เล่ห์รักสลับคู่(จบแล้ว)

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ติดใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เฮียไม่ได้หื่น เฮียไม่ได้ติดใจ เฮียไม่ได้หลงใหลหนูอริสนะ เฮียมาแก้แค้นแค่นั้นจริง ๆ อิอิ

อิอิ ขอให้สำราญกับการอ่านนะเจ้าคะรีดที่รัก

รักและรักมากมาย

..................................

ตอน9 ติดใจ

 

ชายหนุ่มไม่สนใจคนในอ้อมกอดที่พยายามดิ้นรนขัดขืน ดัสตินทิ้งร่างเธอลงบนเตียงไม่ถนอมสักนิด          

         "อยากถูกปล่อยตัวมากใช่ไหม  อยากได้อิสระภาพมากสินะ ทำให้ฉันพอใจสิ"   น้ำเสียงเหี้ยมดุดันไร้ความปราณีกรรโชกมานั้น

          ทำให้อลิซาเบธไม่กล้าแม้จะสบตาคมดุคู่นั้นของเขาแค่เพียงแว๊บเดียวที่เธอเงยหน้าขึ้นนั้นเหมือนเห็นประกายไฟแล๊บออกมาจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เสียงสะอื้นเจ้ากรรมก็ไม่สามารถหยุดมันได้ความกลัวทำให้เธออ่อนแอไร้การควบคุม

          มือหนาปลดเนคไทร์ตามด้วยอาภรณ์ออกจากเนื้อตัวอย่างรวดเร็ว  เรือนกายแข็งแกร่งสมชายชาตรีตะหง่านอยู่ตรงหน้า  อลิซาเบธทำอะไรไม่ถูกสติสตังหายไปทันที เมื่อดัสตินโถมกายหนาลงทาบทับบนตัวเธอที่นอนตกตะลึงอยู่บนเตียง เพื่อต้องการลงโทษ ข้อมือเล็กทั้งสองข้างถูกรวบไว้เหนือศีรษะด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียว ใบหน้าคมคายรกไปด้วยหนวดเคราซุกไซ้ซอกคอ เขาคูดถูมันแรง ๆ บนเนื้ออ่อนจนแดงไปทั่วบริเวณไล้ลงมาเรื่อยริมฝีปากได้รูปขบกัดดูดดึงเนื้อนวลตามแรงอารมณ์  มืออีกข้างฟ้อนเฟ้นบัวตูมอวบหยุ่นคู่งามหนักหน่วงอย่างเมามันลุ่มหลงไม่สนใจเสียงประท้วงในลำคอเพราะความเจ็บปวดของเธอ น้ำตาของคนตัวเล็กใต้ร่างไหลเป็นทางเปียกที่นอนและเสียงสะอื้นที่พยายามกัดริมฝีปากกลั้นไว้กลับไม่เป็นผล

          เมื่อเขาขบกัดปทุมถันอ่อนนุ่มซึ่งตอนนี้แข็งตัว  หนัก ๆ อย่างไม่ปราณีสร้างความเจ็บปวดให้แก่ร่างบางจนทนไม่ไหว

           “ได้โปรด ฉันเจ็บ อึก ๆ ”เสียงหวานร้องขอความเมตตา

           “หึ”   ดัสตินคำรามในลำคอแต่ก็ยอมลดแรงขบกัดเปลี่ยนเป็นจูบซับดูดดึงหยอกเย้าบัวงามสร้างความรัญจวนให้แก่ร่างบาง      อลิซาเบธรู้สึกล่องลอยในหัวว่างเปล่าเร้าอารมณ์วาบหวามควบคุมไม่อยู่ทำให้เธอทำเรื่องน่าอายด้วยการ บดเบียดเนื้อตัวเข้าหาเรือนกายหนันแน่นสร้างความหึกเหิมลำพองให้เขายิ่งนัก

            ลงโทษแบบนี้ดีกว่าทำตัวเป็นพวกซาดิสม์ชอบกัดให้เกิดรอยเป็นไหน ๆ ก็เขาไม่ใช่พวกซาดิสม์เสียหน่อย     ชายหนุ่มปรนเปรอความเอาแต่ใจของตัวเองอยู่นาน ในที่สุดก็ยอมพาคนอ่อนประสบการณ์ขึ้นไปแตะฝั่งฝันพร้อม ๆ กันอย่างตัดใจ   ดัสตินปล่อยให้หญิงสาวนอนพัก สำหรับเขาแม้จะยังไม่เพียงพอแต่สำหรับเหยื่อสาวคงจะไม่ไหวจริง ๆ เพราะจากบทรักร้อนแรงนับสามชั่วโมงร่างบางก็หลับใหลลงทันที                

           ดัสตินเรียกร้องเอาแต่ใจทั้งที่เมื่อวาน ทั้งคืนและตลอดวันเขาก็รังแกเธอมาก็มาก เพราะเรือนร่างของอลิซาเบธนั้นงดงามกลมกลึงถูกใจเขาเหลือเกิน แต่จะให้เขายอมรับออกมาตรง ๆ นะเหรอไม่มีทาง    เขาพร่ำบอกกับตัวเองว่าต้องการทำให้เธอเจ็บปวดเท่านั้นยิ่งเธอเจ็บปวดมากเท่าไรคนข้างกายก็จะเจ็บปวดมากกว่านั้น   ที่ผ่านมาระหว่างกิจกรรมเรียกเหงื่อเขาไม่เคยใช้เครื่องป้องกันสักครั้ง ถ้าพลาดมีท้องขึ้นมาก็ดี   เขาจะได้กระชากหัวใจของผู้หญิงใจร้ายออกมาดูว่าจะรู้สึกเจ็บปวดบ้างหรือไม่    

          ดัสตินมองร่างบางที่มีร่องรอยความเอาแต่ใจของเขาเต็มไปหมดแต่ใครแคร์ แม้ตอนกำลังหลับน้ำตาที่เปอะเปื้อนนั้นก็ไม่อาจทำให้เขาใจอ่อนมีแต่จะทำให้เขา สาแก่ใจมากกว่า

          หลายวันมานี้ ดัสตินไม่ยอมออกไปไหนเขาขลุกอยู่กับอลิซาเบธทั้งวันทั้งคืนทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของไม่สนใจว่าเธอจะยินยอมด้วยความเต็มใจหรือไม่

           "เธอเรียนจบเทอมนี้แล้วใช่ไหม" อยู่ ๆ ดัสตินก็เอ่ยขึ้นเพราะชายหนุ่มให้คนตรวจสอบประวัติของเธอมาเรียบร้อยแล้ว

          "ค่ะ"    อลิซาเบธตอบเสียงเรียบขณะนั่งอยู่บนโซฟาและบนตักนุ่มนิ่มของเธอก็ไม่ได้ว่างเปล่าเพราะศีรษะได้รูปของคนหน้าดุนอนหนุนอยู่อย่างสบายอุรา ชายหนุ่มหลับตาพริ้มแต่ปากขยับพูดกับเธอ  ภาพแบบนี้ถ้าเป็นคนรักกันจริง ๆ คงจะมีความสุขไม่น้อย

           "ถ้าอย่างนั้นเตรียมตัวย้ายไปอยู่กับฉัน" เขาเอ่ยขึ้นอย่างเอาแต่ใจและไม่ได้คิดมาก่อนด้วย ที่สำคัญไม่ต้องคิดด้วย เพราะถ้าเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้

          “ไม่ได้หรอกค่ะ แด๊ดดี้อยากให้ฉันกลับบ้าน”   อลิซาเบธเอ่ยเบา ๆ

          "เธอต้องอยู่กับฉัน อย่าลืมเรื่องนั้นสิหรืออยากจะลองดี"  ดัสตินเสียงดังข่มขวัญลืมตาคมดุจ้องมองขึ้นไปยังใบหน้าหวานปนเศร้าของเธอทันที มือหนาบีบแขนเธอไว้แน่นร่างบางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

           "แล้วจะให้ฉันบอกกับครอบครัวของฉันว่ายังไง”   อลิซาเบธเอ่ยอย่างจำนน

           "นั้นมันปัญหาของเธอ"    พูดจบร่างสูงก็ปล่อยมือและหลับตาลงอย่างไม่ใยดี  ทิ้งให้หญิงสาวนั่งน้ำตาซึมกลั้นเสียงสะอื้น

           "บอกว่าไปฝึกงานกับฉัน"   ดัสตินเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด  เมื่อรู้สึกถึงแรงสะเทือนของตักเล็ก ๆ ที่พยายามกลั้นสะอื้น

           "ค่ะ ฉันจะบอกแบบนั้น"    อลิซาเบธอยากโกรธตัวเองทำไมเธอถึงได้อ่อนแออย่างนี้ ทำไมเธอไม่สู้ทำไมเธอไม่หนี

 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"การจับคู่ในวัยเด็กเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวความรัก ของคนบางคน แต่กลับวุ่นวายเพราะความแค้นของใครบางคน"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha