เล่ห์รักสลับคู่(จบแล้ว)

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ท่องราตรี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนท่องราตรี

 

           "ว่าไงแอล ลมอะไรหอบนายมาหากันถึงที่"  ดัสตินทักทายเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันนานพอสมควร อย่างแอลวิน โรแกน

           “ลมอยากหาเพื่อนกินเหล้าไง”  ชายหนุ่มสัพยอกเพื่อนกลับอย่างอารมณ์ดี

           “นายมาถูกที่แล้วแอล"

           “นั่นสิ สบายดีนะครับท่านดัส"  แอลวินเอ่ยแซวเพื่อนรัก

           ดัสตินมีเชื้อสายของราชวงค์อยู่เต็มตัวถึงจะไม่มีบทบาทสำคัญแต่เขาก็ยังมีส่วนสนับสนุนทั้งทางรัฐบาลและราชวงค์อยู่ห่าง ๆ ด้วยความเต็มใจ

            "หึ สบายดีตกลงนายจะมาดูแลกิจการของตระกูลโรแกนที่ประมูลได้ใช่หรือเปล่า"

           “ข่าวนายนี่ไวเหมือนกันนะดัส”

           “ก็นิดหนึ่งเพื่อน พอดีคนของแด๊ดติดต่อมาก่อนแล้วน่ะ”

            “เหรอ ว่าแล้วเชียว ”ไม่รู้ว่าวางแผนอะไรไว้อีกหรือเปล่าก็ไม่รู้แด๊ดเขานี่ ฮึฮึ แอลวินผู้รู้เท่าทันบิดาส่ายหน้า

            “ว่าไงแด๊ดอัล ไม่มาเองใช่ไหม ดีฉันจะได้มีเพื่อนกินเหล้าบ่อย ๆ”ดัสตินเอ่ยติดตลก

            “อืม แด๊ดจะวางมือทั้งหมดสักที”

            “ฉันก็เห็นแด๊ดอัล ให้นายบริหารแทนเองมาหลายปีแล้วนี่นา”

           "นั่นก็ใช่ แต่ตอนนี้จะลาขาดจากธุรกิจทั้งหมดหาเวลาพามามี๊ไปเที่ยวรอบโลก"

           “ฮึ อิจฉาเหรอว่ะ"   ดัสตินเอ่ยปากแซวเพราะเขาก็รู้ว่ามามี้ของแอลวินไม่ใช่มารดาแท้ ๆ แต่แอลวินรักมากเหมือนกับเป็นมารดาที่แท้จริงหรือมากยิ่งกว่าเชียวแหละ

           “ก็มันน่าไหมล่ะ ยึดมามี๊ไปครองคนเดียวเลยตอนนี้”

           “โธ่ จะยากอะไรว่ะแอลนายก็หามาไว้คลายเหงาสักคนสิแต่ไม่ใช่มามี๊นะแต่เป็นมะเมียไง”   ออกความเห็นอย่างไม่จริงจัง

           "เอ้อ คงยากว่ะไอ้ที่อยากได้ก็ไม่เหมาะสมไอ้ที่เหมาะสมก็ไม่อยากได้"

           “อะไรของนายว่ะแอล  แสดงว่านายมีคนในใจแล้วเหรอ" คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

           “มันก็คงอยู่แค่ในใจล่ะมั้ง" แอลวินเอนตัวไปพิงพนักโซฟา

           “ทำไมมันต้องยุ่งยากอย่างงั้นว่ะหรือว่ารักของแกเปิดเผยไม่ได้อย่าบอกนะ...?"  ดัสติน เขยิบร่างหนาของตัวเองออกมาแกล้งทำเป็นขยะแขยง

           "ไม่ใช่ โว้ย เธอเป็นผู้หญิงไม่ใช่เปิดเผยไม่ได้แต่ว่าฉันไม่รู้ว่าเธอจะคิดเหมือนกันกับฉันหรือเปล่า”   ชายหนุ่มชี้แจงอย่างฮึดฮัดขัดใจที่เพื่อนเกลอช่างกล้ามาทำท่ารังเกียจเขา

           “โธ่ ไอ้เสือฉันไม่คิดเลยว่าจะเห็นสภาพแบบนี้ของนายว่ะแอล ระวัง เหอะท่ามากปากหนัก สุนัขคาบไปต่อหน้าต่อตาแล้วจะอยู่ยาก"   ดัสตินทิ้งตัวลงบนพนักโซฟาบ้างพลางยกเท้าขึ้นมาวางบนเข่าอีกข้าง ในมือถือแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้ชั้นดี เคล้าคลึงเล่นไปมาอย่างสบาย ๆ อารมณ์

           "แล้วนายลองบอกกับเธอหรือยัง”

           “.......”     มีแต่ความเงียบ

          “เรื่องนี้ต้องให้บอกกันด้วยเหรอว่ะ"ดัสตินสบถเมื่อแอลวินส่ายหน้า

           "ไม่ต้องบอกฉันก็รู้"

          “เหรอ ถ้าอย่างงั้นก็เชิญ ผู้หยั่งรู้ใจหญิงอย่างนายรอไปจนแก่งั่กก็แล้วกัน"

          “อะไรว่ะดัส ทำไมต้องมาแช่งกันด้วย"

          “เฮอะ ไอ้เสือหิวอย่างแกนี่นะจะไม่กล้า อยากเห็นจังว่าคนในดวงใจของแกจะวิเศษปานนางฟ้านางสวรรค์หรือสามัญชนคนธรรมดาสักแค่ไหนกัน ทำไมคนอย่างไอ้มาเฟียใหญ่อย่างแอลวิน โรแกนถึงไม่กล้าเผยความในใจได้แต่มานั่งค่ำครวญเหมือนหนุ่มน้อยริจะมีรักแรกแบบนี้"

           “หึ” แอลวินถอนหายใจ ยกแก้วน้ำสีอำพันลิ้มรสชาติล้ำเลิศของมัน      

           "ถ้าอย่างนั้นวันนี้ไปท่องราตรีกันแก้เหงาดีไหม" ดัสตินเอ่ยถามอย่างนึกครึ้มเมื่อเห็นหน้าตาอมทุกข์ของเพื่อนรัก         

           "ก็ดีเหมือนกันนายมีที่แนะนำไหมล่ะ"

           “เฮอะ จะต้องแนะนำอะไร ผับฉันมันหรูไม่พอสำหรับนายหรือไง”ตอบเสียงขึ้นจมูก

          "เอ่อ จริงถ้างั้นคืนนี้เจอกันฉันกลับไปพักก่อนแล้วกันดัส แล้วเจอกันคืนนี้" แอลวินไม่พูดมากลาเจ้าของห้องทำงานขนาดใหญ่ออกไปทันที

           "หึ มาไวไปไวจริง เลยไอ้เพื่อนเกลอ"

.....................................................

           ด้านสองศรีพี่น้องที่อิ่มหนำสำราญ ด้วยฝีมือทำอาหารเลิศรส เสน่ห์ปลายจวักมรดกตกทอดจากมารดาสุดที่รักโดยอนาตาเซีย ก็กำลังตระเตรียมเสื้อผ้าหน้าผมวันนี้จะไปท่องราตรีกันซะหน่อย

           "เราจะไปกันจริง ๆ เหรอ มันจะดีเหรอนัส”อลิซาเบธถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

           "ดีสิ นัสไปบ่อยจะตาย"  อนาตาเซียบอกน้องให้หายกังวล

           “แต่แด๊ดบอกว่ามันอันตรายไม่เหมาะกับผู้หญิงโสดแบบเรา” คนเป็นน้องยังจำคำสอนของบิดาได้

           " ใครว่าเค้าไปออกจะบ่อยไม่เห็นเป็นอะไรเลย " แต่คนดื้อหาสนใจไม่

            โดยอนาตาเซียไม่รู้เลยว่าทุกครั้งที่ออกไปเที่ยวนั้นบิดาได้วางกำลังไปทั่วทุกจุดที่ลูกสาวแสนสวยออกไปท่องราตรีแม้จะไปกับเพื่อนหรือพวกพี่ชายก็ตาม

            "อีกอย่างเราไปกันสองคนจะกลัวอะไร"   อนาตาเซียเอ่ยอย่างก๋ากั่น และยืนยันความเป็นผู้นำเพราะเป็นพี่คนโต



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"การจับคู่ในวัยเด็กเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวความรัก ของคนบางคน แต่กลับวุ่นวายเพราะความแค้นของใครบางคน"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha