เล่ห์รักสลับคู่(จบแล้ว)

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ติดกับ......หัวใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

พี่ไม่ทนและพี่ก็ไม่สนด้วย พี่รักของพี่จะดูแลเธอเองถึงเธอไม่ยอมพี่ก็จะดูแลอย่างใกล้ชิด อิอิ เชื้อแด๊ดดี้แรงมากบอกเลย

ขอให้สำราญกับการอ่านนะคะรีดที่รัก

รักและรักมากมาย

ตอนนี้กำลังปั่นต้นฉบับ สำหรับท่านใดกำลังรอ E-book เจอกันเร็วๆนี้

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะจ้ะ

ปล.บางท่านอาจจะเข้าใจผิดว่าสองคนนี้เป็นพี่น้องกันไรท์ขอชี้แจงว่า ไม่ใช่

แอลวิน โรแกนเป็นลูกชาย ของอัลเบิร์ต โรแกน จาก พรหมเล่ห์เสน่หา

อนาตาเซีย โลร์ซาคาน่าเป็นลูกสาวของมัสโซ่ จาก พรหมรักลิขิตซาตาน

........................... 

ตอน6 ติดกับ......หัวใจ        

 

          “อือ ๆ พี่แอล คนบ้า คนโกหก"   ร่างบางลุกขึ้นมานั่งหน้ายุ่งน้ำตานองหน้าเมื่อบทพิศวาสร้อนแรงจบไปชั่วโมงที่แล้ว

          "อะไรกัน จะกล่าวหาอะไรพี่อีก"  

          แอลวินถามอย่างอ่อนใจ  เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูและกะละมังใบเล็ก เพื่อจะทำโรแมนติกเช็ดตัวให้คนอ่อนประสบการณ์ซะหน่อยกลัวจะไม่มีแรงที่ไหนได้ ลุกขึ้นได้ก็แผลงฤทธิ์ทันที มันน่าจับกดอีกรอบจริงเชียวคนหื่นคิดในใจ

           "ทำไมพี่แอล ไม่บอกนัสว่าเรายังไม่ได้มีอะไรกัน"   สาวสวยจ้องมองร่างสูงตาเขียวปัด

           "แล้วใครกัน  ที่ไม่ยอมฟังพี่อธิบายโวยวายทุบตีเนื้อตัวพี่เอาเป็นเอาตายท่าเดียว"   แอลวินก็ไม่ยอมเถียงกลับทันที

           “อือ ๆ ๆ เอาคืนมาเลยนะ”  เมื่อเถียงสู้ไม่ได้ อนาตาเซียเลยเอาน้ำตาเข้าแลก

           "เอาคืน? จะเอาอะไร "  เสียงทุ้มถามอย่างฉงน

           “ไอ้นั่นของเขาไง” คนเจ้าปัญหาทวงของคืนอย่างกับเด็ก ๆ

           "ไอ้นั่น ก็แล้วมันอะไรเล่าแม่คุณ"   แอลวินเกาศีรษะแกร๊ก ๆ เพราะไม่รู้จริงว่าไปเอาอะไรของเธอมาตั้งแต่เมื่อไรกัน

            "ก็ไอ้นั่นไง "   ร่างบางอายเกินกว่าจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูดวาดนิ้วชี้เล็ก ๆ ชี้ไปยังร่องรอยสีแดงเป็นดวง ๆ บนผ้าปูที่นอนให้เขาดู แอลวินมองตามแล้วถอนหายใจ

           "จะบ้าเหรอ อนาส พรหมจรรย์นะครับ ไม่ใช่เสื้อผ้าเครื่องประดับมันหาซื้อกันตามร้านสะดวกซื้อหรือร้านแบรนด์เนมที่เธอชอบไปได้ที่ไหนกันเล่าพูดเป็นเล่น "   แอลวินอ่อนใจ

           "แล้วพี่แอลมาขโมยของเค้าไปทำไมนัส   อุตส่าห์จะเก็บไว้ให้เจ้าชายของนัส แต่ต้องมาเสียให้กับไอ้พี่บ้าตัณหากลับอย่างพี่แอล อือ ๆ"

           “เฮอะ อย่าพูดมากอนาสลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าจะได้กินข้าวงอแงเป็นเด็กเล็ก ๆ ไปได้”

           “ไม่ไป” คนตัวเล็กเสียงดังกลับมาทันที

           “ทำไมพูดยากพูดเย็นแบบนี้ "   แอลวินปาผ้าผืนเล็กในมือลงในกระละมังอย่างหงุดหงิด

           "ลุกไม่ไหวมาบังคับกันอยู่ได้คนบ้า พี่แอลบ้า"   หญิงสาวตกใจตาโต

            อนาตาเซียเห็นเขาเอาจริงจึงเอ่ยขึ้นอย่างไว้เชิง เสียงเขียวปนสะอื้นก็ให้นึกเอ็นดูแอลวินลอบยิ้มใครจะไปรู้ว่าสาวเปรี้ยวอย่าง    อนาตาเซียจะเวอร์จิ้น เมื่อคิดได้ก็ออกจะภูมิใจในตัวเธอไม่น้อยที่ไม่ได้ทำตัวเละเทะ เหมือนผู้หญิงทั่วไป

            "อย่าเข้ามานะ"  อนาตาเซียเอ่ยอย่างระแวงกระถดตัวหนีกลัวโดนปล้ำอีกรอบ คนอะไรเอาแต่ใจเรียกร้องเอาแต่ได้ไม่เห็นใจกันบ้างเลย เมื่อแอลวินเดินเข้ามาใกล้

            "พี่จะพาไปห้องน้ำ"   ร่างสูงเอ่ยเสียงทุ้มชวนฟังพร้อมโน้นตัวยกทั้งคนทั้งผ้าห่มขึ้นมาด้วยกัน    ทำให้คนตัวเล็กยอมง่าย ๆ ตามจริง อนาตาเซียเป็นพวกแรงมาแรงไป ถ้าพูดจากับเธอดี ๆ เธอก็จะทำตัวน่ารักว่านอนสอนง่ายมากทีเดียวข้อนี้เขารู้ดีแต่อยากแกล้งมากกว่า แต่จากนี้ไปคงจะไม่ปล่อยให้คลาดสายตาอีกแล้วกระมังชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างมีแผนพร้อมวางร่างบางลงบนพื้นในห้องน้ำ

           “จะอาบเองหรือให้พี่อาบให้”   แอลวินแกล้งคนขี้อายซึ่งตอนนี้ก้มหน้างุดมองมือเล็กของตัวเองที่กำผ้าห่มแน่นเหมือนว่ามันจะปลิวหายไปต่อหน้าต่อตาถ้าเธอละสายตาจากมันนวลแก้มระเรื่อขึ้นเมื่อร่างสูงโน้นใบหน้าลงต่ำกระซิบชิดริมใบหูเล็กเสียงกระเส่า

          "นัสอาบเอง”อ้อมแอ้มพลางเอี้ยวตัวหนีลมหายใจอ่อนที่รดลงมาบริเวณลำคอจู่ ๆ ก็หายใจติดขัด เสียอย่างนั้น แอลวินยิ้มมุมปากคิดว่าจะเก่งที่แท้ก็กลัวนี่นา ฮึฮึ

          “ถ้าอย่างงั้นพี่ไปรอข้างนอกอาบน้ำไว ๆ เสร็จแล้วจะได้ออกไปกินข้าวกัน”  อนาตาเซียพยักหน้าหงึกหงัก

           ชายหนุ่มจึงตัดใจเดินออกมารอนอกห้อง ไม่นานร่างบางก็เดินออกมาจากห้องนอน แอลวินมองคนหน้างอ ทว่าใบหน้าสวยหวานบัดนี้แดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู อนาตาเซียในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาทำให้ร่างบอบบางอ้อนแอ้นของเธอดูน่ารักน่ารังแกไปอีกแบบ ผิวขาวที่ตัดกับเนื้อผ้าสีดำสนิททำให้หน้าตาไร้เครื่องสำอางปรุงแต่งนั้นดูอ่อนเยาว์สดใสเหมือนเด็กหญิงตัวน้อย ๆ

           "กินเข้าไปเยอะ ๆ ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน ไม่ใช่เหรอ"   แอลวินเลื่อนจานอาหารที่ไม่รู้ว่ามื้อไหนไปตรงหน้าเธอ

           "รู้แล้วน่าหิวจะตาย คนบ้า คนบ้า"   คนตัวเล็กแสนพยศ ทำอะไรเขาไม่ได้ก็มาลงกับอาหารตรงหน้าเธอเอาส้อมจิ้ม ๆ ลงไปบนสเต็กเนื้อนุ่มเสมือนว่าเป็นเนื้อของชายตรงหน้าซะพรุนแล้วเอามีดแล่เป็นชิ้นเล็กใส่ปากเคี้ยวเอา ๆ อย่างเมามัน แอลวินได้แต่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่รู้ว่าอารมณ์ไหนของเธอกันแน่ แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้เขามีความสุขที่สุด

 

           เมื่อเสร็จจากการรับประทานอาหาร แอลวินบังคับพาคนตัวเล็กออกไปข้างนอกด้วยกัน ชายหนุ่มเข้าไปตรวจงานในคาสิโนแห่งใหม่เพื่อทำการบูรณะ การทำงานที่ต่อเนื่องยาวนานของแอลวินทำให้คนที่ถูกเขาหอบหิ้วมาด้วยนั้นทั้งเหนื่อยและแฮ็งค์จากแอลกอฮอล์เมื่อคืนหลับคอพับคออ่อนไม่รู้สึกตัวอยู่บนโซฟาตัวใหญ่มุมห้อง

            แอลวินเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เห็นแล้วก็ยิ้มเอ็นดูระคนสงสารจึงลุกขึ้นเดินตรงไปช้อนร่างบาง แต่ว่าซ่อนรูปเข้าไปนอนในห้องด้านใน เขาวางร่างอรชรลงบนเตียงหนานุ่มเบา ๆ มือหนาดึงผ้าห่มขึ้นมาคุมเรือนกายให้เธอเพื่อความอบอุ่นแล้วก้มลงจุมพิตแก้มนวลเบา ๆ แล้วก็ต้องตัดใจเพราะว่ามีงานต้องสะสางอีกมาก แต่ผละออกไปได้ไม่ถึงสิบนาทีความคิดถึงก็สิ้นสุดลงร่างสูงย่องเข้ามาอีกครั้งอย่างเงียบ ๆ แล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกันแล้วดึงร่างบางเข้ามาแนบอกกกกอดแล้วหลับตามเธอไปอย่างรวดเร็ว



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"การจับคู่ในวัยเด็กเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวความรัก ของคนบางคน แต่กลับวุ่นวายเพราะความแค้นของใครบางคน"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha