(จบ)เมียซ่อน🔞(หื่น+มุ้งมิ้ง)

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ดื้อนักจะเสกเด็กเข้าท้อง(ฉุด)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          คอนโดสุดหรูใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร

หญิงสาวกำลังรินไวน์สุดหรูลงแก้วทรงสวยสีใสเงาวับ ใบหน้าเรียวรูปไข่จมูกคม แต่งแต้มลิปสติกสีแดงบนริมฝีปาก   ส่อถึงหญิงสาวที่พยายามทำตัวให้ดูดีมีระดับ สมกับสิ่งที่เธอกำลังไต่เต้า…  

         เธอเดินกรีดกราย เผยเสน่ห์อันเย้ายวน พร้อมถือแก้วไวน์ทั้งสองมานั่งบนตักอาเสี่ยกระเป๋าหนัก อย่างสนิทสนมและเอาอกเอาใจ

        “ดื่มแก้เครียดหน่อยนะคะ เนสเห็นคุณหน้าบึ้งตลอดหลายวันนี้เลย”

         องอาจถอนหายใจ ระบายยิ้มนิดหน่อย ก่อนจะหยิบแก้วจากเธอ และกระดกรวดเดียวหมด  องอาจไม่คิดจะลิ้มลองกลิ่นรสชาติ และสีแม้แต่น้อย ปัญหาที่มีจะให้บอกเธอได้อย่างไร ในเมื่อคนอย่างองอาจคิดอยากได้อะไรต้องได้ แต่ครั้งนี้กลับพลาดอย่างง่ายดาย เพราะเด็กสาวคนเดียว

         มีนา.. ไม่ใช่ลูกเขา

         องอาจคิดมาตลอด จะให้มีความเอ็นดูต่อคนไม่ใช่สายเลือดบ้างเหรอ? ไม่มีให้แม้แต่เศษเสี้ยว อยากได้..  ปรารถนานั้นช่างน่าหอมหวาน เด็กผู้หญิงไร้ราคี ที่เขาเอาแต่ตีมาตลอดทุกครั้งที่พบเจอ ไม่นึกเลยว่า มีนา จะมีสิ่งที่ยั่วอารมณ์เขาได้โดยไม่ต้องมีมารยาเล่ห์กล หรือยั่วสวาทอะไร แค่ได้ใกล้ก็รู้แล้ว เรือนร่างอันนุ่มนิ่ม  พอนึกถึงมันก็ตึงขึ้นมา องอาจมองหน้าเนสราอย่างเสน่หา อยากสนองอารมณ์ตัวเองให้เร็วที่สุด

       “เนสรา เธอมองฉันแว๊บเดียวก็รู้ถึงขนาดนี้ เธอรู้อะไรอีกบ้าง ฉันอยากมากขนาดไหน”    องอาจตาปรือ ความต้องการมันสมทบทับถมใจ หยุดไม่ได้ และไม่คิดจะหยุดด้วยซ้ำ

    หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวยาวระหัวเข่า มององอาจด้วยสายตาพร่างพราย พลางใช้มือเรียวไล้แก้มสากคนอายุเกือบห้าสิบ    “รู้ว่าคุณ กำลังต้องการ”

        เธอนั่งบนหน้าตักอยู่แล้ว ไม่ยากต่อการประโลม และจับมือหนาขององอาจขึ้นมาวางบนต้น ขาที่เรียวสวย อาเสี่ยธุระกิจเงินล้านต้องรู้งานดี มือหนาไล้เลื่อนผ่านกระโปรงสีขาว มันไม่พอต่อสิ่งที่อยากได้ จึงสอดมือล่วงลํ้าเข้าใต้กระโปรง พลางนวดบีบต้นขาอ่อนอันนุ่มนิ่ม   เธอจัดการกับเสื้อเชิตสีเทาอย่างเบามือ เมื่อเสื้อชิ้นบนขององอาจหลุดลง เธอจึงเคลื่อนกายลงมาใต้สะดือ ปลดเข็มขัดแบรนด์ดังออกอย่างคล่องมือ

    “เสี่ยเนี่ย หนุ่มแน่นเสมอเลยนะคะ ตึงเปรี๊ยะเชียว”    หญิงสาวควักยุทโธปกรณ์เขาออกมา แล้วยิ้มย่องอย่างพอใจ แววตาประกายวาว แล้วเงยหน้ามองเสี่ยเงินล้านอย่างพิศวาส

     “หึ ๆ ฉันแก่เมื่อไหร่ ยังทำให้เธอโอดโอยครวญครางได้ทุกครั้ง”    องอาจเชยคางเธอขึ้น เชยชมใบหน้าสวยสร่างแล้วพรมจูบลงแก้ม มือหนาเลื่อนผ่านคอขาวระหง จนถึงไหล่เล็ก … ชุดเดรสเหรอ ไม่ใช่ปัญหา องอาจถอดเสื้อผ้าเธอออกจนหมดคราบ ชั้นในสองชิ้นสีดำสนิท บ่งบอกถึงสิ่งน่าค้นหา อกเต้าเต่งเป็นลูกเต็มมืออวดเผยแก่สายตา น่าสัมผัสเสมอ

    เธอเอ่ยลักษณะยั่วยวน  “ถ้าอย่างนั้น วันนี้มาวัดสภาพกัน… ว่าเสี่ย..  จะทำให้เนสโอดครวญครางกระเส่าได้นานเท่าไหร่”    มือเรียวของเธอส่งความสุขให้เขา ทำตัวเป็นหมอนวดสาว คลึงอาวุธไว้รบบนเตียงอย่างคล่องมือ หญิงสาวส่งลิ้นนุ่มสัมผัสมันอย่างช้า ๆ ขยับศรีษะผงกไปเป็นจังหวะ ปากสวยครอบงำร่างกายอันแข็งแกร่ง ดูดดํ่าราวกับเด็กกินไอติมแท่งในหน้าร้อน

“ เนสรา เก่งกว่าเธอคงหาไม่ได้แล้ว”   องอาจหลับตาพริ้ม รัญจวนใจกับกลางกายที่เธอประโลมให้ชุ่มฉํ่า รีดเฟ้นเอาอย่างเมามัน ฝ่ามือเรียวนวดหน้าขาอันแน่นหนา เพิ่มเสน่หาคุกรุ่นจนร้อนระอุในใจ ปากเล็ก ๆ นี้กลับกลืนกินแก่นกายได้ลึก องอาจสูดปากครางครวญ มองดูหญิงสาวทำออรัลเซ็กส์ให้อย่างชํ่าชอง  “...เนสรา อืม เก่งมาก ลึกกว่านี้หน่อย”

ขาองอาจสั่นเทิม หญิงสาวช่างรุกได้สมใจ ตามประสาคนมีอายุ เมื่อถึงขีดสุดได้ไม่นาน ก็พ่นความสุขสมของอารมณ์เธอมาเต็มปาก เนสรารีบกลืนมันลงคอ แล้วยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ

          “เธอมาอย่างนี้ คงอัดอั้นมาก ฉันจะส่งเธอให้สูงกว่าดาดฟ้าตึกนี้เลย”

          องอาจพลิกตัวขึ้น ดึงร่างบางเนสราลงบนโซฟา ยกขาหญิงสาวเชิดขึ้นสูงจนแนบพนักพิงที่เธอเอนกายอยู่

“ส่งให้สูง ๆ นะคะ”   เนสราเกี่ยวแพนตี้ตัวงามไว้ด้านข้าง กลีบเนื้อสวยเปียกชื้นไปด้วยความต้องการ                กลีบเนื้อสีสวยบ่งบอกว่ายังไม่บุบสลายแม้จะผ่านมามากมายจนนับไม่ถ้วน มันยังตอบรับปลายลิ้นร้อนได้อย่างดี

“เสี่ยขา.เนส....เนส..ชอบเหลือเกินค่ะ…”   หญิงสาวเปิดทางของสวรรค์กว้าง ไม่ต้องให้องอาจออกแรงให้เมื่อย แต่จะดีแค่ไหน ถ้าคนตรงหน้าอาเสี่ยคนนี้เป็นมีนา

         “ชอบมั๊ยจ๊ะ แม่เสือสาวจอมกระหาย”    องอาจเหลือบตามอง หญิงสาวหายใจเฮือกใหญ่หลายเฮือก เหมือนคนจะขาดใจ

“..เสี่ยขา เสี่ยรู้ใจเนสที่สุดนี่คะ เนสชอบทุกอย่างที่เสี่ยให้”     ยิ่งฟังยิ่งเหลิง คนตามใจในส่วนสวาทอยู่ตรงนี้ จะให้ไปหาจากไหนได้ เธอสนององอาจทุกอย่าง หญิงสาวถูกแทะเล็มกลีบกุหลาบอย่างเมามัน ได้แต่ส่ายหน้าเหมือนจะทัดทนไม่ไหว นํ้าหวานใส ๆ ลดหลั่นกลั่นมาเรื่อย ๆ หนึ่งนิ้วเพิ่มเป็นสอง สำรวจกลางกายภายในนุ่มนิ่ม….

“..เสี่ย เร็วอีก  เร็ว …”    ร่างเนสราสั่นสะเทือน ดวงตาเบิกกว้างเชิดหน้าขึ้นสูง ดาดฟ้ายังตํ่าเตี้ยกับจิตใจที่ล่องลอย ตัวเล็กของเธอสั่นไปด้วยความร้อนแรงที่เพิ่มพูน สุดซาบซ่าสะใจดรรชนีขยี้กลางกาย

              “ได้เสี่ยให้ได้”    องอาจทั้งเล็มร่างกายไปทั่วทุกอนูผิว ดื่มดํ่าความสาวที่ยังคงพอมี พาเธอเดินสู่ทางรักอันร้อนแรง เหมือนภูเขาไฟกำลังจะประทุ แทบจะหลั่งลาวาออกมาจากปากถํ้า

        “เสี่ย..ดีค่ะ” เสียงแผดร้องของเธอราวกับคนกำลังพบอะไรที่น่าตกใจ หัวใจปลดปล่อยล่องลอย เธอตามอาเสี่ยไปแล้ว แต่มันก็ยังไม่พอ หรือเป็นเพราะความต้องการของเธอมีมาก จนยากที่จะรับการตอบสนองอันเร้าร้อนไม่ไหว จำต้องปลดปล่อย

         เนสราดึงองอาจลง และพลิกกายขึ้นคร่อม หวังจะสนองให้ หรือจะส่งตัวเองแทน   “เสี่ยพักหน่อยนะคะ เนสจะช่วยเอง”

         หญิงสาวคร่อมบน จัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง ชั้นในที่ไม่ยอมปลด เหมือนรู้ใจดีว่าองอาจชอบแบบนี้ ไม่โจ่งแจ้ง ดูวับ ๆ แวมๆ ต่อสายตา กับอริยาบถที่ดุดันของเธอ เร่าร้อน...เอวเพรียวบางที่อ้อนแอ้นบิดร่าบนกายหนาดูคล่องปราดเปรียว เหมือนกำลังทดสอบเบาะอันนุ่มนิ่มของโซฟา ว่าจะสปริงตัวได้เท่าไหร่

        “..เนสเก่งมากคนดี อยากได้อะไรเดี๋ยวเสี่ยจะให้” เมื่อยามถูกใจอะไรก็ดีไปหมด หน้าอาเสี่ยแดงกํ่ากัดฟันดังกรอด มันซู่ซ่าดีต่อใจ

         “เสี่ยขา.เนสอยากได้...ใบสมรสของเราค่ะ”  จริตจะก้านออดอ้อน เวลาอย่างนี้นี้เหมาะสมต่อการขอ ยิ่งองอาจเงียบเธอยิ่งกระหนํ่ากายทุ่มลงหน้าตักอาเสี่ย จนใบหน้าเหยเก

         “ได้..เสี่ยจะหย่าปวีนามาอยู่กับเนส เนสรา โยกอีก อย่างนั้นสิ”   เนสราฟังแล้วยิ่งสนองความต้องการ มีแรงเท่าไหร่ใส่ลงไม่ยั้ง ถึงแอร์จะแรง ก็ไม่ทำให้ทั้งสองคนเย็นได้ ยิ่งรู้สึกร้อน จนว่าเหงื่อผุดขึ้นเป็นเม็ดบนหน้าผากกลมมน จะทำทุกอย่าง ให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ ต่อให้ทำร้ายใครอีกหลายคนก็ตาม ช่วยไม่ได้ ใครบอกให้มารัก



         บนห้องพักในห้องที่สลัว มีนาไม่ยอมเปิดผ้าม่าน เธอ...กังวล กระเป๋าเสื้อผ้าถูกจัดมาส่งถึงห้องพักในหอของปวีนา เป็นห้องเดียวกับคชา  โดยเนียมเองเป็นคนจัดการธุระเรื่องนี้ให้เด็กสาว ก่อนจะพากันขึ้นเครื่องไปแล้ว ทิ้งเธอเอาไว้กับคชา นายฉลามหัวค้อน!..

       ...เอาเข้าไป… ป้าเนียมนะป้าเนียม…

         ทั้งยังถูกสั่งห้ามว่าห้ามเข้าไปบ้านใหญ่ ขณะที่คนเป็นแม่ไม่อยู่โดยเด็ดขาด จะทำไงได้ ต้องทนอยู่ จะเปิดห้องใหม่อยู่คนเดียวห้องก็เต็ม เอาไว้ว่าง จะย้ายเข้าไปแล้วแยกอยู่ทันทีแน่นอน

          ระหว่างคชาไม่อยู่ เธอเอาแต่คิดว่าจะหนีให้พ้นเงื้อมมือมารอย่างเขาอย่างไร หลายวันก่อนขนาดชื่อไม่รู้จัก ยังโดนขนาดนั้น แต่วันนี้มีใบทะเบียนสมรสคํ้าคออยู่ มันจะได้เป็นแค่ภรรยาในนามจริงเหรอ คิดไปก็ปวดเศียรเวียนเกล้า ได้แต่คิด ๆ นั่งเกาหัวอย่างคนคิดไม่ตก ลูบผมตัวปัดไปปัดมา

         ...โอ้ย...คิดไม่ตก จะให้นอนไหน บนเตียงหรือพื้นดี ไม่นอนข้าง ๆ เด็ดขาด!...

        หมดหนทาง…  เธอนั่งคอตกหัวฟูอยู่บนเก้าอี้ทรงไข่ ที่มีผ้าม่านปิดประตูกระจกใสทางออกไปนอกระเบียงไว้ มีแสงสลัวมัวตากระทบเข้ามาด้านในเท่านั้น

         พอคชากลับมาเปิดประตูพลันทันใด ทำเอาคชาสตั้นค้างชะงักไปเกือบห้าวิ นาที เห็นแล้วอยากทำใจตั้งสติให้ไว แต่สภาพนั้นเหมือนผีสาวตามขอส่วนบุญ ไม่ก็เคยตายในห้องมาก่อน พอเปิดไฟหน้าประตู ขาคชายังไม่ก้าวเข้าห้อง ต้องมองให้แน่ใจว่าตัวอะไร?  มองไปมองมา ...ยัยนี่เล่นอะไร!...

          คชายิ้มอ่อน “เพิ่งแต่งงานแท้ๆ จะฆ่ากันเพื่อเอาสมบัติเลยเหรอ”

          “หา!”    มีนาหันมาหา อารมณ์ราวกับคนตายซาก เหมือนเธอจะมีอาการเพลียจิตเพลียใจบ้าง แต่คชาเพลียแทนมากกว่า เล่นอะไรแผลง ๆ คิดยังไง นั่งอย่างกับผี แล้วก็.. อะไรไอ้สีหน้าคิดมากขนาดนั้น

    ชายหนุ่มก้าวเข้าห้องงับประตูลง เด็กสาวรีบกระโดดตัวถอยร่นติดผนัง

      ...ระวัง ๆ ต้องระวังไว้ก่อน...

        “อะไร?”   ชายหนุ่มถามอย่างงุนงง และหยิบนํ้าในตู้เย็นดื่ม อย่าง..ไม่ทุกข์ร้อน        …เกลียดท่าทางสบายเฉิบแบบนั้นที่สุด!...

        “ปิดประตูทำไม”    มีนาถาม สายตาหลุกหลิกหวาดระแวง

        “จะแก้ผ้า อยากให้ใครเห็นอะไรต่อมิอะไรเรอะไง”

        ...หมายถึงอะไร? แก้ผ้า!  แก้ทำไม!!...

       หัวใจเด็กสาวเต้นรัว รีบกวาดสายตาหามุมหนี แต่คชากลับถอดเสื้อออก เปลื้องชิ้นบนบนไม่เหลือหรอ…          ..กล้ามแหละกล้าม!   ...ไม่ใช่..คิดอะไรเนี่ย…   มีนารีบส่ายหน้า ละทิ้งความคิดอันชวนประสาทกินให้พ้น

       “จะทำอะไรอะ?  อย่าเข้ามานะ ต่อยจริงด้วย”    มีนายกมือตั้งกาด เตรียมต่อยตี   

        ...จะท้าประลองเหรอ ผลก็เห็น ๆ กันอยู่...
        “นั่นจะต่อย หรือลิงตั้งท่าง้างมือจะกระโดดเกาะต้นไม้”    คชาไม่พูดเปล่า ขยับขาก้าวเท้าเดินเข้าใกล้จนเธอติดผนัง แขนแกร่งกำยำกล้ามทั้งนั้นดักทางเธอเอาไว้   “เอ้า.. แม่ลิงน้อย ไม่สิ เหมือนกระต่ายมากกว่า จะหนียังไง?”

“..........”    เด็กสาวตาโตตัวสั่น ไม่ยอมแสดงการกลัวจนตัวหงอ แต่กลับยืนทื่อแข็งดั่งกับหินไปแล้ว เธอกลอกตาไปมา กัดเม้มริมฝีปากคิดวกวนหาทางแก้ไขสถานการณ์

          ...สุดท้ายแล้ว…  เอาล่ะ..สู้ตาย!...

        เธอยกมือขึ้นเหนือหัว “ขอร้องล่ะอย่าทำอะไรมินเลยนะ เราแต่งงานกันแค่ในนามไม่ใช่เหรอ พี่ชาเองก็ถูกบีบคั้นจากคุณแม่ แล้วพี่ก็รู้ว่ามินมีคนที่ชอบอยู่ เพราะงั้นปล่อยมินไปเถอะนะคะ”

       คชานิ่งอึ้ง เธอยกมือพนมสุดหัวก้มหน้าลงตํ่า แต่คำพูดเมื่อกี๊… อยากฟังอีก คนอ้อนวอนของผู้หญิงคนนี้น่ารักจริง ๆ เคยอยู่แต่กับแม่ ก็เลยติดนิสัยอ้อน…  ชายหนุ่มขยับหน้าลงตํ่า และกระซิบ...  “เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ”

       เด็กสาวเงยหน้าขึ้น เขาเคลื่อนใบหน้าคมมาชิดตรงหน้า จนลมหายใจแทบเป็นหนึ่งเดียวกัน

       “ลืม..”    มีนาเพิ่งมานึกได้  เธอพูดอะไรออกไป น่าอาย ไม่ใช่แม่หรือพี่แก้วนะ จะมาอ้อนได้ไง

        คชานั่งลงบนเก้าอี้ แล้วคว้าหมับเข้าที่เอวเล็ก ดึงร่างมีนาลงมานั่งตัก

        “ว๊าย!”  เมื่อรู้ตัวอยากจะรีบลุก แต่เอวบาง ๆ ก็ถูกจับแล้วกดบนหน้าตักแน่น

        “เอาไง จะพูดใหม่ หรือจะ…”   เขาเว้นระยะช่วง “โดน” ฟังก็รู้อยู่แล้วว่าหมายถึงอะไร แต่จะให้เธอพูดใหม่ มันก็ยังไงอยู่  ชายหนุ่มดึงเธอแนบชิดอีก จนร่างบางชิดแผงอกชายหนุ่ม ที่เธอกำลังนั่งบนตักเขา ใบหน้าสาวน้อยอยู่ระดับสูงกว่าเล็กน้อย หันหน้ามาอย่างกระเง้ากระงอด   “พี่...ชา..  แค่นั้นแหละ”    

        คชายิ้มและส่ายหน้าไม่เห็นดีด้วย นํ้าเสียงแข็งไป ดูแววตาคชาแพรวพราวขึ้น     “เมื่อกี๊ยังอ้อนอยู่เลย”

        “ทำล่วงเกินกัน มินยังไม่เคลียร์กันเลยนะ”   เธอเชิดหน้าจะเอาชนะ กำลังจะเปลี่ยนเรื่องไปเสียดื้อ ๆ

        “เคลียร์แล้ว ใบสมรสนี่ไง แต่ถ้าเธอไม่บอกที่พูดเมื่อกี๊ให้เคลียร์ จะไม่ปล่อย”

มีนาอํ้าอึ้งไปพักนึง จะให้พูดได้ไง ไม่ใช่แม่นะ มันอายนี่  เด็กสาวรีบมองค้อนทันที จะมาไม้แข็งเหรอ แล้วถ้าใช่ไม้แข็งกลับล่ะ จะเป็นยังไง จะให้พูดแบบนั้นอีกรอบเหรอ ไม่เอาหรอก

       คชาไตร่ตรองอะไรบางอย่าง ค้นหาหนทางให้คนปากนิ่มใจแข็งพูดออกมา  “นับหนึ่งถึงสาม  ไม่พูด ฉันจะไปอาบนํ้า…”

       “ก็ไปสิ”

       “กับเธอ”

       เด็กสาวผงะ หัวใจสั่นแทบจะกระดอนออกมาตายนอกอก ที่คชาพูดจริงมานี่เธอจะรู้รึเปล่า แค่ไก่น้อยในกำมือ จะบีบก็ได้ จะคลายก็ง่าย ออกแรงนิดหน่อยก็อ่อนยวบแล้ว ทำไมจะคิดว่ามันยากกัน เธอนั่นแหละที่จะกลายเป็นยุ่งยาก

        “....”   มีนาตกใจสุดโต่ง แต่จะให้พูดไม่เอา ไม่มีทาง เธอกำลังกัดฟันขบกันแน่น อย่าได้ปริปากแม้แต่น้อย ไม่งั้นจบเห่ คนฟอร์มจัด เด็กสาวหันหน้าหนีไม่ยอมพูด

       คชาซุกหน้าลงแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเด็กสาว จนลมหายใจอุ่นรดหลังวาบ เด็กสาวพยายามขยับออก  “อ๊ะ อย่านะ”

       “ไม่อยากท้องก่อนเรียนจบก็รีบพูดซะ ไม่รู้รึไง ฉันเป็นอดีตเจ้าเข้าทรง เรื่องเสกเด็กเข้าท้องเธอ ทำได้ง่ายมาก โดยเฉพาะ..”   คชาเงียบไปเว้นช่วงพูดให้เธอได้คิด ชายหนุ่มอ้าปากงับสายชั้นในด้านหลังแล้วดึงดีดกลับ.. ปั๊บ!     มีนาผงะ รีบเบี่ยงหลังออก  ชายหนุ่มยิ่งออกแรงรัดกอดเธอแรงเข้าอีก…เขาจึงพูดที่ค้างไว้เมื่อครู่   “โดยเฉพาะ เด็กสาววัยกำลังมันอย่างเธอ..”

       “พี่ชา!”   เธอเอี้ยวคอกลับมาดุใส่ ตาเขียวเชียว

     “อะไรเหรอ”   คชาร่ายยิ้มพราว ดูเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มากล้น ทำไมคน ๆ นี้ ถึงได้เอาแต่ยุแหย่นักนะ

       “พะ...พูดก็ได้..”   สาวน้อยถอนหายใจ ทำตาโตก่อนจะกลอกตากลับไปทางอื่น..  คิ้วเรียวของสาวน้อยตก มันขมวดเล็กน้อย และพนมมือ  แต่คชาเอามือออกไม่ให้เธอขออย่างนี้ พลางจับมือคนร่างเล็กมือแตะบนไหล่ทั้งสองข้าง ให้หันหน้ามาเผชิญ ใบหน้าคนตัวเล็กและคชาแนบชิด เป็นทางเดียวให้เธออ้อน ไม่ใช่วอน แต่ให้อ้อน เหมือนที่เธออ้อนแม่ของเธอ

       “พี่ชา..  อย่าทำอะไรมินเลยนะคะ”

       เธอจะรู้รึเปล่า ว่าเขาพยายามอดกลั้นความต้องการ จากคนบนตักมากมายแค่ไหน ทั้งหน้ากลมมนตาโต ปากจมูกเข้ากับใบหน้าดีขนาดนี้ กลิ่นกายเด็กสาวที่บริสุทธิ์มันโชยแตะจมูก จนแทบอยากจะขยํ้าเธอทันที

       ...เธอคิดว่าฉันจะทนได้ถึงเมื่อไหร่ ขนาดตัวฉันยังไม่ไว้ใจตัวเอง..

       “มีนา ..”  คชาเรียกอย่างอ่อนใจ

        “อะไร?”

        “อย่าทำแบบนี้กับใครเข้าใจมั๊ย แม้แต่นราวิชญ์ที่เธอเคยพูดถึง”    คำขอนี้เหมือนกำลังสั่งห้ามอะไรเธอ มีนาขมวดคิ้วแน่น ไม่ชอบใจกับคำสั่งนี้เอาซะเลย

         “แต่นั่นคือคนที่มินชอบค่ะ”   เธอบอกพลางทำหน้าท้าทาย ไม่ยอมรับคำขอนั้นเด็ดขาด

         คชาร่ายยิ้มเย็น แล้วจับปลายคางเด็กสาวเบามือ และบอกด้วยนํ้าเสียงเย็นยะเยือก   “หรือจะให้ฉันช่วยเธอทบทวนดี ว่าชื่อเธอในใบสมรสนั้นคืออะไร”

         มีนาสะบัดหน้าออก ชักเริ่มหงุดหงิด รีบดึงตัวออกจากตักและออกมาอย่างง่ายดาย  เธอยืนขืน เท้าเอวแล้วเถียงกลับอย่างปั้นปึง    “เป็นแค่ชื่อค่ะ ไม่ใช่ใจ..อย่ายุ่งกับมินเรื่องนี้ได้ไหม”

       ชายหนุ่มเริ่มมีท่าทางเข้มขรึมเงียบแต่น่ากลัว เดินถากไหล่เธอและคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องนํ้าไป  เด็กสาวได้แต่หวาดหวั่นขึ้นในวูบหนึ่ง ถ้าหากเมื่อครู่นี้เธอถูกเขาขยํ้าขึ้นมาจะเกิดอะไร แต่สายตาคชาตอนนั้น...ช่างน่ากลัวอย่างผิดปกติ

       มีนาทิ้งตัวนั่งลงที่นอนสปริงเด่งดึ๋งดั๋ง ความกดดันแสนประหลาด  “น่ากลัว”

       แต่ทันใดนั้นร่างแกร่งกลับออกมาฉุดเธอเข้าห้องนํ้า..    “อ๊ะ!”

        “เธอขอฉัน..ฉันให้ได้ ถ้าเธอให้ได้ แต่ถ้าฉันขอไม่ได้ เธอก็เท่ากับขอไม่ได้เหมือนกัน ไปอาบนํ้าด้วยกัน!”

       โหดร้าย สายตาประหลาดท่าทีเถื่อนดิบ เป็นคนที่เข้าใจยากสุด ๆ น่ากลัวที่สุด ผู้ชายคนนี้… เพราะอะไรถึงได้เป็นแบบนี้ เมื่อกี๊ยังยุแหย่เธออยู่เลย

      “พี่ชาปล่อยมินนะ!”



(สปอยตอนหน้า)

"พี่ชาเอาออกนะ! มินเจ็บ!"

"อยู่นิ่งๆเดี๋ยวก็ดีเอง"


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้รับประกันว่าน่ารักมาก พระเอกน่าหมั่นไส้บ้างแต่น่ารักส่วนมาก "

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha