เพียงรักลวงหัวใจ

โดย: trysreerung



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : เพราะความจำเป็น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ผ่องรำไพยืนนัยน์ตาช้ำรอรถเมล์ ในมือมีหนังสือสมัครงานที่เพิ่งซื้อมาจากแผงหนังสือ ยกนาฬิกาขึ้นดูคิดว่าไปสายแน่ๆ แต่เธอไม่แคร์ ดีเหมือนกันเจ้านายที่แสนเกลียดชังกันจะได้ไล่เธอออก โดยไม่ต้องยื่นใบลาออก

รถยุโรปคันหรูวิ่งมาจอดเทียบ เป็นรถท่านประธานใหญ่ หญิงสาวกอดกระเป๋าทำงานแน่น มือเย็นเฉียบ เธอไม่รู้จริงๆ เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นทำไมลูกชายท่านถึงคิดว่าเธอจะจับพ่อของเขา

“หนูไปด้วยกันขึ้นรถสิ”

เสียงทุ้มฟังดูมีเมตตาเช่นเคยทว่าไม่ได้ทำให้สองขาหญิงสาวขยับ “ดิฉันขอบคุณค่ะเอ่อ

“อะไรกันมาเถอะถึงไม่ได้ทำงานกับฉันแล้วแต่ยังอยู่กับลูกชายฉันนะ”

ศิวามหาเศรษฐีวัยเกือบหกสิบยิ้ม ผ่องรำไพตัดสินใจขึ้นรถเพราะหวังจะพูดบางอย่างกับศิวานั่นเอง

 

ผ่องรำไพนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์แต่งานไม่ไปถึงไหนเพราะมัวเสียใจที่ท่านประธานใหญ่ไม่ให้เธอกลับไปทำงานกับท่านและห้ามคิดเรื่องลาออก

“เธอเก่งอยู่ช่วยเวทิศเถอะ อย่าไปกลัวมันเลยมันชอบเสียงดังแต่ไม่มีอะไรหรอก เวทิศน่ะขยัน ชอบคนขยัน ไม่นานก็จะเข้ากันได้ดีคอยดูสิ แม้ยังเสเพลเรื่องสาวๆ แต่เรื่องงานคราวนี้ได้เธอไปช่วยฉันจะได้เบาใจ”

คำปฏิเสธดูไม่มีนัยยะใดๆ เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรต่อ

“ทิศคะแววอยากไปเที่ยวสัปดาห์นี้ทิศคงไม่ปฏิเสธนะคะ” เสียงใสๆ ของดาราชื่อดังทำให้ผ่องรำไพกลับมาสนใจงาน ผู้หญิงคนนี้มาแสดงว่าคนที่เธอไม่อยากเจอก็กำลังเดินมาด้วย แววดาวคือดาราเบอร์ล่าสุดที่เวทิศกำลังคั่ว

“ขอดูตารางงานก่อนนะ” เวทิศตอบ ผ่องรำไพไม่อยากสนใจแต่อดมองตามไม่ได้เมื่อคนทั้งสองเดินผ่านเข้าไปในห้อง

 “กาแฟสองที่” อินเตอร์คอมดังขึ้น ผ่องรำไพยกสองมือลูบใบหน้าซีดเซียวเดินไปชงกาแฟ

ในห้องเบรกทานชา กาแฟ เสียงนินทา ชื่นชม รวมทั้งเพ้อหาของสาวๆ ถึงเจ้านายหนุ่มหยุดลงเมื่อเธอเข้าไป ผ่องรำไพทำเป็นไม่สนใจเดินไปชงกาแฟ

“ได้แล้วค่ะ” ผ่องรำไพวางแก้วกาแฟเมื่อเข้าห้อง ก่อนจะหมุนตัวกลับเพราะไม่อยากมองเวทิศับดาราสาวสวยที่นั่งคลอเคลียกันบนโซฟา

“คราวหลังเคาะประตูด้วยคุณเลขา” ดาราสาวสั่ง ผ่องรำไพอึ้งไปแต่ก็รับคำ “ขอโทษค่ะ คราวหลังจะไม่ลืม”

“ได้มาจากไหนคะเนี่ยทิศเชยจังเลขาคุณ” ไม่ทันปิดประตูเสียงนินทาเธอดังให้ได้ยิน ผ่องรำไพเห็นแววตาเย็นชากำลังมองมาหากันก็ปิดประตูเสีย

 

ผ่องรำไพออกไปทานมื้อเที่ยงเพราะวันนี้รีบจนไม่ได้นำมาจากบ้าน หญิงสาวกำลังสั่งอาหารเหลือบเห็นหญิงสาวในชุดนักศึกษาคล้ายน้องสาวก็วิ่งออกมาดูแต่ไม่ทันเพราะรถยุโรปคันหรูพานักศึกษาคนนั้นออกไปเสียก่อน จึงกดหาน้อง

“รุ้งตอนนี้อยู่ไหน”

“เอ่อมหาลัยสิพี่มายุ่งอะไรกับฉัน ฉันจะเรียน” ปลายสายไม่พอใจ

“ถ้าอย่างนั้นพี่ไม่กวน

ปลายสายตัดไปไม่ทันพูดจบ หญิงสาวเดินเข้าร้าน อาหารตามสั่งมาเสิร์ฟก็รีบกินทั้งๆ ที่ตั้งแต่เมื่อวานเธอทานอะไรไม่ลงเลย เมื่อคืนก็นอนไม่หลับ แต่จำฝืนในวันนี้เพราะรู้สึกว่าไม่มีเรี่ยวแรงทำงานเลย

 

“เข้ามาในห้องหน่อย” นั่งเก้าอี้ได้ไม่นานเสียงเจ้านายเรียก หญิงสาวไม่อยากเข้าไปเพราะรู้เขาอยู่ลำพัง จึงไปยืนห่างจากโต๊ะทำงานเขาค่อนข้างไกลเมื่อเข้าไปแล้ว

“เป็นอะไรสายตายาวหรือยังไงถึงไปยืนไกลขนาดนั้น” เวทิศถาม ส่งสายตาดุมา ผ่องรำไพขยับเข้าไปหนึ่งก้าว

“ไปหยิบแฟ้มนางแบบเมื่อปลายปีก่อนที่ถ่ายโฆษณาให้หน่อย”

เวทิศรำคาญท่าทีไม่อยากเข้าใกล้เขาของเธอรีบสั่งงาน เลขาสาวรีบไปยังชั้นวางแฟ้มต้องการทำงานให้เสร็จเร็วไว แฟ้มค่อนข้างสูงหญิงสาวพยายามเอื้อมหยิบต้องโทษตนเองที่ไม่ชอบใส่รองเท้าสูง ทำให้การทำงานตอนนี้ช่างลำบาก แอบหันไปมองเจ้านายเห็นเขาเดินไปคุยมือถือก็เดินไปลากเก้าอี้แถวนั้นมาหนึ่งตัว ถอดรองเท้าขึ้นไปเอาแฟ้ม ได้มาในมือก็ถอนหายใจโล่งอกแต่ก้าวขาจะลงจากเก้าอี้ตกใจเห็นสายตาวาววับกำลังมองอยู่ตกใจพลัดตกจากเก้าอี้ “โอ้ย” หญิงสาวจับก้นที่ระบม คิดว่าเป็นฝีมือคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ทำตาขวางใส่เขาด้วยความลืมตัว

“ทำไมไม่ฟังฉันเมื่อเช้าเธอมากับคุณพ่อหรือ อย่าบอกว่ากลับจากเพนท์เอ้าส์ฉันก็อยู่กับท่านนะ”

หญิงสาวส่ายหน้า “ฉันเปล่าซะหน่อย”

เธอเฝ้าพ่อที่อยู่โรงพยาบาลแต่ทำไมต้องบอกเขาด้วย

“เปล่าเรื่องไหน” เสียงเข้มคาดคั้น ข้อมือเล็กโดนยึดบีบแรงๆ

“แค่ท่านกลัวฉันมาทำงานสาย พบท่านโดยบังเอิญ”

“ ฉันไม่น่าเชื่อใจผู้หญิงอย่างเธอเลย น่าจะจับมัดไว้ที่ห้องฉันสักสองคืน จะได้ไม่ต้องไปออเซาะคุณพ่ออีก”

เรื่องเงินคือจุดอ่อนสำหรับเธอ ผ่องรำไพยอมรับเธอต้องการมัน เมื่อวานเวทิศเซ็นเช็คให้ครึ่งแสนก่อนจะกลับ หญิงสาวกลืนความหยิ่งทะนงรับมันไว้ เพราะเธอต้องใช้เงิน และจำได้ฝังใจเรื่องที่เขาให้ห่างท่านประธานให้มากที่สุด

 “ท่านไม่ได้มีอะไรกับฉันแค่คุยกันเรื่องงานจริงๆ นะ” เธอถอยห่างร่างใหญ่

“คงไม่คิดฟังฉันจริงๆ สินะ ถามหน่อยเถอะเมื่อเช้าให้คุณพ่อลูบๆ ล้วงๆ ได้มาอีกเท่าไหร่” เวทิศพูดเหยียดหยามอยากดูสีหน้าแม่เลขาจอมมารยา “นี่ยังไม่รวมครั้งล่ะห้าพัน หมื่น สองหมื่น หลายๆ ครั้ง ”

“เปล่าทำอะไรอย่างที่คุณคิดนะ เมื่อก่อนฉันขอท่านเบิกล่วงหน้าเพราะพ่อฉันป่วย ต้องดูแลน้อง ฉันต้องใช้เงิน” เธออธิบาย

“สำคัญจริงๆ มีด้วยเหรอเบิกเงินล่วงหน้า แต่ว่าบทละครแบบนี้ฉันเหมือนเคยได้อ่าน คิดหรือว่าจะเชื่อเธอง่ายๆ ”

“ไม่เชื่อก็แล้วแต่คุณ แต่ตอนนี้ปล่อยฉันก่อนเถอะคุณ”

“ถ้าจริง ก็เลยคิดขายตัว แย่งผัวชาวบ้านเห็นว่าคุณพ่อฉันพอใจเธอ มันน่าสมเพชกว่าเดิมนัก อย่าหวังฉันจะเห็นใจ ฉันไม่ต้องการให้ครอบครัวศิววงษ์ต้องมามัวหมองพราะเธอแน่”

“ฉันรับเงินเดือนแค่ครึ่งเดียวผ่อนคืนท่านนะ” เธอน้ำตาคลอเสียใจคำพูดดูถูก กอดแฟ้มแน่น

หนักใจ เป็นห่วงพ่อแต่การโดนดูถูกแบบนี้ แลกมากับการได้พึ่งพาเขามันน่าสมเพชเวทนานัก จะทนได้อีกนานเท่าไหร่กันนะ

“ดอกเบี้ยฉันจะคิดมันเอง ทบความเสียใจของคุณแม่ฉันเข้าไปด้วย” ร่างใหญ่ไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น ได้รูปจากลูกน้องตอนเธอขึ้นรถบิดาก็โกรธดึงลากร่างอวบมาที่เก้าอี้

เวทิศเป็นผู้ชายที่รักแม่มากท่านอยากได้อะไร เขาไม่อยากขัดใจท่าน ใครทำแม่เขาเสียใจต้องโดนดี

“คุณจะทำอะไรฉันอีกปล่อย” หญิงสาวทิ้งแฟ้มดิ้นรนพยายามวิ่งหนีไปเปิดประตู

“เธอต้องจ่ายดอกเบี้ยไงล่ะถ้าทำให้ฉันโมโหโดยการเข้าใกล้คุณพ่อ มานี่ ร่างใหญ่รัดเอวคอด เธอแตะเท้าในอากาศพยายามให้หลุดพ้นร่างใหญ่แต่เรี่ยวแรงแทบไม่มีจึงโดนจับนั่งที่เก้าอี้ โดนมัดมือทั้งสองกับพนักโดยเนกไทของเขา

คนบ้าโรคจิตที่สุด เนคไทอีกแล้ว หญิงสาวดิ้นรนจนทรงผมที่เกล้าไว้หลุดลุ่ย

“ผู้หญิงแบบเธอรู้ไหมทำให้คนอื่นเป็นโรคจิตมามากมายโดยเฉพาะพวกเมียหลวงทั้งหลาย”

ผ่องรำไพขมวดคิ้ว

“ไม่ต้องมาทำเป็นสงสัย มานี่วันนี้ฉันจะลงโทษเธอที่ไปเข้าใกล้คุณพ่อฉันอีก จำไว้ถ้าทำอย่างนั้นฉันจะส่งเธอไปอยู่สาขาต่างจังหวัดของบริษัทในเครือฉัน แต่อย่าห่วงเธอยังหนีฉันไม่พ้นหรอก ฉันจะตามราวีเธอไม่เลิกเพราะคนอย่างเธอไว้ใจไม่ได้ ให้ออกไปเลยก็ไว้ใจไม่ได้ต้องทำแบบนี้แหละ”

“ฉันไปไม่ได้นะ ต้องดูแลพ่อ” ผ่องรำไพมองเขาอย่างขอร้องแต่ดูจากท่าทีชายหนุ่มไม่คิดรับฟังอะไรเลย สิ้นคำนั้นเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกกระชากออกจากร่างอวบอิ่ม คนโดนกระทำก้มมองตนเองอย่างสมเพชเวทนา ใบหน้าหล่อเหลาก้มหน้าซุกอกอิ่มตักตวงสิ่งที่เขาต้องการอย่างนุ่มนวลเพื่อให้เธอเลิกดิ้นรน แต่ผ่องรำไพกัดริมฝีปากไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอกำลังจะแพ้พ่ายให้ปากและมือเขา มือใหญ่ล้วงไล้เข้าในกระโปรงทรงเอสีดำลูบไล้ต้นขาขาวนวล เลิกให้สูงจนมากองที่เอวเล็ก ชั้นในตัวเล็กถูกรั้งให้เข้าในเนินเนื้อ หญิงสาวหน้าแดงซ่าน

“อย่านะ จะทำอะไร ไหนว่าจะไม่ทำอย่างนี้ อย่านะอย่าทำน้ำนะคุณทิศ”

“ได้อารมณ์ดีไหม ดีกว่าพ่อฉันใช่ไหมล่ะ แต่ฉันว่าท่านคงไม่เคยทำให้ใช่ไหม” ชายหนุ่มจับสองขาวางบนพนักเก้าอี้ กลางกายสาวกลีบอูมสีสวยปรากฏต่อสายตาจนชายหนุ่มอดใจไม่ได้อีกต่อไปก้มหน้าลงลิ้มลอง เคราบนใบหน้าชายหนุ่มทำให้น้ำใสรู้สึกเสียวซ่าน

“คนบ้ากาม ฮือ อาอ้า ไม่นะ อย่านะ”

“ของเธอน่าลิ้มชิมจริงๆ ว่าแล้วทำไมคุณพ่อติดใจ สีสวยดีนะ ดูผิวเป็นสีน้ำผึ้งแต่ตรงนี้สีน้ำนม” ชายหนุ่มใช้ชิวหาทำให้ร่างสวยคลั่ง ส่งนิ้วเข้าสำรวจความชุ่มชื้น ความคับแน่นที่เริ่มสั่นระริก

“อย่านะฉันยังไม่เคย อย่า ฉันกลัว” ผ่องรำไพร้องไห้ หลบสายตาคม

เวทิศยิ้มเยาะ “อย่าแสดงละครเลยคุณเลขา คิดหรือว่าจะเชื่อ ใช้มาตั้งเท่าไหร่เดี๋ยวก็รู้ ”

“ อย่ามาทำฉันนะ ฉันไม่ยอมอีกแล้ว ไอ้คนชั่ว” ร่างสวยดิ้นรน หน้าแดงซ่าน

“อย่าดิ้นน่ารีบทำภารกิจหน่อยนี่มันห้องทำงาน ฉันไม่ทำหรอกแค่ทำอยากเล่นสนุกๆ กับร่างเธอเหมือนเคยก็เท่านั้น” เวทิศยิ้มหล่อบาดใจ ก้มหน้าจูบปากอิ่มเต็มควานไล้จนหัวใจเลขาสาวล่องลอยด้วยความซ่านสยิว ความหวิวซ่านวิ่งสู่ช่องท้อง

ร่างกายสาวกำลังร้อนวูบวาบตามเนื้อตัวต้องการเขาเพราะถูกโอ้โลม หญิงสาวไม่คิดตนเองจะจุดไฟติดง่ายขนาดนี้ เหมือนเขาจะรู้ปลดพันธนาการเธอทุกที่ยกร่างไปที่ผนังห้องยกขาข้างหนึ่งขึ้นส่งชิวหา นิ้วยาวเข้าสู่ความอ่อนนุ่มคับแน่น

ผ่องรำไพกรีดร้อง “โอ้ย! แน่นเจ็บอย่า เอานิ้วคุณออกไป”

เวทิศเองครางฮึมในลำคอ “แค่นิ้วก็เจ็บอย่ามาสำออยเลย”

แจ๊ะๆๆๆ

แต่ของเธอช่างคับแน่นดีจริงๆ เวทิศยอมรับในใจ

เขาไม่หยุดซ้ำทำให้เธอร้อนไปทั่วร่างกาย เวทิศเพียงอยากให้เธอปลดปล่อยความต้องการให้แต่เจอของดีน่ากินขนาดนี้ แทบอดใจไม่ไหว ทว่าใบหน้าบิดาลอยเข้ามาก็ตั้งใจแน่วแน่จะไม่แตะต้องเลขาจอมมารยา

ร่างใหญ่ส่งเธอสู่สวรรค์ก็บอกให้เธอมอบความสุขให้เขาบ้าง น้ำใสหน้าแดงดึงรั้งกระโปรงลง “น้ำทำไม่เป็น ปล่อยนะ จะไปห้องน้ำ”

“อย่ามาโกหก มานี่ มาทำให้ฉันก่อน เห็นไหมของฉันมันกำลังต้องการปลดปล่อย”

เวทิศยกร่างหอมหวนมาที่โซฟา ให้เธอนั่งข้างล่าง น้ำใสลุกขึ้นวิ่งหนีแต่โดนดึงมือไว้ให้นั่งบนตัก “รู้สึกใช่ไหมของฉันมันตื่นแล้ว” เวทิศกดร่างสวยให้ขยี้กดสะโพกผายบนหน้าขา

“ไม่” น้ำใสพยายามลุกขึ้น ร่างกายเธอร้อนรุ่มอีกแล้ว

“อย่าให้ฉันต้องมัดเธออีก จัดการตามที่บอกซะ”

น้ำใสหลับตาปี๋เมื่อเขายกเธอลงมานั่งข้างๆ ชักเวทิศยักษ์ออกมา ชายหนุ่มบอกให้เธอคิดว่าของเขาเป็นไอติมแท่ง น้ำใสคอแห้งผาก อยากร้องไห้นัก เจอสายตาคมกริบ เธอก้มหน้าหลับตา ใช้มือทำมั่วๆ ตามที่เขาบอก

“มีเงินจ่ายแน่นอน ทำให้ดีสิ อมที่ส่วนหัวด้วย” เวทิศเหยียดยิ้ม ปากก็ร้องซี้ดด้วยความเสียว

น้ำใสอยากร้องไห้เห็นแววตานั้น แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาหยิ่ง หญิงสาวปิดตาทำอย่างที่เขาบอกกล่าว

            “ดีอย่างนั้นแหละคุณเลขา โอ้อา ปากเธอ ลิ้นเธอใช้ได้”

เวทิศพอใจสั่งทุกอย่างตามที่ปรารถนา ไม่นานปล่อยน้ำรักออกมาเต็มปากเลขาคนสวย “เลียให้หมด” เธอทำหน้าตกใจมองเขาโกรธๆ งงๆ ชายหนุ่มชักสงสัยแกล้งไม่รู้จริงๆ หรือว่าอะไรกันแน่นะแม่เลขาของเขา แต่ก็พอใจที่เธอเลียทำความสะอาดน้องชายเขาจนหมดจด

เธอเดินเข้าห้องน้ำมือใหญ่ตีก้นแน่นหนึ่งทีก่อนหัวเราะร่า น้ำใสหน้ายู่

เจ้านายบ้า เป็นโรคบ้ากามแน่ๆ

 

เสื้อเชิ้ตตัวใหม่ถูกส่งเข้าในห้องน้ำผ่องรำไพไม่อยากรับมาใส่แต่ถ้าไม่รับจะใส่อะไรออกไปตัวเดิมเลอะหมดแล้ว สวมเสื้อไปก็น้ำตาซึม แบบนี้คนสนิทเขาก็คงรู้แล้วว่าเธอทำอะไรกับเขาในห้องนี้ เธอกลายเป็นที่ระบายอารมณ์คนโรคจิต หญิงสาวเช็ดหน้าด้วยน้ำเย็นหลายๆ ครั้ง ความภาคภูมิใจหายไปไม่เหลือแม้เศษเสี้ยว

 “กลับบ้านไปก่อนได้วันนี้” หน้าประตูเจ้านายบอกว่ากลับบ้านไปได้คงเพราะหน้าตาเธอดูออกว่าผ่านการร้องไห้มา หญิงสาวหยิบกระเป๋าหยิบแป้งผับเพื่อปกปิดดวงตาตนเอง

ใครๆ คงคิดว่าเธอไม่สบายใจเรื่องพ่อ เพื่อนที่ทำงานต่างรู้ว่าพ่อเธอป่วยเป็นโรคหัวใจ หญิงสาวโล่งใจที่ใครๆ คงไม่คิดว่าท่านรองจะสนใจผู้หญิงเชยๆ อย่างเธอจนข่มเหง ทำบ้าบอกับร่างกายกันถึงในห้องทำงาน

หน้าตาค่อยดูได้แม้ส่วนล่างกลางกายจะรู้สึกระบมแปลกๆ ต่างจากทุกๆ วันก็ตาม ผ่องรำไพพยายามเดินให้ปกติแต่เมื่อเปิดประตูได้ยินเสียงแววดาวเข้ามาก่อนประตูจะเปิด ผ่องรำไพปิดประตูลงด้วยใจที่ระทึก

“ทิศคิดถึงจัง” ดาราสาวเสียงหวาน

 จ๊วบ!” ทั้งสองคงกำลังจูบกัน ผ่องรำไพพิงผนังห้องน้ำอย่างหมดแรง นี่เธอต้องอยู่ในห้องน้ำจนเขาทั้งสองเสร็จสมอารมณ์ใคร่กันหรือเปล่า คิดเช่นนั้นมือบางก็ยกขึ้นปิดหู แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้ ในใจคิดสับสนวุ่นวายไปหมด

“ไปข้างนอกกันเถอะวันนี้ผมจะพาคุณไปพักคอนโดที่พัทยาไหนว่าอยากไป” เสียงจอมเพลย์บอยเอาใจดาราสาว มีเสียงหัวเราะ “จริงนะคะ น่ารักแบบนี้จะตอบแทนให้ทิศหมดเรี่ยวแรงเลยคอยดู”

ผ่องรำไพหน้าซีด ใจหน่วงๆ ชอบกล เสียงประตูปิดลงพักใหญ่ หญิงสาวจึงเดินออกจากห้องอย่างหมดเรี่ยวแรง

 

นานหลายนาทีผ่องรำไพนั่งเหม่อหน้าป้ายรถเมล์ อยากให้เรื่องเมื่อครู่เป็นแค่ความฝัน แต่ร่างกายซึ่งผิดปกติ ภาพที่เขาปรนเปรอความสุขให้กันฝังใจเหลือเกิน สิ่งที่เธอทำอีกล่ะ น้ำตาก็พาลไหลออกมาอีกด้วยความละอายใจ หญิงสาวออกเดินจากป้ายรถเมล์ยังไม่อยากกลับบ้านอยากเดินไปเรื่อยๆ ถึงสวนสาธารณะผ่องรำไพตัดสินใจเดินไปทรุดนั่งใต้ต้นไม้ใกล้สระน้ำกว้าง ใจเลื่อนลอยถึงภาพเมื่อครู่ที่เกิดขึ้นในห้องทำงานไม่หยุดหย่อน

เงิน เงิน ท่องไว้ น้ำตาที่คอยแต่จะไหลจึงไม่ได้ไหลออกมา หญิงสาวชันเข่าซบหน้าตนเองพักสมองที่สับสนวุ่นวายและแสนจะเครียด

 

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สนุครบทุกรสชาติค่ะ ฟิน ฟิน ค่ะ"

trysreerung


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha