(จบ)เมียซ่อน 18+ รับประกันความฟิน

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 13 : อ่อย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังจากที่คชาเคยสัญญาเอาไว้ ว่าวันไหนหยุดยาวจะพามีนาไปหาแม่ที่ต่างประเทศ พอดีว่าวันหยุดนี้หยุดยาว4วัน ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ และจันทร์ มีนาจึงโทรออกไปหาปวีนา เพื่อบอกถึงใจความว่าจะไปเยี่ยมเยือน เด็กสาวยิ้มระรื่นอยู่นอกระเบียงห้อง แต่เมื่อได้ยินคำพูดคนปลายทาง รอยยิ้มของเธอก็พลันหายไป กลายเป็นมุ่ยหน้าเหมือนคนงอนตุ้บป่องเข้ามาในห้อง

ชุดนักเรียนกระโปรงจีบเข้ากับหน้าเรียวสวยแก้มป่องผิวใสอมชมพู แต่ที่ไม่เข้ากันกับความหน้ารักกลายเป็นใบหน้ายับยู่  เธอทิ้งมือถือลงที่นอนและทิ้งตัวนั่ง ถอนหายใจแรงๆพร้อมทิ้งตัวนอนหงายแผ่หลายิ่งกว่าปลาตากแห้ง

คชาออกมาจากห้องนํ้าสภาพผมเผ้าเปียกและผ้าเช็ดตัวห่อส่วนล่างไว้แค่ผืนเดียว ชายหนุ่มมองเธอพลางเช็ดหัวตัวเองพลาง หน้าตาเด็กสาวในตอนนี้น่าแปลกใจ

“อะไร นอนอย่างนั้นอยากแต่เช้าเลยเหรอ หรือจะถอดเสื้อก่อนดี”   เสียงคชาเอ่ยมาจากหน้าห้องนํ้า แต่คนได้ยินอย่างเธอไม่ได้คิดถึงเรื่องอย่างนั้น รีบเบิกตากว้างหันขวับมาหาคชา ที่เรียกว่าแทบล่อนจ้อน เหมาะแก่การจะจู่โจมเธอแบบสายฟ้าแล็บ เด็กสาวผลุดลุกนั่ง เปลี่ยนท่าทางใหม่

“อยากเหยิกอะไรกัน ไม่ใช่ซะหน่อย โทรไปหาคุณแม่ บอกว่าวันหยุดนี้จะไปหา แต่มินได้คำตอบมาคือ จะมาทำไมเอาเวลาไปอ่านหนังสือ  แต่มินอยากไปนี่นา อยากเที่ยวนี่”

มีนานึกอะไรได้ ก็ลุกเดินเข้าไปหาคชาแล้วอ้อมไปยืนด้านหลังพร้อมนวดไหล่ให้ราวกับจะอ้อน   “พี่ชา.. คือว่านะ… มินอยากไป ขอคุณแม่ให้หน่อยสิ นะ.. นะๆๆๆ”

“แค่มินยังขอไม่ได้ แล้วพี่จะขอยังไง งั้นปีใหม่จะพาไปแล้วกัน”   เขาหันมาหาเธอแล้วเคาะศีรษะเบาๆ จากนั้นก็เดินไปหยิบนํ้ามาดื่ม

“แต่ปีใหม่มินคิดไว้แล้ว ว่าจะไปบ้านพี่ชา”    เด็กสาวเชิดจมูกบอก แต่คชาเกือบจะสำลักนํ้าตาย ชายหนุ่มไอแค่กๆ แล้วมองมีนาทำหน้าเลิ่กลั่ก

“เอ่อปีใหม่เหรอ… อื่ม พอดีบ้านพี่มันไม่น่าอยู่”    คชากำลังพยายามสรรหาหนทางให้เธอเปลี่ยนใจ ยังไม่พร้อมจะกลับไปหาความวุ่นวายของคเชนท์

“ยังไงคะ”   เธอเค้นถามเอาเหตุผล

“พ่อพี่เป็นชาวสวนชาวไร่ และก็บ้านนี่เป็นกระต๊อบมุงฟาง และก็ใช้ไม้ไผ่เป็นตัวโครงบ้าน มันไม่น่าอยู่หรอก อีกอย่าง…”   คชาเดินเข้าใกล้มีนาแทบประชิด แต่เธอเริ่มถอยและเริ่มระวังตัว   “เวลาที่เราทำอะไรต่อมิอะไรบ้านมันจะสั่นไปด้วยนะ หรือถ้าจะไปไม่ว่า ถ้าอยู่นั่นนานงั้นตอนนี้มาชดเชยกันก่อน”

มีนาถอยออกก้าวใหญ่    “ไม่เอาแล้วจะไปเรียน”

เธอคว้ากระเป๋าและหยิบรองเท้าวิ่งพรวดออกห้องทันที ชายหนุ่มยืนขำที่ได้แหย่เธอพร้อมส่ายหน้าให้กับท่าทางของเด็กสาว

ยังจะอาย...




ยังไม่พ้นจากหน้าประตูโรงเรียน มีนาเดินเอื่อยเข้ามามัวคิดอะไรเพลินๆ

บ้านปลูกกระต๊อบมุงฟางที่คชาว่า มันเป็นเรื่องแปลกของเขา เหมือนไม่อยากจะพากลับบ้าน พอคิดไปเรื่อยยิ่งทำให้ส่อเค้าโครงคล้ายเอ็มวีเพลง ผู้ชายแต่งงานแล้วมาทำงานเลี้ยงครอบครัวในเมืองใหญ่ ฝากลูกเมียไว้อยู่ที่บ้าน แล้วก็มาหลอกลวงสาวสุดท้ายก็หาเมียใหม่ หรือไม่ก็หลอกฟัน…

มีนายิ่งคิดยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น เธอยืนนิ่งงันกลางถนนในโรงเรียน

ขณะที่คิดเรื่อยเปื่อยเสียงแตรรถเก๋งสีขาวบลอนด์บีบดังมาแต่ไกล และมันก็วิ่งเข้ามาอย่างเร็ว มีนารู้ตัวช้าเพราะมัวคิดเรื่องคชาอย่างเพลิดเพลิน

“มินระวัง!”  นราวิชญ์วิ่งเข้ามาและโอบตัวเธอดึงออกมาจากทางรถ เหตุการณ์ฉุกละหุกจนเอ๋อกินเด็กสาวไปเป็นที่เรียบร้อย

“นี่ระวังหน่อยสิเธอ! นี่ทางรถวิ่งนะ ไม่แคตวอล์ก พอจะมาเดินอวดหุ่นตรงนี้ ถ้าฉันชนเธอไปจะมาโทษกันไม่ได้นะ”    เสียงผู้หญิงคนหนึ่งอายุราวๆ37ต่อว่ามีนากลับมาจากบนรถ หน้าตาแต่งแต้มเครื่องสำอางค์ เปรี้ยวจี๊ด... เธอไม่ลงมาเอาแต่ยื่นหน้ามาจากกระจกเอาแต่ต่อว่ามีนา

“พอเถอะครับแม่ แม่รีบเกินไปต่างหาก ผมลงตรงนี้แหละ”   เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินลงมา นราวิชญ์ถึงกับอุทานเอ่ยชื่อ

“อ้น…?”

ริสาเดินเข้ามาหลังจากเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด อาสาออกหน้าปกป้องเพื่อนเต็มที่   “นี่ป้า แก่แล้วจนตาฟ่าฟ่างขนาดนั้นเลยเหรอ จนไม่เห็นว่านี่ถนนโรงเรียน ใครจะเดินยังไงก็ได้”

“หน็อย ว่าใครป้าฮะ! แล้วฉันจะบอกให้นะ ถนนคือถนน มีไว้ให้รถวิ่ง ไม่ใช่มาเฉิดฉาย เอื่อยเฉื่อย ฉันรีบ จิตอย่างกับลอยหาผู้ชาย”    แม่ของอ้นต่อเถียงกับริสาเป็นการใหญ่ เธอเปิดประตูลงมาคาดว่าจะสวนกลับให้เต็มที่

“รีบแล้วไง ธุระของคุณจะรีบเอาถนนไปจดสิทธิ์ลงทะเบียนเหรอ”   มีนารีบดึงริสาถอยเบาๆ พลางห้ามปรามไม่ให้เรื่องใหญ่ไปกว่านี้

“ริสา พอเถอะมินผิดเอง ขอโทษด้วยนะคะที่เหม่อไปหน่อย”

“ไม่หน่อยหรอกน้องหนู ฉันบีบแตรตั้งแต่ปากทางโรงเรียนจนถึงกลางทางได้ละ”   เธอยังไม่หยุด ตาลีตาเหลือกเอาชนะ กล่าวคาดโทษให้มีนาไม่ยอมลง

“งั้นจะเอายังไงล่ะคะ ที่ยังพูดมาอยู่ไม่จบหมายถึงว่าคุณอยากเอาเรื่องรึเปล่า”   มีนาเริ่มระคายหูจึงสวนกลับ จะยอมรับผิดหรือพูดขอโทษก็แล้ว เธอก็ไม่ยอมมีแต่จะด่าทอมีนาเอาให้ได้

“เธอยกเรื่องนี้เองนะ ฉันจะแจ้งผู้อำนวยการโรงเรียนนี้”

นักเรียนทั้งหลายรุมล้อมมุงดูเหตุการณ์ เสียงคุยกันดังระงมไปหมด

“มีอะไรกันรึเปล่า”  คชาฝ่าวงล้อมเข้ามาก็เห็นมีนาและเพื่อนยืนเหมือนคนจะมีเรื่อง

“แม่พอแล้วรีบก็กลับไปเถอะ”   อ้นห้ามไว้และพยายามยับยั้งไม่ให้เกิดเรื่อง แต่เธอเห็นคชากลับถูกใจ เปลี่ยนแววตามึนตึงเป็นอ่อนลงและหยาดเยิ้มและยิ้มหยดย้อย   “นักเรียนค่ะ เธอเอาแต่เหม่อ อายุเท่านี้คงจะนึกถึงหนุ่มๆแหละค่ะ”    มีนายืนกำหมัดแน่น สายตาแข็งกร้าว จะด่าอะไรก็มีแต่คำดูถูกใจเธอไปหมด ถึงมันจะใช่ แล้วทำไมต้องกระแนะกระแหน

“ค่ะ มินคิดถึงผู้ชายอยู่ เลยเหม่อลอยไปหน่อย ผู้หญิงทุกคนก็มีมุมนั้นอยู่ หรือว่าคุณไม่เคยมีคะ ที่รีบอาจจะเพราะเรื่องนี้ก็ได้”

“มิน ไม่ควรพูดเลยนะ”    คชาดักเธอเสียงแข็ง สายตาดูเมินกว่าทุกครั้ง นี่คือสิ่งที่เธอต้องปิดบังในเรื่องนี้ ไม่ควรส่อให้ใครรู้ว่าเป็นอะไรกัน คชาดุเธอมันก็เหมือนทุกที แต่คราวนี้รู้สึกแปลกกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

พี่ชาเข้าข้างผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า ทั้งที่ใจเราบอกว่าเหม่อลอยถึงพี่ชาแท้ๆ….

มีนาไม่พูดกลับไปอีก แต่คิ้วเรียวตรงกลับขมวดเข้าหากัน เด็กสาวไม่สบตาอาจารย์หนุ่มและเดินออกจากวงล้อมไป

“ริสาขอที่อยู่มินด้วย ต่อไปนี้วิชญ์จะไปรับไปส่งมินเอง ไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเธอได้อีก”    นราวิชญ์เอ่ยโท่งๆกลางวงล้อมกับเพื่อนมีนา  ริสาพยักหน้าตอบกลับก่อนเด็กหนุ่มจะวิ่งตามมีนาไป

คชามองนิ่ง ไปที่มีนาที่ออกตัวเดินหนีไปไกล กับหลังของนราวิชญ์เองก็ตามเด็กสาว อาจารย์หนุ่มกลับรู้สึกอึดอัด แล้วมองกลับมาที่ผู้หญิงตรงหน้า   “ผู้ปกครองของเธอสินะ ธวัชชัย”   คชาเอ่ยแล้วหันถามนายอ้น

“ครับ”

“ฉันชื่อเขมนิจค่ะ จะเรียกสั้นว่านิจก็ได้นะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก คุณ..?”  เขมนิจยื่นมาจะจับทำความรู้จัก แต่คชาไม่ยื่นแล้วพูดต่อ

“คชาครับเป็นครูประจำวิชา คุณเขมนิจครับ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับเรื่องนักเรียน”

เขมนิจเสียดายนัก ที่เขาไม่ยื่นมือออกมา และยังพูดชื่ออย่างห่างเหิน เธอจึงใช้วิธีหนึ่งเพื่อหาทางใกล้ชิดคชาให้ได้ อย่างน้อยเธอก็เป็นหม้ายหย่ากับสามีมาเป็นปีแล้ว หล่อๆอย่างนี้ต้องหาวิธีอ่อย

“นิจคงจะยกโทษให้เด็กพวกนั้นไม่ได้หรอกค่ะ เด็กผู้หญิงคนแรกที่เดินออกไปก่อนคนนั้นก้าวร้าว แต่คนที่ก้าวร้าวกว่าคนเด็กผู้หญิงที่ออกหน้าปกป้องเธอ ได้ยินว่าชื่อ… ริสา เรื่องใหญ่แน่นอนค่ะ”

“จะให้ผมทำยังไงครับ คุณถึงจะสบายใจ”

คำพูดคชาเข้าล็อกพอดี เขมนิจเหยียดยิ้มสุดแสนจะพอใจเป็นที่สุด แต่สถานการณ์นักเรียนรอบล้อมอยู่ได้แต่ยื่นนามบัตรให้   “เที่ยงตรงโทรมาถามฉันอีกครั้งนึงนะคะ ว่าเรื่องเด็กๆเราจะแก้ปัญหายังไง”

คชาจำใจรับมาและเธอก็หันหลังขึ้นรถถอยออกไป ชายหนุ่มเหลือบมองเบอร์โทรศัพท์ก็รู้สึกแปลกใจ เขามองหาธวัชชัยกลับไม่พบ อาจารย์หนุ่มจึงเดินขึ้นตามที่ห้องเรียน ถ้าหากคำถามที่ถามไป ได้คำตอบที่คิดไว้ ก็พอทำอะไรได้บ้าง  คชาเดินไปเรื่อยๆ จำได้ว่าเป็นนักเรียนห้องเดียวกับมีนา แต่พอนึกถึงเด็กสาวที่ทำหน้าอย่างคนจะร้องไห้ กลับทำอะไรไม่ถูก

อาจารย์หนุ่มเข้ามาในห้องก็ทอดสายตาไปมองเด็กสาวฟุบหน้าลงโต๊ะ เท้าจึงย่างก้าวเข้าไปหาแล้วถาม  “มีนาร้องไห้เหรอ?”

“อย่างมีนา ไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นหรอกค่ะ แม้กระทั่งแม่ของเธอเอง ที่ฟุบเนี่ยแค่ไม่อยากคุยกับใคร”    ริสาตอบแทน และนั่งอยู่ข้างๆกันโดยไม่ต้องพูดอะไรกันมาก

ชายหนุ่มจึงเหลียวหาธวัชชัย พอเจอแล้วจึงเรียกขาน   “ธวัชชัย”

“ครับ”   เด็กหนุ่มสวมแว่นหันจากวงสนทนากับเพื่อนมาตามคนที่เรียก

“แม่เธอสินะเขมนิจ”

“ครับแม่แท้ๆผมเอง ขอโทษด้วยครับ พอดีเมื่อเช้าคุณแม่รีบคุยงานเลยพาลคนอื่น”

“ต้องขอโทษมีนา  แต่ที่อยากรู้แม่เธอโสดใช่มั๊ย”

นักเรียนในห้องต่างมองไปที่จุดเดียว รวมถึงมีนาเงยหน้าขึ้นมอง ความตะลึงอึ้งมีอยู่เต็มในใจทุกคน ต่างคิดกันว่า อาจารย์คนนี้สนใจผู้หญิงปากร้ายเปรี้ยวจี๊ดคนนั้นหรือ

“.....”    มีนามองอย่างประหลาดใจ และรู้สึกชาวาบไปทั่วแผ่นหลัง ทั้งเหนื่อยลง สีหน้าเขียวคลํ้ากำลังสบตากับคชา

“มีอะไร”  คชาถามเธอ

“.....” มีนาเมินใส่ไม่ตอบไม่คุย

ธวัชชัยวิ่งออกมาจากหลังห้องมาหาอาจารย์หนุ่ม และจับแขนทั้งสองข้างเขย่า  “อาจารย์สนใจแม่ผมเหรอครับ ไม่จริงใช่ไหม นั่นน่ะผมขอบอกได้เลยนะครับ นางยักษ์”

ธวัชชัยจดจ้อง มองหน้าอาจารย์หนุ่ม เหมือนกำลังหวาดกลัวแทน เหมือนเด็กหนุ่มเตือนแล้ว ว่าอย่าเข้าใกล้

คชาหันไปมองมีนา ที่หันหน้าหลบสายตาและมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางตอบกลับธวัชชัย  “สนอยู่”

สองคำทำเอาเสียงอื้ออึงเต็มห้อง เมื่อชายหนุ่มรู้ดีแล้วจากปากนักเรียน จากนั้นก็เดินออกไปโดยไม่พูดอะไรอีก




‘สนอยู่’  คำพูดครั้งล่าสุดที่ฝังในหัวทั้งวันทั้งชั่วโมงเรียน เธอแทบจะจับใจความอะไรไม่ได้ในชั่วโมงสอนของครูคนอื่น เอาแต่เท้าคางเหม่อออกนอกหน้าต่าง มีแต่เสียงของคชากึกก้องในหัว วนเวียนไม่มีสิ้นสุด มีอิทธิพลกับเธอมากขนาดเลยเหรอ กับคำแบบนั้น

ดวงตาและความคิดเหมือนลอยออกไปไกลแสน

แต่ทว่า กลับมีหน้าอาจารย์คนหนึ่ง ยื่นหน้ามาใกล้แล้วเรียกเธอ   “มี...นา”

พอเสียงเรียกอยู่ใกล้ขนาดนี้  เด็กสาวจึงดึงสติกลับคืนมา ก็พบอาจารย์วัย50จ้องเธออยู่

“อ๊ะ!!  อาจารย์คะ มีอะไรคะ”    เด็กสาวถามอย่างหน้าตาตื่น

“คิดถึงบ้านเกิดที่อยู่ดาวอังคารหรือไง เวลาครูสอนใส่ใจหน่อย ทำโทษ คัดหนังสือในหน้าที่10มา300แผ่น ไม่เสร็จไม่ต้องกลับ!”    สั่งเด็ดขาดอย่างโหด มีนาเหวอกิน อะไรจะโหดร้ายขนาดนั้น พอเปิดหน้าที่ว่า  ตัวหนังสือยาวเป็นพรืด  เธอเบ้หน้าอยากร้องไห้ให้ตายลงตรงนี้ และแหงนหน้าขึ้นเพดานอ้าแขนกางออกแล้วกรีดร้องในใจ   ‘เป็นวันที่โหดร้ายจริงโว้ยยยยยย’

สีหน้าหวานอมขมกลืนมีกริยาบ่นในใจไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

“อะไรรับพรอาจารย์เหรอ อ้าแขนแหงนหน้า”    ริสาแซวแล้วพูดเพิ่ม  “หมู่นี้แกซวยนะเนี่ย อาบนํ้ามนต์หน่อยดีไหม ตั้งแต่เปิดเรียนวันแรกจนถึงตอนนี้ ฉันเห็นเจอแต่เรื่อง”

“ช่างมันเหอะ ชินละ”   มีนายิ้มอ่อนราวกับพระอรหันต์ เก็บของเข้ากระเป๋าและเอาสมุดเปล่ามาคัดลอกงานตามสั่ง

ริสารีบใช้สองมือประคองแก้มมีนาแล้วฉุดให้หันขวับ ถ้าแรงกว่าคอคงเคล็ดตายแน่ ริสาอ้าปากค้างอึ้งมี   “แก ตรัสรู้แล้วเหรอ...ไม่จริง!”

“แล้วแกคิดว่าฉันทำอะไรได้มากกว่านี้ไหมล่ะ”    เด็กสาวเอื้อนเอ่ยอย่างจนหนทาง

“ปัญหาชีวิต ถึงจะป่วย ห้ามลา ห้ามหนี ห้ามตาย”  มีนาพูดพร้อมยิ้มแห้งๆ

“งั้นอยู่คนเดียวได้สินะ ฉันจะกลับบ้าน”  ริสาบอกแล้วหยิบกระเป๋าพร้อมยกมือโบกสะบัดรํ่าลา เด็กสาวได้แต่ถอนหายใจแล้วคัดลายมือต่อไป ผ่านเวลามาถึงช่วงที่ทุกคนต่างกลับบ้านกันหมดแล้ว ในโรงเรียนกว้างขวางเงียบเหงาราวป่าช้า

แต่เสียงมือถือก็ดังตึ๊งขึ้นมาจากระบบข้อความ

‘จะกลับบ้านเที่ยงคืนครึ่ง ไม่ต้องรอ’   ข้อความจากคชาส่งมา

เธอทิ้งมือลงกระเป๋าเรียน แล้วบ่นคนเดียว

“ไม่ต้องกลับมาเลยยิ่งดี”

แต่จบประโยคเสียงฝีเท้ากรุบกรับดังมาบนทางระเบียง ปกติจะมีคนเดินมาอย่างนี้หรือ พอมองไปทางเดินกลับพบผู้หญิงที่ด่าเธอเมื่อเช้าฉอดๆ ในชุดเดรสสีดำต้นระต้นขา สวยเฉียบเนี๊ยบ เธอเดินตรงไปห้องพักครู มีนาวางปากกาลงแล้วแอบตามไปดู  เธอแอบฟังจากด้านนอกพอสาดสายตาเข้ามาก็พบคชาอยู่ในห้องคนเดียวกับเธอ

“พร้อมรึยังคะ มารับช้าหน่อยแต่ไปกันเถอะค่ะ”   เสียงหญิงเอ่ยอย่างเย้ายวน และคชาก็ลุกและกำลังจะออกมา ในช่วงนี้คิดอะไรไม่ออก แต่ตามใจร่างกาย แล้วแต่เท้าจะพาไปแล้วกัน มีนาคิดอย่างนั้นแล้วหาทางตาม



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้รับประกันว่าน่ารักมาก พระเอกน่าหมั่นไส้บ้างแต่น่ารักส่วนมาก "

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha