(จบ)เมียซ่อน 18+ รับประกันความฟิน

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : โซเชี่ยลเป็นเหตุ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ในห้องทำงานที่บริษัทขององอาจ ที่ทำกิจการเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ ในส่วนการดูแลเช่า และขายพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับต้นๆของเมืองไทย

ร่างใหญ่ขององอาจเดินคิดกลับไปกลับมา ในห้องคนเดียว ทั้งกัดฟัดจนเสียงดังลอดอยู่เป็นระยะ ข่าวที่ได้มาจากแก้วคือภรรยากับแม่บ้าน ไปทำเรื่องเกี่ยวกับการรักษาตัวที่ปวีนาป่วย เป็นโอกาสที่ดีสำหรับแมวจะตะครุบหนู แต่พอถามถึงมีนาทีไร แก้วที่ยังอยู่เป็นคนใช้ในบ้านเพียงคนเดียว ก็เอาแต่อํ้าอึ้งบอกว่าไม่รู้ว่ามีนาไปไหน หรือพักอยู่ที่ไหนกันแน่

ถ้าหากมีนาไม่ได้ไปด้วย เธอก็น่าจะอยู่ในเมืองไทย ยิ่งคิดไปคิดมาหลายหน ก็อยากใช้ช่วงนี้จัดการเอามีนามาอยู่ที่บ้าน  แล้วเริงตัณหาพาเธอสู่สวรรค์ชั้นเจ็ด แค่คิดก็ฮึดแล้ว แต่ติดที่ว่ามีนาไปไหน ถามแก้วเท่าไหร่ก็บอกไม่รู้อยู่ตลอด จะให้ขู่ว่าจะเชือดคอคงไม่บอกเหมือนเคย จะไปโรงเรียนก็ไม่สะดวกไป  คนเยอะแยะจะทำอะไรช่างยุ่งยาก มีอีกสถานที่คือหอพักของปวีนา ถ้ามีนาจะพักอยู่คงจะเป็นที่นั่น จะเข้าไปดู ก็เหมือนจะดูไม่ดีต่อสายตาคนอื่น

อาเสี่ยได้ความคิด แต่ก่อนอื่น จะเขมือบเด็กคนนี้ต้องสืบหาจังหวะที่ดี องอาจจึงหยิบโทรศัพท์มือถือ โทรไปหาลูกน้อง
    "ตฤณ ฉันมีงานให้ทำ สืบหาที่อยู่มีนาลูกสาวฉันมาให้หน่อย อย่าให้ไก่ตื่นล่ะ ฉันจะไปขยํ้าเอง"
    เสียงปลายทางได้รับคำสั่งสั้นๆได้ใจความ ก็รับปากทันที  งานที่ได้เงินดีอย่างนี้ใครจะไม่ทำ ยิ่งองอาจอยากได้แล้ว ต่อให้เขาจ่ายเท่าไหร่ก็ยอม

หลังจากวางสายสั่งงาน เขานั่งทอดกายบนเก้าอี้ผู้บริหาร แล้วก็แสยะยิ้มราวกับได้ฝันหวาน ฝันที่จะเป็นจริงใกล้เข้ามาทุกที
    "หึๆ มีนา มาอยู่ในอ้อมกอดฉันดีกว่า ถ้าเธอยอม อยากได้อะไรฉันให้"   องอาจเลียริมฝีปากตัวเอง นึกถึงเนื้อเด็กสาวน่าหมั่นเขี้ยว ขณะที่กำลังฝันหวานกลางวันอยู่ เนสราก็เปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะ ทำให้องอาจไม่พอใจ
    "จะเข้ามาหัดเคาะบ้างสิ"   องอาจต่อว่าเธอ แล้วมองลงไปที่เอกสาร เชิงทำทีว่ากำลังยุ่ง

หญิงสาวได้ฟังก็ขัดหูอยู่ แต่เธอมีจุดประสงค์ ต้องอ่อยไว้ก่อน หญิงสาวชุดสีเดรสฟ้าหน้าตาสะสวย เดินมาใกล้อาเสี่ยพร้อมยิ้มอย่างกับอยากได้อะไรสักอย่าง เนสรานั่งบนตักองอาจ แล้วไล้นิ้วเรียวบนแก้มสาก

"เสี่ยขา... เนสมีข่าวดีมาบอก"
    องอาจมีอาการเหนื่อยหน่าย จึงหันหน้าหนีเธอ และค่อยเอ่ยถาม ตอนนี้องอาจกำลังหวังนํ้าบ่อหน้าอย่างมีนา บ่อเก่าก็เริ่มไม่อยากจะกิน
    "เนสกำลังมีทายาทให้คุณค่ะ"   องอาจถลึงตามอง ทั้งตกใจและไม่ชอบใจ เธออยู่ในฐานะเมียเก็บ จะมีลูกขึ้นมาก็ประท้วง เรียกร้องเอาในสิ่งที่อยากได้แน่นอน ทั้งหน้าตาในวงการเศรษฐีอาจจะถูกประจารจากเธอ หากเขายังให้เธออยู่อย่างนี้จะมีแต่เสียกับเสีย

"เธอพูดเรื่องอะไร ทายาทอะไร ตกลงกันไม่ใช่เหรอ ว่าห้ามเธอท้อง"  เนสราได้ยินก็รีบลุกจากตัวองอาจทันที เธอรู้สึกมีเลือดพุ่งพล่านไปทั่วตัว เมื่อรู้สึกถึงการทอดทิ้ง
    "แต่เนสท้องไปแล้ว จะให้เนสเอาออกเหรอคะ"   เธอกำลังพูดประชดใส่เขา คิดว่ายังไงก็ลูกตัวเอง ไม่ยอมให้คนเป็นลูกมาสืบธุระกิจ จะเป็นใครได้ แต่องอาจกลับปฏิเสธ

"ก็เอาออกสิ จะเก็บไว้ให้มันเป็นลูกติดเธอตอนมีผัวใหม่เหรอ"   เนสราอึ้งกับคำพูดขององอาจ เธอสั่นและกลัวทั้งเริ่มโกรธ แต่ผู้หญิงอย่างเธออยากได้อะไรต้องได้ จะมายอมให้ถูกทิ้งจากผู้ชายรวยดี มีฐานะไปคนแล้วคนเล่าได้ยังไง ไม่ยอมอีกแล้ว
    "ฉันมาไกลขนาดนี้แล้ว จะไม่ถอยหลัง ที่คุณพูดหมายถึงจะทิ้งเนสใช่ไหมคะ! เนสไม่ยอมหรอก นี่ก็ลูกคุณนะ!"
   "จะไม่ยอมได้ไง มาได้ก็ไปได้ เธอเองก็ใช่ว่าจะบริสุทธิ์ตอนที่นอนกับฉันครั้งแรก อย่าทำเหมือนว่าเสียสิ่งที่ยิ่งใหญ่ไปนักสิ"        องอาจก็ยืนขึ้นเผชิญหน้ากับเธอ และให้การตัดสินที่ไม่เป็นเอกฉันท์    "ฉันให้เธอห้าล้าน ไปจากชีวิต แล้วจัดการในตัวเธอซะ ถ้าเธอยังคิดจะวุ่นวายกับฉัน จะฆ่าทิ้งก็ยังได้"

นํ้าตาเนสราไหลรินลงอาบแก้ม อนาคตของเธอพังลงเพราะถูกทิ้งไม่รู้ต่อกี่ครั้ง ถึงจะเสียใจมาตลอด กับการโดนผลักไสให้ออกจากชีวิต แต่มันก็ไม่ชิน องอาจไม่รอให้เธอเดินออกไป ทนเห็นหน้าที่เบื่อหน่ายไม่ไหวจึงเดินออกไปเอง ยิ่งองอาจทำแบบนี้เหมือนเธอสูญสิ้นทุกอย่างลง หญิงสาวทรุดกายนั่งราบกับพื้น ร้องไห้เอาความเสียใจและความสิ้นหวังออกมา
    "เคยคิดว่าจะหยุดที่คุณเป็นคนสุดท้าย แต่ถ้าทำแบบนี้ จะพังก็พังมันด้วยกัน!"

🌸🌸🌸

หอพักปวีนา
    ฝีเท้าในชุดนักเรียน วิ่งสาวฉับๆ จากบันไดอีกขั้นสู่อีกขั้น ก้าวขาอย่างกับกำลังหนีตายพายุสึนามิจะถล่มตัว เธอออกตัวจากโรงเรียน วิ่งมาตามทาง เพื่อจะพุ่งเข้าห้องอย่างไม่คิดชีวิต

มือเล็กสั่นสะท้านรีบไขแม่กุญแจ คนตัวเล็กในชุดสีขาวกระโปรงจีบดูรีบร้อน เธออยากจะถีบให้พังแล้วเข้าไปข้างในเสียให้เร็ว จากแม่กุญแจยังเหลือลูกบิด มีนารีบเปิดและเข้าห้องอย่างรวดเร็ว และกดปุ่มลูกบิดล็อคไว้จนเรียบร้อย ในตอนนี้เด็กสาวโล่งอกแล้ว เธอกระหืดกระหอบทันทีที่ทำการป้องกันตัวได้สำเร็จลุล่วง ในตอนนี้เธอต้องรีบทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ ก่อนคชาจะเข้ามาถึง
    อันดับแรกคือสมาร์ทโฟน มีนาดูจำนวนเปอร์เซ็นต์แบตที่เหลืออยู่ไม่มาก และบ่นงึมงำ
    "สานะสา ยืมมือถือทีไร เปอร์เซ็นต์แบตเหมือนจะขาดใจตายทุกที"   เธอเสียบสายชาร์จและหย่อนก้นลงข้างปลั๊กไฟ พอกดไปเปิดมาก็พบเฟซบุ๊ค นราวิชญ์ ในโลกโซเชี่ยล เธอรีบเปิดไปเปิดมาผ่านหน้าโปร์ไฟล์เฟสบุ๊คตัวเอง แล้วกระโดดโลดเต้น   "ว๊าวิช!  ฮ้า..ริสาใจดีจังได้เฟสวิชด้วย อ๊าย"   เธอกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนหุบยิ้มไม่ลง เปิดหน้าจอทีไรก็พบคนที่สารภาพรักไปหยกๆอยู่หน้าจอ
    เมื่อได้เฟสบุ๊คนราวิชญ์มาอย่างไม่รู้ตัว เธอก็ใช้เวลาไปนานอยู่พักใหญ่ ทั้งกดส่องทั้งกดไลค์แบบกระหนํ่า โดยไม่มีลิมิตขีดจจำกัด และฉีกยิ้มอยู่คนเดียว
    "เฮ้อ... โชคดีจังเลย"   เหมือนกำลังสู่โลกของแดนเนรมิตก็ไม่ปาน รอบข้างมีนากลายเป็นสดใสไปหมด เด็กสาวนอนแผ่กายสบายอุราบนเตียงนุ่มนิ่ม นอนเหม่อลอยออกไปหาคนที่เธอเฝ้าฝัน
      แต่ยังไม่ทันไร ก็เหมือนเวลามากระชากความสุขไป เวลาที่ควรจะอาบนํ้าชำระร่างกายให้ตัวเองแทบไม่เหลือ เธอดีดตัวลุกนั่งตื่นตะลึงกับเวลาที่ไม่เหลือมาก
    ไม่ได้อยากมาแก้ผ้าให้ตาบ้านั่นเห็นนะ ต่อให้เสียงอาบนํ้าก็ตาม เกิดไปสะกิดต่อมหื่นขึ้นมาจะทำไง
    มีนาลุกพรวดเสื้อชุดนักเรียนออกอย่างว่องไว แต่ในความรีบร้อนคิดแค่ว่ารีบอาบก่อนแล้วค่อยเก็บ เธอคว้าผ้าเช็ดตัวผืนสีชมพูพันตัวแล้วงับประตูห้องนํ้า และเริ่มทำการชะโลมร่างให้ชุ่มฉํ่า
    ปุ่มลูกบิดประตูดีดปึง มันถูกไขด้วยกุญแจอีกดอกจากคนที่อยู่ด้านนอก สิ่งที่มีนาลืมคิดไปเสียสนิทคือ คนที่เธอระมัดระวังตัวที่สุดจะเข้ามาได้ทุกเมื่อ

      คชาเข้ามาในห้องและล็อกทันที สิ่งแรกที่สายตาเขามองเห็น คือชุดนักเรียนสองชิ้น และชิ้นส่วนจิ๋วอีกสองชิ้น ชายหนุ่มวางกระเป๋าตัวเองไว้บนโต๊ะ เขาเดินเข้าไปหาเสื้อผ้าที่ถอดเกลื่อนกลาด และหยิบฉวยมันขึ้นมาดู นอกจากเสื้อนักเรียนและกระโปรงแล้วยังมีชิ้นส่วน ที่มันเล็กเกินกว่าบางส่วนบนตัวเธอจะใส่ได้
    คชาถอนหายใจระอาเบาๆ และทิ้งเสื้อผ้าชิ้นใหญ่ลงตะกร้า  ทว่าในมือชายหนุ่มยังมีชั้นในถือเอาไว้ เขามายืนหน้าห้องนํ้า รอโอกาสมีนาจะออกมา
    ผ่านไปเกือบสิบนาที ที่คชายืนรอและไม่พูดไม่จา ไม่ส่งเสียงว่ามาแล้วให้เธอได้รับรู้  เมื่อเสียงนํ้าแผ่วลงและเหือดหายไป กลอนห้องนํ้าดังขึ้นส่อแวว ว่าคนที่อยู่ด้านในกำลังจะออกมา และขณะนั้นเธอก็เปิดประตูออกมา ร่างบางเล็กและเพรียวของเธอถูกห่อผ้าเช็ดตัว สัดส่วนต่างๆเก็บแทบไม่มิดด้วยซํ้า มีนาอึ้ง.. และอึ้ง…… อะ...ซวยแล้ว

คชายืนอยู่หน้าห้องนํ้าโดยเธอไม่รู้ตัว สายตาที่สบมองกัน เขากลับดูเฉื่อยชา ไร้ซึ่งแววตาของความหื่นกระหาย แต่ที่มีนาจะตกใจที่สุดคือ... คชามาเมื่อไหร่ ตอนไหน!? นานเท่าไหร่แล้ว…!?
    เขาชูชั้นในสองชิ้นลายน่ารักขึ้นแล้วถามเธอ ที่เอาแต่ทำตาโต  "ถอดเกลื่อนเชียวนะ ประชดที่ฉันมาช้าแล้วไม่ได้ถอดให้รึไง"
    คำพูดเชิญชวนขึ้นเตียงรึเปล่า
    มีนาผวาหนัก เมื่อเขามองลงมาที่ผ้าเช็ดตัวเธอ ภูเขาสองข้างถูกรัดตึงเห็นเป็นลูกๆ มองลงมายังมีต้นขาเรียวและขาวสะพรั่ง
    เด็กสาวถอยร่นปิดประตูงับดังตึ้ง! แล้วลงกลอน  ชายหนุ่มถึงกับงงงัน เธอกำลังตีตัวออกจากเขา หรือกลัวอะไร?
    ปัง!  ปัง!  ปัง!  คชาเคาะประตูเรียกเธอให้ออกมา   "มีนา ออกมา"
    "ไม่ออกไม่ว่างจะอาบนํ้าค่ะ"     เธอบอกแล้วเกาศีรษะตัวเอง  ครุ่นคิดว่าจะออกไปแต่งตัวได้อย่างไรดี เข้ามาในห้องนํ้าทั้งที กลับไม่เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน และไม่คิดไม่ฝันว่าจะมาเจอในสภาพอย่างนี้ เด็กสาวคิดหนัก จะทำอย่างไรดี
     "มีนา... อาบนํ้าแล้วนี่ อย่าอยู่นาน ออกมา ในนั้นมันเย็น"
    กำลังจะบอกว่าให้ออกไปหาความอบอุ่นใช่ไหม ไม่เอาเด็ดขาด
    "มินไม่หนาว คิดว่า..จะนอนในนี้.. เย็นดี"
    หมดทางเยียวยายัยนี่แล้วใช่มั๊ย

"เลิกดื้อแล้วออกมา อาจารย์ไม่ทำโทษหรอก"
    ประโยคยุแหย่ให้คนข้างในตื่นตัว สั่นกลัวไปหมด มีนายืนเบ้ปาก ทั้งอยากหัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกันอย่างกับคนบ้า
    จะโทษอะไรได้ล่ะ...
     "คือว่านะ... เอ่อ.."   มีนาชั่งใจแล้วก็แง้มประตูโผล่หน้ามาหาชายหนุ่ม
    "ว่าไง?"
    "มิน... แบบว่า มีแค่ผ้าเช็ดตัว"   เด็กสาวบอกอย่างอํ้าอึ้ง พยายามพูดบางคำออกไปให้ได้
    "อืม.. แล้วไง?"
    "มินไม่ได้ยั่ว เพราะงั้นจะไม่ทำอะไรใช่มั๊ยคะ"    คชาฟังแล้วก็หัวเราะชุดใหญ่

จะกลัวอะไรแค่ขึ้นเตียง แต่ยัยนี่กลับดูหวาดระแวง แล้วพูดเหมือนเด็กถามผู้ใหญ่ ชายหนุ่มรีบหยุดเสียงหัวเราะลงเมื่อเธอมุ่ยหน้าใส่ และกระแอมครั้งหนึ่งก่อนจะอ้าปากกับเด็กสาวที่รอคำตอบ
    "ไม่ทำ..."   ระหว่างวงสนทนา เสียงสายโทรเข้าทางเฟสบุ๊คดังขึ้น สมาร์ทโฟนเธอถูกเสียบสายชาร์จไว้ที่หัวเตียง และในสภาพนี้ก็อายเกินกว่าจะปรี่ตัวออกไปรับ ได้แต่คาดเดา
    "หรือว่าคุณแม่จะต่อสายมา?"   เด็กสาวแปลกใจปกติจะไม่มีใครต่อสายทางโซเชียลมา จะอย่างนั้นคงจะเป็นแม่เธอ ที่ชอบงกค่าโทรทางไกล
    คชาอาสาจะหยิบมาให้ แต่พอหยิบขึ้นมา ชื่อคุ้นหูคุ้นตามาเห็นเข้าพอดี เขาเดินกลับไปหาเธอแล้วชูขึ้น  
    "นราวิชญ์โทรมาหาแหนะ"   ทันทีที่คชาบอก เด็กสาวเบิกตากว้าง หัวใจสูบฉีดไปด้วยหลากอารมณ์ โทรมาตอนนี้ควรจะดีใจหรือเสียใจดี เธอออกมาจากห้องนํ้า รีบคว้าโทรศัพท์คืน คชาถอยออกห่าง ไม่ยอมคืนให้เธอ คนตัวเล็กพยามคว้าเอา แต่เขากลับยกขึ้นสูงสุดแขน
    "อื้อพี่ชาเอามานะ"   มีนาคว้าแล้วคว้าอีกก็กระโดดเอาไม่ถึง เขาสูงกว่ามากมาย ระดับตัวแค่หัวไหล่ จะไปเอาได้ยังไง
    "เอ๋ แลกเฟสกันแล้วเหรอเนี่ย ไวจังนะ อยากได้เหรอ.?"
    "ไม่ได้แลกนะคะ พอดีริสายืม แต่มินลืมออกเฟส แล้ว..  วิชก็มาอยู่ในเฟส สงสัยริสาใส่ให้ตอนนั้น"   เธอพยายามอธิบายและยืดตัวจะเอาของคืน
     "เพิ่งมาอยู่ในเฟสแต่โทรมาขนาดนี้ เอาล่ะรับหน่อยกัน"
    "ไม่นะ!"   คชากดรับทันทีก่อนจะถูกตัดสาย เสียงมีนาดังเข้าไปถึงหูนราวิชญ์กับคำว่า 'ไม่นะ' คนปลายทางจึงถามออกมาเมื่อคชาดันเปิดระบบลำโพง
     [ไม่.. คืออะไร]     เสียงนราวิชญ์ถามเธออย่างแปลกใจ
     "เอ่อ..  เปล่า คือมินกำลังดูหนัง ... ว่าแต่วิชญ์มีอะไรรึเปล่า?" นํ้าเสียงกระอักกระอ่วนเอื้อนเอ่ย ใบหน้าซีดเจื่อน
    [เปล่า ผมตกใจกระหนํ่าไลค์ของเธอ...]
    ซวยแล้ว....
     คชาหรี่ตาลง เมื่อคำพูดนั้นมันเข้าหู
    ยัยตัวแสบ
    "เอ่อ..คือไม่เป็นไร มิน.."
    [ผมคิดไว้ว่าที่โทรมาเพราะว่า จะตอบรับคำสารภาพรักของมินน่ะ]
   คชาฉุนกึก ตัดสายนราวิชญ์ทิ้งแล้วกดปิดเครื่อง เขายัดมันลงกระเป๋ากางเกงตัวเองไว้ กันมือเล็กๆของเธอมาหยิบฉก ในเมื่อตอนนี้เริ่มเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม
    หัวใจเด็กสาวหล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม เหมือนจะหยุดเต้นลงทันที   "พี่ชา~  มินขอคืน"
    ตอนนี้ทั้งกลัวแต่ก็อยากได้ของคืนกับคนสายตานิ่งสงบคนนี้ เธอรับรู้ว่ากำลังมีพายุลูกหนึ่ง พร้อมพัดเอาตัวปลิวได้ทุกเมื่อ  จำต้องพูดอ้อนไว้ก่อน
    "ที่ต้องพูดกับฉัน มีเท่านี้เหรอ แค่อยากได้มือถือคืน"  สุ้มเสียงเขาเย็นเฉียบ เหมือนจะเอาคนฟังแช่แข็งทั้งเป็น  "ได้สิ จะคืนให้ แต่ถอดผ้าเช็ดตัวออก แล้วขึ้นไปนอนบนเตียง แลกด้วยร่างกายเธอ ไม่ทำ ก็ไม่ต้องเอาคืน"
    เด็กสาวแทบกลั้นหายใจ กับสิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยน
    "ไหนบอกว่า จะไม่ทำไงคะ"   นํ้าตาเธอเจิ่งนองเต็มสองข้าง เขาเยือกเย็น ไร้เมตตา น่ากลัวยิ่งกว่าคราวก่อน
    คชาถอนหายใจ กัดฟันแน่นพยายามควบคุมอารมณ์ให้มากที่สุด   "ไม่ทำ... ให้เจ็บ ... แต่ก็ยังจะทำให้เบาลง"   คำพูดกำกวมตอนนั้น มาไขกระจ่างให้เธอเข้าใจได้ชัดเจน ก็ตอนนี้ มีนายืนนิ่งดูแสนลำบากใจ แต่คชาค่อยเดินเข้าใกล้แล้วจับปลายคางเธอให้เงยขึ้น
   "เอาล่ะ มีนา อยากได้มือถือคืน ก็ขึ้นอ้าขาให้กว้างๆซะดีเด็กดี ฉันจะบอกให้เธอรู้ทางร่างกาย ฉันกับเธอเป็นอะไรกันแน่ และควรจะทำยังต่อไป เวลาที่มีคนจะมาคบกับเธอ"    คชากล่าวบอก นํ้าเสียงราบเรียบ แต่แฝงความดุดันซ่อนอยู่ แต่คชากลับประคองใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา ให้เธอเงยขึ้น   “คราวนี้  ไม่เจ็บหรอกมิน”

🌸🌸🌸



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้รับประกันว่าน่ารักมาก พระเอกน่าหมั่นไส้บ้างแต่น่ารักส่วนมาก "

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha