล่างของบ้าน ยิ้มอายๆ กับชุดที่ใส่ เสื้อสีขาวคอรูดดึงมาผูกไว้ด้านหน้า ตัวเสื้อเป็นแขนตุ๊กตา รอบตัวปักเป็นรูปดอกไม้เล็กๆ กระโปรงติดกับเสื้อปล่อยยาว ด้านหลังมีเชือกเส้นเล็กไว้สำหรับผูก ตัวกระโปรงด้านล่างปักเป็นรูปดอกไม้ติดกันเป็นแถว

     “ฮืม” อันโตนิโอ้เอามือลูบคาง “น่ารักจริงๆ ด้วย น้องเมย์ของพี่เอน่ารักที่สุดในโลกเลย ใครมันตาบอดไม่เห็นความน่ารักของน้องสาวพี่ ผู้ชายคนนั้นโง่เต็มที ใช่ไหมกาน” อันโตนิโอ้แขวะน้องชายตัวเองที่เดินหน้าตายู่ยี่มานั่งใกล้ๆ เมษา

     กานพลูที่เดินออกจากห้องครัวพร้อมกับขนมปังปิ้งหลายแผ่น พูดเสริมขึ้นด้วย “ใช่จ้ะหนูเมย์ พี่เอพูดถูกใคร ตาบอดมองไม่เห็นความน่ารักของแกนะ ผู้ชายคนนั้นก็โง่เต็มที่แล้วล่ะ” หญิงสาวสนับสนุนคำพูดอันโตนิโอ้อีกครั้งแววตาจ้องเขม็งไปที่เบนนิโต้ปากยิ้มเยาะเย้ย

     “แต่จะว่าไป บางคนเขาไม่คิดแบบเราซิค่ะพี่เอ เขาว่าความคิดเขาถูก แต่ลืมไปว่าความรักมันตัดสินไม่ได้ด้วยสมอง ความรักต้องใช้ความรู้สึกและหัวใจตัดสิน”

     “เธอรักใครหรือกาน” เมษาถาม มองหน้าอันโตนิโอ้สลับกันกานพลูอย่างสงสัย

“หวัดดีค่ะคุณบี น้องเมย์มีขนมปังปิ้ง คุณบีจะเอาไหมคะ” เมษาถามเบนนิโต้ที่มองด้วยสายตาแปลกๆ จนเธอรู้สึกใจเต้นระรัวก่อนความเจ็บปวดจะสอดแทรกเข้ามา  อึดอัดและเจ็บจน...เธอหายใจแทบไม่ออก

     “ขอบใจจ้ะน้องเมย์” เบนนิโต้ยื่นมือไปรับขนมปังปิ้งจากเมษาทานหน้าตาเฉย มองหน้าขาวนวลแดงระเรื่องอย่างถูกใจก่อนหันไปยักคิ้วให้พี่ชายและกานพลู

     กานพลูมองเบนนิโต้หน้าขึงเครียด ให้อีตาพี่บีใจร้ายกินทำไมก็ไม่รู้ หนูเมย์นะหนูเมย์ ไม่จำเลยหรือไงว่าเขาตัวเองเจ็บขนาดไหน ดูซิยังจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้อีก ฉันอยากจะบ้าตายกับแกจริงๆ  

     “สวัสดีคาร์เมนมาแต่เชียว จะไปไหนกันหรือ” อันโตนิโอ้ทักเพื่อนสนิทและบอดี้การ์ดส่วนตัวของน้องชาย เพราะมีคาร์เมนนี่แหละคริสเตียโนเลยเลิกคุมเขา รีบกลับไปเยี่ยมยายที่ต่างจังหวัดได้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องกระเตงเขาไปด้วยเหมือนทุกครั้งที่กลับเมืองไทย ไม่รู้เหมือนว่าใครเป็นนายและใครเป็นลูกน้องกันแน่

     อันโตนิโอ้ยิ้มเมื่อนึกถึงคริสเตียโน หนุ่มลูกครึ่งไทยอิตาเลี่ยนร่างใหญ่จอมเจ้าชู้ ที่ไม่ว่าจะไปทางไหนก็จะต้องมีสาวๆ ล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ตลอด

     “เปล่าครับ” คาร์เมนตอบสั้นๆ ก่อนจะนั่งลงใกล้ๆ กานพลูและหยิบกาแฟและขนมปังในจานของหญิงสาวขึ้นทานหน้าตาเฉย

     “ถ้านายอยากจะกินก็ไปทำเองซิคาร์เมน มือเท้าก็มี” กานพลูตวัดใบหน้าร้อนผ่าวใส่คาร์เมน 

     “ทำเองมันไม่อร่อยเหมือนของกานนี่น่า รู้ไหม ผมคิดถึงอาหารฝีมือคุณจะแย่แล้ว พอรู้ว่าคุณมาหาเมษาตั้งแต่เช้า ผมเลยรีบตื่นมานี่แหละ คุณไม่สงสารผมเลยหรือไง” คาร์เมนถาม ส่งสายตาเป็นประกายวาวๆ มองหน้านวลที่แดงระเรื่อของกานพลู

     กานพลูตีหยิกมือคาร์เมนแรงๆ “ทำไมฉันจะต้องสงสารนายด้วย ฉันควรจะสงสารตัวเองมากกว่า ที่ต้องเจอกับพวกคนใจร้ายอย่างนายและ...กานพลูหันไปทางเบนนิโต้

“ฉันรู้สึกว่าตอนนี้นายหน้าหนามากกว่าถนนคอนกรีตแล้วนะคาร์เมน จะพูดจะจาอะไรก็หัดเกรงอกเกรงใจคนอื่นเขาบ้างซิ”

     “จะอายทำไม ก็เขารู้นี่น่า เราเป็นอะไรกัน” คาร์เมนตีขลุมมองหน้ากานพลูที่มีสีระเรื่อขึ้นอย่างพอใจ

     “เราเป็นอะไรกัน นายกับฉันเป็นอะไรกันคาร์เมน พูดให้มันดีๆ นะ ไม่อย่างนั้นนายหัวแตกแน่” หญิงสาวขู่ฟ่อๆ ยกมือขึ้นสูง

     “อ้าว!! ผมนึกว่าเราเป็นเพื่อนกันเสียอีก ไม่ใช่หรือไง หรือระหว่างผมกับคุณ มันมีอะไรมากกว่าเพื่อน” คาร์เมนแหย่ เขามีความสุขที่ได้เห็นหน้าแดงๆ ของกานพลู ยิ่งได้เย้าแหย่ให้เธอโกรธ ยิ่งทำให้เขารู้สึกรอบกายสว่างไสว

     “สองคนนี้คุยอะไรกัน กานไม่ได้ยินที่พี่ถามหรือไง” อันโตนิโอ้ขัดจังหวะการเกี้ยวสาวของคาร์เมน

     “พี่เอถามอะไรกานคะ” กานพลูทำหน้าเหรอ มองอันโตนิโอ้ด้วยสายตาเป็นคำถาม

     “พี่ถามว่าเราอยากไปเที่ยวชายทะเลหรือเปล่า พอดีเพื่อนพี่รู้ว่าพี่กลับมาเมืองไทย เลยชวนไปเที่ยวทะเลด้วยกัน แต่พี่เลยบอกว่าจะถามพวกเราก่อน ว่าจะไปหรือไม่ไป”

     “ไปค่ะ กานไป นอกจากกานแล้วมีใครอีกบ้างคะพี่เอ”

“ก็มีพี่กับน้องเมย์ไง แต่เราคงไปหลังจากงานหมั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพราะว่าพี่ไม่อยากให้ใครว่าคู่หมั้นพี่ได้”

     “ใช่ค่ะ บางคนยังกับผีเจาะปากมาให้พูด ถ้าไม่ได้นินทาคนอื่น สงสัยจะทานไม่ได้นอนไม่หลับ ชอบนินทาเรื่องคนอื่น ทั้งที่ไม่รู้ความจริงซะหน่อย บางคนก็หูเบานะคะพี่เอ เชื่อคำพูดคนอื่นอยู่ได้ ถ้าเป็นกานนะ จะตีหัวทิ้งทั้งคนพูดทั้งคนฟังเลย” กานพลูหันไปพูดกับคาร์เมนกับเบนนิโต้

“ใช่ไหมค่ะพี่บี คาร์เมน”

     “พี่ก็เหมือนกันกาน เสียดายว่ากับบางคนเราทำอย่างนั้นไม่ได้ เราเลยต้องหาวิธีอื่นให้เขาได้สำนึก กานว่าพี่พูดถูกไหม” อันโตนิโอ้เล่นตามแผนที่ได้วางไว้กันกานพลู เขาจำต้องกันคริสเตียโนออกไปจากเกมนี้ เพราะชายหนุ่มจัดอยู่ในจำพวกปากว่ามือไวมือถึง นึกจะกอดก็กอด นึกจะจูบก็จูบ อาจจะเป็นเพราะอาศัยอยู่ท่ามกลางผู้หญิงต่างชาติที่ฟรีเซ็กส์ สามารถแสดงความรักกันได้โดยไม่อายใคร

ถ้าเกิดมาทำอย่างนั้นกับเมษา มีหวังคริสเตียโนจะต้องเจ็บตัวเพราะฝีมือของเบนนิโต้ที่หึงหวงเมษาแน่ๆ ตอบตรงๆ ว่าเขาไม่ต้องการให้ใครต้องเจ็บตัวเพราะละครฉากนี้ที่เขาและกานพลู รวมถึงคริสเตียโนที่ช่วยกันคิดทำเพื่อความสุขของน้องชายและน้องสะใภ้ในอนาคต

     “พี่เอกับกานพูดอะไรกันคะ น้องเมย์ไม่เห็นเข้าใจเลย” เมษาถามบ้าง เธอได้แต่นั่งมองคนโน้นพูดทีคนนี้พูดทีจนงงไปหมดแล้ว

     “เปล่าจ้ะไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่น้องเมย์จะไปทะเลกับพี่ใช่ไหม”

     “ค่ะ น้องเมย์ชอบทะเล เคยฝันว่าอยากมีบ้านสองชั้นอยู่ริมทะเลด้านล่างทำเป็นร้านอาหาร ด้านบนทำที่พัก รอบๆ บริเวณร้านก็ปลูกต้นไม้ดอกไม้หลายๆ ชนิด” เมษาพูดขึ้น ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในสมองจนปวดหัวและปวดกระบอกตาขึ้นมาริ้วๆ  แต่แล้วมันก็จางหายไป

     “เมษา!” เบนนิโต้เรียกเสียงแผ่ว ขณะกานพลูและอันโตนิโอ้ต่างมองหน้ากันอย่างงง

     “หมายความว่ายังไงกันคะพี่เอ ไหนบอกว่าหนูเมย์ความจำเสื่อม แต่ว่าที่พูดออกมาเมื่อกี้มัน...”  กานพลูกระซิบถามอันโตนิโอ้

     “พี่จะไปหาหมอนะ กานดูแลน้องเมย์ด้วย” อันโตนิโอ้ก้มหอมแก้มเมษาต่อหน้าเบนนิโต้ที่ยืนหน้าแดงก่ำ

     “ค่ะ” กานพลูรับคำ มองเมษามองอันโตนิโอ้ยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน

     เบนนิโต้สะกดกลั้นอารมณ์โกรธ บอกไม่ถูกว่าตอนนี้เขาโกรธใครมากกว่ากัน ระหว่างผู้หญิงตรงหน้า หรือพี่ชายตัวดีที่รู้ดีว่าเมษาเป็นเมียและแม่ของลูกของเขา กลับมาหอมแก้มหญิงสาวต่อหน้าเขาอีก

     กานพลูนั่งยิ้มอย่างสะใจ สมน้ำหน้าอีพี่บีที่ต้องนั่งมองดูเมียตัวเองถูกพี่ชายหอมแก้มต่อหน้าต่อตาโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ อยากจะหัวเราให้ฟันหักเลย

นี่ซินะที่เขาเรียกว่าการแก้แค้น!




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


ใช่นี่แหละการแก้แค้นที่ทำเราเขิลเลย555+ เขิลที่เราโดนหอม. เอ้ย!...หนูเมย์ และเขิลที่อ่านฉากสวีทหวาน(ปนขม)ของ กานพลูกับคาร์เมน
โดย Anonymous | 7 months, 3 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha