เล่ห์รักสลับคู่(จบแล้ว)

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : ความหวังที่เป็นจริง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

คู่หนึ่งเริ่มต้นด้วยความสุข อีกคู่เริ่มด้วยความแค้น จะลงเอยเช่นไรมาร่วมกันเอาใจช่วยอริสตัวน้อยของเราด้วยนะจ้ะรีดที่รัก 

ขอให้สำราญกับการอ่านอย่างมีความสุข

รักและรักมากมาย 

................................

ตอน8  ความหวังที่เป็นจริง     

 

           "จริงเหรอแอล ไม่ใช่หนูอริส ถ้าอย่างงั้นก็เป็นหนูอนาสใช่ไหม"   อัลเบิร์ตถามรัวเร็ว

           “ครับ แด๊ดไม่ชอบอนาสหรือครับ ?"    แอลวินแกล้งถามบิดาถึงท่านจะชอบหรือไม่ชอบเขาไม่สนใจอยู่แล้วเพราะยังไงเขาก็ไม่ถอยและก็ไม่มีวันปล่อยให้เธอหลุดมืออย่างแน่นอน

            “ชอบสิแอล จะคนไหนก็ได้ ยิ่งอนาสยิ่งดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า จับไว้ให้อยู่หมัดเลยนะแอลลูกรักอย่าปล่อยให้หลุดมือเชียวไม่อย่างงั้นไม่ต้องมาเรียกแด๊ดคนนี้ ว่าแด๊ดอีกต่อไป"  เสียงเชียร์ลูกชายดังมาพร้อมกับเสียงหัวเราะดังลั่นก่อนจะจบประโยคด้วยการข่มขู่เล็ก ๆ

            “แด๊ด    ดูซีเรียสมากเลยนะครับ”

            “ไม่ได้ ๆ เรื่องนี้แด๊ดจริงจังมาก อยากจะเห็นเจ้ามาร์สมันชักดิ้นชักงอ” 'หนอยทำเป็นส่งลูกสาวไปเรียนต่อเมืองนอกคิดจะกีดกันล่ะสิ ไม่มีวันหรอก ไอ้มาร์ส'   อัลเบิร์ตหัวเราะชอบใจไม่หยุด

             "จริงเหรอครับ   ไม่ใช่หวงลูกสาวแทนเพื่อนรักหรอกเหรอ "   แอลวินจี้ใจดำ

            “ฮึ ทำมาเป็นพูดดี เดี๋ยวไม่ช่วยเลย”คนเป็นพ่ออารมณ์เสียกลบเกลื่อนเมื่อโดนจับได้

            “โธ่ แด๊ดผมล้อเล่นอย่าน้อยใจน่า”

            “นี่เห็นแก่อนาสนะ ถึงยอมยกโทษกับการพูดเล่นไม่รู้กาลเทศะของแกเจ้าแอล หึหึ  พรุ่งนี้แด๊ดจะส่งคนเอาแหวนหมั้นไปให้เดือนหน้าแต่งเลยแด๊ดเตรียมการเองไม่ต้องห่วง” อัลเบิร์ตอารมณ์ดีเพราะจะได้ลูกสะใภ้

            “ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขอบคุณครับแด๊ด"    แอลวินหัวเราะชอบใจ และไม่อยากกวนอารมณ์บิดามากเดี๋ยวจะโดนด่าเล่นเสียเปล่า ๆ

            “เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปหาเพื่อนรักแต่เช้า ฮ่าฮ่าฮ่า”    อัลเบิร์ตทิ้งท้าย

            "ครับตามใจ   ถ้าไม่กลัวแด๊ดมาร์สโกรธ"   แอลวินบอกพลางยิ้มอารมณ์ดีรู้สึกสบายใจเพราะเรื่องที่คั่งค้างในใจได้รับการเยียวยา และอีกอย่างเขารู้ว่าพ่อเมียไม่ได้ดุขนาดนั้น  มัสโซ่รักเขากับโจนาธานเหมือนลูกคนหนึ่งเลยทีเดียว

            "ไม่มีทางคนอย่างเจ้ามาร์สจะมาแข็งข้อกับแด๊ดหรอกแค่นี้นะ แด๊ดจะโทรอาชาร์สแกก่อน"

            “ครับ”   แอลวินอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะ เขาขำบิดาเสียเหลือเกิน ปากบอกไม่กลัวแต่กลับโทรหาชารีส กะจะหาพวกล่ะสิไม่ว่าขานั้นก็เหลือเกินตามใจพี่เมียอย่างกับอะไรดี ว่าไงว่าตามกันไปหมด แอลวินนึกถึงอาเขยชารีส โลร์ซาคาน่า คนรักเมียเกรงใจเมีย หึหึหึ

   

ณ เกสเฮ้าส์ของอลิซาเบธ

 

            “ทำไมไม่รับโทรศัพท์”   น้ำเสียงห้วนกระด้างดังมาตามสาย ทำให้มือบางออกอาการสั่นน้อย ๆ อลิซาเบธจำน้ำเสียงของเขาได้ดีแม้จะได้ยินเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่น้ำเสียงของอสูรร้ายที่พรากเอาความสาวและความสุข ใช่เขาพรากเอาความสุขที่เหลืออยู่ของเธอไป

            "ฉันเพิ่งออกจากห้องน้ำ"   อลิซาเบธพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นมากจนเกินไป

            "แน่ใจนะว่าไม่โกหก"   เสียงห้วนดังมาอีกครั้ง

            "ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วย"  หญิงสาวเถียงกลับอย่างฉุน  ๆ

            “ใครจะไปรู้ เธออาจจะตุกติกก็ได้”  ดัสตินยียวน

            "ฉันไม่มีนิสัยแบบนั้น"   อลิซาแบธเชิดหน้าขึ้นดั่งเสมือนว่าเขายืนอยู่ตรงหน้า อาการสั่นหายไปเหลือแต่ความกระด้างกระเดื่องที่ตอบกลับไป แต่น้ำเสียงที่ตอบกลับมาทำให้หัวใจดวงน้อยหล่นไปอยู่ตาตุ่มทันที แววตาตื่นตระหนกร่างกายเย็นเฉียบ

            "ออกมาเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้" เสียงแหบต่ำอย่างระงับอารมณ์โทสะที่อลิซาเบธเถียงไม่ลดราวาศอก เอ่ยขึ้นช้า ๆ

           “คะ?” เสียงหวานเบาหวิว

           “และอย่ามาบ่ายเบี่ยงถ่วงเวลาเชียวเพราะฉันรู้ว่าเธออยู่คนเดียว” ดัสตินเอ่ยสัมทับขึ้นอีกชายหนุ่มไม่สนใจว่าเธอจะคิดยังไงยอมหรือไม่ เพราะยังไงเขาก็ต้องเข้าไปให้ได้ถ้าไม่เปิดประตูให้เขาดี ๆ เขาก็มีวิธีเข้าไปได้อยู่แล้ว

           “ขอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนได้ไหม”   อลิซาเบธตะกุกตะกักบอกออกไปเพราะยังอยู่ในสภาพร่างกายที่ยังไม่เรียบร้อย

           "เดี๋ยวนี้"     แต่น้ำเสียงเกรี้ยวกราดที่สวนกลับมาทันควันทำให้อลิซาเบธ หวาดผวา จำใจต้องเดินไปเปิดประตูให้เขาทั้งที่ยังอยู่ในชุดเสื้อคุมอาบน้ำสีขาวสะอาดเพียงตัวเดียว

           "ชักช้าจริง"   ร่างสูงออกปากบ่นแต่ไม่วายดึงเรือนร่างอรชรเข้าสู่อ้อมกอดทำให้อลิซาเบธเกร็งตัวขัดขืนขึ้น

 

           ดัสตินไม่สนใจอาการขัดขืนน้อย ๆ ของร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดเขาโน้มใบหน้าคมคายลงซุกไซ้สูดกลิ่นหอมละมุมยังซอกคอระหงเหมือนคนอดอยากปากแห้งมานานแสนนาน  ที่เป็นเช่นนี้เพราะชายหนุ่มเกิดอาการหงุดหงิดงุ่นง่านไม่สงบเหมือนเคย เมื่อแยกห่างจากเธอทั้งที่เพิ่งจะผละจากกัน เมื่อค่ำวานนี้เองที่ผ่านมาเขาไม่เคยติดใจในรสรักของผู้หญิงคนไหนมากเท่าเธอมาก่อนแทบจะไม่สนใจด้วยซ้ำแค่ปลดปล่อยแล้วก็แยกย้ายกันไป  

            ดัสตินยอมรับว่าสัมพันธ์สวาทระหว่างเขากับเธอนั้นไม่ได้พิเศษหรือพิสดารมากไปกว่าคนอื่น ๆ เลย   แต่ทำไมเหตุไฉนในหัวเขากลับกระหวัดวนเวียนคิดถึงแต่เรือนร่างเย้ายวนขาวผ่องไร้ที่ติ ยามเมื่อเธอตอบสนองอารมณ์รัญจวนอย่างสะเปะสะปะไร้เดียงสานั้นมันทำให้ร่างกายและจิตใจของเขากระชุ่มกระชายอย่างบอกไม่ถูก

            "เมื่อไรคุณจะปล่อยฉันไป"   อลิซาเบธกระซิบถามเสียงหอบสะท้านสั่นพร่า ไม่รู้ว่าจากอารมณ์ใดกันแน่ระหว่างวาบหวามหรือหดหู่ เมื่อใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยหนวดเครายังคงบดจูบขบเม้มอยู่บริเวณริมฝีปากอวบอิ่มหนักขึ้น ๆ มือหนาล็อคท้ายทอยไม่ให้เธอได้ดิ้นหนีไปไหนได้  แต่เมื่อหญิงสาวมีโอกาสเบี่ยงหน้าออกเล็กน้อยเพื่อสูดอากาศจึงถามออกมา ดัสตินชะงักเล็กน้อย

            "จนกว่าฉันจะพอใจ"  เขาเอ่ยขึ้นห้วน ๆ  ร่างบางสั่นน้อย ๆ เพราะกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างคนอดสูและสิ่งนั้นทำให้ ดัสตินเริ่มควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองไม่อยู่จนต้องผละริมฝีปากออกห่าง มือหนาช้อนเรือนร่างบอบบางขึ้นเดินตรงไปยังห้องนอนที่เปิดอ้าค้างไว้ทันที  



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"การจับคู่ในวัยเด็กเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวความรัก ของคนบางคน แต่กลับวุ่นวายเพราะความแค้นของใครบางคน"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha