เล่ห์รักสลับคู่(จบแล้ว)

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ขอ(ขู่) แต่งงาน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

พี่ไม่ได้เจ้าเล่ห์สักหน่อยพี่แต่รักมากเท่านั้นเอง ขอให้สำราญกับการอ่านนะคะรีดที่รัก


ตอน11 ขอ(ขู่) แต่งงาน

 

           "ถ้าอย่างงั้นก็มาเสียเหงื่อกันก่อนก็ไม่เลวนะ"  แอลวินเอ่ยน้ำเสียงกระเส่า   พร้อมส่งสายตาหื่น ๆ ทำให้คนดื้อหันมามองเขาอย่างตกใจพลางก้าวถอยหลังอย่างหวาดระแวงอีกครั้ง แต่ไม่ทันเสียแล้ว

             "ว้าย ปล่อยนะพี่แอล คนบ้าปล่อยนัสลงเดี๋ยวนี้"   วงแขนแข็งแรงตวัดรอบเอวเล็กเข้าหาตัวเขาอย่างง่ายดาย

             "ไม่ปล่อย  ทีอนาสยังไม่ยอมฟังพี่ดี ๆ เลย คนดื้อ” จมูกโด่งรับใบหน้าหล่อเหลาของเขาฉกลงบนแก้มนวลอย่างทำโทษ

             "ก็พี่แอลชอบขู่นัสนี่ ก็รู้ว่าเค้าไม่ชอบ"  คนตัวเล็กโวยวายประท้วงเหมือนเด็กดิ้นรนเอาตัวรอด

            "ถ้าพี่ไม่ขู่พี่พูดดี ๆ อนาสจะยอมใช่ไหม"  แอลวินกระซิบชิดใบหูเล็กเสียงกระเส่าหญิงสาวย่นคอน้อย ๆ  ขนลุกซู่วาบหวิวแล้วต้องตาโตเมื่อแอลวินขบเม้มติ่งหูเบา ๆ

           "ยอมหรือเปล่า"  แอลวินเสียงแตกพร่าถามย้ำอีกครั้งถ้าไม่ยอมเห็นทีจะต้องจัดการขั้นเด็ดขาด

            "ยอม ยอมแล้ว"  เสียงหวานเบาหวิว

            "ยอมแน่นะ "  แอลวินกลั้นยิ้มแกล้งถามย้ำเสียงดุอีกครั้งสาวสวยในอ้อมแข็งพยักหน้ารัวเร็ว แต่คนที่เครื่องติดแล้วไม่อยากปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระง่าย ๆ เรื่องอะไรนุ่มนิ่มหอมกรุ่นขนาดนี้ จึงฉวยโอกาสที่คนในอ้อมแขนกำลังห่วงหน้าพะวงหลังช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขน แม้คนตัวเล็กทำตัวแข็งขัดขืนแต่มีหรือจะสู้แรงยักษ์ใหญ่แบบเขาได้

             "ไหนพี่แอลบอกว่า ถ้ายอมแล้วจะไม่ทำอะไรนัสไง ปล่อยนัสนะคนบ้า คนโกหก" เสียงหวานตะเบ็งขึ้นประท้วง

             "พี่ยังไม่ได้พูดเลยอนาสคิดไปเองต่างหาก"

            “พี่แอลบ้า คนบ้าปล่อยนัสนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้ "   อนาตาเซียหลับหูหลับตาทุบไหล่เขาหนัก ๆ เมื่อเห็นเขาพาเข้ามาในห้องนอน

            "อย่าดิ้นสิเดี๋ยวก็ตกลงไป ได้เจ็บตัวกันพอดี"  แอลวินเอ่ยเสียงดุ

            “พี่แอลขา อย่าทำอะไรนัสนะ"  อนาตาเซียใช้ลูกอ้อนเพราะกลัวโดนปล้ำมือบางโอบรอบคอเขาไว้ทำตามุ้งมิ้งเหมือนแมวน้อย แต่คนมองกับคิดว่านี่มันนางแมวยั่วสวาทชัด ๆ แต่เอาเถอะ

            "โธ่ ยายตัวเล็กคิดว่าพี่จะทำอะไรเราอีกหรือไง"  แอลวินถามกลับขำ ๆ

            “ก็ใช่นะสิ  ถ้าไม่ใช่พี่แอลจะพานัสเข้ามาในห้องนอนทำไมกัน” น้ำเสียงมีแง่งอน

            "คิดทะลึ่งแล้วเรา พี่พาเข้ามาคุยกันเฉย ๆ ยืนเถียงกันมันเมื่อยนอนคุยกันดีกว่า"    ชายหนุ่มตอบหน้าตาเฉย แค่อยากแกล้งให้เธอกลัวเล่น ๆ เพราะเวลางอน อนาตาเซียน่ารักมากแต่ความจริงของการกระทำกับคำพูดหื่นนั้นมันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเขาบรรจงวางคนตัวเล็กนั่งลงบนปลายเตียง แล้วเบียดตัวลงข้าง ๆ หญิงสาวทำหน้างง

            "เฮ้อ แล้วก็ไม่บอก มาพูดให้ใจเสียอยู่นั่นแหละ คนบ้า"

            “ขอโทษครับ” อนาตาเซียถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นแววจริงใจของชายตรงหน้าที่ไม่ได้มีแววหื่นกระหายอยากมีอะไรกับเธอฉันท์ชู้สาวแบบนั้นอีก

           “อนาสน่ะ คิดมากเกินไปแล้วรู้หรือเปล่า นับจากนี้ไปพี่ไม่มีวันจะหักหาญน้ำใจอนาสอีกเป็นอันขาดเพราะพี่จะทำให้คนดีของพี่สมยอมทุกครั้งไป "

           “คนบ้า”   คำพูดทีเล่นทีจริงในท้ายประโยคทำให้คนตัวเล็กค้อนขวับ ยกมือขึ้นทุบลงบนแขนกำยำของเขาไปอีกหนึ่งที แต่แอลวินกลับดึงมือเล็กมากุมไว้ แล้วอยู่ ๆ ร่างสูงก็ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า ตรงหน้าเธอเหมือนเจ้าชายกำลังจุมพิตมือเจ้าหญิงแสนสวย สัมผัสหนักๆ บนหลังมือทำให้อนาตาเซียนิ่งงัน

           "พี่แอล"  เสียงหวานเรียกเขาอย่างกับคนละเมอ  แอลวินลวงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมา

            "แต่งงานกับพี่นะครับ"     มือหนาเปิดกล่องเผยให้เห็นแหวนเพชรน้ำงามปรากฎอยู่ตรงหน้า อนาตาเซียตกตะลึงอ้าปากค้าง แอลวินยิ้มกว้างอย่างขบขัน

            "ว่ายังไงครับ" เสียงที่ดังอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับมือหนากุมกระชับแน่นขึ้นทำให้

            อนาตาเซียสะดุ้งจากภวังค์ผู้ชายสมบูรณ์แบบอย่างแอลวินพี่ใหญ่ ขอเธอแต่งงานเป็นไปได้ยังไง ทั้งที่เขาไม่เคยแสดงอะไรให้เธอมั่นใจเลยว่าเขาสนใจเธอมากกว่าน้องสาวมาก่อน ทั้งที่เธอวิ่งตามไล่ต้อนทำทุกอย่างให้เขาหันมามองเธอแบบชู้สาวไม่ใช่ความรักแบบพี่ชายกับน้องสาวเหมือนที่เขาแสดงออกมาตลอดเวลาหลายปีนั้น อยู่ ๆ น้ำตาก็ไหลอาบแก้มนวลทั้งสองข้าง

            "ถ้านัสบอกไม่ล่ะคะ"   ปากเล็กเอ่ยออกมาไม่ตรงกับหัวใจที่เต้นแรงด้วยความดีใจ เพราะไม่แน่ใจในตัวของเขามากนักว่าเขาคิดยังไงกับเธอกันแน่ หรือที่ทำไปเพราะอยากรับผิดชอบเท่านั้น

            "พี่ก็จะปล้ำจนกว่ายอม ถ้าไม่ยอมก็ปล้ำจนมีลูกอยู่กันจนแก่จนเฒ่าไปด้วยกันไม่ปล่อยให้คนดีของพี่หนีไปไหนทั้งนั้น"

            “คนบ้าอำนาจ นัสไม่คิดเลยว่าพี่แอลจะชอบใช้ความรุนแรงบ้าที่สุด"   หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา

            “ตกลงจะแต่งงานกับพี่ไหม”   แอลวินถามอีกครั้ง

            “มาถึงขนาดนี้นัสจะพูดอะไรได้ล่ะ”   อนาตาเซียแม้จะพูดแบบนั้นแต่เธอกลับพยักหน้ารัว ๆ จนคนขอแต่งงานอดจะมันเขี้ยวไม่ได้

            "ดีมาก"   แอลวินบรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วนางของเธอก่อนจะก้มลงจุมพิตทั้งนิ้วมือเรียวและแหวนอย่างอ้อยอิ่ง

            “ต่อไปนี้ห้ามอนาสมองผู้ชายคนอื่น ห้ามยิ้ม ห้ามพูดห้ามคุย ห้ามชายตามองใครเป็นอันขาด”      คำสั่งประกาศิตของเจ้าของแหวนดังมาอย่างใช้สิทธิทันที

            “พี่แอลก็เหมือนกัน ห้ามมอง ห้ามคุย ห้ามใกล้ชิดผู้หญิงคนอื่นถ้านัสรู้ ตายจำไว้”

            “ครับพี่สัญญา”   แอลวินยิ้มเต็มหน้า เพราะเขารู้ว่าสายตาของเขานั้นไม่ได้มีไว้มองใครมานานแล้วเพียงแต่เขายังไม่รู้ว่าในใจเธอ คิดยังไงกับเขาเท่านั้นเอง

            ต่อไปพี่แอลคนนี้จะไม่ปล่อยให้เธอคาดสายตาเลยคอยดูเลยยายตัวป่วน

            “คนบ้ายิ้มคนเดียวก็เป็น”แอลวินประทับริมฝีปากจุมพิตหนักให้คนช่างว่าอย่างมันเขี้ยว



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"การจับคู่ในวัยเด็กเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวความรัก ของคนบางคน แต่กลับวุ่นวายเพราะความแค้นของใครบางคน"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha