เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 70 : ตอนพิเศษ คาร์เมนและกานพลู


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

พิเศษ (คาร์เมนและกานพลู)

 

     คาร์เมนดึงตัวกานพลูเข้ามาใกล้แอบกระซิบข้างหูให้ตามเขาไปอีกด้านหนึ่งของหาดทรายสีขาวละเอียดซึ่งเป็นคนละทางกับเบนนิโต้และเมษา

กานพลูเงยหน้ามองคาร์เมนก่อนจะก้มลงมองมือที่จับจูงมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ยังดึงรั้งร่างบางให้เดิมตามเขาไปอย่างรวดเร็วด้วย

     วันนี้กานพลูสวยมาก สวยจนเขาตะลึงงัน ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง กลิ่นหอมอ่อนของน้ำหอมและแป้งเด็กที่ผสมเข้ากันได้อย่างลงตัว

“มีอะไรนะคาร์เมน”

     กานพลูถามด้วยใจเต้นระทึกเหมือนกำลังมีใครมาตีกลองอยู่ในตัว เธอเห็นสายตาแห่งรักที่คาร์เมนมีให้และมอบให้เธอคนเดียวมาตลอด แต่เธอเอาแต่หลีกเลี่ยงหลบหน้าหลบตาไม่ยอมเข้าใกล้และพูดคุยกับเขาเหมือนปกติ ไม่ใช่ว่าไม่รับรู้หรือสนใจ แต่เธอไม่อยากเจ็บและปวดร้าวเช่นเมษาเป็น

     “ตามผมมาทางนี้ซิกาน ผมมีอะไรจะให้คุณและบอกกับคุณ” คาร์เมนดึงรั้งหญิงสาวให้เดินตามไปอย่างไม่รีบร้อน ปากก็เล่าเรื่องที่ไปพบเจอมาในวันนี้ให้กานพลูได้ฟัง

     “คุณรู้ไหม วันนี้เกิดเรื่องขึ้นที่โรงแรม เราจับได้ว่ามีคนโกงเงินของโรงแรมที่คุณบีได้เทคโอเวอร์เอาไว้ ตอนที่พวกมันต่อสู้และเอาปืนเล็งใส่หน้าผมตอนนั้นผมคิดถึงและเห็นแต่ใบหน้าของคุณที่สุดเลย รู้ไหมว่าผมกลัวมาก...กลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้กลับมาเห็นใบหน้าคุณอีกแล้วกาน”

     มือที่จับแขนสั่น...สั่นจนเธอรับรู้และจับความรู้สึกหวาดกลัวนั้นได้ ราวกับว่าเธออยู่ที่นั่นในเวลาที่เขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ต้องการชีวิตเช่นกัน

     “ขอโทษที่ทำให้นายเป็นห่วง เพราะกานไม่ดีเอง คิดถึงแต่ความรู้สึกของตัวเอง ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของนายเลย ตอนอยู่ด้วยกันที่เกาะก็เอาแต่แกล้งนาย” กานพลูหน้าเสียคิด ถ้าคาร์เมนเป็นอะไรไป เธอจะทำยังไง ไม่ต้องมานั่งร้องไห้เสียใจจนตาบวมเหมือนเมษาหรือไงกัน เธอจึงจะสำนึกได้ว่าสูญเสียสิ่งมีค่าไป

     “ไม่หรอกกาน ผมเข้าใจดี คุณรักและผูกพันกับเมษามาก เมื่อเพื่อนเจ็บ คุณก็เจ็บด้วย” คาร์เมนพูดราวกับว่าเขาได้เข้าไปนั่งในหัวใจของกานพลู ชายหนุ่มโอบแขนรอบเอวคนร่างเล็กแต่อวบอิ่มเอาไว้ “แต่ตอนนี้เพื่อนคุณกำลังมีความสุข มันก็ถึงคราวที่คุณจะมีความสุขด้วยใช่ไหม”

     กานพลูยิ้มรับ เธอรู้ว่าเขาหมายความถึงอะไร เธอเองก็พร้อมและอยากจะอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของชายหนุ่มเช่นกัน ตอนนี้เมษามีความสุขกับคนที่เธอรักและรักเธออย่างเบนนิโต้ที่ได้พิสูจน์ให้เพื่อนรักของเห็นแล้ว เขารักและจริงใจมากขนาดไหน

     เธอจะยอมน้อยหน้าเพื่อนหรือไง ในเมื่อตอนนี้คนที่เธอรักและรักเธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้า เธอควรจะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ความรู้สึกที่ว่า...

เธอรักคาร์เมนและเขาเองก็รักเธอด้วยเช่นกัน แต่ว่าเรื่องอะไรจะยอมคืนดีได้ง่ายๆ ล่ะ ให้คาร์เมนง้อเธออีกหน่อยล่ะกัน กานพลูหัวเราะ

     “ผมรักคุณนะกาน คุณจะให้โอกาสผมได้ดูแลคุณได้ไหม” คาร์เมนพูดเสียงหวาน มองใบหน้ากานพลูใบหน้าเนียนสวยแดงระเรื่อ “นะครับ”

     กานพลูยิ้มแก้มปริ ดวงตาใสแจ๋วยังกับตาลูกแก้ว จับมือคาร์เมนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่มีแต่ความอบอุ่น “เสียใจนะจ้ะคาร์เมน ถึงหนูเมย์จะให้อภัยพี่บีแล้ว แต่กานยังไม่ให้อภัยที่นายทำให้กานตกใจแทบตาย วันนั้นกว่าจะเข้าไปช่วย ดังนั้นนายต้องถูกลงโทษเข้าใจไหม”

     กานพลูมีข้อแม้ จำได้ว่าวันที่มีนาให้คนจับตัวเธอไป เธอหวาดกลัวแทบสิ้นสติ ในใจร่ำร้องหาว่าเมื่อไหร่คาร์เมนจะเข้าไปช่วย แต่อีตาบ้านี่ก็เข้าไปช่วยช้าจนทำให้เธอเกือบจะเสียทีชายโฉดพวกนั้น

     “แต่ผมก็เข้าไปช่วยคุณทันนี่น่า คุณจะไม่ยอมให้อภัยผมจริงเหรอ” คาร์เมนทำหน้าเศร้าดวงตาหม่นหมอง คิดไม่ถึงว่ากานพลูจะใจแข็งกว่าที่คิด

     ไม่! เขาจะต้องไม่ยอมแพ้ จะต้องได้กานพลูคนเดิมคนที่ชอบแกล้งเขากลับมา

กานพลูมองใบหน้าคมที่เศร้าและหม่นหมองลงแล้วแอบยิ้ม แม้ใจจะรู้สึกสงสาร แต่ถ้าไม่ปราบเสียตั้งแต่ตอนนี้ ต่อไปหากคาร์เมนเจ้าชู้ ไปจีบผู้หญิงอื่นแล้วฉันจะต้องเสียใจ หน้าตานายก็หล่อ ยังมีผู้หญิงชะม้ายชายตาให้ตั้งมาก

     “กานดีใจที่คาร์เมนคิดจะดูแล ดีใจที่ไม่รังเกียจคนไม่ดีอย่างกาน ขอบคุณนะคาร์เมน ขอบคุณที่รักกาน” กานพลูแกะมือคาร์เมนที่จับแขนเธอไว้เดินกลับเข้าบ้าน

     “เดี๋ยวซิกาน” คาร์เมนรั้งร่างกานพลูไว้ด้วยอ้อมแขนแข็งแรง เขาจะไม่ยอมเสียกานพลูไป ชีวิตนี้หากจะต้องเสียเธอไป เขาคงจะมีชีวิตอยู่อย่างไม่มีความสุข ตลอดเวลาที่กานพลูเมินหนี เขารู้สึกเจ็บปวดในใจเสมอ

“คุณจะไม่ยอมแต่งงานกับผมจริงเหรอจ้ะที่รัก”

     “อะ...อะไรนะ นายพูดใหม่อีกครั้งซิคาร์เมน” กานพลูยกมือเขี่ยหู เพราะกลัวว่าคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่จะฟังผิดไป

     เข่าสองข้างของคาร์เมนทรุดลงกับพื้นทราย “ผมรักคุณกานพลู แต่งงานกับผมนะครับ” ชายหนุ่มล้วงกล่องแหวนในกางเกงลำลองขายาวสีขาว เปิดออกภายในบรรจุแหวนวงเพชรวงเล็กเป็นรูปหัวใจสองดวงไขว้กัน

     “ว๊าว สวยจังเลยคาร์เมน ไม่คิดว่านายนี่จะโรแมนติกเหมือนกันนะนี่” กานพลูตื่นตะลึงจนเกือบจะร้องกรีดออกไปกับสิ่งที่คาร์เมนทำให้ ไม่คิดว่าเขาจะรักและอดทนต่อเธอถึงเพียงนี้ แล้วเธอจะใจดำไม่ยอมรับรักเขาอีกเหรอ ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอจะต้องกลายเป็นคนใจดำแน่นอน

     “ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อคุณกาน ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมรักคุณและรักมากแค่ไหนเท่านั้นเอง”

คำพูดของคาร์เมนทำเอาน้ำตากานพลูไหลออกมาทันควัน เธอรีบโผตัวซบอกกว้าง

     “ตกลงแล้วคาร์เมน กานตกลงแล้ว เราจะแต่งงานกัน กานรักคุณ...รักคาร์เมนที่สุด กานเพียงแค่กลัว กลัวว่าคุณจะเป็นเหมือนพี่บี กลัวอารมณ์โกรธของคุณ ขอโทษนะคาร์เมน ขอโทษที่ทำนิสัยไม่ดีใส่นายตั้งหลายอย่าง ขอโทษนะ...ขอโทษ” การพลูสะอึกสะอื้นด้วยความดีใจระคนตื้นตันใจในสิ่งต่างๆ ที่คาร์เมนทำให้

     “ผมดีใจที่สุดที่กานยอมให้โอกาสผมได้ดูแลทั้งร่างกายและหัวใจของคุณ ผมอาจไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ แต่สัญญาว่าจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้จะทำให้ได้” ชายหนุ่มดึงแหวนออกจากกล่องมาสวมบนนิ้วนางข้างซ้ายของกานพลู ก่อนจะจุมพิตมือนุ่ม ดวงตาฉายแววแห่งความสุขสมหวัง

     กานพลูโอบกอดคาร์เมนพลางซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งอย่างฝากเนื้อฝากตัว “นายต้องสัญญานะคาร์เมน จะไม่ทิ้งให้กานเจ็บปวดเหมือนที่พี่บีทำกับหนูเมย์ เพราะว่ากานคงจะทนไม่ไหว”

     คาร์เมนเช็ดน้ำตาบนใบหน้ากานพลู เขาก้มลงหน้าลงไปช้าๆ พลางมองเข้าไปในดวงตาคู่สวย  “ผมสัญญา...สัญญาว่าจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้จะทำให้กับคุณได้”

     คาร์เมนกดจุมพิตลงบนปากนุ่ม  ขบกัดเม้มย้ำก่อนจะเปิดปากนุ่ม สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดไล้ความหวานละมุนนุ่มอย่างอ่อนโยน ฝ่ามือหนาลูบไล้กายอรชรอย่างแผ่วเบา

กานพลูยกแขนโอบรอบคอแกร่ง แทรกนิ้วเรียวยาวไปตามเส้นผมหนานุ่ม ขณะตอบสนองจุมพิตของคาร์เมนอย่างกล้าๆ กลัวๆ

     คาร์เมนดึงกานพลูเข้ามาจนชิดอกนุ่มแนบอกกว้าง เสื้อผ้าที่ใส่ไว้ไม่อาจกันขวางความร้อนรุ่มระหว่างสองคนที่มีความรักให้แก่กันได้เลย มือใหญ่วางตรงหัวใจกานพลู กอบกุมฟอนเฟ้นทรวงอกอวบที่อยู่ใต้เสื้อชีฟองอย่างอ่อนโยนด้วยสัมผัสจากใจที่มี

ชายหนุ่มคลอเคลียจุมพิตบนลำคอระหงเรื่อยไปขบกัดใบหูและกระซิบถามเสียงนุ่มนวล

     “เราจะแต่งงานกันให้เร็วที่สุดนะครับกาน”

     “ค่ะ” คาร์เมนก้มมองใบหน้านวลที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะฝีมือเขาก่อนจะเดินเกี่ยวก้อยกันไปตามชายหาด ใบหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดวงตาเปล่งประกายแห่งความสุขสมหวัง

     ใครจะไปคิดว่าการที่เขาช่วยเบนนิโต้จับตัวเมษาไปลงโทษที่เกาะครั้งนั้น กลับเป็นการดีสำหรับที่ทำให้เขาได้หัวใจอันมีค่าของกานพลูมาเติมส่วนที่ขาดหายไปในชีวิต เปลี่ยนชีวิตเขาจากที่เคยมีแต่งานกับนายอย่างครอบครัวริชชี่และเพื่อนรักอย่างคริสเตียโน เปลี่ยนจากคนที่เย็นชาในชีวิตกลายมาเป็นผู้ชายอีกคนที่มีรักมอบให้ผู้หญิงคนหนึ่งได้อย่างที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยแม้แต่น้อย

     คาร์เมนก้มมองกานพลูที่กำลังเอนกายอิงแอบแนบซบกับอกอุ่นของเขาใบหน้าสวยสีแดงอมชมพูค่อยเงยหน้ามองเขาตาประสานตายิ้มให้กันอย่างมีความสุข

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha