(จบ)เมียซ่อน🔞(หื่น+มุ้งมิ้ง)

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : กระต่ายกระโดด18+


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มีนาดึงขาลากเดินไปด้วยความเจ็บปวด  ผ่านเข้าประตูโรงเรียนมาไม่เท่าไหร่ มีม้านั่งยาวอยู่ใกล้ๆพอดี เธอลากสังขารตัวเองไปนั่งแหมะลงทันที เด็กสาวเจ็บขาตัวเองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พลางใช้มือนวดเพื่อบรรเทา แต่มันเจ็บในกล้ามเนื้อมากกว่าที่จะบีบหายได้

"มานั่งนวดอะไรอยู่นี่ จะเข้าเรียนแล้วนะ"  ริสายืนเท้าเอวมองเธอ ที่มีอาการแปลกมาตลอดตั้งแต่เปิดเรียนมา  "ถามจริงๆ ไปเจออะไรมาเนี่ย ตั้งแต่เปิดเรียนก็ทำตัวแปลกๆ ชวนไปเล่นบ้านไม่ไป พอจะไปหาแทนบอกไม่ได้ แล้วยังมีท่าทีเหมือนยายแก่เข้าไปทุกที ตอบมาเลย"

มีนารีบหันตัวเบี่ยงเมินหนีกับคนที่อยู่ตรงหน้า ทั้งนวดเค้นต้นขาตัวเองที่ปวดทุกครั้งที่ขยับ   "......"

"ตอบไม่ตอบ"   ริสาปั้นปึงใส่ อยากรู้เหลือเกินว่าพฤติกรรมแปลกๆเพื่อนเธอไปเจออะไรมากันแน่

"ไม่มี!"   มีนาขึ้นเสียงสูง  "อะไรเล่า แค่ปวดหน้าขาเท่านั้นไม่มีอะไรหรอกน่า สงสัยนอนผิดท่าเลย เจ็บกล้ามเนื้อ เอาล่ะ ไปข้างในกันเถอะ"   มีนารีบดีดตัวลุกยืน เจ็บต้องอด ตอนนี้ต้องทำตัวปกติไว้ก่อน แต่ริสารู้ดีว่ามีอะไรมีนาจะไม่บอก

เธอแกล้งงอนยืนกอดอก ไม่ยอมให้มีนาดึงแขน

"จะเข้าเรียนแล้ว ไปได้แล้ว"   อาจารย์หนุ่มเดินเข้ามาทักท้วงเด็กสาวสองคน ที่มัวแต่พากันเอ้อระเหย

ริสาเดินเข้าใกล้คชาแล้วบ่นให้เขาฟัง  "อาจารย์ดูสิคะ หมู่นี้เพื่อนหนูตีตัวออกห่าง มีไรไม่ยอมเล่าให้ฟัง บอกว่าเจ็บหน้าขาแต่ไม่บอกว่าไปทำอะไรมา สาแค่กลัวว่าเพื่อนจะโดนคนในครอบครัวตีเอาเท่านั้นค่ะ"   เธอบ่นจบก็กอดอกเชิดหน้าใส่

มีนาก้มหน้างุด หูแดงจนเห็นได้ชัด ผมรวบเกล้าสูงไร้ไรผมปกปิด ดูยังไงก็เป็นคนพิลึกในสายตาคนอื่นไปแล้ว ชายหนุ่มมองเธอทำท่าทีแปลกๆ ไม่ปกติจริงๆ แต่ได้ฟังที่ริสาได้บอกเล่าก็เข้าใจชัด จึงหันไปหาริสา เพื่อบอกสาเหตุ

"เธอเคยเห็นกระต่ายกระโดดอยู่ใช่ไหมเดาไว้เลยว่าเพื่อเธอคงทำท่านั้นมา"   คชาเหยียดยิ้มแล้วเดินห่างออกไป

มีนาเงยหน้าขึ้นพลัน ตาบ้านี่กำลังฟ้องอะไรริสา ประโยคฟังแล้วแทบจะทำเอาใจเดือด

มาพูดถึงเรื่องอะไรเนี่ย!...

"ระ...ริสา คือว่า"    มีนาดึงริสามาหาแล้วพยายามบอกไปถึงใจความอื่นแทน แต่เธอกลับนิ่งแล้วตบไหล่มีนา สีหน้าเศร้าสลดแล้วพูดก่อน    "อย่าออกกำลังกายจนให้ตัวเองบาดเจ็บสิแก ฉันเข้าใจแล้ว โถ่นึกว่าเรื่องใหญ่ ไปๆขึ้นห้อง"

ดีเหลือเกินที่ริสาคิดแบบนั้น ประโยคที่บอกมา สื่อความหมายกับมีนาตรงๆ แต่นับว่าโชคดีที่ริสากลับคิดไปทางอื่น อยากด่าอะไรสักอย่างใส่กับคนที่พูดสองแง่สองง่ามนั้นจริงๆ ไม่มีไรจะคุยรึไง

มีนาคิดเรื่อยเปื่อยมาจนถึงห้องเรียน วิธีการโชว์ว้าวให้กับเพื่อนเกิดขึ้น เพื่อนคนหนึ่งของนราวิชญ์ดึงมีนาไปนั่งตักของชายหนุ่ม ที่เธอเคยสารภาพรัก ขณะที่คชากำลังจัดการกับหนังสือ ไม่ได้มองไปที่จุดอันตรายของอารมณ์

"วิช!? ขอโทษนะ"   มีนาอุทานเรียกชื่อเบาๆ และรีบกล่าวบอก  เมื่อเธอจะลุกขึ้นจากตัว เส้นผมเด็กสาวที่ยาวเกินไปพันเข้าที่สร้อยเงินที่คอนราวิชญ์ มันพันแน่นจึงดึงไม่ออก แต่เสียงระงมก็ดังขึ้น จนอาจารย์หนุ่มมองหาจุดของเสียง

"คู่รักสารภาพดังแห่งปีนั่งตักกันว่ะ วู้วว!!"  สรรพเสียงแซวกระหึ่มห้อง หลายคนต่างขำขันชอบพอใจเมื่อเด็กชายคนหนึ่งส่งเสียง

"มีนา ไปนั่งโต๊ะ นี่ห้องเรียนไม่ใช่ม่านรูด จะทำอะไรต้องนอกโรงเรียน"    ชายหนุ่มประชดประชัน ดักเอาคนฟังบนหน้าตักเด็กหนุ่มสั่นกลัว

"งั้นส่งพวกนี้ไปตอนนี้ดีไหมครู ฮ่า ฮ่าฮ่า "   เหล่าเพื่อนๆเจี๊ยวจ๊าวกันอย่างสนุกสนาน

"อาจารย์ครับ เพื่อนผมผลักเธอลงมานั่งเองครับ มินไม่ผิด อย่ากล่าวหาเธอเสียหายสิครับ"   นราวิชญ์ส่งเสียงราบเรียบโต้อาจารย์หนุ่ม เขาไม่ชอบพอใจที่พูดอะไรเกินเหตุ จำเป็นต้องโต้กลับ 

   ขณะที่สายตาคชาและนราวิชญ์จ้องกันไร้คำพูดตอบโต้ ราวกำลังจะกินเลือดกินเนื้อ มีนารีบพยามง่วนแกะผม ให้ออกจากสร้อยเงินเขาให้ได้

แกะไม่ออกเราตายแน่…

ทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดเล่นเมื่อพากันเห็นสายตาครูหนุ่มที่เข้มขรึม น่าสยดสยองนัก ถ้าเทียบกับคนที่ไม่ได้ตะคอกใส่นักเรียน แต่กลับเหมือนฆ่ากันด้วยสายตา

คชาหยิบกรรไกรจากลิ้นชัก เดินดุ่มๆเข้าใกล้  แล้วตัดเข้าไปปลายผมเด็กสาวจนขาดรุ่ย อาจารย์หนุ่มดึงต้นแขนมีนาให้ลุกขึ้น ปล่อยให้เธอเดินกลับไปที่โต๊ะเรียนตัวเอง

คชาเดินกลับมาที่หน้ากระดาน แล้วเขียนเรียนตามปกติ และก็ทิ้งท้ายเอาไว้ว่า  "ต่อไปอย่าให้เห็นแบบนี้แค่นั้น พวกเธอมาเรียน เรื่องผมน่ะ เอาไว้ไปเล็มที่ร้านใหม่แล้วกัน"

ในชั่วโมงนั้นทุกคนต่างพากันตึงเครียด เพราะเล่นอะไรแผลงๆ แต่ใครจะรู้บางว่ามีนาเครียดยิ่งกว่า

กลับไปจะโดนอะไรไหมเนี่ย…

คิดแล้วก็เหนื่อย ใครจะรู้บ้างว่าเขาแสนจะแปรปรวนยิ่งกว่าพายุฝน .. 



    หลังพักเที่ยงอาการเจ็บกล้ามเนื้อยังไม่หาย ยิ่งเดินยิ่งปวด จนเด็กสาวเดินกุมหน้าขาทุกครั้งที่ย่างก้าว เดินบ่อยเกินไปความเจ็บยิ่งกำเริบไปกันใหญ่    "แกไปห้องพยาบาลดีไหมเผื่อมียาทา แต่ต้องหาเองนะ ไม่มีคนดูแล"   เพื่อนสาวบอกมีนา    "ไปเป็นเพื่อนทีสิ " 

   "ไม่ไป ห้องพยาบาลอะไรย้ายไปอยู่ข้าห้องเก็บของ น่ากลัวจะตาย"   ริสาปฏิเสธ เธอกลัวผีเข้าขั้นผวา

    "ก็นี่มันโรงเรียนพ่อแก"   มีนาแยกเขี้ยวใส่เพื่อน จะพานำทางไปหน่อยไม่ได้ บริเวณนั้นทั้งเงียบทั้งน่ากลัว เป็นส่วนที่คล้ายห้องนํ้าโรงเรียนสมัยประถมอย่างไรอย่างนั้น  



 สุดท้ายเธอต้องเดินมาคืนเดียวในที่ลับตาคน ทั้งเดินหน้ามองหลัง อย่างน้อยถ้ามีคนตามมาก็น่าจะดี น่าจะไม่มีใครเข้ามาหลังอาคารเรียนกันหรอก….   ดูยังไงก็น่ากลัว

จะมีใครในโรงเรียนที่เป็นแผลแล้วมาห้องพยาบาลบ้าง ไม่มี ส่วนมากเป็นนิดหน่อยก็ปล่อยตามสภาพ   นี่ถ้าไม่ติดตรงที่เจ็บปวดเหมือนคนจะตาย คงไม่มาให้อกสั่นขวัญแขวนอย่างนี้หรอก

เมื่อถึงห้องพยาบาล

"มีนา..."  สุ้มเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง เด็กสาวที่ยิ่งจดจ่อกลัวจะมีอะไรโผล่มาก็ร้องลั่น    "กรี๊ด!!" 

  เธอหันมารวดเร็ว หน้าเปลี่ยนสีราวกับไก่ต้มเย็นชืด  พอเห็นว่าเป็นคน ถึงกับเข่าอ่อนทรุดนั่งยองๆกับพื้น   "พี่ชา!  จะฆ่ามินเหรอคะ เกือบตาย"

"มาทำอะไร?"   เขาถามเธอแล้วอ่านป้าย 'ห้องพยาบาล' คิ้วเข้มขมวดมุ่น สงสัยเด็กสาวที่ทำอะไรลับๆล่อๆ    "ที่นี่ คงไม่มีถุงยางหรอก"

"อย่าคิดไปในทางเดียวได้ไหมคะ เห็นมินเป็นคนแบบไหน คนเรามันไม่เหมือนกันไปทุกคนนะคะ ดูคนไม่เป็นเหรอไง"   เธอว่าให้แล้วลุกขึ้นจากอาการเข่าทรุด เปิดห้องพยาบาล

คำก่นว่าเขามาเถียงกลับไปไม่ได้เลย

"มินมาหายาทา เจ็บหน้าขาค่ะ ปวดมากด้วย"   เธอชี้นิ้วจ่อหน้าเขา เด็กสาวกำลังให้โทษชายหนุ่ม   "เพราะพี่เลย"

คชายิ้มราวกับเด็กได้ของเล่น บอกกับเธอว่า      "ขย่มทุกวันเดียวก็ชิน..."      คชาพูดจบไปแล้ว

 แต่เด็กสาวเพิ่งก้าวถึงตัว รีบปิดปากเขาไว้    "ดังไปแล้ว"   มีนามองค้อนแล้วผละตัวออก ตอนนี้ต้องหาของไม่ใช่หาเถียง เธอเดินไปที่ตู้ใส่ยาต่างๆ บางอันก็มีแต่ส่วนทาเฉพาะบาดแผลและยาแก้ปวดเท่านั้น  ยาคลายกล้ามเนื้อที่หาเหมือนจะมีแต่ไม่รู้ว่าอยู่ไหน    "ช่วยหาหน่อยสิคะ"  

  "ใช้ครูบาปนะ"   มีนาตวัดสายตามาค้อนอีกรอบ จนคชาต้องออกแรงช่วย    "ว่าแต่จะให้หายาอะไร" 

   "ยาคลายกล้ามเนื้อค่ะ ถามอย่างกับไม่รู้ จริงสิ พี่ชาได้เอามาไหมคะครั้งก่อนเคยทาให้"  เธอถามอย่างกับมีความหวัง สายตาวาวโรจน์ แล้วก้มมองในกระเป๋ากางเกงอาจารย์หนุ่ม 

   "มีแต่เจลหล่อลื่น"    มีนากัดฟันแน่นตาเขียวใส่  

  "โฮ่ย ไม่ถามก็ได้ "  เธอหันหลังแล้วทำเป็นไม่สนใจ แต่พอมานึกอีกทีลองแกล้งแหย่กลับสักหน่อยน่าจะดีกว่า เธอเดาเอาไว้ไปพูดไปคงไม่ได้เอามาจริง  "เจลที่ว่าถ้ามีเอามาใช้หน่อยสิคะ" 

  คชามองดูเด็กสาวฉีกยิ้มกว้าง พร้อมแบมือขอจริง

เธอกำลังแกล้งคืนหรือยังไง

เขาเดินเข้าใกล้จนชิด แล้วกระซิบ  "อารมณ์มินน่ะ ปลุกนิดเดียวก็เยอะกว่าบีบเจลซะอีก"

มีนาตะลึงจังงัง รีบดันตัวอาจารย์หนุ่มให้ไกล  แล้วทำหน้าเลิ่กลั่ก   "มะ..มินล้อเล่น ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ แล้วก็รีบออกไปเลย"

ทันทีที่เธอกำลังไล่ชายหนุ่มออก สายตาคชาไปเห็นยาที่หาเข้าพอดี  "อ้า..เจอแล้ว" 

  อาจารย์หนุ่มเดินไปเลื่อนกระจก แล้วหยิบยาคลายกล้ามเนื้อมา พอดีที่กล่องไม่ได้เปิดใช้งาน มีนาจะคว้าหยิบจากมือมาทา คชาก็ยกมือขึ้นสูง รีบเลี่ยงไม่ให้เธอคว้าเอา    "เอามานะ มินจะทา"   เธอรีบยืดตัวจะแย่งจะเอายามาคืน

"ไม่ต้องเดี๋ยวทาให้"   เขาหันหลังให้แล้วแกะกล่อง แต่มีนานามจะเอาให้ได้ เธอไม่ยอมให้ทำแบบนั้นแน่

มีนาก้าวอ้อมตัวชายหนุ่มจะยื้อแย่ง แต่เขาก็หมุนตัวหลบทุกครั้ง    "อื้อเอามานะ"    ระหว่างนั้นคชาก็บีบยาจากหลอดใส่ฝ่ามือแล้วบี้จนเนื้อครีมเต็มมือแล้ว เขาคว้าเอวเด็กสาวมาแนบตัว หน้าเธอประชั้นชิด แล้วล้วงมือเข้าใต้กระโปรง พลางลูบไล้นวดต้นขาของเธอ    "พะ...พี่ชา ไม่ได้นะคะ อย่า"

"แค่นวดเอง ไม่ได้ทำอะไรมากกว่าสักหน่อย หรือว่ากลัวพี่จะอดไม่ไหว"  ฝ่ามือคนตัวโตนวดเฟ้นแถวต้นขา ดูก็คล้ายว่ากำลังนวดบีบให้ดีอยู่ แต่ร่างกายเธอมันตอบสนองการสัมผัสชวนวาบหวิว แก้มใสๆเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจเด็กสาวเริ่มแรงขึ้นจนได้ยินชัดเจน

"พี่ชาคะ แบบนี้ให้มินทำเองดีกว่า ขอยาเถอะค่ะ"   เด็กสาวเอ่ยบอก มือจับไหล่แน่นไม่กล้าบีบขยำให้เสื้ออาจารย์ยับ

ได้ยินเสียงหายใจจากจมูกมีนา ลมหายใจแบบนี้ใครจะทนไหว จะเป็นที่ไหนก็ช่างเถอะ

คชาลดตัวลงจูบปากเด็กสาว ดูดดึงเอาสิ่งนุ่มนิ่มราวกับพึงพอใจ มีนาเหลือกตาขึ้น เมื่อปลายนิ้วเขาอยู่นอกกางเกงในแตะหารอยแยกแล้วเบียดนิ้วหากลางกาย

"อย่าค่ะ ที่นี่ไม่ได้นะคะ มันไม่ดี"   เมื่อเธอถอดริมฝีปากออกได้ ก็ดันร่างสูงออกเพื่อยับยั้ง คชาทนไม่ไหว ขบลงที่ใบหูเด็กสาว

"อ๊ะ!"   มีนาเอียงคอหลบ อารมณ์ความต้องการของเขามันร้อนแรง จนเนื้อสงวนที่ถูกกระตุ้นเริ่มเรียกร้อ

"เสียงแบบนี้ใครจะทนได้มิน อีกอย่างเธอเองก็ตอบสนองได้ดีจริงๆ"   คชาเปลี่ยนมือผละข้างที่จับถูกยาเย็นออก ไม่ไปแตะร่างเด็กสาวให้แสบเพราะฤทธิ์ยา  แต่กลับใช้อีกข้างหนึ่ง สอดเข้ากางเกงตัวเล็กใต้กระโปรง

"พี่ชาอื้อ เดี๋ยวใครมาเห็นนะคะ"  มีนาร้องปราม แต่ไม่ต่างจากยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ สองนิ้วขับเคลื่อนเข้าออกในภายในนุ่มนิ่ม ไม่ได้แยแสสถานที่

"ไม่มีใครมาเห็นหรอก ล็อกประตูแล้ว "   แก้มชายหนุ่มแนบแก้มเนียนของเธอบอกเบาๆ เคล้าอารมณ์แปลกใหม่ให้ลุกโชน  เขาขยับนิ้วรัว เรียกนํ้าหล่อลื่นให้ไหลปริ่มมา

"พี่ชา เตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้วเหรอคะ  พอค่ะ หยุดก่อน"   เด็กสาวทำหน้าหวิวไหว หรี่ตาลงรับอารมณ์วาบหวามเข้าร่างกาย พลางซุกหน้าลงไหล่

หวิวจัง….

"หันหน้าไปคํ้าเตียงสิ จะเลยเวลาก่อน"   เขาหันเด็กสาวไปเกาะคํ้ายันฝ่ามือลงเตียง จับเธอในท่ายืนหันหลัง แอ่นสะโพกและก่างขาออก เขาถลกกระโปรงขึ้น และดึงอาภรณ์ชิ้นน้อยสีขาวเกี่ยวไว้ ชายหนุ่มปลดกางเกงลงข้อเท้า แล้วบีบเนื้อตัวเองสองสามครั้งเพื่อให้ตื่นเต็มที่    จแล้วดันเข้าช้าๆ

"รีบๆเลยนะ แย่ที่สุดเลย"  เด็กสาวหน้าบิดเบี้ยว เม้มริมฝีปาก ตัวเล็กโยกไหวไปตามแรง

" มีนา รัดแน่นอีกแล้ว"   ชายหนุ่มหน้าเหยเก สูดปากสูดคอเบาๆ แต่แรงอัดเข้าไม่น้อย

"พี่ชา ไม่ไหว มินยืนไม่ไหวแล้ว"   มีนาทรุดตัวลงหน้าฟุบลงที่นอน

แต่คชาดึงเธอขึ้นมาไม่ให้อ่อนตัวลง       " ไม่ได้มินเดี๋ยวชุดยับ อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ได้แล้ว"

เขาดึงไหล่เธอไว้ กระแทกแก่นเนื้อเข้าจนแรงแทบกระชากจิตเธอลอย    "  พี่ชาขา~~"   เธอเรียกเขาซะหวานเจื้อย ช่างเข้ากับคนดื้อที่กำลังถูกปราบพยศจริงๆ

"พี่ไม่ไหวแล้วเอาไว้กลับบ้านจัดหนักแน่"   ชายหนุ่มดึงเสื้อเธอออกจากในกระโปรง สอดมือไปคั้นสองเต้างามไว้ เอวหนากระแทกสุดแรง เขาจับต้นขาดึงสะโพกแน่น  สวนเอวอย่างลืมสถานที่

     เด็กสาวครางกระเส่า เส้นผมที่ถูกมัดหลุดลงจากเส้นยาง เขาขยำเรือนผมของเธอเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ ไอร้อนที่ร่างกายประสานสวนแท่งเนื้อเข้าช่องท้องไม่เว้นว่าง กำลังเรียกร้องให้ปลดปล่อยนํ้าขุ่นของชายหนุ่ม

"ดีไหม"     เมื่อสุดปลายทาง เข้าใส่เครื่องสูบฉีดไม่ยั้ง 

"ไม่ตอบค่ะ"   เอวชายหนุ่มกดเข้าสะโพกเด็กสาวแน่น ปลดเปลื้องอารมณ์เข้าไว้ในร่างนั้นอย่างช่วยไม่ได้  เธอหอบแฮ่ก อยากทิ้งตัวลงเตียงแต่ทำไม่ได้  มีนารีบดึงชั้นในและแต่งกายกลับเข้าที่ เมื่อเสียงออดดังเรียกทุกคนเข้าสู่สภาพการเรียนการสอน

"เห็นไหมเพราะพี่ชาเลย อย่างนี้ก็ไม่หายปวดสิ"  เธอทั้งบ่นให้แล้วรวบผมมัดใหม่

   "ก็บอกว่าบ่อยๆค่อยๆชิน"   คชาโอบดึงศีรษะเธอแนบหน้าอก แล้วขยับลงจูบหน้าผากมีนาดังจุ๊บ! จากนั้นก็หันหลังให้โดยไม่หันกลับมามองคนที่เริ่มทำตัวไม่ถูก มีนายกมือกุมหน้าผากตนเองแล้วพึมพำอยู่คนเดียว    "ว่างมากรึไง อยู่ดีๆก็จู่โจม เลยทายาไม่เสร็จ"

เด็กสาวจะเดินก้าว แต่ต้องถึงกลับกลืนนํ้าลายไม่ลง บางอย่างมันไหลออกมาจากภายใน เธอเดาได้แล้วว่าคืออะไร ทำได้แต่อดกลั้นความเจ็บใจไว้    "ปล่อยในอีกแล้วอ่า"


    


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้รับประกันว่าน่ารักมาก พระเอกน่าหมั่นไส้บ้างแต่น่ารักส่วนมาก "

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha