เล่ห์รักสลับคู่(จบแล้ว)

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : รับโทษ(ทัณฑ์)แทน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ใครอยากรับโทษแทนหนูริสบ้างยกมือขึ้น 

ขอให้สำราญกับการอ่านนะเจ้าคะรีดที่รัก  ติชมเป็นกำลังใจให้กันได้ยินดีมากๆ

รักและรักมากมาย 

.................

ตอน4 รับโทษ(ทัณฑ์)แทน            

 

            "บ้าชิบ"    ดัสตินสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าคนที่เขาพาตัวมาและมีอะไรด้วยเป็นหญิงสาวอีกคนไม่ใช่อนาตาเซีย

            "เวรแล้วไงไอ้พวกบ้าเอ้ย"  ใบหน้าคมสันยุ่งเหยิงระคนสับสน   

           แต่จะโทษใครอื่นได้ยังไงในเมื่อตัวเองไม่ดูให้ดีซะก่อนเพราะโทสะครอบงำ ไม่ดูตาม้าตาเรือ ว่าคนที่จับมาเป็นอลิซาเบธไม่ใช่อนาตาเซียพี่สาวของเธอ  แต่ก็ดีในเมื่อไม่ใช่พี่เป็นน้องก็ไม่เลว  ใช่ ไม่เลวเลยรสชาติหวานฉ่ำทั้งสดทั้งซิง เอาไปคืนก็บ้าแล้ว

            ดัสตินรีบหลับตาลงอย่างรวดเร็วเมื่อร่างบางเริ่มขยับตัว   อลิซาเบธกระพริบตาถี่ ๆ มองไปรอบห้องไม่คุ้นตาอย่างสงสัย  และอาการปวดศีรษะเหมือนจะระเบิดอีกทั้งร่างกายที่ร้าวระบมอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรงนั้นทำให้เธอหลับตาลงอีกครั้ง

            และความคิดรางๆ ก็เกิดขึ้นเมื่อคืนเธอฝันว่าได้มีอสูรร้ายร่างกายสูงใหญ่หนวดเครารกครึ้มปิดบังใบหน้ามีเพียงดวงตาดุดันที่สะกดให้เธออยู่ใต้อานัติเจ้าอสูรร้ายทั้งเล้าโลมลูบไล้ หลอกล่อให้เธอตกอยู่ในห้วงอารมณ์กำซาบวาบหวามรัญจวนจากนั้นก็กระทำย่ำยีร่างกายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ในความฝันมันช่วงเจ็บปวดรวดร้าวในขณะเดียวกันก็สุขสมอิ่มเอมล้นทะลักเหมือนร่างกายล่องลอยอยู่บนวิมานเมฆ

            อลิซาเบธตื่นจากภวังค์ความคิด ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงลมอุ่น ๆ ที่ตกกระทบมายังบริเวณข้างแก้มนวลเมื่อหันไปเห็นต้นตอก็ให้ตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อปรากฏว่ามีชายรูปร่างสูงใหญ่หนวดเคราเขียวครึ้มแถมยาวปกคลุมใบหน้าทำให้ดูน่ากลัวขึ้นไปอีก

            นี่มันอสูรตนนั้นนี่       อลิซาเบธตาโตอ้าปากค้างพลางยกมือเล็กขึ้นปิดปากตัวเองทันทีกลัวเสียงร้องจะทำให้อสูรร้ายตื่น      ร่างบางขยับกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็วหันสำรวจภายในห้องสายตามองไปยังเสื้อผ้าของตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่

            "จะไปไหน"     ขณะกำลังจะเหวี่ยงเท้าลงไปกลับสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียทรงพลังดังขึ้น

            "ฉันจะกลับ"     อลิซาเบธหันไปบอกเสียงสั่น ๆ

            "คิดว่าจะกลับออกไปได้ง่าย ๆ เหรอ"    ดัสตินลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ไม่สนใจผ้าห่มเนื้อหนาที่เลื่อนตกลงมาคลุมร่างกายกำยำล่ำสันไว้เพียงหมิ่นเหม่

            "นายเป็นใคร ต้องการอะไร"   อลิซาเบธกระถดกายชิดริมขอบเตียง

            " ต้องการอะไรดี อยากได้เธอมาเป็นนางบำเรอดีไหม" ดัสตินกล่าวออกมานิ่งๆแต่สายตาคมดุนั้นเฉียบขาดไม่มีแววล้อเล่น

            “ฝันไปเถอะ"   อลิซาเบธตวาดกลับ

            "เธอต่างหากที่ฝันไปดูนั่นซะก่อนเห็นอะไรไหม"    ดัสตินเอ่ยเสียงเข้มมือหนาชี้ไปยังมุมห้องที่มีกล้องวีดีโอตั้งอยู่และแสงสีแดงกระพริบถี่ ดูก็รู้มันกำลังทำงานอยู่

           "หมายความว่ายังไง"   อลิซาเบธหน้าตาตื่น

           "หมายความว่าเธอต้องทำตาที่ฉันต้องการไม่อย่างนั้น  ทั้งภาพนิ่ง   ภาพเคลื่อนไหว หรือว่าหนังสดของเราสองคนก็จะก็ถูกส่งไปยังครอบครัวเธอและสาธารณะชนไง"     ดัสตินกระชากเสียงใส่ร่างบาง   อลิซาเบธสะดุ้งโหยง

            "ฉันไปทำอะไรให้แกไอ้คนเลวทำไมถึงมาทำกับฉันแบบนี้"    อลิซาเบธโถมตัวเข้าไปหวังทำร้ายร่างกายเขา แต่โดนชายหนุ่มที่ร่างกายแข็งแรงกว่าจับกดลงบนที่นอนอย่างง่ายได้

            "ฉันจะทำมากว่านี้ ก็ได้ถ้าเธอไม่เชื่อลองดูไหม"   ดัสตินโกรธเลือดขึ้นหน้าเมื่อนึกถึงน้องชายที่มีสภาพดูไม่ได้หลังจากประสบอุบัติเหตุ

            "ทำไม ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้"

            “ฉันจะบอกก็ได้ว่าเธอไม่ได้ทำแต่พี่สาวแพศยาของเธอเป็นคนทำให้น้องฉันต้องบาดเจ็บสาหัสตายทั้งเป็น"

            “แต่ฉันไม่รู้เรื่อง”อลิซาเบธสวนกลับ

            “เหรอ งั้นก็ไม่เป็นไร ฉันไปลากตัวพี่สาวเธอมาอีกคนก็ท่าจะดีจะได้ส่งไปขายซ่องทั้งพี่ทั้งน้องเลยเป็นไง”

           "ไม่ อย่านะ อย่าฉันยอมแล้ว"

           “ยอมอะไร”    ดัสตินเอ่ยเสียงดุดันอย่างเป็นต่อมือหนาบีบแขนเล็กแน่นอลิซาเบธเม้มปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้นแต่น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้มันยังไหลประจานเธอออกมาไม่หยุด

            "ยอมเป็นนางบำเรอนายก็ได้พอใจหรือยัง"   อลิซาเบธกัดฟันพูดแล้วก็ได้เห็นรอยยิ้มสะใจของอสูรร้าย

           “หึ ก็แค่นี้”   พูดจบร่างสูงก็ก้มลงจุมพิตหนักหน่วงรุนแรงไม่ปราณีไม่ทะนุถนอน ร่างบางดิ้นรน    ขัดขืนแต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาดวงตาสีน้ำทะเลเข้มสนิทจนเกือบดำนั้นทำให้เธอต้องยอมนอนนิ่ง น้ำตาไหลเป็นทางจากที่ไหลอยู่แล้ว


          

           "อย่าให้ฉันเห็นน้ำตาอีกเป็นอันขาดไม่งั้นโทษของเธอจะเพิ่มมากขึ้น"  ดัสตินเอ่ยขึ้นทั้งที่ร่างกายของเขายังไม่หยุดการกระทำต่อเรือนร่างบอบบาง เอวสอบไม่ลดระดับความเร็วลงแม้ร่างกายเปล่าเปลือยของเธอจะแดงเป็นจ้ำ ๆ เพราะคนใจร้ายขบกัดทิ้งรอยเพื่อทำโทษโดยเฉพาะหน้าอกอวบหยุ่นเต็มไปด้วยรอยแดงทั่วทั้งพื้นที่ เขาไม่ยอมลดหย่นบทลงโทษแก่เธอ เมื่อสิ้นสุดบทลงโทษจบลงเรี่ยวแรงของอลิซาเบธแทบจะไม่มีเหลือ

            ส่วนอสูรร้ายอย่างดัสตินเหมือนได้สูบเอาพลังมหัศจรรย์ไปจากเธอจนหมดเดินตัวปลิวเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายเพราะตั้งแต่เมื่อคืนวานตลอดเวลาเขาอยู่กับเธอตอนนี้ก็เย็นย่ำแล้ว

           “ฉันให้เวลา สิบห้านาทีอาบน้ำแต่งตัวซะแต่ถ้าชอบโชว์ก็ตามใจฉันจะให้คนของฉันพาไปส่ง”

          เมื่อสิ้นเสียงทรงอำนาจร่างสูงก็เดินหายออกจากห้องไปทันที  อลิซาเบธรีบลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลยากลำบากแต่รู้ด้วยสัญชาตญาณว่าเขาไม่ได้พูดเล่น น้ำตาไหลอาบแก้มแขนขาไร้เรี่ยวแรง

           คนใจร้ายทำไมเธอต้องมาเจอะเจอกับกันใจร้ายแบบเขาทำไม’ อลิซาเบธพาร่างบอบช้ำหายเข้าไปได้ไม่นาน เมื่อเปิดประตูกลับออกมา ก็ให้สะดุ้งน้อย ๆ เมื่อปรากฎชายรูปร่างสูงใหญ่สองคนในชุดสูทสีเข้มยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตู

            "เชิญครับ"  หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น

            “ค่ะ”    อลิซาเบธรับคำเบา ๆ แล้วเดินอ้อมไปหยิบกระเป๋าสะพานใบเล็กด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า แข็งใจเดินตามพวกเขาทั้งสองไปยังรถยนต์คันหรูสีดำสนิทสมกับเป็นพาหนะของอสูรร้ายเช่นเขาอย่างแท้จริง



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"การจับคู่ในวัยเด็กเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวความรัก ของคนบางคน แต่กลับวุ่นวายเพราะความแค้นของใครบางคน"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha