เล่ห์สวาทซาตานเถื่อน

โดย: Janya,ณิชาดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : แพรวา


ตอนต่อไป


 

        บริเวณชายป่าอันรกชื้นแถบภาคอีสานของประเทศไทย ฤดูนี้ใบไม้เริ่มร่วงหล่นปลิวไสวไปตามกระแสลม ไม่ไกลนักมีลำธารน้ำใสไหลผ่านตลอดปี ถัดจากลำธารไปไม่กี่สิบก้าว เด็กหญิงตัวน้อยๆ กำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อแสนสวยอยู่ในหมู่ดอกไม้ป่านานาพันธุ์ ยินเสียงหัวเราะเบิกบานจากปากเด็กน้อยดังออกมาไม่ขาดสาย ก่อนจะได้ยินเสียงเดินสวบสวบใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

        “แพรวาอยู่ไหนลูก พ่อมีของขวัญให้ดูด้วย อยู่ไหนเอ่ย?”

        “แพรวาอยู่นี่ค่ะ คุณพ่ออัคคีขา

เสียงใสน่ารักเอ่ยขึ้น ก่อนจะพาร่างอ้วนป้อมวิ่งเข้ามาหาคุณพ่ออัคคีรูปหล่อ พร้อมผีเสื้อตัวน้อยอยู่ในอุ้งมือนุ่มสองข้าง

คุณพ่ออัคคีขา แพรจับผีเสื้อได้ด้วย สวยไหมคะเอียงคอเอียงหน้าบอกพร้อมยิ้มแป้น เผลอคลายมือสองข้างออก เจ้าผีเสื้อจึงโผบินไปอย่างรวดเร็วว้า! ไปซะแล้ว คุณพ่อยังไม่เห็นเลยอ่ะ ทำท่าเสียดายสุดๆ แล้วแหงนเงยหน้ามองคุณพ่อรูปหล่อ

แพรวาคนเก่งของพ่อ ฟังพ่อนะคะ ถ้าพ่อปิดตาหนู หนูก็จะมองไม่เห็นใช่ไหมเอ่ย ถ้าผีเสื้ออยู่ในอุ้งมือหนู เขาก็มองไม่เห็น จริงไหมลูก คนเป็นพ่อพูดพลางใช้สองมือหนาปิดตาเด็กหญิงตัวน้อย

จริงค่ะ แพรยังมองไม่เห็นเลย แพรวาต้องปล่อยผีเสื้อน้อยใช่ไหมคะ

ใช่ลูก เขาย่อมมีโลกของเขา เราจับเขามาขังไว้ เขาก็จะตายไปในที่สุด ลูกรักของพ่อ มาดูนี่ดีกว่าพ่อมีของขวัญจะให้” อัคนีจับจูงมือป้อมน้อยตรงเข้าไปในป่าทึบ ตรงกลางนั้นมีบ้านน้อยหลังเล็กๆ ตกแต่งด้วยดอกไม้หลายสีสัน มีผีเสื้อฝูงใหญ่บินวนล้อมรอบ “ดูสิพ่อสร้างบ้านหลังนี้ให้หนู หนูจะได้มีอาณาจักรส่วนตัวไว้เล่นกับเพื่อนไงลูก ชอบไหม?”

ว้าว! สวยจังค่ะ คุณพ่ออัคคีขา คุณพ่อทำให้แพรวาจริงๆ หรือคะ แพรวารักพ่ออัคคีที่สุดเลยค่า

เด็กน้อยตะโกนก้องอย่างดีใจ บ้านในฝันที่เคยวาดไว้ ถูกคุณพ่ออัคคีรูปหล่อลงมือสร้างให้จริงๆ

รับรองลูก ไม่เกินหนึ่งเดือน หนูก็จะได้เข้าไปอยู่ในบ้านหลังนี้แน่พ่อสัญญา

คุณพ่อรูปหล่อพูดเอาใจลูกสาววัยเจ็ดขวบด้วยความเอ็นดูนิ้วก้อยจากมือใหญ่ยื่นไปตรงหน้าก่อนมือเล็กป้อมๆ จะใช้นิ้วก้อยสั้นๆ มารับเกี่ยวสัญญาระหว่างพ่อกับลูก

เจ็ดปีแล้วสินะที่ต้องดูแลเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ก็รักยิ่งกว่าลูก แพรวาคือสิ่งที่มีค่าที่สุดที่ต้องดูแลเป็นอย่างดี คุณหนูผู้น่าสงสาร

ผมสัญญาจะดูแลคุณหนูให้ดีที่สุดครับท่านอัคคีพูดกับตัวเองเบาๆ ในขณะยืนดูพื้นป่าอุดมสมบูรณ์ที่เขาและพวกพ้องมาอาศัยอยู่ร่วมเจ็ดปีเต็ม ที่นี่เป็นดินผืนเก่าของญาติห่างๆ ที่เขารับซื้อไว้โดยไม่คาดคิดว่าชีวิตครั้งหนึ่ง จะผกผันได้กลับมาใช้ชีวิต

คุณอัคคีโทรศัพท์ครับเสียงเรียกอันคุ้นหูทำให้ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปีต้องตื่นจากภวังค์

ขอบใจมากดำรง ไปเตรียมงานเถอะ จะได้ลงมือกัน ชายหนุ่มสั่งงานหลังจากที่ยื่นมือไปรับโทรศัพท์จากลูกน้องคู่ใจมาแล้ว งานที่ว่าคือการเก็บรายละเอียดบ้านหลังเล็กให้เรียบร้อย เห็นดำรงถอยห่างออกไปเงียบๆ ก็หันมาสนใจกับโทรศัพท์ในมือ

ผมอัคคีครับ

สวัสดีอัคคี เป็นอย่างไรบ้าง?”

ตลอดเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมา ชายหนุ่มพยายามจะติดต่อกับผู้เป็นนายแต่ก็ลำบากเหลือเกิน ถ้าแสดงตัวมากไป คุณหนูก็จะเป็นอันตรายไปด้วยถึงอย่างนั้นทางเดียวก็คือ รอนายใหญ่ติดต่อมาด้วยตนเอง และแล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง

นายใหญ่ นายใหญ่จริงๆ ใช่ไหมครับ เป็นอย่างไรบ้างผมติดต่อนายใหญ่ไม่ได้เลยเสียงเอ่ยถามไม่ปิดบังความดีใจที่ซ่อนอยู่

ตอนนี้ฉันปลอดภัยดี ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติแล้ว ลูกสาวฉันเป็นอย่างไรบ้าง ยายหนูน่ารักไหมคนเป็นพ่อถามไถ่ถึงลูกสาวตัวน้อย ที่ไม่มีแม้แต่โอกาสดูแลสักครั้ง

น่ารักครับ คุณหนูน่ารักมาก ผมตั้งชื่อให้ว่าน้องแพรวาครับท่าน

คุณหนูผู้น่าสงสาร ไม่รู้แม้กระทั่งพ่อแม่ที่แท้จริงของตนเองเป็นใคร เหตุที่อัคคีต้องทำอย่างนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของตัวเด็กน้อยเอง

อืม...ชื่อคล้ายแม่เขาเลย โตขึ้นคงสวยน่ารัก เหมือนแพรพรรณสินะน้ำเสียงของนายใหญ่ดีขึ้นเมื่อเอ่ยถึงแพรพรรณ เลขาสาวที่ท่านรักแต่ก็ไม่สามารถเปิดเผยได้ ต้องเก็บไว้ในความทรงจำเท่านั้น

ครับท่าน

ฉันคงไปรับยายหนูตอนนี้ไม่ได้ ต้องให้นายช่วยดูแลไปก่อน แล้วฉันจะส่งค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงยายหนูให้นายนะอัคคี” น้ำเสียงของคนเป็นพ่อที่ไม่ได้สัมผัสความน่ารักของลูกน้อยเต็มไปด้วยการสั่นเครือ “นายคงเข้าใจฉันฝากขอโทษยายหนูด้วย และก็รบกวนนายส่งข่าวคราวของยายหนูให้ฉันรู้เป็นระยะนะอัคคี ฉันมีนายคนเดียวที่ไว้ใจได้

ครับท่าน ผมจะดูแลคุณหนูแพรวาให้ดีที่สุด

ขอบใจ ขอบใจมาก

คนรับโทรศัพท์เม้มริมฝีปากแน่น ส่วนคนอยู่ไกลกำลังพร่ำขอโทษลูกสาว พร้อมกับคาดหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้พบกับลูกอีกครั้ง

หนึ่งเดือนหลังจากนั้น ก็มีเสียงปืนดังขึ้นหลายนัดติดต่อกัน ก่อนที่จะได้ยินเสียงกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนกำลังตามล่าหาใครคนหนึ่งอยู่

        นายครับผมขอโทษครับ ที่ละเลยในการรักษาความปลอดภัยเลยทำให้พวกมันบุกมาถึงที่นี่” ดำรงวิ่งกระหืดกระหอบหนีจากวิถีกระสุนเอ่ยขอโทษเป็นการใหญ่ เพราะเขาหละหลวมในการตรวจตราจึงทำให้พวกมันเข้ามาถึงถิ่นได้โดยง่าย

        ไม่เป็นไรหรอก อย่ามัวแต่โทษตัวเองเลย นายไปพาคุณหนูแพรวาหนีไป ไปหานายใหญ่ให้เจอ อย่ากลับมาที่นี่อีกอัคคีรู้ดีว่าพวกที่มันกระหน่ำยิงอยู่ด้านนอก มันต้องการชีวิตของคุณหนู พวกเขามีหน้าที่ปกป้อง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณหนูก็ต้องปลอดภัย

        ครับนาย ผมสัญญาจะดูแลคุณหนูให้ดีที่สุด

        “นี่เงิน แล้วนี่เบอร์ติดต่อนายใหญ่ นายต้องพาคุณหนูไปหานายใหญ่ด้วยความปลอดภัย อัคคีกำชับเสียงหนักแน่น มองลูกน้องด้วยความเชื่อมั่น

        ครับนาย

        ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์รับคำของเจ้านายหนุ่มอย่างแข็งขัน ก่อนดำรงจะวิ่งออกจากที่ซ่อน มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังเล็กที่อยู่ชายป่า ไม่ว่านายอัคคีจะสั่งอะไร ลูกน้องคนนี้พร้อมจะทำตามคำสั่งเสมอ แม้ต่อให้ตายก็ยอม

        อาดำรงขา เสียงอะไรคะ! ทำไมดังอย่างนี้เด็กน้อยเอ่ยถามเมื่อเห็นอาหนุ่มวิ่งหน้าตั้งมา มือป้อมเล็กขยับปิดหู เบิกตากว้างทุกๆ ครั้งที่ได้ยินเสียงดังลั่นป่า เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยได้ยินเสียงดังมากมายขนาดนี้ 

        คุณหนูครับเราต้องไปกันแล้วครับ เราต้องไปจากที่นี่ดำรงนั่งลงตรงหน้าเด็กน้อย มือหนาใหญ่ลูบหลังแพรวาแผ่วเบา ในใจนึกเวทนาในซะตากรรมของเด็กหญิงนัก

        ทำไมหรือคะ รอคุณพ่ออัคคีก่อนนะคะ ค่อยไปพร้อมกัน”    เด็กหญิงตาโตกลมใสเอ่ยขึ้น เพราะไม่เคยเลยสักครั้งที่จะต้องไปไหนโดยไม่มีคุณพ่อรูปหล่อไปด้วย

        คุณหนูครับ เราต้องไปก่อนแล้วเดี๋ยวคุณพ่อจะตามคุณหนูไปนะครับ

        “ไม่ค่ะ แพรไม่ไป แพรจะอยู่กับพ่ออัคคี พ่ออัคคีขามาหาแพรวาหน่อยสิคะ ฮือ...ฮือ...ฮือ...แพรวายังคงดื้อดึง ร้องงอแงตามประสาเด็กที่ติดพ่อ

        “คุณพ่ออัคคีสัญญาแล้วครับว่าจะตามไป แต่ให้คุณหนูไปกับอาก่อน เราต้องเดินทางแล้วครับคุณหนูอาหนุ่มพยายามเร่งเร้า ดวงตานั้นเหลือบมองไปด้านหลังอยู่เป็นระยะๆ

        “คุณพ่อจะตามไปจริงๆ นะคะเด็กน้อยเงยหน้ามอง ดวงตากลมโตมีน้ำตาคลอ แก้มใสๆ เต็มไปด้วยทางเดินน้ำตา จมูกเล็กๆ แดงปลั่ง เสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นเป็นระยะๆ

        ดำรงพยักหน้าหงึกหงัก ไม่อาจจะรู้ได้ว่านายอัคคีจะรอดตามมาหรือไม่ เพราะพวกมันมากันมากมายหลายคนเหลือเกิน จากการปะทะกันเมื่อครู่ ศัตรูมีแต่พวกฝีมือดีๆ ทั้งนั้น จึงตัดสินใจอุ้มเด็กหญิงน้อยก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปทางหลังเขา ที่นั่นน่าจะมีชาวบ้านสัญจรผ่านไปมา เขาคิดว่าจะขออาศัยติดรถเข้าไปในเมือง

        ถึงยังไง ผมก็จะปกป้องคุณหนูเองครับ คุณอัคคี ดำรงเอ่ยปากฝากผ่านสายลมไป หวังเพื่อให้คนที่เอ่ยถึงได้รับรู้บ้างสักนิดก็ยังดี หลังจากเขาพาคุณหนูตัวน้อยมาอาศัยกับคนรู้จักที่นครราชสีมา บ้านไม้สองชั้นธรรมดาที่พักพิงกันนับเจ็ดคน ถ้ารวมเขากับคุณหนูก็เก้าคนพอดี

        คุณอาดำรงขา เมื่อไหร่คุณพ่ออัคคีจะตามมาล่ะคะ หลายวันแล้วนะ น้องแพรคิดถึงดวงตากลมใสคอยมองออกไปด้านนอกบ่อยๆ

        “เอ่อ...ดำรงได้แต่อ้ำอึ้งไม่รู้ว่าจะตอบปัญหานี้อย่างไร คุณหนูแพรวาก็เอาแต่ถามคำถามนี้ทุกเวลาที่นึกได้

        “น้องแพรรอคุณพ่ออัคคีนานแล้วนะเด็กน้อยยังบ่นพึมพำอยู่ตลอดเวลา ถ้าน้องแพรนับหนึ่งถึงห้าสิบครบเมื่อไหร่คุณพ่ออัคคีไม่มา น้องแพรจะโกรธแล้วนะคะ ฮือ...ฮือ ฮือ คุณพ่ออัคคีไม่คิดถึงน้องแพรวาหรือคะ แพรวาอยากให้คุณพ่อกอดบ้าง...เหมือนตอนที่อยู่ด้วยกันเสียงโยเยสะอึกสะอื้นดังเล็ดลอดออกมา จนดำรงต้องเข้ามากอดไว้แน่น ปล่อยให้น้ำตาจากเด็กน้อยไหลเปื้อนชุ่มอก

        คุณหนูไม่ร้องนะ คุณหนูต้องเข้มแข็งนะครับ พูดพลางใช้ฝ่ามือหนาลูบหลังเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา ถ้าคุณหนูเชื่ออา คุณพ่ออัคคีก็จะมาหาคุณหนูครับดำรงก็ได้แต่หลอกล่อด้วยถ้อยคำต่างๆ นานา

        จริงหรือคะแพรวาถามเสียงใส อย่างดีใจที่คิดว่าจะได้เจอคุณพ่ออัคคีตามที่อาหนุ่มบอก

        จริงครับคุณหนู

        พอตอบคำถามเสร็จ ดำรงก็คอยแต่ชี้ให้เด็กหญิงตัวน้อยดูโน่นดูนี่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ให้หลุดจากคุณพ่ออัคคีเป็นอย่างอื่น อย่างน้อยก็จะได้สบายใจได้บ้างว่า ไม่ได้โกหกคุณหนูอยู่ตลอดเวลา

        คุณอัคคีครับผมจะติดต่อนายใหญ่ให้ได้ ไม่ว่าอย่างไรผมก็จะพยายามดำรงได้แต่พึมพำเบาๆ เท่านั้น เพราะเกรงว่าเสียงตัวเองจะกระทบกับโสตประสาทของหนูน้อย ที่หลับไปเพราะความอ่อนเพลีย หลังจากนั้นจึงอุ้มแพรวาไปนอนบนฟูกเก่าๆ ที่เจ้าของบ้านให้หยิบยืม

        หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วันดำรงก็ติดต่อนายใหญ่ของตนได้ แล้วก็ได้รับคำสั่งจากนายใหญ่ ผ่านลูกน้องคนสนิทที่ปลอมตัวเป็นเซลล์แมนขายของ พามาอาศัยที่บ้านพักชานเมืองเชียงใหม่ เป็นบ้านปูนสีขาวสองชั้นดูสะอาดตาและร่มรื่น มีหลายสิ่งเรียกความสนใจจากเด็กหญิงแพรวาให้ลืมเลือนเหตุการณ์ที่ผ่านมาได้บ้าง แต่ก็คงไม่ทั้งหมดเพราะทุกวันน้องแพรก็คอยถามอยู่เสมอว่า

        คุณพ่ออัคคีจะมาจริงๆ นะคะ...คุณอาดำรงขา

 


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนผลงานค่ะ"

Janya,ณิชาดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha