เมียบำเรอฟรีแลนซ์ จบแล้วค่ะ

โดย: shasha



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



1 ::

 

ปานทิพย์ก้มมองเนินอกอวบของตัวเอง ที่ถูกดันเบียดชิดกันอยู่ภายในชุดเดรสสีดำล้อแสงระยิบระยับทั้งตัว จากห้องเสื้อชื่อดัง แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความประหม่า

มั่นใจหน่อยยัยปานน้าบอกแล้วว่าสวยก็ต้องสวยสิ

รัศมีโชติหันหน้ามาบอก แล้วกลับไปทำหน้าที่ขับรถต่อ เธอเลยถอนหายใจอีกครั้ง รอบที่เท่าไรก็จำไม่ได้ตั้งแต่ออกจากหอพัก ที่น้าเดือนแวะไปรับและขับมาส่ง ได้แต่รับคำสั้นๆออกไป

ค่ะ

รถยนต์คันโตพามาจอดลงที่หน้าโรงแรม อันเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงรุ่นของหลานสาวที่มักบ่นลับหลังเสมอว่าเป็นเสมือนภาระของตน

เพราะญาติที่เป็นแม่แท้ๆของปานทิพย์ฝากไว้ให้ช่วยดูก่อนไปทำงานที่เมืองนอกและไม่กลับมาอีกเลย ยังพอมีดีอยู่บ้างที่โอนเงินเข้าบัญชีให้ทุกเดือน แต่ผู้เป็นน้าก็แบ่งออกมาเป็นค่าเหนื่อยมากกว่าครึ่ง แล้วโยนเศษเงินไม่กี่มากน้อยให้หลานไป

เมื่อรถเลี้ยวเข้าโรงแรมมีชื่อ อันเป็นจุดหมาย ปานทิพย์ที่นิ่งเงียบมาตลอดทาง พลันรู้สึกตื่นตัวขึ้นกว่าเก่ามือน้อยๆชื้นเหงื่อขึ้นจนอดลูบมันเข้ากับชุดไม่ได้

ก่อนสูดลมหายใจเข้าจนสุดปอดหันไปขอบคุณผู้เป็นน้าค่อยเปิดประตูลงไป

แค่ก้าวแรกที่ส้นเข็มเจ็ดนิ้วไม่ขาดไม่เกินแตะลงพื้นก็พลาดจนเธอเกือบเท้าพลิก อาจเป็นเพราะเครื่องดื่มก่อนหน้าที่เธอกรอกปากเพื่อเพิ่มความกล้าให้ตัวเองก่อนมางานเลี้ยงรุ่นนี้ก็เป็นไป

จึงรีบทรงตัวให้กลับมาท่าเดิมแล้วดึงชุดให้เข้าที่อย่างต้องการแก้เขิน กลืนน้ำลายลงคอเอื้อกหนึ่งแล้วเดินเข้าไปด้านในอย่างที่บอกตัวเองทุกลมหายใจก่อนมาว่า

มั่นใจ มั่นใจ และมั่นใจ

ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมชื่อดังบนถนนสุขุมวิทถูกจัดให้เข้ากับธีมงานตั้งแต่ประตูทางเข้ายันห้องจัดเลี้ยง

‘Black night party’

ราตรีสีนิลคือชื่อธีมงาน และเธอก็จัดมาเต็มที่ แค่เพียงย่างก้าวเข้ามาสายตาหลายคู่ในนั้นต่างพากันจับจ้องมาที่เธออดรู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

แม่เจ้าโว้ย เด็กแว่นหน้าห้องทำไมเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้วะ ว่าแต่...น้องสาวมีแฟนรึยังครับ

เป็นจุติที่ส่งเสียงแซวแล้วปราดเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มระรื่นเป็นคนแรก

เพื่อนผู้ชายหลายๆคนถึงกับมองเธอปากอ้าตาค้างเลยทีเดียวทันทีที่เธอปรากฏกายในลุคใหม่ แบบที่ตัวเองก็ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเช่นกัน

แล้วจุติก็ยื่นมือออกมาคล้ายรอรับหญิงงามอย่างไรอย่างนั้น เธอจึงยิ้มอย่างผ่อนคลายเมื่ออีกฝ่ายคงจะพยายามช่วยให้เธอหายประหม่า ก่อนวางมือลงบนนั้นแล้วก้าวเดินตามเพื่อนร่วมรุ่นไปยังโต๊ะริมสุด พอได้นั่งจุติก็ยิงคำพูดใส่ทันที

ถ้าเจอกันข้างนอกนี่ติไม่กล้าทักเลยนะเนี่ย

ไม่ขนาดนั้นหรอกติปานทิพย์หลบตาแล้วเสจับๆปัดๆชายกระโปรงแบบเขินๆหลุดนิสัยอ่อนนุ่มนิ่มออกมาจนได้ เธอจึงนิ่งเงียบอยู่ครู่แล้วตั้งสติใหม่ ส่งยิ้มแบบมาดมั่นออกไป

จุติมองเธอด้วยสายตาชื่นชม

แล้วยกมือขึ้นเหนือศรีษะคล้ายแสดงตำแหน่งของตัวเองเมื่อเห็นใครอีกคนเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง

เป้าหมายของเธอมาแล้ว!

ปานทิพย์มองไปยังทางเข้า เขายังคงบุคลิกสุขุม นิ่ง เงียบ แต่ดูดุดันกว่าเก่าอาจเพราะตำแหน่งหน้าที่การงานที่ได้รับเกินกว่าวัยเบญจเพศของเขาก็เป็นได้ ที่ทำให้ณัฏฐ์เป็นไปในลักษณะนั้น

ดิน ทางนี้

ณัฏฐ์หรือที่ใครๆเรียกว่าดินเดินตรงเข้ามายังกลุ่มที่เธอนั่งเป็นไข่แดงอยู่ทันทีที่ได้สบสายตาคมสีดำราวกับถูกสะกดให้ปานทิพย์สูญเสียความเป็นตัวของตัวเองที่มีอยู่น้อยนิดให้ปลิวหายไปจนหมดสิ้น ใจหญิงสาวเต้นกระหน่ำระรัวเร็วและแรงราวกับวิ่งมาราธอนมาเป็นสิบๆกิโลเมตรทีเดียว

จำได้ไหมดินว่าใคร

จุติถามเขาเป็นคำถามแรกที่ไม่วายต้องวกเข้ามาหาเธอ ปานทิพย์อึ้งไปขณะหนึ่ง ตั้งสติแล้วประดิษฐ์รอยยิ้มท้าทายน้อยๆให้เขา ยิ้มแบบที่ได้รับการฝึกฝนมาหลายเดือน รอยยิ้มแบบที่ครูฝึกย้ำนักหนาว่าเป็นรอยยิ้มของสาวมาดมั่น

ณัฏฐ์พยักหน้าเพียงนิดแล้วยื่นมือออกไปรับแก้วเครื่องดื่มที่เพื่อนอีกคนส่งให้

แล้วค่อยตอบด้วยกระแสเสียงมั่นคงดูน่าเกรงขามจนปานทิพย์ต้องลอบกลืนน้ำลายเพราะคอแห้งผากด้วยความประหม่า

ปานทิพย์...รึเปล่า

แค่คำตอบสั้นๆเหมือนไม่มั่นใจ แต่แววตาที่ลอบมองหญิงสาวคนเดียวบนโต๊ะ ดูพราวระยับขึ้นมาทันทีแต่เพียงนิดเดียวเท่านั้น และยากที่ใครจะจับตามองทัน

คำตอบจากณัฏฐ์ทำเอาเจ้าของชื่อยิ้มด้วยความยินดี

เธอดีใจที่เขายังจำเธอได้ เพราะสมัยเรียนเธอเป็นพวกเอาแต่เรียน ไม่ชอบทำกิจกรรมใดๆ

ที่สำคัญไม่ได้สวยและไม่เด่นเลยสักนิดในความคิดของตัวเธอเองแต่ผู้ชายอย่างณัฏฐ์ที่เป็นถึงประธานนักเรียนเป็นกัปตันทีมกีฬา แล้วยังได้เป็นตัวแทนของโรงเรียนไปแข่งวิชาการจนได้เหรียญรางวัลกลับมาทุกครั้ง

แถมตอนนี้เขายังเป็นคนที่ประสบความสำเร็จที่สุดในรุ่นจนใครๆพากันพูดนอกรอบว่าคงถือตัวน่าดู กลับจำเธอได้ จะไม่ให้เธอตื่นเต้นดีใจได้อย่างไร

ปานจ้ะปานจ๋า ติว่าปานเลิกจ้องคุณณัฏฐ์มันเถอะนะ มันไม่โสดแล้วล่ะปานแล้วอีกอย่างคุณณัฏฐ์มันไม่ถูกกับสาวเปรี้ยวจี้ดจ้าดแบบปานด้วย...ใช่ไหมวะดินท้ายประโยคจุติเหมือนจะถามคล้ายๆกันท่าว่าคนนี้ข้าจองอะไรประมาณนั้น

ณัฏฐ์นิ่งงันไปรอยยิ้มน้อยๆตรงมุมปากที่เธอเห็นก่อนหน้าหุบลงเล็กน้อย

ตอนนี้ปานทำอะไรอยู่ที่ไหน แล้ว...สวยขนาดนี้มีแฟนแล้วรึยังจุติซักด้วยความอยากรู้จริงๆจังๆ

โสดจ้ะ งานเหรอไม่มีสังกัดหรอก

ปานทิพย์ตอบปัดๆไปแต่เรื่องงานเธอไม่กล้าตอบเพราะช่วยงานบัญชีอยู่หลายที่รวมถึงที่ร้านกาแฟของรัศมีโชติกับช่วยงานเล็กๆน้อยๆที่บริษัทนำเข้าส่งออกของคุณวัฒน์อยู่

พ่อลูกสองคนนี้ตัดขาดกันตั้งแต่คนพ่อตัดสินใจเดินออกมาจากครอบครัวเดิมแล้วมาจดทะเบียนสมรสสร้างครอบครัวใหม่กับรัศมีโชติหรือน้าเดือนของเธอ

ปานทิพย์จึงเลี่ยงที่จะตอบคำถามเรื่องงานที่ต้องพาดผิงถึงบุคคลที่เป็นบิดาของณัฏฐ์ อีกอย่างคือเธอไม่อยากพูดสะกิดแผลในใจของเขา แล้วแสร้งทำตาโตล้อเลียนเขาเปลี่ยนเรื่องไปเสีย

จริงเหรอดินที่ดินไม่ชอบสาวเปรี้ยวจี้ดน่ะ

ถามออกไปด้วยความผิดหวังเพราะจำได้ว่าสมัยเรียนณัฏฐ์จะควงดาวโรงเรียนที่ทั้งสวยและเปรี้ยวจนเธออิจฉาแถมก่อนที่จะมีข่าวว่าจะหมั้น เขาก็ยังควงแต่ดาราเปรี้ยวจี้ดๆทั้งนั้น

แล้วทำไมถึงเลิกชอบสาวเปรี้ยวจี้ดขึ้นมาเสียละ

แต่ท่าทีนิ่งๆของณัฏฐ์ก็เหมือนจะช่วยยืนยันคำตอบ ทำเอาปานทิพย์ใจเสียหมดความมั่นใจในตัวเองไปเลย

ให้สวย เปรี้ยว เฉี่ยวแค่ไหน ดินมันก็ไม่ใจแตกหรอกเว้ย ขนาดน้องไอวี่ดาราดังๆมายืนอ่อยตอนงานเลี้ยงผู้ถือหุ้นรายใหญ่คืนก่อนมันยังยิ้มให้เฉยๆเลย ข้าล่ะเสียดายแทน

เพื่อนในกลุ่มที่เป็นบริษัทลูกของณัฏฐ์ช่วยตอกย้ำอีกคน พร้อมเล่าอย่างอิจฉาไหนเลยจะน่ารักแบบหนูดีถ้าไม่เรียบร้อยอ่อนหวาน ไอ้ดินมันไม่แลให้เสียสายตาหรอก...ใช่ไหมดิน

ณัฏฐ์ยังคงไม่ตอบอะไร

    ปานทิพย์เก็บรายละเอียดเรื่องของเขาด้วยการเงียบฟังเพื่อนคนอื่นๆ

แล้วนึกถึงที่ครูฝึกสอนมา แอบพ่นลมหายใจแล้วทำทีเป็นนั่งเอนหลัง พิงพนักยกขาไขว้ไขว่ห้างจนชายชุดสวยที่สั้นอยู่แล้วถลกสูงขึ้นไปอีก

มือขาวนวลตกแต่งเล็บให้เป็นคอลเลคชันเดียวกันกับชุดหยิบยกเครื่องดื่มขึ้นจิบก่อนถามเขาด้วยท่าทีที่มั่นใจอย่างที่สุด ขัดกับหัวใจที่เอาแต่สั่นไหวเพียงเพราะได้พูดคุยกับเขา

เราไม่เจอกันกี่ปีแล้วเนี่ยดิน

‘7 ปี 10 เดือน กับอีก 15 วัน

ปานทิพย์ตะโกนคำตอบก้องอยู่ข้างในภายใต้ท่าทางที่จงใจคล้ายถามเล่นๆไม่ได้สนใจนักว่าเขาจะจำมันได้หรือไม่

แต่ณัฏฐ์มองสบตาเธอด้วยแววตายิ้มได้แล้วเปล่งเสียงทุ้มนุ่มละมุนหูอันเป็นคำตอบเดียวกันว่า

“7 ปี 10 เดือนกับอีก10กว่าวัน แล้วมัง

หูย จำได้ด้วย

ปานทิพย์อดใจเต้นโครมกับคำตอบของเขาไม่ได้ ย้อนเขาแบบล้อๆแล้วพยายามส่งสายตาท้าทายมาให้

แต่เขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยาแบบที่ครูฝึกบอกเลยสักข้อว่าจะสนใจเธอ ไอ้ที่หูตาแพรวพราว พูดคุยหยอกล้อ หรือถึงเนื้อถึงตัวอะไรเทือกนั้นไม่มีในตัวณัฏฐ์เลยสักนิด

ปานทิพย์ยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มบ้างเพื่อให้แอลกอฮอล์ในนั้นสร้างความหน้าด้านเพิ่มให้ตัวเองเข้าไปอีก

นึกถึงสคริปต์ที่ฝึกฝนมาอย่างดีแล้วจึงวางแก้วลงแต่ยังประคองมันไว้ในอุ้งมือแล้วโน้มตัวเข้าหาเขาจงใจอวดความอวบอิ่มให้มันล้นออกมาต่อหน้าต่อหน้าแล้วถามเสียงยั่วๆ

ท่าทางดินจะรักว่าที่คู่หมั้นน่าดูเลยสินะ ถามจริง เคยคิดนอกใจบ้างป่าว

แต่คนโดนยั่วยังคงรักษาระดับสายตาที่มองมาพร้อมกับรอยยิ้มไม่ตอบคำถามเธอก่อนจะเบนหน้าไปอีกทางเมื่อมีเพื่อนอีกกลุ่มตะโกนเรียก

ปานทิพย์เผลอระบายลมหายใจออกมาพร้อมกับความคิดที่ว่า งานนี้คงไม่ได้เรื่องแล้วแน่แท้ ทำไมถึงได้ยากนักนะ แล้วเธอจะจัดการเขาแบบไหนดีละทีนี้

 

 

ปานทิพย์ทาบคีย์การ์ดแล้วผลักประตูเข้าไปยังห้องที่ถูกอุปโลกน์ขึ้นมาเป็นคอนโดสุดหรูของเธอ  

แกล้งเซหน่อยๆให้คนเดินตามมาช่วยประคับประคอง หลังจากสร้างอุบัติเหตุให้ตนเองตอนไปดื่มกันต่อที่ผับของจุติแล้วทำตัวงอแงร่ำร้องจะกลับเอง

ณัฏฐ์ผู้ครองสติได้ดีสุดในกลุ่มจึงเสนอตัวมาส่ง

อาการขาเจ็บหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อสามารถพาเขามาถึงในห้องได้

ปานทิพย์เดินเข้าไปในเคาน์เตอร์บาร์วางกระเป๋าลงแล้วหันไปจัดการเปิดตู้เย็นหยิบอะไรในนั้นมาวางที่ชั้นวาง ถามเขา

ดินดื่มอะไรก่อนไหม โอ๊ย!แล้วแกล้งส่งเสียงร้องขึ้นมา

ณัฏฐ์ผุดมาดูพอรู้สึกถึงไออุ่นด้านหลังเธอก็จงใจหันมาหาพร้อมกับทำน้ำที่ตระเตรียมไว้หกใส่เสื้อของเขาทันที

อุ๊ย! ขอโทษนะดิน ปานมึนๆน่ะ ดินเข้าไปล้างตัวในห้องปานก่อนก็ได้

เธอชี้มือ พอเห็นเขาเดินไปยังทางที่เธอบอก จึงหันตัวกลับมาหยิบผงยาที่เตรียมไว้เปิดออกอย่างระมัดระวังใส่ในเครื่องดื่มทันทีพร้อมกับคะเนปริมาณยาไปด้วย บ่นงึมงำเบาๆ

ถ้าใส่หมดนี่คงหลับไม่ตื่นยันเที่ยงละมัง เอาครึ่งเดียวก็พอ

ยังเทไม่ทันเท่าที่คิดไว้เสียงณัฏฐ์ก็เรียกชื่อเธอดังเหมือนเดินเข้ามาจนเกือบจะใกล้

ปาน

อารามตกใจจึงสะดุ้งลนลานนึกกังวลว่าเขาจะเห็นที่เธอทำหรือไม่ แล้วขยำห่อกระดาษโยนทิ้งแถวๆนั้นทันที

ตอนนี้เองที่ณัฏฐ์ยืนอยู่ไม่ห่างจากเธอบอกว่าดินกลับก่อนดีกว่า ไม่อยากรบกวนปาน ปานจะได้พักด้วย

ปานทิพย์ทำทีเป็นเกาะขอบโต๊ะแล้วเดินไปที่ชุดรับแขกพร้อมแก้วในมือพยักหน้าบอกเขา

โอเค ขอบคุณนะที่มาส่ง ดินดื่มน้ำก่อนสิ ค่อยไป

ณัฏฐ์นิ่งไปแล้วยิ้มแต่คราวนี้เธอรู้สึกว่ารอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรก่อนหน้าแปรเปลี่ยนไปจากเดิมจนเย็นวาบเสียวสันหลังวูบ

เขาเดินเข้ามาแล้วนั่งลงใกล้เธอจนเกินไปคล้ายจงใจ คว้าแก้วที่เธอส่งให้ขึ้นจ่อปากดื่มน้ำลงไปกว่าครึ่ง

ปานทิพย์มองแก้วอย่างลุ้นๆ

ชวนเขาคุยอีกไม่ถึงสามประโยคดี ณัฏฐ์ก็คอพับลงบนโซฟาตัวนั้น

พอเห็นอย่างนั้นแล้วปานทิพย์เข้ามาเขย่าแขนชายหนุ่มพร้อมกับเรียกชื่อเขาไปด้วย

ดิน! ดิน!

 

แต่เจ้าของชื่อก็ยังนิ่งเงียบเธอเลยถอนหายใจด้วยความโล่งอก บ่นเบาๆ

นึกว่าจะไม่ได้เรื่องซะแล้ว

ปานทิพย์ยืนเก้ๆกังๆว่าจะต้องทำอะไรต่อแล้วจึงตั้งสติเรียบเรียงขั้นตอนโดยการเข้าไปพยุงร่างหนาหนักอย่างทุลักทุเลตรงไปยังห้องที่มีเตียงนอนขนาดใหญ่ข้างในนั้นแล้วพาณัฏฐ์ลงนอน

ก่อนจะนั่งหอบหายใจด้วยความเหนื่อยเหงื่อที่ซึมออกมาแถวไรผมเริ่มแห้งเมื่อเจอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่เปิดทิ้งเอาไว้

มองร่างหนาหนักบนเตียงด้วยสายตาขอลุแก่โทษไม่นึกว่าจะง่ายถึงเพียงนี้

เมื่อนึกถึงข้อตกลงที่ยอมทำเรื่องนี้แล้วจึงเริ่มลงมืออย่างไม่มีทางเลี่ยง

ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบราวกับมีน้ำแข็งฉาบเกาะอยู่เมื่อเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตของเขาแล้วชมตัวเองในใจเมื่อทำจนมาถึงเม็ดสุดท้ายได้ต่อให้ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ก็เถอะ

สายตาของเธออดมองที่ท่อนล่างของเขาแล้วบ่นเบาๆอีกครั้งกับตัวเองไม่ได้ว่า

ไม่ต้องถอดหรอก เดี๋ยวค่อยใช้มุมกล้องเอา

เธอบอกตัวเองแล้วตัดสินใจเดินเข้าไปห้องน้ำเพื่อปลดเปลื้องชุดเดรสบนตัวอย่างอิดออดจนเหลือแต่ชุดชั้นในจึงคว้าชุดคลุมมาสวมโดยไวเหมือนกลัวใครเห็นทั้งๆที่คนเดียวที่จะเห็นได้หลับไร้สติบนเตียงไปแล้ว

ปานทิพย์เดินมามองเขาที่ปลายเตียงแข้งขาสั่นคิดวกวนไปมาชั่งใจว่าควรยกเลิกการกระทำเช่นนี้ดีหรือไม่

หากณัฏฐ์คืนสติขึ้นมาเขาต้องรังเกียจเธอแน่ๆแต่แล้วก็ตัดสินใจบอกตัวเองว่าต้องทำค่อยขึ้นไปนอนเคียงเขาจัดท่าทางให้ดูแนบแน่นกันมากที่สุด

ก่อนลงมือจับภาพจนคิดว่าน่าจะพอใช้ได้จึงวางมือถือลงพ่นลมหายใจออกปากอย่างโล่งอก

มองคนที่อยู่ในใจมาตลอดด้วยสายตาซุกซน อดใจไม่ไหวหยิกแก้มที่มีไรหนวดขึ้นตอเล็กน้อยด้วยความมันเขี้ยว

    “เรียบร้อยสักที

แต่แล้วก็ต้องใจหายวาบเมื่ออยู่ๆเสียงจากคนที่นอนนิ่งให้เธอจับเอียงซบไปมาดังขึ้น ขนอ่อนบนตัวเธอลุกเกรียวขึ้นมาทันที

เรียบร้อยแล้วเหรอปานทิพย์!


***************************





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากติดตามด้วยนะคะ"

shasha


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha