เล่ห์รักสลับคู่(จบแล้ว)

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : โรคติดต่อประจำตระกูล


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ช่วยด้วยครับ  ผมเป็นโรคติดต่อ ครอบครัวผมเป็นกันทุกคนครับมันคือมันคือพันธุกรรมที่น่าภูมิใจมาก ผมยอมรับมันก็ได้

ขอให้สำราญกับการอ่านนะคะรีดที่รัก

รักและรักมากมาย จุ๊บ จุ๊บ 

............................


 ตอน7 โรคติดต่อประจำตระกูล

          

            "อีกแล้วนะพี่แอลมานอนกับนัสอีกแล้วนะ"  มือเล็กยกขึ้นทุบคนนอนข้าง ๆ

           เมื่อตื่นขึ้นมาเห็นแอลวินหลับตาพริ้มหายใจสม่ำเสมออย่างมีความสุขมุมปากหยักระบายยิ้มน้อย ๆ เหมือนกำลังฝันดี แต่เธอกลับหงุดหงิดเมื่อนึกได้ว่า ผู้ชายคนนี้เจ้าชู้ขนาดไหน

            "ตื่นขึ้นมาก็ออกฤทธิ์เลยนะหิวหรือเปล่า"    แอลวินกดจุมพิตแก้มนวลหน้าตาเฉยพร้อมเอ่ยถามเสียงทุ้มขยับเรือนกายตะแคงข้างมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ซุกซน ดวงตาที่ทำให้อนาตาเซียหลงรักหลงใหลมาตั้งแต่เด็ก

           "ไม่ต้องมาทำตาเจ้าชู้ใส่นัสเลย"     อนาตาเซียกล่าวหาเขาอย่างหมั่นไส้

           “อะไรกันพี่ทำแบบนั้นที่ไหน”   แอลวินแย้งขำ ๆ กับคนช่างคิดช่างว่า

           “พี่แอลทำ” เธอเถียงพลางย่นจมูกใส่เขา

           “ไม่เอาล่ะ ขี้เกียจเถียงกับเราแล้วลุกขึ้นเถอะนอนนานแล้วไปหาอะไรกินกันดีกว่า"  เขาว่าแต่ก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนกายไปไหนวนเวียนกดจมูกได้รูปตามแก้มนวลอย่างสิเน่หา

           “พี่แอลก็ลุกขึ้นไปซะทีสินอนทับเค้าอยู่ได้หนักจะตายขาคนหรือท่อนซุงเนี่ย”  อนาตาเซียประท้วงเพราะขาแกร่งของเขาก่ายเกยเธอไว้แน่นหนา

            “เฮ้อ  ไม่มีความหวานเลยนะเราน่ะ”   ร่างสูงพึมพำหาความโรแมนติกแต่ก็เปล่าประโยชน์เมื่อคนตัวเล็กยู่จมูกแบบที่ชอบทำแล้วก็แลบลิ้นเล็ก ๆ ใส่เขาอีกต่างหาก เรียกเสียงหัวเราะจากคนตัวโต พลางลุกขึ้นนั่งและดึงร่างบางติดมือขึ้นมาด้วย

            ใครจะรู้ว่าสาวเปรี้ยวแบบเธอจะตลกฝืดกวนประสาทได้ขนาดนี้เด็ก เอ้ย เด็กน้อยจะไม่ยอมโตเลยสิท่าแม่ตัวยุ่ง    แอลวินยิ้มขำ

           "ไปล้างหน้าล้างตาก่อนไป"   

           ร่างสูงทั้งโอบเอวทั้งลุนหลังคนอ้อยอิ่งแกล้งงัวเงียให้เดินไปทางห้องน้ำทันที เรื่องของเรื่องเขาก็อยากหาเรื่องลวนลามร่างกายเธอเหมือนกัน   ทำยังไงได้ใครใช้ให้เรือนกายเธอนุ่มนิ่ม นวลเนียนจนเขาติดใจทำไมนะ เมื่อก่อนก็ยังหักห้ามใจได้แต่พอได้ตกเป็นของกันและกันแล้วบอกเลยว่าไม่อยากอยู่ห่างแม้วินาทีเดียว

           เขาคงจะเป็นโรคเดียวกับคนในตระกูลโรแกนซะแล้วกระมัง ตั้งแต่ตำนานปู่เกวน แด๊ดดี้ เอาว่ะหลงเมียดีกว่าหลงคนอื่น แอลวินยิ้มกริ่มกับคำนิยามที่เขาเพิ่งคิดขึ้นมาได้  จึงได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

         

           "ว่าไงไอ้เสือ"  อัลเบิร์ตเอ่ยทักทายลูกชายมาตามสาย

           “แด๊ดสบายดีนะครับ”  แอลวินโทรหาบิดาเมื่อมีโอกาสอยู่ตามลำพัง

           "อืม ก็สบายอยู่แล้ว เป็นไงที่นั่นทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม”

           "เรื่องไหนล่ะครับที่อยากรู้ "   แอลวินเอ่ยอย่างรู้ทันบิดาที่กรอกหูเขาทุกวันเรื่อง

อลิซาเบธลูกสาวของแด๊ดมัสโซ่ ซึ่งเป็นความฝั่งใจสมัยเด็กที่บังเอิญพวกเด็ก ๆ เล่นจับคู่กับแต่คนเป็นพ่อดันคิดเป็นจริงเป็นจังซะนี่ ตอนนี้คงสมใจแล้วล่ะ   แต่ไม่ใช่คนน้องแต่เป็นคนพี่แทน

    ในอดีต

    ณ  สวนดอกไม้ผู้ใหญ่ทั้งหมดยืนนิ่งอึ้งจ้องมองพวกเด็ก 5-6คนกำลังทำพิธีอะไรสักอย่าง

        " เอาล่ะตอนนี้พิธีอันศักดิ์สิทธิ์ได้เริ่มขึ้นแล้ว พี่แอลจะยอมรับ น้องอลิซาเบธเป็นว่าที่เจ้าสาวแล้วใช่ไหม"       เสียงของแพททริกลูกชายคนโตของชารีส ที่อายุ 5ขวบทำหน้าที่เป็นบาทหลวงเอ่ยอย่างแก่แดด

        ครับ       พี่ใหญ่อย่างแอลวินซึ่งตอนนี้เขาอายุได้ 13 ปีแล้วรับคำหนักแน่น

        "แล้วน้องอลิซาเบธล่ะครับ"    เด็กหญิงอลิซาเบธอายุเพียง2ขวบได้แต่ยิ้มแล้วก็ร้องอ้อแอ้ ๆ แต่คนเป็นพี่สาวอย่างอนาตาเซียที่อายุ 5ขวบกับจับศีรษะน้องสาวให้ผงกหัวรับคำสาบานทันที พวกผู้ใหญ่ทั้งขำทั้งอึ้ง

       ทำอะไรกันเด็ก ๆ    อรินราเดินเข้าไปยกร่างหนูน้อย อลิซาเบธขึ้นมาอุ้มไว้แล้วถามทันที

       "ทำพิธีตีตราจองครับ"    แพททริก(ลูกชายคนโตของชารีส โลร์ซาคาน่า) ชี้แจง

       “จริงหรือแอล"    บัวชมพูเอ่ยถามบุตรชาย

       "ครับ มามี้"    นั่นคือตำนานของการตามล่าหาลูกสะใภ้ของอัลเบิร์ต โรแกน                          

       “โธ่ แอลวินนายเป็นพี่ใหญ่พาน้องมาเล่นอะไรแบบนี้อัลเบิร์ตต่อว่าลูกชาย

       "คุณลุงอัลคะ อย่าว่าพี่แอลสิค่ะ พี่เขาน่าสงสารจะตาย"    อนาตาเซียจีบปากจีบคอปกป้องพี่ใหญ่

       "สงสารทำไมลุงยังไม่ได้ตีเลย"

      “ทำไมจะไม่น่าสงสารล่ะครับแด๊ดดี้ ในหมู่พวกเราทั้งหมดทำพิธีตีตีตาจองกันหมดแล้ว

โจนาธานลูกคนเล็กของอัลเบิร์ต ที่อายุ 5ขวบเอ่ยบอกคนเป็นบิดา

       "ใช่ครับผมเลือก น้องสาวของริซ่าเด็กที่โรงเรียนเพราะเธอขาวอวบแก้มแดงมาก"   เมลเบิล อายุ 4ขวบลูกชายคนเล็กของชารีสพูดบ้าง  ทำให้คนเป็นมารดาหยิกหมับเข้าสีข้างคนเป็นพ่อชารีสสะดุ้งโหยง

       “เชื้อไม่ทิ้งแถว”    กระซิบเบา ๆ อย่างคาดโทษสามี

       "ผมก็มีแล้ว ผมด้วย"    แพททริกกับโจนาธานบอกพร้อมกันจนคนเป็นพ่อเป็นแม่มึนไปหมด

      "หนูก็มีแล้ว มีพี่แอลกับอลิซาเบธเท่านั้นที่ยังไม่ได้ทำพิธีดังนั้นวันนี้วันดีเหมาะเหม็งพวกเราจึงจัดการให้ซะเลย"     อนาตาเซียบอกพลางยิ้มหวานให้ผู้ใหญ่ทั้งหมด คนเป็นแม่แทบลมจับเมื่อลูกสาวชี้แจงเสร็จ

        "แอลวินเอาจริงเหรอ"   คนเป็นพ่อกระซิบถาม

        แด๊ดดี้ครับมันเป็นเรื่องเล่น ๆ ของเด็กจะคิดมากทำไมอายุเท่านี้จะไปทำอะไรกันได้"

แอลวินกระซิบบอกคนเป็นพ่อให้คลายกังวล อัลเบิร์ตเกาหัวแกร็ก ๆ

        "เออ ก็จริงของมัน"

        "เอ่ย มึงว่าไง"   อัลเบิร์ตสะกิดเพื่อน เมื่อคนอื่นเดินไปกันหมดแล้ว

        "ว่าไงอะไรของนายอัล"

        “ก็เรื่องแอลกับอริส"

        ดูท่าทีไปก่อน ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็เลยตามเลย

        "อ้าว เห้ย คำนี้มันคุ้นๆนะ

        "ก็เอ่อ นะสิ"

            “โธ่ ไอ้บ้า มึงนี่แค้นฝังหุ่นเหรอมาร์ส"

             "เออ ถึงตายก็ไม่ลืมโว้ย"  

 นั่นคือตำนานของการตามล่าหาลูกสะใภ้ของอัลเบิร์ต โรแกน             

              "จะเรื่องไหนซะอีกอย่ามาโยกโย้แอล"    อัลเบิร์ตขัดใจเพราะลูกชายสองคนทั้งแอลวิน และโจนาธานลูกชายคนเล็กที่เกิดจากบัวชมพู อายุก็เยอะไม่ยอมพวกันแต่งงานมีทายาทให้เชยชมสักที

         “ถ้าอย่างนั้นแด๊ดก็เตรียมงานแต่งได้เลย และก็ส่งของมาด่วนด้วยเหยื่อติดเบ็ดแล้ว”

แอลวินไม่อยากแกล้งคนแก่แล้วจึงเอ่ยออกไป

           "ฮ้า จริงเหรอแอลลูกรัก ไม่ได้หลอกให้แด๊ดดีใจเล่นนะ อริสตกลงแล้วใช่ไหมแอล" อัลเบิร์ตดีใจถามเสียงดังอย่างตื่นเต้นมีความสุขประหนึ่งจะได้แต่งงานเสียเอง

            "ไม่ใช่อริสครับแด๊ด" คนเป็นลูกยิ้มกริ่ม

           “อ้าว เห้ยไหงงั้นล่ะไอ้ลูกหมา ไอ้ลูกไม่รักดีแกไปบังคับลูกสาวใครมาแต่งงานด้วยบอกมาเลย ถ้าไม่ถูกใจฉันไม่ยอมรับจริง ๆ นะไอ้แอล"     เสียงขู่ของคนเป็นพ่อดังแทรกมาทันที

           “โอโฮ้.....แด๊ด ด่าเป็นชุดเลยผมไม่ใช่ลูกรักแล้วเหรอครับ"    แอลวินสัพยอกอย่างขำ ๆ ไม่คิดโกรธคนเป็นบิดาเพราะรู้ว่าท่านนั้นหวังอยากให้เขาลงเอยกับอลิซาเบธมากแค่ไหน  เพราะเมื่อสมัยยังเป็นเด็กได้ทำสัญญาจับจอง เขาและเธอให้คู่กันไว้แม้จะเป็นแค่การเล่นของเด็กก็เถอะ

           “บอกมาแอลแกไปหลอกลูกสาวใครมาแต่งงานด้วย”   อัลเบิร์ตคาดคั้นน้ำเสียงจริงจัง

           “จะเป็นใครได้ล่ะครับก็ลูกสาวแด๊ดมาร์สนั่นแหละ แต่ว่าผมไม่ได้หลอกนะครับเธอเต็มใจ"   แอลวินตอบคำถามบิดาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่คนปลายสายปล่อยโทรศัพท์ล่วงหลุดมือจนสัญญาณขาดหาย แอลวินยิ้มขำกับโทรศัพท์ ไม่ชักตาตั้งไปแล้วเหรอครับมิสเตอร์อัลเบิร์ต โรแกน ไม่นานเสียงเรียกเข้าดังขึ้นอีกครั้ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"การจับคู่ในวัยเด็กเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวความรัก ของคนบางคน แต่กลับวุ่นวายเพราะความแค้นของใครบางคน"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha