เพียงรักลวงหัวใจ

โดย: trysreerung



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : หื่นไม่เลือกที่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

นางแบบคนดังต้องการพบเวทิศไม่อย่างนั้นไม่ยอมเทสหน้ากล้อง ผ่องรำไพรับสายจากห้องสตูกดอินเตอร์คอมเข้าหาเจ้านายบอกรายละเอียด

“ให้เข้ามาสิ”

“เชิญค่ะคุณ” ผ่องรำไพเชิญนางแบบสาว มองไปที่ประตูเจ้านาย น้ำใสมองร่างสูงสวยของนางแบบสาว อก เอว สะโพกผายในชุดเซ็กซี่ ก่อนก้มมองตนเอง

นางแบบคนดังสินค้าหลายตัวต่างต้องการขณะนี้เชิดหน้าเปิดประตูเดินเข้าห้อง ผ่องรำไพลุกขึ้นจากเก้าอี้กลัวได้ยินเสียงอะไรที่อาจจะเกิดขึ้นในห้อง

“นั่งสิครับหยาดฟ้า” เวทิศลุกขึ้นต้อนรับ ผมหวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันนะครับ

“คุณทิศไม่คิดไปที่สตูหรือคะดูสิหยาดต้องมาหาท่านรองถึงที่เหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน”

“ ผมกำลังงานยุ่งครับ” ชายหนุ่มปิดแฟ้มงาน

“หรือคะ” ร่างสวยเดินเข้ามานั่งที่พนักเก้าอี้ ส่งสายตาหวานให้มหาเศรษฐีผู้หล่อเหลา

“แต่หยาดอยากให้คุณไปดูด้วย มีกำลังใจนี่คะ”

เวทิศก้มมองหน้าอกทรงโตที่ล้นเสื้อเกาะอก ความเป็นชายเริ่มแปรเปลี่ยนจากสภาพเดิม ดาราสาวยกมือลูบไล้หน้าอกกว้างไม่ปิดบังว่าต้องการอะไร แต่เขาได้ข่าวดาราสาวคนนี้กำลังเป็นนางระบำบนเตียงของนักการเมืองชื่อดังจึงไม่อยากเข้าไปแทรก เขาไม่ชอบใช้ของพร้อมๆ กับใคร ยิ่งเสี่ยงกับธุรกิจยิ่งไม่เอา

“เกิดริ้วรอยบนผิวสวยๆ แน่ถ้าคุณยังนั่งตรงนี้ เอาเป็นว่าผมจะตามไป คุณคงเข้าใจชุดชั้นในโชว์เรือนร่างเดี๋ยวจะเป็นเป้าให้นักข่าวนะครับ” ชายหนุ่มหาทางเลี่ยงจากสะพานที่ทอดมาให้

หยาดฟ้ายักไหล่ “ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นหยาดไปก่อนแล้วเจอกันนะคะ”

“ครับ”

สะโพกผายเดินออกไป เวทิศมองตามตาไม่กระพริบ

นางแบบสาวไปแล้วผ่องรำไพมองอย่างแปลกใจแต่ก็โล่งใจเดินไปนั่งประจำที่ ทว่ามีเสียงบานประตูหน้าห้องเปิดออกร่างสูงพยักหน้าให้กัน หญิงสาวขมวดคิ้ว “มีอะไรคะ หรือต้องการกาแฟ”

“ทำไมต้องถาม ไม่ใช่กาแฟ เข้ามาหาฉันหน่อย ” เสียงเข้มดังอย่างไม่พอใจ น้ำใสรีบลุกขึ้นเดินเข้าไป

ปิ๊ก! ประตูโดนล็อก น้ำใสตกใจ รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นอีก

“ถ้าคุณคิดจะเอ่อนอนกับฉันต้องจ่ายครั้งละสองแสน ไม่อย่างนั้นฉันยอมอายแม้คุณจะปล่อยคลิป” ไหนๆ ไม่มีอะไรจะเสียเธอกำลังต้องการเงินหน้าด้านพูดออกมา โล่งอกเมื่อพูดจบไม่เสียแรงที่คิดมาทั้งวันทั้งคืน

“หมดเวลาเกี่ยงราคา โกหกว่าตนไม่ ขายแล้วล่ะสิแต่จะไม่เว่อร์ไปหรือเธอ นางแบบงานชุกมาเสนอถึงที่ฟรีๆ ฉันยังไม่ต้องจ่ายขนาดนี้ เธอวิเศษขนาดนั้นเชียวหรือ โดนมาตั้งเท่าไหร่ รูปร่างก็งั้นๆ”

เวทิศมองร่างในชุดแสนเชยแล้วส่ายหน้า ในที่สุดเธอก็ยอมรับว่าต้องการขายตัวเพื่อเงิน ทุเรศจริงๆ

“ฉัน” โดนแบบนี้หญิงสาวไปไม่ถูกหน้าตาแดงก่ำ จะพูดอะไรต่อละที่นี่

จนกระทั่งเสียงเข้มดังขึ้น “มานี่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคิดอะไร หรือคำนวณเรื่องเงิน ฉันเรียกเข้ามาเพื่อต้องการระบายอารมณ์ที่ค้างคาเท่านั้น เรื่องนอนกับเธอยังไม่คิด” ว่าแล้วไม่รอให้หญิงสาวเดินมาหาร่างสูงเดินไปหาดันร่างอวบอิ่มมาที่โซฟาจับหญิงสาวหันหลังกดแผ่นหลังให้จับพนักโซฟา กระโปรงจีบรอบแค่เข่าโดนดึงมาอยู่บนแผ่นหลัง ชั้นในถูกดึงมาอยู่ที่โคนขา อีกมือเคล้นคลึงอกอวบอิ่มรุนแรง

“เบาๆ สิคุณ น้ำเจ็บนะ”

“แบบนี้เจ็บไหม” นิ้วโป้งบี้หัวนมทั้งสองข้างสลับไปมา น้ำใสกัดปากกลั้นเสียงครางเพราะเสียวซ่าน

 ชายหนุ่มปลดเข็มขัดตนเอง กอบกุมเวทิศน้อยเต็มกำมือรูดขึ้นลง น้ำใสหันมองแวบเดียวก่อนหลับตา

นี่เขาจะทำอย่างที่เธอเสนอเหรอ ภายในใจหวาดหวั่นรู้สึกกลัว กลัวจะเจ็บเพราะของเขาใหญ่โตมาก

เวทิศจ่อกลางกายสีสวยกดถูไถปากทางเข้า เธอไม่ดิ้นรนชายหนุ่มจับหน้าอกอิ่มลูบไล้เคล้นคลึงก่อนโยกตัวช้าๆ เร็วๆ ตามใจต้องการ อันที่จริงอยากร่วมรักกับเธอให้รู้แล้วรู้รอดแต่อยากรู้ว่าแม่เลขาสาวคนนี้จะลดราคายังไงอีก จึงยอมอดทนทำเพียงแค่ปล่อยความกำหนัดออกจากร่างกาย

น้ำใสสั่นไปทั่วร่างโดนร่างใหญ่รุกเร้ามากขึ้นทุกวัน ความต้องการในร่างกายทำให้เธอเกลียดตนเองนัก กัดเม้มริมฝีปากแน่น หลับตารอคอยให้เขาเสร็จสมอารมณ์ใคร่เร็วไว

ใบหน้าคมก้มลงจูบซับหลังขาวผ่อง “ฉันไม่แทงเข้าไปหรอกน่า ดีใจหรือเสียใจ” เสียงพร่าถามชิดใบหู น้ำใสเผลอครางออกมา ไม่ว่าเขาทำแบบไหนตอนนี้เธอก็เก็บเสียงครางไม่ไดและเธอต้องการบางอย่าง เวทิศคึกคักพอใจทำให้ร่างสวยเก็บกดแสดงอารมณ์ออกมา เขารู้เธอต้องการเขาแต่เขาไม่ตอบสนอง แบบนี้ช่างเป็นอะไรที่สนุกจริงๆ

 “ก้มลงอีกสิ ยกก้นเธอขึ้นอีกแม่เลขาก้นใหญ่” ชายหนุ่มกระซิบที่แก้มแดงก่ำ จูบใบหูเล็กเบาๆ น้ำรักไหลตามง่ามขาเมื่อโดนโอ้โลม เวทิศยิ้มเยาะ ยิ่งเธอส่ายสะโพกพร้อมๆ กับครวญคราง เขายิ่งพอใจ ส่วนน้ำใสหลายครั้งเกือบพลั้งปากให้เขารีบทำ ทำอะไรก็ได้เธอยอมทุกอย่างแต่ก็ยั้งปากไว้ได้

เพื่อเงิน เธอทำมันเพื่อเงินเท่านั้น ร่างกายที่เกิดความต้องการเพราะธรรมชาติบอกตนเอง หญิงสาวพยายามไม่คิดไปไกลกว่านั้น

ไม่อย่างนั้นเธอจะเสียตัวฟรีๆ

“ของเธอเยี่ยมมากน้ำใส ขนาดไม่เข้าไปข้างในนะ” เวทิศทนไม่ไหว ให้เธอมอบความเสียวซ่านให้เขาด้วยปากอย่างเคยเมื่อพาเธอไปสวรรค์ก่อนแล้ว น้ำใสหลับตาทำทุกอย่างให้เสร็จๆ ไป

“เยี่ยม ดูด เลีย เก่ง ไม่ปกปิดความสามารถแบบนี้สิดี วันนี้จะจ่ายเพิ่ม” เวทิศรูดซิบกางเกงเมื่อเสร็จสมรั้งร่างหอมมานั่งบนตัก

“ ปล่อยฉันเถอะเลอะแล้วฉันจะไปทำงาน คุณจะเลอะไปด้วย” หญิงสาวใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากตนเอง

“นี่ก็งาน เธอถนัดไม่ใช่เหรอ” เวทิศกระซิบประชด ผ่องรำไพเอี้ยวหน้ามองเขาเลือกจะเงียบ

“เป็นอะไรไป คิดอะไรกลัวฉันเบี้ยวเรื่องเงินหรือไง” เวทิศกระซิบที่หูเล็ก

“คุณ เอ่อจะทำแบบนี้กับฉันอีกกี่ครั้ง” เธอหน้าด้านถาม ถ้าเธอยอมๆ เขาไปอีกไม่กี่ครั้งก็ได้เงินครบแล้ว

เวทิศหัวเราะ “เธอมันหน้าเงินเสียจริง ต้องการเงินขนาดถามจำนวนครั้งเชียวหรือ ถ้าฉันบอกว่าเบื่อแล้ว เธอก็คงไปหาที่อื่นสินะ เอาเป็นว่า ฉันเบื่อเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น แต่ยืนยันจะสงเคราะห์วันล่ะครึ่งแสนรือนึ่งแสนถ้าเธอทำให้ฉันพอใจวันล่ะหลายครั้งและไม่ดื้อเมื่อฉันต้องการ”

หญิงสาวหน้าเศร้าไม่กล้าพูดอะไรต่อพยายามลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ เวทิศยอมปล่อยร่างอวบ มองตามเธอสุดสายตา ผู้หญิงคนนี้รูปร่างสวยมากทีเดียวถ้าจับเปลี่ยนเสื้อผ้าทรงผมคงเป็นนางแบบได้สบายๆ แต่เรื่องอะไรจะทำอย่างนั้น ชื่อเสียงคงอื้อฉาวเพราะไม่รู้ไปนอนกกกับใครต่อใครมาบ้างแล้ว

“เอาไปสิ” ออกจากห้องเวทิศยื่นเช็คให้น้ำใส หญิงสาวมองแววตาคมก่อนก้มหน้าเพราะความอาย แต่ก็รับเช็คมาไว้ในมือ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มีเสียงเคาะประตูผ่องรำไพตกใจก้มแต่งกายตนเองให้เรียบร้อย เดินไปเปิดประตู เจอคุณหญิงวราพรก็หน้าซีด

“เป็นอะไร ทำอะไรกันทำไมต้องปิดประตู” คุณหญิงหวงลูกทำสายตาเขียว

“คุณแม่มีธุระอะไรครับมาบ่อยจังหรือมาหาคุณพ่อ” เวทิศชวนมารดาคุยเรื่องอื่น

“ว่าไงฉันถามเธอได้ยินไหม” คุณหญิงไม่ยอมตอบลูกชายยังมองน้ำใสด้วยสายตารังเกียจ

“เอ่อ

“นี่อะไร” ไม่ทันเลขาสาวจะได้ตอบคุณหญิงก้มเห็นเช็คในมือดึงรวดเร็วไปเปิดดูเห็นจำนวนเงินก็ตาโต “นี่แก แก มาอ่อยลูกชายฉันเหรอ” คุณหญิงเสียงดังพนักงานวิ่งมาแอบมองกันหลายคน เวทิศไปปิดประตู “คุณแม่ครับมาคุยกันข้างในดีกว่า”

“ตาทิศ” คุณนายมองลูกชาย ลากมือเลขาสาวซึ่งยืนตาแดงเข้ามาในห้อง

เผี๊ยะ! คุณหญิงสุดจะทน เดาเหตุการณ์ได้ตบผ่องรำไพจนหน้าแดงเป็นรอยนิ้ว นอกจากนั้นหัวแหวนเพรชคุณหญิงทำหน้าหญิงสาวเป็นแผลช้ำเขียวทันที

“ฮือฮือ” ผ่องรำไพน้ำตาไหล ตัวสั่น

“คุณแม่อย่าครับ” เวทิศเข้าขวางมารดา

“อย่าบอกว่าแกกินของเหลือเดนพ่อ ฉันจะอ๊วกตาทิศ ตาต่ำทั้งพ่อทั้งลูก” คุณหญิงโวยวาย

“ไม่ใช่อย่างนั้น คุณแม่จะอะไรหนักหนาผมมีผู้หญิงเยอะแยะคุณแม่ไม่เคยก้าวก่าย คืนเช็คเขาไปเถอะครับ” ชายหนุ่มกล่อมมารดา

“ฮึ” คุณหญิงมองผ่องรำไพ “ได้ไปเท่าไหร่แล้วล่ะแม่คุณ บริการลูกชายฉันทุกวันถึงห้องทำงานหน้าด้านจริงๆ อย่าหวังว่าจะได้อีก” เช็คโดนฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ ก่อนถูกปาใส่หน้าคนที่กำลังตัวสั่น

เวทิศถอนหายใจ “เธอออกไปก่อน” เวทิศสั่งผ่องรำไพ

“ดิฉัน ฉัน ขอกลับบ้านเลยนะคะ” ผ่องรำไพแววตาเศร้า เวทิศพยักหน้า

หญิงสาวเดินออกจากห้อง คุณหญิงเยาะตามหลัง “อย่าอายไปเลย หน้าด้านขนาดนี้ มีหรือที่คนอื่นจะไม่รู้บ้าง ประกาศไปเลยสิว่า ขายด้วยนอกจากเป็นเลขา”

เวทิศทรุดนั่งตรงโซฟา เป็นห่วงคนที่ไม่เคยคิดสนใจใยดีเป็นครั้งแรก คุณหญิงนั่งข้างลูกชายแต่เพียงไม่นานก็ลุกขึ้นเมื่อคิดว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้เมื่อครู่ที่ผ่านมา ลากมือลูกชายกลับบ้านทันที

“กลับไปคุยกันที่บ้าน”

“ผมตามไปครับ”

“แม่ไม่ยอม ห้ามตามมันไป กลับบ้านพร้อมแม่เดี๋ยวนี้” คุณหญิงยืนกรานหายใจหอบ

เวทิศเป็นห่วงมารดาเดินตามหลังมารดาด้วยอาการเซ็ง

เขากลายเป็นเด็กอีกครั้งเพราะแม่เลขาคนนี้หรือนี่

ผ่องรำไพพยายามห้ามน้ำตาระหว่างเดินออกจากตึกของบริษัท ไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทาแต่เธอก็ได้ยินจนเข้าไปอยู่ในสมองจนเกิดอาการปวดหัว คิดจะไปหาพ่อแต่เปลี่ยนใจกลับบ้านก่อน

ลงจากรถเมล์น้ำใสเดินเข้าซอย ก่อนจะแวะเก็บเงินค่าขนมตรงร้านขายขนมใกล้บ้านหญิงสาวเหลือบเห็นน้องสาวลงรถเบนซ์คันหรู ก็รีบเดินไปหา

“มากับใครรุ้ง”

“กับเพื่อน”

น้ำใสมองอย่างไม่เชื่อ

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นเพื่อนรุ้งแต่ละคนรวยๆ ทั้งนั้น ไม่เหมือนพี่มีแต่เพื่อนฐานะเดียวกัน ไม่ใช่สิไม่มีใครคบ”

“แล้วนี่ซื้ออะไรมาเยอะขนาดนี้” ถามถึงถุงแบรนด์ต่างๆ ในมือน้องสาว

“เอ่อ เขามาจีบฉันนะสิอย่าถามมาก”

“ไม่คิดแนะนำให้พี่ แม่ รู้จักบ้างเหรอ”

“อย่าเลย” รุ้งรำไพเดินหนี

“หนูน้ำใสเงินจ๊ะ เมื่อไหร่มาส่งอีก” เฮียเจ้าของร้านเรียกหาเสียก่อนผ่องรำไพจึงต้องปล่อยให้น้องสาวเดินไปบ้านก่อน คิดว่าจะไปคุยกับน้องที่บ้านต่อ ไม่ลืมบอกเจ้าของร้าน กล้วยฉาบจะมาส่งพรุ่งนี้ก่อนไปธุระสำคัญ

 

“ไม่ทำงานหรือไงพรุ่งนี้ยายน้ำทำไมยังนั่งซีนถุงขนมอยู่อีกหือ” สายหยุดมาจากสังสรรค์กับเพื่อนๆ ในซอยถามลูกเลี้ยงเพราะปกติเที่ยงคืนน้ำใสจะเข้านอนแล้ว

น้ำใสไม่ตอบเพราะกำลังใจลอย

“ยายน้ำ”

“เออ ค่ะ”

“ฉันถามได้ยินไหม”

“น้าอย่าสนใจน้ำเลย สนใจยายรุ้งเถอะกลับมาบ้านก็ออกไปข้างนอก รู้สึกว่าช่วงนี้ไปบ่อย น้ารู้ไหมน้องไปไหน”

“กำลังจะสอบไปติวกับเพื่อนๆ สิอย่าไปต่อว่าน้องล่ะถึงแกจะให้เงินน้องแต่ช่วงนี้น้องดูแลตัวเองได้แล้วนะ เขามีงานทำแล้ว”

“งาน?”

“ใช่ น้องสาวแกมันสวยเหมือนฉันมันไปเป็นพริตตี้อะไรนี่แหละ”

น้ำใสนิ่ง ไม่ยักรู้เรื่องนี้ จังหวะนั้นมือถือน้ำใสดังขึ้นหญิงสาววางมือจากถุงขนมเดินไปรับโทรศัพท์

“นี่เธอทำอะไรอยู่” เสียงปลายสายทำให้เธออึ้ง ไม่คิดเขาจะโทรหา

“ฉัน ฉันทำขนม”

“ขนมอะไรของเธอแต่ช่างเถอะเอาบัญชีเธอมาฉันจะโอนเงินให้เธอ” เขาบอกมาตามสายไม่มีคำขอโทษอย่างที่ควรจะมี แต่เธอไม่ได้หวังตั้งแต่ต้นจึงทรุดนั่งตรงม้าหินอ่อนหน้าบ้านด้วยใจห่อเหี่ยว “อย่าเลย ฉันไม่อยากทำให้คุณแม่คุณไม่สบายใจ ถ้าท่านรู้มันคงไม่ดีกับครอบครัวคุณและฉันแน่”

“เธอกำลังต่อว่าคุณแม่ฉันนะ” เสียงกร้าวไม่พอใจ

“ทำไมคุณไม่อธิบายไปว่าฉันไม่เคยมีอะไรกับท่านประธาน” เธอไม่สนใจฟังที่เขาถาม ถามสิ่งที่ตัวเองต้องการและเขาต่างรู้ดี

“เธอได้เงินจากคุณพ่อไปจริงๆ ทำไมฉันต้องอธิบายคุณแม่”

“คุณโอ๋แม่ยังกับท่านเป็นเด็ก”

“ยายเลขา” เสียงเข้มคำรามมาตามสาย ผ่องรำไพไม่อยากถกเถียงเธอตัดสายเขาไม่สนใจแม้เขาจะโทรเข้ามาอีก เธอตัดสินใจแล้วยังไงจะลาออกจากที่นั่น อยู่ไปก็อายคนอื่นๆ ที่รับรู้เรื่องราวเมื่อวาน อีกอย่างเงินจากเวทิศเธอก็คงไม่หน้าด้านไปรับมาอีก ถ้าโดนประจานรู้ถึงหูพ่อ พ่อเธออาจอาการทรุดลงไปอีก คนอย่างคุณหญิงวราพรช่างน่ากลัวนัก

ตอนนี้มีเกือบสองแสน หญิงสาวคิดเรื่องเดิมๆ ที่อดคิดไม่ได้อีก จะทำยังไงดีนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สนุครบทุกรสชาติค่ะ ฟิน ฟิน ค่ะ"

trysreerung


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha