เล่ห์รักไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 71 : ตอนจบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทส่งท้าย

 

     เมษาและกานพลูเล่นกวักน้ำใส่กันอย่างสนุกสนานเสียงหัวเราะใสแจ๋วดังลั่นหาด ปล่อยให้สองหนุ่มผู้เป็นสามีนอนคุยกันบนเสื่อริมหาดทรายสีขาวบนเกาะสองรัก

     “หนูเมย์ เรามาเล่นอะไรสนุกๆ กันอีกเอาไหม” กานพลูเอ่ยปากชวนเมษาอย่างนึกสนุก จำได้ว่าครั้งก่อนที่เธอและเมษาแกล้งคาร์เมนกับเบนนิโต้นั่นเธอถูกลงโทษจากคาร์เมนจนตัวอ่อนระทวยไปหมด ส่วนเมษานั่นหรือไม่ต้องพูดถึงโดนเบนนิโต้นำตัวไปลงโทษแล้วก็หายไปเลยกว่าจะกลับมาก็กินเวลาหลายชั่วโมงอยากจะรู้เหมือนกันว่าคราวนี้คาร์เมนจะลงโทษเธอแบบไหนกัน

     เมษาตาวาวเพราะรู้สึกอยากจะแกล้งสามีสุดที่รักจนใจจะขาดเหมือนกัน เธอเอียงหูเข้าใกล้กานพลูฟังแผนที่จะใช้แกล้งเบนนิโต้

“ฮืมๆ  แกไม่กลัวคาร์เมนจะลงโทษเอาหรือไงกาน”

     กานพลูหัวเราะจนตาเป็นประกาย “ถ้ากลัวฉันจะชวนแกแกล้งพวกเขาหรือไงกันหนูเมย์ รู้ก็รู้ว่าฉันไม่กลัว แล้วอีกอย่าง...” กานพลูหันไปมองคาร์เมนด้วยความรัก

     “คาร์เมนรักฉันจะตายไป วิธีลงโทษของหมอนั่น...ก็แค่จูบปากเท่านั้นเองแหละยะ โน่นบทลงโทษของจริงมันคืนนี้บนเตียงนอนต่างหากล่ะยายหนูเมย์บ้า” กานพลูหน้าแดงยามเมื่อคิดถึงบทลงโทษของคาร์เมน ก็อีตาบ้านั่นที่ดันบอกว่าลงโทษที่เธอยังไม่มีลูกให้เชยชม แต่งงานกันยังไม่ทันจะถึงเดือนเลย คิดจะมีลูกซะแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งอาย

     เมษาหัวเราะเสียงดัง ยายทอมกานพลูเขินจนหน้าแดงแป๊ดเลย” หญิงสาวล้อเพื่อน นึกถึงตอนเบนนิโต้จับเธอมาลงโทษตอนแรก เขาก็ด่าว่าให้ได้รับความเจ็บปวดเป็นประจำ แต่หลังจากที่มีอะไรกันแล้ว เขาก็เปลี่ยนวิธีการลงโทษจนเธอต้องร้องครวญครางและอ่อนระโหยโรยแรงทุกครั้ง โดยที่เขากลับยิ่งหัวเราะชอบใจ

     เมษาและกานพลูเดินย่องพร้อมทรายในมือตรงไปหาเบนนิโต้และคาร์เมนที่กำลังนอนคุยกันอยู่

ทรายเปียกกับน้ำทะเลเย็นค่อยๆ ไหลอาบหน้าอกเบนนิโต้และคาร์เมน ขณะที่สองสาวที่ได้แกล้งก็ไปยืนหัวเราะกันกันอย่างสนุกสนาน

     “เฮ้ย!! เล่นอะไรกันนะน้องเมย์”

     “เฮ้ย!! เล่นอะไรกันนะกาน”

     เบนนิโต้และคาร์เมนสะดุ้งลุกนั่งพร้อมตะโกนเรียกภรรยาคนสวยพร้อมกันเสียงหลง สองมือรีบแกะกระดุมเสื้อออกจากรางดุมปัดทรายและน้ำออกจากกาย สองขาก็วิ่งไล่จับตัวเมษาและกานพลูที่วิ่งนำลงน้ำไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ

     “แน่จริงก็ตามมาซิค่ะพี่บี ตามน้องเมย์ให้ทันนะคะ” เมษาและกานพลูหัวเราะช่วยกันกวักน้ำใส่ตัวเบนนิโต้และคาร์เมนที่วิ่งไล่ตามลงมาสีหน้ามีความสุข

     “แน่จริงนายก็ตามให้ทันนะคาร์เมน” กานพลูรีบว่ายน้ำหนีคาร์เมนไปอีกด้านหนึ่ง ปล่อยให้เมษารับหน้าเบนนิโต้ที่วิ่งไล่จับภรรยาคนสวยที่ตอนนี้ท้องนูนขึ้นมาให้เห็นแล้ว

     คาร์เมนวิ่งไล่กานพลูจนจับตัวคนชอบแกล้งได้ยืนหน้าเสียในอ้อมกอดเขา “ว่าไงจ้ะกานจ๋า หนีไปไหนไม่รอดแล้วนะคนเก่ง”

     กานพลูเงยหน้ามองกระพริบตาปริบๆ “คาร์เมนคงไม่ทำโทษกานด้วยวิธีเจ็บๆ ใช่ไหม” หญิงสาวถามอย่างรู้ดีว่าจะต้องถูกลงโทษแน่

     “อืม....เอาไงดีนะ จะลงโทษคนชอบแกล้งยังไงดี

     “คาร์เมนไม่ลงโทษกานนะคะ” กานพลูอ้อน พลางมือแกะกระดุมเสื้อชายหนุ่มออกจากร่างอย่างเผลอไผล จนคนที่ตั้งใจว่าจะทำโทษก็เริ่มคิดเปลี่ยนวิธีจากที่เคยคิดจะใช้การจี้เอวให้หัวเราะเขากลับช้อนร่างโปรงบางขึ้นอุ้ม

     “ลงโทษจ้ะ แต่ผมว่าวิธีนี้กานเองก็คงจะชอบมากกว่านะ ใช่ไหมที่รัก” คาร์เมนมองภรรยาตาเป็นประกายยิ้มจนเห็นไรฟันก้มห้อมแก้มคนหน้าแดงเขินอายเพราะการลงโทษของเขา

     ชายหนุ่มวางตัวกานพลูในห้องน้ำมือปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนเปลือยเปล่า เปิดก็ฝักบัวให้น้ำไหลรินรดทั้งสองร่าง มือหยิบสบู่มาถูให้กานพลูทุกซอกทุกมุมจนเธอร้อนไปหมดทั้งกาย มือก็รับสบู่จากชายหนุ่มมาลูบไล้ตัวเขากลับบ้าง ปลายนิ้วสะกิดปลายยอดที่นูนแข็งเป็นไตบนอกกว้างจนคาร์เมนสะดุ้ง

กานพลูได้ใจกดริมฝีปากตัวเองบนตุ่มไตขบเม้มด้วยปากและปลายลิ้นอุ่นร้อนมือก็โอบรอบตัวจิกแผ่นหลังกว้าง

“กานจ๋า” คาร์เมนรีบล้างสบู่อออกและช้อนร่างภรรยาไปวางบนเตียงมือก็หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้ ก่อนจะเอนตัวเองตามลงไป ใบหน้าคมก้มลงไล้เลียทรวงอกอวบจากฐานแล้วค่อยไล้ไปจนพบปลายยอดสีชมพูระเรื่อ

     กานพลูแอ่นหลังขึ้นจากพื้นเตียง ให้ใบหน้าคมได้แนบชิดกับทรวงอกอวบ ปากหนาขบเม้มไปจนได้พบกับปลายยอดทรวงหดเกร็ง มือนุ่มนิ่มลูบไล้ผิวเนื้อแข็งแกร่งพลางกดรั้งศีรษะทุยลงมาให้แนบกับเนื้อตัวเองมากที่สุด สองเท้าเกร็งจิกเตียงนอนค่อยแยกเรียวขาออกกว้างปล่อยให้คนรักเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป

     คาร์เมนรีบเติมเชื้อเพลิงพิศวาสให้เมียรัก สะโพกสอบเคลื่อนไหวอย่างหนักหน่วง ปากก็ดูดกลืนยอดทรวงจนกานพลูร้อนผ่าว ได้แต่บิดกายไปมาใบหน้าบูดเบี้ยวขาก็โอบรอบสะโพกสอบเร่งติดตามคนรักจนสุดมือคว้าสายรุ้งบนปลายฟ้าไกลธารรักร้อนเอ่อล้นไหลอาบกาย

     คาร์เมนลูบไล้หน้าท้องเนียนนุ่ม “กานจ๋า...เมื่อไหร่คุณจะมีเจ้าตัวน้อยให้ผมได้ชื่นชมล่ะจ้ะคนดี”

     “บ้า! เราเพิ่งจะแต่งงานกันได้ไม่ทันถึงเดือนเลย จะให้กานมีเจ้าตัวน้อยได้ยังไงกันล่ะ ไม่ใช่หนูเมย์กับคุณบีสักหน่อย”

     “ก็คู่นั้นเขาเล่นชิงสุกก่อนห่ามนี่จ้ะ แต่คู่เรานะแต่งงานถูกต้อง”

     กานพลูลูบไล้หน้าอกกว้าง “คุณรู้ไหมคาร์เมน กานไม่เคยคิดเลยนะว่าจะมีวันนี้ เมื่อก่อนหนูเมย์ชอบเอาเรื่องของนายกับพี่บีมาเล่าให้ฟังบ่อยๆ จนกานเหมือนกันว่าได้รู้จักนายก่อนตัวจริงซะอีก แต่ว่าตอนนั้นนายยังได้ฉายาว่านายน้ำแข็งหน้าเตารีดอยู่เลย” กานพลูหัวเราะคิกคักเมื่อคาร์เมนลูบไล้บั้นท้ายขึ้นมาจนถึงเอวคอดกิ่ว

     “วันแรกที่เจอกัน ฉายาที่หนูเมย์ตั้งให้นายนะตรงยิ่งกว่าตรงอีก ใบหน้านายตอนนั้นเหมือนกันใครเอาหน้ากากไปใส่ไว้ ไม่ยิ้มแย้มแจ่มใสเลย ส่วนดวงตาก็...” กานพลูยกมือจับดวงตาคาร์เมนอย่างหลงใหล “เรียบเฉยไม่มีชีวิตจิตใจเลยแม้แต่น้อย แต่กานก็ยังชอบคุณ”

     คาร์เมนก้มหอมแก้มดึงตัวกานพลูเข้ามาแนบอก “ผมเองก็เหมือนกันตอนนั้นผมหงุดหงิดและรำคาญใจเป็นที่สุดเลย ผู้หญิงอะไรไม่รู้ ช่างปากกล้าเสียจริง แล้วไม่กลัวผมด้วย แต่พอได้อยู่ใกล้ชิดกับคุณความรู้สึกผมก็เริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่มีคุณอยู่ในอ้อมกอดได้รักคุณ”

     “นายชอบกานได้ยังไงนะคาร์เมน กานชอบแกล้งนายจะตาย” กานพลูหัวเราะคิกเมื่อนึกถึงคืนวันวานที่ผ่านมา

     “ไม่รู้เหมือนกัน รู้เพียงแต่ว่าผมอยากจะเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสของคุณ เวลาที่ได้แกล้งผม คุณจะมีความสุขยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดวงตาเป็นประกายตลอดเวลา” คาร์เมนยิ้มยามที่เขาถูกหญิงสาวแกล้งตอนแรกๆ ก็ทั้งงงและแปลกใจที่เธอไม่กลัวเขาเลยแต่ก็แอบมีความสุขอยู่ลึกๆ โดยที่ไม่ทันรู้ตัว

     “จากนั้นคุณก็เริ่มเข้ามาวิ่งเล่นในหัวใจผมเรื่อยๆ จนวันหนึ่งคุณก็เข้ามาอยู่ในหัวใจผมจนเต็ม พอเริ่มที่จะมีความสุขกลับต้องเจอกับอุปสรรค วันที่กลับจากเกาะ คุณไม่มองแม้แต่หน้าหรือพูดจากับผมเลย รู้ไหมว่าผมเจ็บปวดใจมากแค่ไหน”

ในวันนั้นเขาอยากหันกลับไป แล้วกอดกานพลูไว้ บอกกับเธอว่า...อย่าจากเขาไปได้ไหม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ไม่กล้า ความรู้สึกผิดเกาะกุมใจเขาไว้ เมื่อมีโอกาสได้ใกล้ชิดเธออีกหน เขาจึงไม่ละความพยายามที่จะบอกให้เธอรู้ว่ารักและพยายามทำให้เธอเชื่อใจ เชื่อมั่นในความรักที่เขามอบให้

     กานพลูลูบใบหน้าคาร์เมน เธอยิ้มหวานให้กับเขา“นายนึกหรือว่ากานไม่เจ็บปวดหรือไง กานก็เจ็บเหมือนกัน”

     วันที่ต้องจากกัน เธอโหยหาอ้อมกอดเขามาเติมกำลังใจให้รับมือกับเรื่องร้ายที่เกิดขึ้น แต่...เขากลับยิ่งเดินห่างไป มันทำให้เธอปวดร้าวใจจนหายใจแทบไม่ออก

     คาร์เมนก้มหน้าซบบนทรวงอกกานพลู มือหนึ่งก็ลูบไล้ปลายยอดถันสีชมพูเล่น “เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ ตอนนี้ผมอยากให้คุณรู้อย่างเดียว ผมรักคุณผมรักคุณที่สุด” คาร์เมนบอกย้ำมือก็เริ่มลูบไล้ปลุกเร้าอารมณ์ภรรยาอีกครั้งก่อนกระซิบกับยอดอกอวบ

“กานจ๋าเรามาตามคุณบีกับเมษาให้ทันดีกว่านะ กลับไปจากเกาะนี้เมื่อไหร่ ผมอยากได้ยินข่าวดีว่าเรากำลังจะมีเจ้าตัวน้อยกัน”

     ว่าแล้วชายหนุ่มก็ไม่รอคำตอบรับจากกานพลู รีบส่งตัวเองเข้าทักทายช่องกุหลาบนุ่มชุ่มชื้นของภรรยาคนสวยทันที จนกานพลูร้องครวญครางจิกแขนบนแผ่นหลังกว้างขาโอบรัดรอบสะโพกสอบที่ขยับกายเคลื่อนไหวในกายนุ่มชุ่มชื้นฝังหยาดฝนอันร้อนและอบอุ่นด้วยความรักและความหวังว่าจะมีเจ้าตัวน้อยติดท้องหลังจากกลับขึ้นไปบนฝั่ง




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ"

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha