เล่ห์รักสลับคู่(จบแล้ว)

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : บทลงโทษ คนดื้อ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หนูอริส ฝากบอกว่าหนูก็สู้คนแต่ว่าสู้ไม่ได้ แง ๆ ช่วยด้วยริสโดนอีกแล้ว

ขอให้สำราญกับการอ่านนะจ้ะรีดที่รักของไรท์

ปล... ไม่มีอะไรมาก อยากบอกว่ารักและรักมากมาย อิอิ

................................

ตอน10 บทลงโทษ คนดื้อ

             อลิซาเบธเคยพยายามแล้วแต่คนของดัสตินเหมือนจะแฝงตัวคอยดูความเคลื่อนไหวของเธออยู่ทุกที่ เพราะวันที่เขามาหาเธอวันนั้นเมื่อเขากลับออกไปทำธุระได้ไม่นาน หญิงสาวพยายามแอบออกมา เพียงแค่เท้าเล็ก ๆ ของเธอแตะลงบนพื้นทางเข้าสนามบิน  ชายหนุ่มก็เข้าประชิดตัวเธอทันทีและบทลงโทษก็ทำให้เธอถึงกับป่วยไปหลายวัน แล้วอย่างนี้จะให้เธอทำอย่างไร

         “จะไปไหน”      ร่างของอสูรดัสตินเข้ามาประชิดตัวน้ำเสียงเย็นชาที่เปล่งออกมานั้นทำให้ อลิซาเบธมือเท้าอ่อนแทบยืนไม่อยู่  ถ้าเขาไม่โอบเอวบางไว้เธอคงล้มลงไปนั่งกับพื้นแน่ดวงตาดุดันหน้าตาฉายแววเอาจริงเหมือนจะฆ่าเธอให้ตายคามือ ถ้าเธอยังขัดขืนเขาอยู่

            “ฉัน ฉัน”    เสียงหวานติดอ่างหาคำตอบไม่ได้หุบฉับลงทันที

           “หุบปากของเธอซะ”    เสียงเข้มดังอยู่เหนือศีรษะทุยที่ตอนนี้โดนเขาโอบเอวลากออกมานอกสนามบินแล้วจับร่างบางยัดเข้าไปในรถยนต์คันหรูเบียดกายสูงใหญ่ประกบติดกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นใบหน้าเรียบตึงภายใต้แว่นตาสีดำสนิท  อลิซาเบธลอบมองเห็นกรามแกร่งบดกันดังกรอด ๆ มองตรงไปข้างหน้าไม่พูดไม่จาอะไรอีกเลย

         “อยากไปจากฉันมากใช่ไหม ห้ะ” ดัสตินดึงเธอออกจากรถคันหรูทั้งที่ยังจอดไม่สนิทเสียด้วยซ้ำ

         เขายกร่างบางพาดบ่าอย่างกระแทกกระทั้น จนคนตัวเล็กบนบ่าจุกพูดไม่ออกหน้ามืดตาลายเลือดลงหัวแกว่งไปแกว่งมาและโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ต้องตกอกตกใจเมื่อเท้าหนาถีบประตูห้องนอนของเธออย่างแรงตามอารมณ์เกรี้ยวกราดจนกลอนประตูหลุดกระเด็นออกจากกันเสียงบานประตูกระแทกผนังเสียงดังสนั่น พร้อมกับร่างบางโดนโยนลงบนเตียงนุ่ม อลิซาเบธนึกดีใจที่เขาไม่จับเธอทุ่มลงมาดูจากสภาพประตูแล้วให้นึกขยาดแต่ก็ดีใจได้ไม่นาน เพราะร่างสูงทิ้งตัวทาบทับลงมาทำให้เธอนึกกลัวสุดขั้วหัวใจเพราะดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะ ไม่รู้ว่าจะโกรธอะไรเธอนักหนา เธอก็แค่อยากกลับบ้านใช่ อลิซาเบธอยากหนีกลับบ้าน

         “อย่าร้องไห้ออกมาให้ได้ยินเชียว ถ้าเสียงครางเต็มที่” เสียงดุดันเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยันพร้อมมือหนากระชากชุดสวยของเธอที่สวมอยู่กระจุยกระจายไม่ถนอมเนื้อนวลสักนิดว่าจะเกิดรอยขีดข่วนหรือไม่  เพราะสิ่งที่ต้องการคือการลงโทษคนดื้อด้าน มือหนาตะบบลงบนบัวตูมคู่งามขยำอย่างเมามันส์ฟันคมขบกัดตามเนื้อตัวเธอไม่เบานักเสียงครางกระหึ่มในลำคอ ทำให้อลิซาเบธกัดริมฝีปากตัวเองไม่ให้หลุดเสียงร้องไห้ออกมา

        ไม่นานคนขี้โมโหก็ลดความโกรธลงเมื่ออารมณ์ปรารถนาเข้าครอบงำ  เขาอ่อนโยนขึ้นเหลือเพียงอาการเรียกร้องเอาแต่ใจที่เข้นข้นขึ้นไม่หยุดหย่อน  จนร่างบางนั้นไร้เรี่ยวแรงแม้จะขยับนิ้วมือ    เพราะอสูรร้ายดัสตินตั้งหน้าตั้งตาทำโทษเรือนร่างเธอเกือบรุ่งสางของวันใหม่จึงยอมหยุด  เพราะความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า สองร่างหลับใหลซุกซบกันไม่สนใจจะลุกขึ้นมาทำความสะอาดร่างกายให้สบายเนื้อสบายตัวเลยสักนิด จากวันนั้นนอกจากบทลงโทษที่อลิซาเบธได้รับแล้วเขาก็ไม่ปล่อยให้เธอคาดสายตาอีกเลย

           แด๊ดดี้มามี้ หนูขอโทษ  อลิซาเบธนึกขอโทษบิดามารดาในใจไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่เธออยากขอโทษ คงเป็นเธอที่ทำตัวแบบนี้ถ้าท่านทั้งสองรู้คงเสียใจไม่น้อยแต่เธอไม่มีทางเลือก

ฝากแอลวินและอนาตาเซีย

         “พี่แอลทำไมต้องพานัสไปไหนมาไหนด้วยตลอดอย่างนี้ด้วยล่ะ นัสอยากกลับไปหาริส นัสเป็นห่วงน้อง"

          “ริสเขาอยู่คนเดียวมาได้ตั้งหลายปีจะมาห่วงอะไรเขาตอนนี้ อย่ามางอแงคิดจะตีจากกันหรือยังไง” คนที่กำลังอ่านข่าวสารบ้านเมืองบนจอมือถือ หันมาตอบคนนั่งหน้างอเพราะอยากไปหาน้องสาว อนาตาเซียอยากไปปรึษหารือเรื่องที่กำลังเผชิญอยู่เพราะลำพังเธอคนเดียวคิดไม่ออกว่าจะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ยังไงดี

          “คนบ้าพูดอะไรไม่รู้เรื่อง”อนาตาเซียหน้ายุ่ง

           "อย่ามาไขสืออนาส คิดจะหาทางชิ่งพี่เหรอสายไปแล้ว"   แอลวินหันมากล่าวหาเธอหน้าตาเฉย

           “หมายความว่ายังไงคะ ที่ว่าสายไปแล้ว" พอได้ฟังคำตอบทำให้ฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก

           “ก็หมายความว่าแด๊ดของพวกเรา  รู้เรื่องความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของพี่และเธอแล้วนะสิ" แอลวินระบายยิ้มอย่างผู้มีชัยเพราะเอาผู้ใหญ่เข้าข่ม พร้อมกับวางมือจากสมาร์ทโฟนที่อ่านข่าวค้างอยู่ลงบนโต๊ะในห้องรับแขก

            “โอ้ย ตายแล้ว แด๊ดรู้ได้ยังไงกันพี่แอลโทรไปฟ้องใช่ไหม" อนาตาเซียลุกขึ้นยืนชี้มือชี้ไม้โวยวายใส่ชายหนุ่มทันที

            ในเมื่อเขาไม่ยอมให้เธอกลับไปอยู่กับน้องสาวเพราะแอลวินกระเตงเธอไปไหนมาไหนตลอดแล้ว ไหนเรื่องที่บิดารู้ก็คงเป็นเขาอีกนั่นแหละที่บอกพวกท่าน สาวสวยจึงเกิดอาการทั้งโกรธทั้งหงุดหงิดระคนกันเพราะที่ผ่านไม่เคยมีใครกล้าขัดใจ ตอนนี้เลยออกอาการอยากพาลคนตรงหน้ามากที่สุด

           “อย่ามากล่าวหากันสิอนาส  พี่ไม่ได้โทรไปฟ้องซะหน่อยแด๊ดเขาเป็นคนถามมาเอง พี่ก็ชี้แจงไปตามความเป็นจริง อนาสก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบโกหกและก็ไม่เคยด้วย”   คนตัวโตแก้ตัวหน้าซื่อตาใสไร้เดียงสาสุด ๆ แต่กลับแอบยิ้มกรุ้มกริ่มที่เห็นอนาตาเซียทำหน้างงในตอนแรกแล้วตาโต เมื่อตีความหมายได้ และคิดว่าชายหนุ่มคงบอกพวกท่านไปแล้วว่าเธอกับเขาเกินเลยกันถึงขั้นได้เสียกันแล้วแน่ ๆ เมื่อนึกถึงเรื่องวันนั้นก็หน้าแดงขึ้นมาทันที

           “พี่แอล คนบ้า คนนิสัยไม่ดี” อนาตาเซียแสร้งเสียงดังตกใจจนเกินจริงเพื่อกลบเกลื่อนความอายที่กำลังพุ่งขึ้นมาบริเวณใบหน้านวลเนียนจนรู้สึกถึงความเห่อร้อนของผิวแก้ม

           "ไม่รู้ล่ะ ในเมื่อเรื่องนี้ถึงหูผู้ใหญ่และพวกท่านก็รับรู้กันหมดแล้ว คนสวยส่งมือมาเลย”    แอลวินบอกอย่างเจ้าเล่ห์แกมข่มขู่พลางย่างสามขุมเข้าหาคนที่ยืนอยู่ห่าง ๆ อย่างระแวง ก็ดีเหมือนกันที่อนาตาเซียโวยวายถามขึ้นมาเพราะเขาคิดว่าจะคุยกันเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ยังไม่มีโอกาสเพิ่งจะมีโอกาสได้คุยกันก็วันนี้ เพราะงานที่ต้องสะสางอยู่ในตอนนี้มันเยอะเหลือเกิน

           "ไม่ นัสไม่ให้" อนาตาเซียดื้อแพ่งและเก็บซ้อนมือเล็ก ๆ ของตัวเองไว้ข้างหลังทันที

           “แน่ใจนะว่าจะไม่ส่งมาให้พี่ดี ๆ "   เสียงทุ้มข่มขู่ ดวงตาคู่คมเป็นประกายวิบวับถ้าหญิงสาวสังเกตุดี ๆ คงจะไม่แสนงอนแบบนี้เป็นแน่

           “แน่นอน"  หญิงสาวยกมือขึ้นกอดอกยกหน้าเมินไปทางอื่น อย่างท้าทาย



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"การจับคู่ในวัยเด็กเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวความรัก ของคนบางคน แต่กลับวุ่นวายเพราะความแค้นของใครบางคน"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha