เล่ห์รักประมูลใจ *จบ

โดย: คุณธิดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ‘พี่โตอย่าไล่นับนะคะ ให้นับอยู่แบบนี้อีกสักพัก นับไม่มีที่ไป’


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนนี้หัวสมองหนักอึ้งไปหมด จะทำยังไงต่อไปดีละนับ จะกลับไปหาลุงกับป้าสงสัยเขาไล่ตะเพิดออกมาแน่ๆ อีกอย่างเอกสารของเธอที่อยู่ในร้านนั้นอีกล่ะเธอสับสนไปเสียหมด

พศินธ์ลุกไปใส่เสื้อผ้า ก่อนจะหันมาพูดกับเธอ

อยู่แต่ในนี้นะ อย่าออกไป เดี๋ยวพี่ซื้ออะไรมาให้กินเขาสั่งเธอเรียบร้อยแล้วก็ออกไป

นับเดือนนั่งฟังเสียงคนงานตอกเสาเข็มสะเทือนไปทั้งคอนเทนเนอร์ เธอนั่งฟังและนับจังหวะตามอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี

เงินสักบาทก็ไม่มี เอกสารติดตัวก็ไม่มี นับเอ๊ย...เธอนั่งคุดคู้ ก้มหน้าลงแนบหัวเข่าน้ำตารื้น

อยู่กับป้ากับลุง ถึงจะโดนโขกโดนสับ ก็ดีกว่ามาอยู่แบบนี้ไหมใจหนึ่งก็บอกกับตัวเอง

ถ้าแกกลับไปสภาพนี้ คงถูกซ้ำเติมแน่ๆนับเดือนคิดไปร้อยแปด ก่อนจะถอดถอนหายใจออกมาไม่หยุด

ความสงสัยว่าวันนี้เธออยู่ที่ไหน ทำให้เธอเดินก้าวไปยังหน้าต่างที่มีผ้าม่านปิดอยู่ แสงจากภายนอกสว่างจ้าเข้ามา เธอปรับม่านตาก่อนจะมองออกไปที่ด้านนอก กองหินดินทราย และวัสดุก่อสร้างวางเรียงรายกันอยู่กองเป็นพะเนิน เห็นที่ดินตรงหน้าแดงเถือกไปสุดลูกหูลูกตา

เธอพยายามใช้ความคิดว่าจากที่ร้านมาที่นี่ใช้เวลามากน้อยเพียงใด แต่ตัวเธอก็จำไม่ได้มันสะลึมสะลือไปหมด

ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา หรือว่าเราถูกวางยา

แค่นึกถึงสภาพตัวเองที่เอาไม่รอดแล้วเมื่อคืน ก็รู้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องปกติ อีกอย่างเธอยังตอบสนองความต้องการของร่างหนาใหญ่ของชายหนุ่มอย่างไม่ลดละ

แค่นึกถึงตรงนี้นับเดือนก็หน้าแดงร้อนออกหูผ่าวๆ ถึงแม้สติสตางค์ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ความรู้สึกวาบหวิวรัญจวนใจก็ยังตราตรึง

 

เสียงเปิดประตูทำให้เธอตกใจ และหันไปมองผู้ที่เข้ามาใหม่ พอเห็นเป็นพศินธ์ เธอก็ค่อยโล่งใจ

นับมากินอะไรก่อนเร็วเขาเรียกเธออย่างเอ็นดู วางกล่องโฟมที่ใส่อาหารลงบนโต๊ะทำงาน แล้วเดินไปเอาน้ำในตู้เย็นที่อยู่ใกล้

ที่นี่ที่ไหนคะเธอถามออกไปด้วยความอยากรู้

ไซต์งานที่พี่ดูอยู่ อยู่ในเมืองหาดใหญ่นี่แหละ แต่นอกเมืองออกมาสักหน่อย บ้านจัดสรรน่ะเขาบอกเธออย่างละเอียด ดึงเก้าอี้หัวกลมที่อยู่ใต้โต๊ะอีกตัวออกมานั่ง

ความหอมของอาหารทำให้นับเดือนที่แทบไม่ได้กินอะไรมากนักตั้งแต่หนีออกจากบ้านมา รู้สึกหิวขึ้นมาทันที เธอนั่งลงตรงเก้าอี้ที่มีพนักพิง

ชอบกินอะไร พี่จะได้ซื้อมาให้เขาถามด้วยน้ำเสียงเอื้ออาทร

กินได้หมดค่ะเธอบอกเขาเสียงเบา ยกมือไปรับช้อนที่เขายื่นมาให้ เธอใช้มันเขี่ยต้นหอมที่อยู่ในข้าวผัดออกมาวางข้างๆ พศินธ์หัวเราะขึ้นมามองหน้าใสตรงๆ

ไหนว่ากินได้หมด ทำไมไม่กินผัก ฮึเขายกมือขึ้นมาขยี้หัวเธอเบาๆ นับเดือนรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกที่ว่ามีคนคอยห่วงใยเธอนั้นไม่เคยมี

เด็กสาวค่อยๆ กลืนข้าวลงไปในคอ น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมาอีก ตอนนี้ไม่กล้าสบตากับเขา เพราะรู้ว่าเขาจ้องมองอยู่ กระพริบตาไล่น้ำตาที่เอ่อออกมาจนท่วมนัยน์ตา

เธอรีบกินและรีบกลืน เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองจะสะอื้น ท่าทางการกินของเธอทำให้พศินธ์ช้อนสายตาลงมามองใบหน้าที่ก้มลงไปเกือบจะชนกล่องโฟม

เขาใช้มือเชยคางเธอขึ้น เห็นเธอน้ำตาคลอ และกระพริบตาไล่น้ำตาตัวเองปริบๆ นับเดือนสูดลมหายใจ วางช้อนแล้วยกมันขึ้นมาเช็ดน้ำตา

กินข้าว ทำไมต้องร้องไห้ด้วยเขาพูดขึ้นมาเบาๆ หยิบทิชชู่ที่อยู่ใกล้ๆ มายื่นให้ นับเดือนรับมันมาแล้วเช็ดน้ำตา เขาเปิดขวดน้ำแล้ววางให้ตรงหน้า

พศินธ์รีบทานในส่วนของตัวเอง ปล่อยให้เธอทานข้าวไปเงียบๆ พอเขากินอิ่มแล้วก็รีบพูด

พี่ไปทำงานนะ เย็นๆ กลับมา มีขนมน้ำอัดลมอยู่ในตู้เย็น รู้สึกว่าจะมีผลไม้ด้วย กินได้นะเขาบอกเธอแล้วยกมือขึ้นมาลูบศีรษะเธออีกครั้งก่อนจะเดินออกไป

นับเดือนถอนหายใจออกมาเสียงดัง มองออกไปนอกหน้าต่างที่ตอนนี้ พศินธ์ยกมันแล้วรวบเอาไว้ข้างๆ เห็นหลังชายหนุ่มไวๆ หายเข้าไปในโซนก่อสร้าง นับเดือนรีบกินข้าว ก่อนจะเก็บรวบรวมใส่ถุงมัดปากให้แน่น

ความเหงาเกิดขึ้นมาจับจิต ความกลัวขึ้นมาจับใจ เธอจะหันหน้าไปพึ่งใครได้ นับเดือนกลับไปหย่อนตัวลงบนที่นอนที่ยับยู่ เธอหยิบมันมาพับ ก่อนจะเห็นร่องรอยหยดเลือดที่อยู่บนที่นอน หญิงสาวเอื้อมมืออันสั่นเทาไปสัมผัสมัน ความหวังของลูกผู้หญิง อยากแต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก และมอบความบริสุทธิ์ให้กับเขา แต่ตอนนี้

 

นับเดือนทิ้งตัวลงไปนอนคุดคู้อยู่บนเตียง คิดวนไปหัวสมองแทบระเบิด ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนแรง

        พศินธ์ก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบ เขาเห็นเธอนอนสอดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอยู่บนเตียง

        เนื้อตัวที่มอมแมมของเขาที่เต็มไปด้วยฝุ่นทำให้เขาต้องรีบพาตัวเองไปชำระล้างร่างกายให้โดยเร็ว ชายหนุ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยชุดลำลองสบายๆ ก่อนจะมานั่งลงที่ข้างเตียง มองหน้าที่ไร้เครื่องสำอางของนับเดือน ดวงหน้าที่สะอาดหมดจดนั้น เธอยังไม่ไหวติงขนาดเขามานั่งใกล้เสียขนาดนี้

        ชายหนุ่มค่อยๆ เลื่อนตัว และลงไปนอนกอดก่ายเธออย่างที่ใจต้องการความหอมหวานความสุขที่เขาได้รับจากร่างกายนุ่มนิ่มนี้ยังประทับใจ ใบหน้าเข้มเลื่อนไปจนชิดก่อนจะหอมแก้มเธอเบาๆ เขาสัมผัสได้ถึงร่างกายที่มีความร้อนอยู่ผ่าว

        “นับจ๋า ไม่สบายหรือเขาเรียกชื่อเธอออกมาทันที

        นับเดือนสะดุ้งตื่น เธอหันมามองเขาด้วยความตกใจ แต่พอเห็นเป็นใบหน้าชายหนุ่มที่คุ้นตาก็ถอนหายใจออกมาดังๆ

        “นับปวดหัวเธอบอกเขา คงจะเป็นเพราะตากฝนเมื่อคืนก่อนโน้นแน่ๆ

        พศินธ์แตะหลังมือไปที่หน้าผากมน รับรู้ได้ถึงความร้อนที่ส่งออกมา

 

        “เดี๋ยวพี่หายาให้กินเขาบอกเธอเสียงนุ่ม ก่อนจะรีบไปหยิบยาสามัญประจำบ้านที่เขาต้องมีติดไว้เสมอ หากว่าคนงานในไซต์ก่อสร้างไม่สบายหรือได้รับบาดเจ็บเล็กๆ น้อย ก็ต้องวิ่งมาเอายาที่นี่

        “กินยาก่อนเขาประคองเธอลุกขึ้นนั่ง หยิบยาใส่ปาก และยกน้ำดื่มให้ นับเดือนกลืนมันลงคออย่างลำบาก

        “นับตากฝนเมื่อคืนก่อนน่ะค่ะเธอบอกเขาเสียงเบา ตอนนี้กลายเป็นว่าตัวเธออยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่ นับเดือนเบี่ยงกายหลบออกมา แต่เขาก็รั้งไว้ ก่อนจะกอดกระชับแน่นตามหัวใจที่ปรารถนา

        “เดี๋ยวคนงานจะเอาอาหารมาให้ ค่อยกินกันนะเขาบอกเธอด้วยความอาทร นับเดือนน้ำตารื้นขึ้นมาอีก เกิดมาไม่เคยมีใครอ่อนโยนกับเธอแบบนี้ เวลาที่ไม่สบายป้าก็แค่ถาม พาไปหาหมอ อยากหายก็ต้องกินยาเอาเอง นับเดือนจึงรักษาตัวไม่อยากให้เจ็บป่วยให้เป็นภาระของใคร

 

        ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...  เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เขารีบลุกขึ้นไป มีภรรยาคนงานยื่นถุงกับข้าวพร้อมข้าวสวยร้อนๆ มาให้ เธอเห็นเขาหยิบเงินในกระเป๋าตังค์ที่วางไว้ที่โต๊ะทำงานยื่นให้เมียคนงานไปจำนวนหนึ่ง

        “มากินข้าวกันเร็วเขาบอกเธอ และเดินไปหยิบถ้วยจานที่อยู่หลังตู้เย็นออกมาตามจำนวนอาหารที่ได้มา พร้อมทั้งแกะเรียบร้อย

นับเดือนแกต้องกินข้าว รีบทำตัวเองให้แข็งแรงจะได้ไปผจญชีวิตข้างนอกต่อไปได้เธอบอกกับตัวเอง ก่อนจะพยุงร่างกายที่เมื่อยขบไปยังที่เขานั่งรออยู่

อย่าร้องไห้ตอนกินข้าวอีกนะเสียงเขาแซว และยิ้มให้อย่างอ่อนโยน นับเดือนรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีที่ซุกหัวนอน ถึงจะรู้สึกไม่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ ณ ตอนนี้ คนอย่างเธอจะทำอะไรได้

กินเยอะๆ จะได้แข็งแรงเร็วๆเขาบอกเธอ และส่งช้อนให้เหมือนเดิม

พี่สั่งเขานะ ว่าให้เอาหมูทอด แล้วก็ต้มจืดเขาบอก

นับไม่กินแต่ต้นหอมหรอกค่ะ ผักอย่างอื่น นับก็กินได้เธอเอ่ยบอกเขา รู้สึกว่าเขาช่างดูเป็นห่วง อย่างน้อยตอนนี้คงต้องทำดีกับเขาไว้บ้าง เธอคิดไปไกลถึงว่าจะขอเงินของพศินธ์สักก้อนไว้ติดเนื้อติดตัว

นับเดือนกินอาหารได้เยอะเหมือนกัน คงเป็นความเคยชิน ดีกว่าต้องอด และยิ่งเวลาเธอไม่สบาย ลุงจะสั่งให้ป้าทำอาหารดีๆ มาให้ตลอด จึงต้องกินให้มากเข้าไว้ เธอรับขวดน้ำจากเขาที่ยื่นให้ เธอยังขอบคุณเขาเบาๆ

เออ... พี่ซื้อเสื้อผ้าผู้หญิงมาให้เราใส่ด้วย พอดีออกไซต์งานอีกที่หนึ่ง ผ่านตลาดขายเสื้อผ้า เลยซื้อมาให้ ใส่ได้หรือเปล่า ชอบหรือเปล่า

เขาบอกพลางยกถุงกระดาษที่วางอยู่ใต้เตียงออกมาให้

พอเปิดออกดู เห็นมีทั้งเสื้อผ้า และชุดชั้นใน นับเดือนก็ออกอาการหน้าแดง แต่ก็ยกมือไหว้ขอบคุณเขา

ชายหนุ่มไล่ให้เธอไปอาบน้ำ เขาเก็บจานและถ้วยออกไปล้างข้างนอก ก่อนจะกลับเข้ามาเอามันมาเก็บไว้ที่เดิม

นับเดือนออกมาพร้อมกับชุดนอนที่เขาซื้อให้ เธอใส่ได้พอดีตัว เขาเห็นก็ส่งยิ้มและเดินเข้ามานั่งลงที่เตียง

ตู้คอนเทนเนอร์ถึงจะใหญ่แค่ไหน ก็ยังแคบอยู่ดี

ไม่มีทีวีให้ดู เพราะพี่ไม่ชอบดู หัวถึงหมอนก็หลับเป็นตายเขาพูดถึงเรื่องตัวเองบ้าง นับเดือนนั่งลงบนเตียงข้างๆ เขา

นับเกรงใจเธอพูดขึ้นด้วยเสียงอันเบา เขาหันไปมองหน้าเธอรีบพูด

ไม่เป็นไร แล้วนับนึกออกหรือยังว่าจะเอายังไงเขายังถามคำเดิม เธอถึงกลับสะท้านในหัวใจ ตัวเธอเองยังหวั่นไหวที่ได้อยู่ใกล้ๆ เขา แต่เขามีแต่จะผลักไสเธอให้ออกห่าง

เรามันคนไม่มีหัวนอนปลายตีน ยังไปได้มาจากในซ่อง แล้วใครเขาจะยกแกเป็นเมียคำพูดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวสมอง

นับอยากได้กระเป๋าและเอกสารของนับคืน มันอยู่ในห้องนอนของพี่ชะเอมที่ร้านน่ะค่ะเธอบอกเขาไปถึงจุดประสงค์ เพราะคิดว่าอย่างน้อย เขาคงช่วยเธอได้ในจุดนี้

ได้สิ แล้วพี่จะไปเอาให้เขาบอกเธอ ก่อนจะเอนตัวลงนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียง งานที่ค่อนข้างหนักของเขา และการเดินตรวจตราที่เข้มข้น ทำให้ร่างกายของพศินธ์ก็หมดพลังเมื่อหัวถึงหมอน

นับเดือนนั่งเก้ๆ กังๆ ไม่รู้จะทำอะไรดี อีกอย่างก็เพิ่งตื่นนอนขึ้นมาด้วย

นวดเป็นไหมเสียงทุ้มๆ ถามขึ้น นับเดือนหันไปมองหน้าเขา

ค่ะ

งั้นนวดให้พี่หน่อยสิ ปวดไปทั้งตัวเลยเขาทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่สาวน้อยใจสั่นไปหมดเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ๆ นับเดือนก็นวดให้ป้าสุดใจเป็นประจำ แทบจะทุกวันด้วยซ้ำ

พศินธ์นอนคว่ำหน้าลงไปแนบกับหมอน นับเดือนจึงค่อยๆ ใช้ฝ่ามือกดไล่ขึ้นไปตั้งแต่ปลายเท้า เขาร้องครางออกมาแบบพอใจเวลาที่เธอกดโดนจุดที่เขาเจ็บเกร็ง หญิงสาวหัวเราะออกมาเมื่อเห็นกิริยาร้องเจ็บปวดเหมือนเป็นเด็กๆ ของพศินธ์ เสียงหัวเราะของเธอทำให้เขายิ้มออกมาได้ ก่อนจะหันไปมองหน้าสาวน้อยที่พยายามทำงานในหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

กลิ่นกายนางยังตรึงใจ รสสัมผัสอันอ่อนนุ่มที่เขาได้รับจากร่างกายของเธอยังไม่จางหาย ร่างกายกำยำแสดงตัวว่าอยากหลับนอนกับเธอขึ้นมาอีก พศินธ์มีเธออยู่ข้างกาย เขาจะปล่อยให้เธอลอยนวลหรือ ความคิดผิดชอบชั่วดีอยู่ภายในสมองกำลังตีกัน

เด็กสาวเลื่อนตัวเองมานวดคลึงไปที่ฝ่ามือหนา พศินธ์ลืมตาขึ้นมองเธอแบบหลงใหล หน้าตาที่สะอาดสะอ้าน ความสดใสน่ารักของเธอ เขาสลัดมือเบาๆ ก่อนจะคว้าเข้าไปที่เอวคอดที่อยู่ใกล้ ตวัดรัดร่างเธอจนล้มลงมานอนบนเตียง

เธอลืมตาขึ้นมองเขาอย่างเต็มตา ตอนนี้ร่างหนาใหญ่เกยขึ้นมาทับเธอเอาไว้ทั้งร่าง เขาบรรจงหอมแก้มเธอเบาๆ ความใหญ่โตแข็งขืนดันตัวเองแทบทะลุออกมานอกกางเกง นับเดือนเริ่มใจเต้นหนัก เธอรู้สึกดีและอบอุ่นที่ได้อยู่ใกล้ๆ เขา

พอเขาจุมพิตเธอ นับเดือนก็ได้แต่หลับตาปี๋ รสจูบที่อ่อนโยนชวนฝัน ความหวานซ่านเข้าไปถึงหัวใจ เธอเคยอ่านเจอแต่ในนิยาย ว่ารสจูบมันหวานนะ มันหวานแบบนี้นี่เองเธอรำพันภายในใจ

ร่างหนาใหญ่ที่ทับอยู่ข้างบนไม่ได้อยู่นิ่ง เขาเริ่มปฏิบัติการตามที่หัวใจของเขาเรียกร้อง

ริมฝีปากหนาอุ่นไล่เรื่อยลงต่ำมาเรื่อยๆ ชุดนอนที่เขาซื้อถูกปลดเปลื้องออกไปอย่างรวดเร็ว นับเดือนนอนใจสั่นไม่มีทางปฏิเสธ หากเธอยังอยู่ที่นี่คงต้องเป็นของเขาอยู่ร่ำไป เขาซื้อเรามาแล้ว ซื้อด้วยเงิน เขาก็ต้องเรียกเก็บคืนอย่างคุ้มค่าคำโอดครวญเกิดขึ้นในใจ น้ำตาเริ่มไหลรินเมื่อรู้ชะตากรรม

ใบหน้าที่คลุกเคล้าไปบนเนื้อตัวเธออย่างย่ามใจ ยิ่งเห็นเธอไม่ปฏิเสธเขาก็ยิ่งได้ใจใหญ่ ประโคมโลมเลียเธอเหมือนเป็นของหวาน นับเดือนร้องครางออกมาอย่างลืมตัว

 

ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเอาไว้แน่น ใบหน้าเข้มคลุกวงในลงไปในเนื้ออ่อนไหวตรงจุดซ่อนเร้น ความชำนิชำนาญทำให้สาวเจ้าต้องหลั่งรินความพร้อมพรั่งพรูออกมามากมาย คืนนี้ไม่มียาปลุกเร้าอารมณ์ แต่ทำไมเธอก็ยังตอบเขาด้วยเสียงครวญแผ่วๆ

ยิ่งเขาตวัดปลายลิ้นระรัว เธอแอ่นร่างเด้งกายใส่ใบหน้าเข้มๆ ของเขายกใหญ่ เมื่อเห็นสาวน้อยสุขสมปล่อยหัวใจให้ลอยลม เขาก็เลื่อนกายขึ้นประกบ สองแขนแข็งแรงสอดรั้งขาของเธอ ก่อนจะกดตัวเองเข้าไปในช่องทางคับแคบที่เขาเพิ่งได้เชยชมไปเมื่อคืน

โอย... นับเจ็บ... อือ...เสียงร้องห้าม พร้อมกับยกมือขึ้นยันหน้าอกของเขาเอาไว้ ผลักไสให้เขาลงไปจากตัวเธอ น้ำตาไหลรินออกมาด้วยความเจ็บร้าวที่เกิดขึ้น

พศินธ์ไม่พูด แต่หยัดตัวเอาไว้ พร้อมกับจุมพิตปลอบประโลม เขาปลุกเร้าอารมณ์ให้เธอใหม่ หยอกเอินไปกับร่างกายต้องจุดอ่อนไหว ริมฝีปากร้อนรุ่นทำงานแบบไม่ลดละ ยิ่งเห็นอาการสะท้านหวั่นไหว และการบิดส่ายตัวขนลุกตามแรงยุของเขา

ชายหนุ่มก็ตอกตัวเองเข้าไปหนักจนสุดปลายทาง ใบหน้าใสๆ  เหยเกด้วยความเจ็บปวด ระคนความอยากรู้ที่ซ่อนอยู่ภายใน พอเขาจูบประโลม เธอก็ตอบสนองเขาด้วยอ้อมแขนที่รั้งยึดเอาไว้ และจูบแลกลิ้นเขาอย่างเต็มใจ

ร่างหนาขยับโยกอย่างช้าๆ การรอคอยความสุขที่จะเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน ดีกว่าเขาต้องสุขสมอยู่แค่คนเดียว เมื่อเห็นเธอดูผ่อนคลาย เขาก็เริ่มใช้แรงอัดตัวเองเข้าไปแน่น

 

และกดแช่หมุนควงอยู่อย่างนั้น สาวน้อยได้แต่จิกเล็บจับมัดกล้ามเนื้อของเขาไป เหมือนรอคอยความหรรษาแปลกๆ ที่เธอได้รับ เสียงร้องหวานๆ ทำให้เขาพอใจ

พศินธ์ยกตัวเองขึ้น ก่อนจะขยับอย่างสนุก มีเสียงสองร่างที่สอดประสานกันเป็นจังหวะ และเสียงร้องครางออกมาจากปากทั้งสองคนระงมไปทั้งห้อง

เรียกชื่อพี่โตสิเขากระซิบข้างหูเหมือนเป็นคำสั่ง เด็กสาวทำตามแบบว่าง่าย

ค่ะ พี่โต อื้อ... นับ... อึ... นับ... ไม่ไหวแล้ว อ้า... พี่โต... ขา...เสียงเรียกของเธอ และเสียงครางไม่นับ ทำให้พศินธ์รัวสะโพกใส่เธอแบบไม่ยั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกกระมังที่เขามีความสุขแบบสุดๆ ช่องทางรักของเธอตอดรัดขมิบแกนแกร่งจนเจ็บร้าว แต่ปนไปด้วยความสนุกสุดสัน

ร่างใหญ่กระแทกตัวถี่ จนหัวสั่นหัวคลอน ก่อนจะครางคำราม ส่งตัวเองเข้าไปลึกสุดๆ ปลดปล่อยอารมณ์ที่สมใจออกมาแบบล้นพ้น ลืมไปว่าไม่ได้ป้องกันอะไรเลย

นับเดือนกอดรัดร่างเขาไว้แน่น เธอก็รู้สึกอิ่มเอมกับรสรักที่เขาปรนเปรอให้ พศินธ์ทิ้งร่างทับเธอเอาไว้ทั้งตัว ทั้งจูบทั้งหอมแก้มเธออยู่อย่างนั้นจนพอใจ

นับเดือนนอนหันหลังให้เขาทันทีที่เขาผละตัวเองออก เขาสอดแขนกายกอดเธอจากข้างหลังดึงร่างนวลเข้าแนบชิด จรดจมูกลงไปบนแก้มเธออีกหลายครั้ง เพียงครู่ใหญ่ๆ เขาก็ส่งเสียงกรนเบาๆ

 

นับเดือนพาตัวเองเข้าห้องน้ำไปอย่างลำบาก เธอเจ็บร้าวไปทั้งส่วนกลาง พอเห็นหน้าตัวเองในกระจกก็เขินอายตัวเอง และยกมือขึ้นทาบอกที่ตอนนี้ยังเต้นระยิบไม่หยุด

ผู้ชายที่นอนอยู่ในห้องเป็นสามีของเธอแล้ว เธอพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องหาเสื้อผ้ามาใส่ เดินไปปิดสวิตซ์ไฟ แล้วล้มตัวลงไปนอนเคียงคู่กับเขา

สองแขนแกร่งรั้งร่างเธอมาแนบชิด นับเดือนได้แต่ซุกหน้าเข้าไปหาเขา มันอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เวลานี้ขออยู่แบบนี้ไปก่อนนะคะ

พี่โตอย่าไล่นับนะคะ ให้นับอยู่แบบนี้อีกสักพัก นับไม่มีที่ไปเธอสอดแขนเข้าไปโอบกอดร่างเขาเอาไว้แน่น นี้คงเป็นความอบอุ่นแรกที่เธอได้รับอีกครั้งตั้งแต่เกิดมาในอ้อมกอดของเขา หัวใจสาวน้อยเต้นตึกๆ อยู่ตลอดเวลา พิษไข้ทำให้เธอหลับลงไปในที่สุด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นับเดือน หญิงสาวผู้น่าสงสาร เธอกำพร้าทั้งพ่อและแม่ อาศัยอยู่กับลุงแท้ กับป้าสะใภ้ และลูกๆ ของพวกเขา ความรักในแบบฉบับของคุณป้าไม่ได้ทำให้เธออบอุ่นขึ้นมาได้เลย นับเดือนเหมือนเป็นทาสในบ้านหลังนั้นเสียมากกว่า จนวันหนึ่งความอดทนก็สิ้นสุด เธอหนีออกจากบ้าน ขอไปตายเอาดาบหน้า เด็กสาวที่ยังไม่เข้าใจว่าโลกภายนอกบ้านมันเลวร้ายมากมาย สุดท้ายเธอโดนหลอกไปทำงานร้านคาราโอเกะที่เป็นแค่ฉากบังหน้า เบื้องหลังคือการค้าประเวณีดีๆ นี่เอง วงการค้าเนื้อสดไม่ได้ขาวสะอาด เธอไม่เฉลียวใจเลยสักนิดว่ากำลังถูกวางยา เธอถูกเขาประมูลไปในคืนแรกที่ทำงาน แล้วจบลงที่บนเตียงนอนในห้องของเขา เรื่องราวมันสนุกขึ้นเรื่อยๆ ต้องไปติดตามอ่านกันเอาเองนะคะ ขอบคุณมากค่ะ ขอให้สนุกในการอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ"

คุณธิดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha