เล่ห์รักประมูลใจ *จบ

โดย: คุณธิดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : ชะตาชีวิตที่เลือกเกิดไม่ได้


ตอนต่อไป

นับเอ๊ย แกเห็นเสื้อสีฟ้าของพี่ไหม ที่ให้เอาไปซักเมื่อสามวันก่อน ทำไมมันยังไม่กลับมาที่ห้องของพี่ รู้ไหมพี่ต้องใส่ไปทำงานวันนี้นะเสียงเอ็ดอึงของศจีทำให้สาวน้อยที่ชื่อนับเดือนทิ้งฟองน้ำที่กำลังขัดล้างจานชามเอาไว้ในซิงค์น้ำเหมือนเดิม

ค่ะเธอรีบตะโกนกลับไปในทันที ก่อนจะวิ่งตัวปลิวเข้าไปหาศจีถึงในห้องนอนของเธอ

อยู่ในตู้น่ะค่ะพี่เธอเอ่ยบอก ก่อนจะเช็ดมือที่เปียกไปกับผ้ากันเปื้อนที่สวมอยู่ไปพลาง แล้วตรงไปเปิดตู้ที่เธอแขวนเสื้อตัวที่พี่ศจีถามหา

เออ... หาอยู่ตั้งนานเธอรู้ว่าพี่สาวแสร้งพูดไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่จริงตัวศจีเองก็ยังคงไม่ได้หาเป็นแน่

มาก็ดีแล้ว ช่วยรูดซิปชุดนี้ให้พี่หน่อยศจีหันหลังให้ นับเดือนรีบลงมือทำอย่างรวดเร็ว

เย็นนี้พี่มีงานเลี้ยงที่ทำงาน บอกแม่ด้วยนะว่าพี่จะกลับดึกพี่สาวแอบกระซิบ เพราะรู้ว่าคุณสุดใจหวงนักหวงหนา แต่ศจีก็ทำตัวออกนอกลู่นอกทางอยู่เรื่อยๆ

นับเดือนพยักหน้าให้ ก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้อง เพราะอีกเสียงหนึ่งกำลังเรียกเธออย่างดังอยู่ข้างนอกห้อง

ไอ้นับ... พี่บอกแล้วว่าให้ร้อยสายเชือกรองเท้าให้พี่เลย ซักแล้วแกก็ต้องทำกลับมาให้มันเหมือนเดิมสิ โอ้ย... เนี่ย พี่ต้องไปแล้วนะเขาตะโกนสุดเสียง โวยวายดังตามนิสัย

นับเดือนเดินแกมวิ่งมาถึงที่ตัวเขาอย่างรวดเร็ว พี่ธรรณ์ยื่นเท้าที่ใส่อยู่ในรองเท้าเรียบร้อยมาตรงหน้า

เร็วๆ เลยแกท่าทียกเท้าชี้มาตรงหน้าของเธอ ทำให้นับเดือนสะท้อนขึ้นในหัวใจ เธอก็บอกตัวเองนะว่าชินได้แล้ว แต่ตั้งแต่เธอจำความได้ เธอก็เป็นเหมือนทาสในบ้านหลังนี้

วันนี้พี่จะเอามอเตอร์ไซค์ไป นับช่วยล้างรถยนต์พี่ดูดฝุ่นข้างในด้วยนะ เมื่อวานไอ้เดมันเมามากมายอ้วกใส่รถพี่เต็มรถเลย กลับมาให้เนี๊ยบเลยนะโว้ยพูดจบธรรณ์ก็โยนเงินให้เธอร้อยหนึ่ง นับเดือนมองแบงค์แดงๆ ที่หล่นอยู่ข้างๆ เธอหยิบมันมากำเอาไว้ แล้วเงยหน้ามองขึ้นสบตากับเขา

เอาไปซื้อน้ำหอมนะ มาฉีดในรถให้พี่ด้วย แล้วอย่าลืมนะ เปิดประตูรถทิ้งเอาไว้สักชั่วโมงสองชั่วโมง จนแน่ใจว่ากลิ่นอ้วกมันหายนะ รู้ ไหมเขาสั่งได้สั่งดี เธอได้แต่พยักหน้า มองตามร่างพี่ชายที่เดินหายออกไปจากประตูบ้าน

 

กริ๊งๆๆ... เสียงโทรศัพท์กลางบ้านดังขึ้น

สวัสดีค่ะ บ้านทนายธนาค่ะนับเดือนรีบบอก

ยายนับ ป้าลืมบอกแก เอาจานชามที่อยู่ในตะกร้าสามสี่ตะกร้าใหญ่ ออกมาล้างแล้วเช็ดให้แห้งนะ พรุ่งนี้บ้านนายอำเภอเขาจะเข้ามายืม ป้ารับปากเขาไว้แล้วก็ลืม อีกอย่างฉันไม่อยู่นี่สามสี่วัน แกดูแลลูกๆ ของฉันด้วยนะป้าสุดใจสั่งงานเธอเหมือนลูกๆ ของป้านั้นเป็นเด็กๆ ทั้งๆ ที่ทุกคนก็อายุมากกว่าเธอตั้ง สี่ห้าปี ป้าและลุงไปทำธุระที่ภูเก็ตสี่วัน ยังไม่ทราบกำหนดกลับ

ค่ะ...เธอรับคำออกไป ก่อนจะถอนหายใจออกมา ป้าสุดใจวางสายโดยที่ไม่ได้ร่ำลาอะไร นับเดือนทิ้งตัวลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง

ทำงาน ทำงาน ทำงาน เห็นนับเป็นทาสกันหรือไงเด็กสาวพูดออกเสียงอย่างคนมีอารมณ์ น้ำตาค่อยๆ รื้นขึ้น

แม่จ๋า กลับมารับหนูเสียทีสิคะ นับไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว แม่อยู่ไหนเธอพูดอยู่กับตัวเอง ยกมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลรินมากระทบที่ข้างแก้มนวล

พ่อของเธอโดนยิงตายตอนที่เธออายุได้เพียงห้าขวบ แม่ก็เลยพาเธอมาฝากไว้กับลุงธนาพี่ชายของพ่อ ก่อนจะหายไปจากชีวิตของเธอนับตั้งแต่บัดนั้น

แม่จะมารับนะนับ อยู่กับลุงกับป้าห้ามดื้อ ไว้แม่พอจะมีเงินทองแล้วแม่จะมาพาหนูไปอยู่ด้วยผู้เป็นแม่พูดขึ้นด้วยน้ำตานองหน้า

แม่จ๋า แม่จะมาจริงๆ นะเด็กหญิงตัวน้อยขอคำมั่น ยกมือน้อยๆ นั่นจับประคองใบหน้าของแม่เอาไว้ ก่อนจะบรรจงเช็ดน้ำตาให้ ตั้งแต่คุณพ่อเสียคุณแม่ก็ได้แต่ร้องไห้ทุกวัน

 

นารีจะไปอยู่ที่ไหน ไปทำมาหากินอะไรเสียงลุงธนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง นับเดือนหันไปมองตามเสียง เธอเห็นหน้าผู้เป็นป้าสะใภ้หน้าตาบูดบึ้ง ป้าจ้องมองมาทางสองแม่ลูกใบหน้าแสดงความไม่สบอารมณ์

ไปทำงานที่ร้านอาหารที่หาดใหญ่น่ะพี่ เพื่อนเก่าที่ฉันพอจะรู้จักเขาฝากให้น่ะพี่ ฉันไปทำงานเป็นกุ๊ก พี่ธนา พี่สุดใจจ๋าคุณแม่เรียกพี่ทั้งสองคน

ฝากดูเจ้านับมันด้วยนะ หากฉันทำงานอยู่ตัวแล้วจะรีบมารับลูกเธอยกมือไหว้ปลกๆ มองหน้าของลูกสาวตัวน้อยๆ น้ำตาร่วง

ให้มันจริงเหอะ ไม่ใช่อยู่ดีมีสุขแล้วก็มาทิ้งเจ้านับไว้ที่นี่นะ ลำพังลูกเราสองคนก็ลำบากพอดู อีกอย่างตอนนี้ฉันก็ตกงานอยู่เหมือนกัน ลำพังเงินรายได้จากการว่าความที่ไม่แน่นอนของพี่ธนาก็แค่จุนเจือในบ้านป้าสุดใจพูดโพล่งออกมาแทบทันที

จ้ะพี่ ฉันไม่ทิ้งลูกของฉันแน่ๆนารีรีบรับปากรับคำ หันมากอดลูกสาวตัวน้อยไว้แนบอก เด็กน้อยรู้ตัวว่าจะต้องถูกผู้เป็นแม่ทอดทิ้ง กอดรัดร่างของแม่ยึดเอาไว้แน่น ลุงธนาเดินเข้ามาหา ก่อนจะจับมือของเธอให้ง้างออก แล้วยกตัวเธอเอาไปอุ้มไว้ทั้งตัว

ตั้งใจทำมาหากินนะ ดูแลตัวเองดีๆ ไม่ต้องห่วงนับเดือนมันหรอก มันเป็นหลานพี่จะดูแลให้ได้ดีที่สุด ส่งข่าวมาบ้างนะพี่ธนามองหน้านารีก่อนจะพยักหน้าเหมือนไล่ให้ไปได้แล้ว

เด็กหญิงนับเดือนเริ่มร้องไห้จ้า ผู้เป็นลุงรีบเดินพาเธอออกไปทางหลังบ้าน ชักชวนให้เด็กน้อยดูนกดูไม้

เสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังไกลออกไปเรื่อยๆ นับตั้งแต่วันนั้น นับเดือนไม่เคยได้ข่าวคุณแม่ของเธออีกเลย

 

        หาดใหญ่ไหมน้อง หาดใหญ่ครับ รถจะออกแล้วนะครับ หาดใหญ่ หาดใหญ่เสียงชายหนุ่มเรียกรับผู้โดยสารที่สถานีขนส่งกระบี่

        นับเดือนวิ่งกระหืดกระหอบแทรกตัวขึ้นไปบนรถด้วยท่าทีที่แสนจะเหน็ดเหนื่อย เส้นผมเปียกชื้นด้วยเม็ดฝนที่โปรยปรายลงมาปรอยๆ เธอกระชับเป้ไว้ที่หน้าอกแน่น แล้วเดินไปนั่งด้านหลังสุดที่มีที่นั่งว่างอยู่ พอได้หย่อนตัวลงหญิงสาวก็ถอนลมหายใจออกมาช้าๆ ไม่กี่อึดใจรถบัสคันใหญ่ก็เคลื่อนตัวออกจากสถานี

        สายตาที่สอดส่ายไปมา และพยายามหลบสายตาผู้คน กลัวว่าจะเจอคนที่เคยรู้จัก เมื่อรถเคลื่อนตัวขึ้นถนนใหญ่และเร่งความเร็วของรถขึ้น เธอค่อยหายใจได้โล่งหน่อย กระเป๋ารถเดินมาเก็บตั๋วสำหรับคนที่ซื้อแล้ว ส่วนคนที่ยังไม่ได้ซื้อก็ต้องจ่ายเป็นเงินสด

        นับเดือนยื่นแบงค์ห้าร้อยให้กับเขา พอได้รับเงินทอนเธอก็ไม่ได้นับยัดเข้าไปในกระเป๋าซิปด้านหน้าของเป้ ก่อนจะหลับตาลง โชคดีที่เบาะข้างๆ เธอไม่มีคนขึ้นมานั่งด้วย และภายในรถก็ไม่ค่อยแออัด

ตอนนี้หัวใจดวงน้อยของเธอว่างเปล่า หัวสมองไม่ได้คิดอะไรมาก ขอไปตายเอาดาบหน้าจริงๆ ไปถึงที่โน่น ค่อยหาทางออกให้กับตัวเองอีกที นับเดือนหลับลงไปด้วยความอ่อนล้า จนเกือบเข้าถึงเขตจังหวัดสงขลา

เธอสะดุ้งตื่นเพราะมีคนมานั่งใกล้ๆ เป็นหญิงสาววัยกลางคนแต่งตัวดูดีเหมือนมีอันจะกิน พอลืมตาขึ้น ก็มีคนมากมายยืนอยู่ตรงกลางทางระหว่างช่องทางเดินจนเต็มไปหมด

        รถแล่นไปได้อีกไม่นานนัก กระเป๋ารถก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดังว่าถึงหาดใหญ่แล้ว ใครจะลงให้เตรียมตัวดูสัมภาระให้เรียบร้อย นับเดือนรู้สึกใจเต้นขึ้นมาตึกๆ

        เป็นไงเป็นกันสิ มาถึงที่นี่แล้วเธอคิดในใจ ตอนนี้เลยเวลาเที่ยงวันมาแล้ว ท้องไส้เธอเริ่มหิว ข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของเด็กสาวที่ทำงานจนเพลินหรือบางทีเร่งงานก็ไม่ได้กินข้าวตรงเวลา เธอทนได้

        นับเดือนได้ลงรถก็เกือบเป็นคนท้ายๆ เธอขยับตัวไล่ความขบเมื่อย สอดส่ายสายตามมองหาร้านก๋วยเตี๋ยว กินเพื่อประทังชีวิต เธอเห็นป้ายร้านลูกชิ้นยี่ห้อดังติดหราอยู่ตรงตึกแถวใกล้ๆ จึงขยับฝีเท้าเดินตรงไป

        น้าขอเส้นใหญ่ลูกชิ้นหมูอย่างเดียวค่ะเธอสั่งผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวอยู่ตรงด้านหน้า พอเห็นเขาพยักหน้าเธอก็รีบหาที่นั่ง ตอนนี้นับเดือนเอากระเป๋าเป้ขึ้นหลัง ไม่ยอมวางไว้ที่พื้น หยิบขวดน้ำดื่มมาแกะดื่มแบบไม่เย็นแบบนั้นแหละ เธอพอจะรู้มาบ้างว่าอย่าไว้ใจคนแปลกหน้า และให้ระวังเรื่องการดื่มการกิน

        สักพักหนึ่งเธอเห็นผู้หญิงคนเดิมที่นั่งอยู่ติดกันบนรถบัสคันใหญ่เดินเข้ามากับเด็กสาวคนหนึ่งท่าทางและผิวพรรณขาวนวล

        ไม่มีที่นั่งเลย หนูน้านั่งด้วยคนนะหญิงสาวคนนั้นเอ่ยถาม ก่อนทั้งสองคนจะนั่งลง นับเดือนแค่ยิ้มให้ ก๋วยเตี๋ยวของเธอก็มาเสิร์ฟพอดี เธอจึงเลิกสนใจทั้งสองคน หันมาก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยวของตัวเองด้วยความหิว

        พออิ่มแล้วจึงมีแก่ใจยกหน้าขึ้นมองไปรอบๆ

        จะไปไหนหรือเสียงผู้หญิงคนเดิมถาม

        มาหาแม่น่ะค่ะนับเดือนตอบแบบเลี่ยงๆ ไป แต่เธอก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

        แม่ทำงานอยู่ที่นี่หรือหญิงคนเดิมยังซักไซ้ต่อ

        ค่ะเธอตอบสั้นๆ ตอนนี้นับเดือนขอนั่งอีกสักพัก เพราะไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี

        พี่สุ หนูง่วงและก็เพลียมากด้วย จะเอาเท่าไหร่เงินผู้หญิงที่อ่อนกว่าดูรุ่นราวคราวเดียวกันกับนับเดือนพูดขึ้น ตอนนี้สีหน้าเหนื่อยหน่ายเป็นที่สุด

        ก็หมื่นนึง สิ้นเดือนโอนกลับให้เหมือนเดิมพี่สุพูดขึ้น

        อุ้ย ชะเอมมีไม่ถึงหรอก ห้าพันแล้วกัน อีกอย่างเงินวีคนี้ก็ยังไม่ออก ถ้าพี่สุจะเอาก็เอา แต่ไม่เอาก็แล้วไปนะคะเธอพูดแบบไม่ไว้หน้า ทำท่ากระชับกระเป่าสะพายที่อยู่ตรงหัวไหล่

        เอาสิ แหม่...หญิงวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าสุพูดทำท่าทีค้อนนิดๆ แล้วแบมือไปตรงหน้า

        หญิงสาวที่ชื่อ ชะเอมควักเงินออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ พี่สุรับเงินไปอย่างหน้าชื่นตาบาน

        เออ... ว่าแต่ที่ทำงานชะเอมยังรับเด็กอีกไหมพี่สุหันไปสบสายตากับชะเอมทำท่ายิ้มๆ ก่อนจะหันมายิ้มให้กับนับเดือน

        พี่สุเป็นเจ้าของร้านคาราโอเกะอยู่แถวอำเภอสะเดา อำเภอหนึ่งในสงขลาที่ชอบหาเด็กมาส่งที่ร้านที่ชะเอมทำงานอยู่เป็นประจำ และเด็กชะเอมเธอก็เป็นคนแนะนำให้มาทำงานที่นี่

        รับสิ เขาก็รับทุกวันน่ะแหละ แขกเขาเยอะจะตายไป ไม่เหมือนที่ร้านของพี่สุหรอก

        จะไปเหมือนกันได้ไงเล่า ที่นี่เขาเมืองใหญ่ ว่าแต่... น้อง... ชื่ออะไรคนที่ชื่อสุหันมาถามเด็กสาวที่นั่งนิ่งๆ ที่หันมาสบสายตาพอดี

        นับจ้ะ

        น้องนับไปทำงานที่ชะเอมสิ เงินดี แล้วก็มีสวัสดิการบ้านช่องไม่ต้องเช่า มีข้าวให้กินพี่สุแนะนำ นับเดือนหันไปมองหน้าหญิงสาวรุ่นๆ ด้วยสายตามีคำถาม

        ใต้โต๊ะ พี่สุใช้เท้าสะกิดชะเอมให้เออออตามเธอ ชะเอมหันไปมองหน้าพี่สุนิดหนึ่ง คนที่ชื่อสุยิ้มปากกว้าง

        เงินดีนะ ใช่ไหมเธอยิงคำถามไปที่ชะเอม

        ก็งานง่ายๆ สบายๆ แต่งตัวสวย เดินไปเดินมา คุยกับลูกค้าบ้างก็เท่านั้นเองพี่สุสะกิดแขนชะเอมอีกครั้ง

        ไปทำงานด้วยกันไหมล่ะ ที่นี่มันน่ากลัวนะ ไม่มีที่จะไปก็ไปอยู่กับชะเอมก่อนก็ได้ ห้องที่ชะเอมนอนก็ว่างอยู่ เดี๋ยวชะเอมฝากกับเจ้เจ้าของร้านให้ชะเอมพูดชักชวน

        นับเดือนผู้ด้อยประสบการณ์ ไม่รู้ว่างานที่ชะเอมทำคืออะไร แต่ตอนนี้เธอก็มืดแปดด้าน พอเห็นเงินในกระเป๋าหากจะเช่าบ้านก็คงไม่ได้ หรือจะเช่าโรงแรมก็อยู่ได้สองสามคืน

        แล้วเขาจะรับนับเข้าทำงานจริงๆ หรือคะนับเดือนมองหน้าทั้งสองคนด้วยความสนใจ

 

        รับสิ มีชะเอมมันฝากให้ได้ เนอะพี่สุหันหน้าไปพยักพเยิดกับเด็กสาวรุ่นน้อง

        อือ... ว่าแต่พี่สุจะไปกับชะเอมด้วยหรือ

        ใช่สิ จะนอนที่นี่สักคืน แล้วค่อยกลับพรุ่งนี้ ปิดร้านไว้แขกก็ไม่ค่อยมี นี่ถ้าพี่สุรุ่นๆ เหมือนเราสองคนนะ ไม่ฝังตีนอยู่ที่สะเดาหรอก แต่ก็นั่นแหละ คนมันแก่แล้วนี่เธอว่าให้ตัวเอง

        อ้าว กินอิ่มกันแล้ว เดี๋ยวมื้อนี่พี่สุจ่ายเองเธอทำใจใหญ่ๆ ทั้งๆ ที่เพิ่งยืมเงินจากชะเอมไปเมื่อกี้นี้เอง

        เฮียเก็บตังค์ค่ะ คิดรวมทั้งโต๊ะเลยนะหลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว ทั้งสาวก็นั่งรถสองแถวเล็กที่มีอยู่เกลื่อนเมืองหาดใหญ่ตรงไปยังร้านอาหารที่ชะเอมทำงานอยู่

        นับเดือนถูกพาเข้าไปยังห้องนอนของชะเอมที่อยู่บนชั้นสี่ของร้าน ชะเอมแนะนำว่าเข้าห้องน้ำตรงไหน และอนุญาตให้นับเดือนใช้อุปกรณ์ในการอาบน้ำของเธอได้

        เด็กสาวมองดูรอบๆ ห้องที่สะอาดสะอ้าน และดูเหมือนชะเอมจะได้สิทธิ์อยู่คนเดียวในห้องนี้จริงๆ

        เธอล้มตัวลงนอนเหยียดยาวอย่างหมดแรง ยังดีที่วันนี้มีที่ซุกหัวนอน

        ป่านนี้ลุงกับป้าคงรู้แล้วว่าเธอหนีออกจากบ้าน

 

        เพราะเธอ เพราะแก เพราะแก เป็นไงล่ะ หลานสาวฉันจะเป็นยังไงบ้างเสียงทนายธนาต่อว่าทุกคนที่นั่งรวมกันอยู่ในห้องรับแขกของบ้าน

        จะมาโทษฉันมันก็ไม่ถูกนี่นา ยายนับไม่เคยเห็นมันบ่นอะไร ให้ทำอะไรก็ทำภรรยาเถียง

        ก็นั่นไง เป็นง่อยกันหรือไง ใช้ยายนับมันเหมือนกับทาส

        คุณจะมาพูดตอนนี้แล้วมันจะได้อะไร ถ้าเด็กมันรักดี มันจะหนีไปหรือคุณสุดใจยังเถียงข้างๆ คูๆ

        เฮ้อ... ต่อไปก็ช่วยกันทำงานบ้านเอาเองนะ ฉันละเบื่อจริงๆ ถ้าหลานฉันเป็นอะไรไป ฮึ... น่าดูคุณธนาเดินออกไปจากบ้าน และขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

        แม่คะ ต่อไปใครจะซักผ้าให้หนูศจีเอ่ยขึ้นเป็นคำถามแรกสีหน้าบึ้งตึง

        แกก็ทำเอาเองสิ หากไม่พอใจ เงินเดือนเงินดาวก็มีอยู่แล้ว ไปจ้างเขาซักโน้นไปผู้เป็นแม่กล่าวแบบมีอารมณ์ กระทืบเท้าไปยังหลังบ้านปึงปัง ก่อนที่จะลงมือทำงานที่นับเดือนทำค้างเอาไว้

        เสียงสุดใจยังบ่นอยู่เป็นระยะ และโทรศัพท์หาคนโน้นคนนี่ให้หาเด็กมาช่วยงานเธออีกแรง


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นับเดือน หญิงสาวผู้น่าสงสาร เธอกำพร้าทั้งพ่อและแม่ อาศัยอยู่กับลุงแท้ กับป้าสะใภ้ และลูกๆ ของพวกเขา ความรักในแบบฉบับของคุณป้าไม่ได้ทำให้เธออบอุ่นขึ้นมาได้เลย นับเดือนเหมือนเป็นทาสในบ้านหลังนั้นเสียมากกว่า จนวันหนึ่งความอดทนก็สิ้นสุด เธอหนีออกจากบ้าน ขอไปตายเอาดาบหน้า เด็กสาวที่ยังไม่เข้าใจว่าโลกภายนอกบ้านมันเลวร้ายมากมาย สุดท้ายเธอโดนหลอกไปทำงานร้านคาราโอเกะที่เป็นแค่ฉากบังหน้า เบื้องหลังคือการค้าประเวณีดีๆ นี่เอง วงการค้าเนื้อสดไม่ได้ขาวสะอาด เธอไม่เฉลียวใจเลยสักนิดว่ากำลังถูกวางยา เธอถูกเขาประมูลไปในคืนแรกที่ทำงาน แล้วจบลงที่บนเตียงนอนในห้องของเขา เรื่องราวมันสนุกขึ้นเรื่อยๆ ต้องไปติดตามอ่านกันเอาเองนะคะ ขอบคุณมากค่ะ ขอให้สนุกในการอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ"

คุณธิดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha