เล่ห์รักสลับคู่(จบแล้ว)

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 13 : นกน้อยในกรงทัณฑ์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ใครอยู่ทีมเฮียดัส มาดูสิวันนี้เฮียจะหราเรื่องอะไรเจ้ เอ้ย อะไรหนูอริส อีก อิอิ

ขอให้สำราญกับการอ่านนะจ้ะรีดที่รัก

รักและรักมากมาย

ตอน13 นกน้อยในกรงทัณฑ์                  

            “พวกแด๊ดว่าอย่างงั้นเหรอค่ะ แล้วพี่แอลล่ะคะ” อนาตาเซียเสียงอ่อย

           “พี่เขาก็เห็นด้วยนี่จ๊ะ เป็นคนสั่งมาเองเลยนะว่าให้เร็วที่สุด”อรินราบอกลูกสาว

           “นัสต้องตามใจทุกคนใช่ไหมคะ”    อนาตาเซียเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจ ไหนบอกว่าไม่ได้ฟ้องไง คนเจ้าเล่ห์ หึ ไม่ได้โทรมาฟ้องแต่โทรมาสั่งให้เตรียมงานแต่งเลยนี่นะ

           “นัส การแต่งงานมันคือความสุขทั้งชีวีตของลูก ลองถามใจตัวเองดูว่าหนูรัก

พี่แอลไหม ถ้ารักแล้วจะรออะไรอยู่ชีวิตคนเรามันไม่ได้ยืนยาวเป็นร้อยปีหรอกนะจ้ะ”

           “นัส เอ่อ  นัส ”    อนาตาเซียอ้ำอึ้งเพราะเขินอายไม่กล้าบอกแม้กระทั่งมารดา

           “บอกกับมามี๊ สิว่านัสรู้สึกยังไงกับพี่แอล”    อรินราเกลี้ยกล่อมลูกสาวเพราะจากสายตาคนเป็นแม่ที่ผ่านมาทำไมเธอจะไม่รู้ว่าลูกสาวรู้สึกยังไงกับพี่ใหญ่ของพวกน้อง  ๆ

           “หนูรักพี่แอล”  อรินราเอ่ยขึ้นเอง เมื่อลูกสาวเอาแต่เงียบเลย ตอบคำถามนั้นแทนเธอ

           “มามี๊ รู้”    อนาตาเซียหน้าตาตื่น

            “หนูเป็นลูกมามี๊นะจ้ะ ช่วงรอวันแต่งก็ปรับตัวเข้าหากันซะนะลูกใช่หรือไม่ใช่แล้วหนูจะรู้เอง”

            “ขอบคุณค่ะมามี๊  นัสรักมามี๊ที่สุดในโลก” เสียงหวานสั่นเครือ

            “จ้ะ มามี๊ก็รักนัสที่สุดในโลกเหมือนกัน เอ่อ แล้วน้องล่ะ ริสเป็นไงบ้างสบายดีไหมเรียนจบแล้วไม่ใช่เหรอ”

            “อืม เกือบลืมค่ะมามี๊ ริสบอกว่าขออยู่ฝึกงานที่นี่ต่ออีกสักระยะค่ะ”

            “อ้าว ทำไมล่ะธุรกิจของเราก็มีมากมายทำไมไม่กลับมาฝึกงานที่นี่”

            “น้องให้เหตุผลว่า ถ้าเรียนจบแล้วมาทำงานของเราเลย ก็ไม่ได้ทำในแบบที่อยากทำน่ะสิคะเลยขอร้องให้นัสมาเจรจาให้”

            “นานไหมลูก” อรินราก็ไม่อยากขัดใจลูกเท่าไร

           “ ริสบอกว่ายังไม่แน่นอน มามี๊ปล่อยให้น้องทำตามใจตัวเองบ้างก็ดีนะคะ เราส่งริสมาอยู่ที่นี่คนเดียวตั้งนาน น้องก็ไม่เคยขัดใจครั้งนี้ก็ปล่อยให้ริสทำอย่างที่ใจต้องการสักครั้งเถอะค่ะ” อนาตาเซียบอกเหตุผลเพราะรู้สึกเห็นใจน้องสาวจริง ๆ ที่มาอยู่โดดเดี่ยวคนเดียวหลายปี

            “ถ้าอย่างงั้นก็ตามใจบอกน้องด้วยนะว่ามามี้คิดถึง”   อรินราสงสารลูกสาวคนเล็กเพราะความทิฐิของคนเป็นพ่อแท้ ๆ เชียวถึงได้ส่งอลิซาเบธไปเรียนซะห่างไกล

            “ได้ค่ะ เดี๋ยวนัสจะบอกให้ริสโทรหามามี๊บ่อย ๆ นะคะ”

            “ดีจ้ะช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกับริสเลยสงสัยจะยุ่งจริง ๆ”

            “ค่ะ มามี้แค่นี้นะคะ”    อนาตาเซียวางสายจากมารดาแล้วครุ่นคิดเรื่องแต่งงานว่าควรจะจัดการกับมันยังไงดี ไม่ใช่ว่าไม่อยากแต่ง แต่เธอต้องการเวลาทำใจอีกสักนิด

  ณ   เกสเฮ้าส์ของดัสติน       

           ชายหนุ่ม พาอลิซาเบธมาอยู่กับเขายังเกสเฮ้าส์สุดหรูกลางกรุง และเก็บเธอไว้ข้างกายเสมอ อยากเมื่อไรก็จัดการปรนเปรอให้ตัวเองเมื่อนั้นตลอดเวลาที่มีอลิซาเบธอยู่ข้างกายเขาไม่เคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นอีกเลย   ในใจไม่นึกเสน่หาไม่มีอารมณ์ปรารถนาเลยสักนิด ผิดกับอลิซาเบธแม้เพียงเธอเดินผ่านหรือนั่งเฉย ๆ เขาก็อยากโอบกอดคลอเคลียเสียเนื้อเสียตัวซะอย่างนั้น

            ถึงกระนั้นเวลาออกงานดัสตินก็ไม่เคยพาเธอไปด้วยเลยสักครั้งคู่ควงสุดสวยของเขาก็ไม่ใช่ใครเธอชื่อ  ไลลา ไฮโซลูกสาวนักการเมืองคนดังนั่นเอง แต่เมื่อกลับเข้าบ้านก็เห็นเธอเป็นเครื่องระบายอารมณ์สนองตันหาตัวเองเช่นเดิม โดยไม่รู้เลยว่าอลิซาเบธแอบร้องไห้เสมอเมื่อเขาไม่อยู่ เธอก็เป็นคนมีเลือดเนื้อและหัวใจเหมือนกัน แม้สิ่งที่เขาทำมันไม่ได้เกิดจากความรักแต่ความผูกพันทางร่างกายทำให้คนที่ไม่เคยคบกับใครในเชิงชู้สาว จึงรู้สึกว่าเขาคือสามี ถึงเขาจะไม่ได้ทนุถนอมเธอเลยก็ตาม

 เช้าวันหนึ่ง

          "กินเยอะ ๆ หน่อยอริสผอมแห้งอย่างกับศพเดี๋ยวจะหาว่าฉันเลี้ยงไม่ดี"   ดัสตินเอ่ยปากบอกเธอหลังจากเห็นหญิงสาวนั่งเขี่ยอาหารในจานอย่างเหม่อลอยใช้ความคิด

          “ไม่มีใครกล้าว่าคุณหรอกค่ะ”   เสียงหวานเถียงกลับมาอย่างเคือง ๆ นิสัยเสียแล้วยังปากเสียอีก

          “อาทิตย์หน้าฉันจะไปดูงานต่างประเทศ”     น้ำเสียงเข้มยังคงเดิม

          “ค่ะ”    อลิซาเบธรับคำพลางลอบถอนหายใจ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหงาหรือโล่งใจกันแน่

           “ไม่ถามหน่อยเหรอว่าจะไปกี่วัน ไปกับใคร จะให้ไปด้วยไหม”  แต่คนหน้ายักษ์กลับเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์กรุ่นขึ้นมานิด ๆ เพราะคำตอบแสนสั้นของเธอ

           “ถามทำไมคะ ? มันเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณ”   อลิซาเบธตอบอย่างงง ๆ นึกยังไงอยากให้เธอถามทุกทีไปไหนไม่เห็นบอกเธอเลยนี่น่า

            "เราอยู่กันมาหลายเดือนแล้วไม่คิดจะสนใจกันบ้างเลยหรือไง"  น้ำเสียงเข้มจัดที่เปล่งออกมานั้น ทำให้คนตัวเล็กงงหนักกว่าเดิม

            "ก็"   อลิซาเบธก็จนปัญญาจะตอบโต้ที่อยู่ ๆ เขาก็โมโห ทำอย่างกับเธอทำอะไรผิดหรือเธอทำผิดหญิงสาวพยายามทบทวนแล้วก็ถอนใจเมื่อคิดดูแล้ว ใจจริงเธออยากถามใจจะขาดเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าเธออยู่ในฐานะที่สามารถถามได้หรือเปล่า

            "ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ในฐานะที่ควรถามหรือเปล่า"    เสียงหวานตอบเรียบ ๆ

           “พูดแบบนี้จะหาเรื่องกันเหรอ อริส"    ดัสตินอารมณ์เสียเมื่อฟังเหตุผลของเธอจบ

           “เปล่านะคะ”   อลิซาเบธอ่อนใจคงเป็นเธอเองนั่นแหละที่ผิด เพราะแค่หายใจเธอก็ผิดแล้วสำหรับเขาจึงเลือกที่เงียบลงยุติบทสนทนา

           “เอาล่ะ เราเลิกพูดเรื่องนี้กันไปเลย ไม่อยากถามก็ไม่ต้องถาม แต่เธอต้องไปกับฉันด้วย”     ดัสตินออกคำสั่งน้ำเสียงดุดัน

           "คะ?"    แต่เมื่อเธอถามกลับอีกครั้ง

           “จิ๊ ทำไมเป็นคนเข้าใจอะไรยากเย็นอย่างนี้ ฉันสั่งยังไงก็ทำตามเข้าใจไหม”   เขาจึงทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

           "ค่ะ"   อลิซาเบธหมดความอยากอาหารลำคอตีบตันขึ้นมาดื้อ ๆ กล้ำกลืนน้ำตาแห่งความน้อยใจให้ไหลลงไปในข้างในเสีย  ถ้าชอบออกคำสั่งมากนักแล้วจะให้เธอถามทำไมว่าจะไปไหน ไปกับใคร คนนิสัยเสีย

           “อิ่มแล้วเหรอทำไมกินน้อยจัง” เขาถามอีกครั้งเมื่อเห็นหญิงสาวรวบช้อนแล้วยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

           “ฉันไม่ค่อยหิวค่ะ”ตอบเบา ๆ ช้อนสายตามองต่ำไม่อยากสบตาคนใจร้าย

           “อืม”    

          ช่างประไร ไม่หิว ก็ไม่ต้องกินพูดแค่นี้ทำเป็นกินอะไรไม่ลงชายหนุ่มคิดในใจอย่างเคืองๆ



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"การจับคู่ในวัยเด็กเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวความรัก ของคนบางคน แต่กลับวุ่นวายเพราะความแค้นของใครบางคน"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha