(จบ)เมียซ่อน 18+ รับประกันความฟิน

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 34 : หมดความอดทน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ปิดไฟชั้นล่างเรียบร้อยแล้ว สองสามีภรรยาขึ้นไปพักผ่อนร่างกาย หลังจากเหนื่อยจากทำไร่ทำทำสวนของคเชนท์มา  ที่หลับที่นอนชายหนุ่มถูกปูหน้าห้องเด็กสาวไว้อย่างดี มีผ้าห่มหมอนพร้อม จนกว่าจะหายงอน ไม่ยอมไปไหนเด็ดขาด เขาคิดไว้เช่นนั้นอย่างแน่วแน่

    ที่น่ารำคาญที่สุดคือมือถือมีนาที่อยู่กับคชา มันสั่นตลอดทุกยี่สิบนาที ไม่ใช่ชื่อริสา กลับว่าเป็นชื่ออ้น ถึงนราวิชญ์ไม่ได้มายุ่มย่ามกับเธอแล้วก็ตาม แต่ไอ้หมอนี่สนิทกันเกินไป จะทำไงได้ ทั้งอยากคืนให้ แล้วไม่อยากให้ มาคิดดูดีๆแล้ว ต่อให้ดึงรั้งไว้หรือตรึงแขนขาอย่างไร  ถ้าคนจะไปก็ไปอยู่วันยังคํ่า บางทีก็นึกอิจฉาธวัชชัย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

   ก๊อก ก๊อก ก๊อก

  เคาะอย่างนี้ไม่รู้ว่ามีนาจะยอมเปิดหรือเปล่า เสียงดังแอ๊ด..จากบานพับส่อขึ้น เด็กสาวโผล่หน้าออกมา นึกว่าป้าพิมหรือลุงพงษ์เรียก มารู้ว่าเป็นคชา เธอพร้อมจะปิดมันลงทันที

  “เดี๋ยวสิ มือถือน่ะ เอามาจากบ้านให้มินลืมนี่”   ทันทีที่ส่งคืน มันก็สั่นขึ้นอีกครั้ง มีนาไม่ยอมเปิดปากคุยกับเขา ตั้งแต่อาบนํ้าให้ แต่อ้นโทรมาเธอรีบรับสายและคุยปกติ

   บานประตูงับลง สบตากันหนึ่งครั้งชั่งหมางเมิน ความรู้สึกหดหู่แล่นวูบผ่านหัวใจซํ้าแล้วซํ้าเล่า คชาไม่โทษอะไรใคร มันเป็นเพราะเขาเอง เป็นเพราะไม่อยากเอาอดีตมาดำเนินชีวิตและเล่าให้เธอฟัง มันถึงได้เกิดเรื่อง ชายหนุ่มนั่งลงพิงผนังประตูห้องมีนา ได้ยินเสียงแว่วหวาน จับใจความไม่ได้

    เมื่อพูดไม่ได้คงจะต้องพิมพ์ไป    เขาเข้าใจแล้ว… อิจฉา ที่คุยได้ทุกเรื่องนี่เอง จะทำลายกำแพงนี้ลงได้อย่างไรดี

   มีนารับสายมุดคุยในผ้าห่มให้เงียบที่สุด ไม่อยากให้ใครได้ยิน  “ว่าไงอ้น”

   [พรุ่งนี้จะกลับ ไม่ไปพร้อมกันเหรอ หรือจะกลับกับอาจารย์]   

   “ไม่รู้ คิดไม่ออก”   เธอบอกเท่านั้น

    [จะลงหลักปักฐานที่บ้านสามีเหรอ ฮ่า ๆ ๆ]   ธวัชชัยแซวดัง หัวเราะแหย่ประสาทมีนา

   “จะบ้าเหรอ!  ฉันไม่--”  มีนายังว่าไม่จบ เพื่อนชายก็เอ่ยแทรก

   [มินลังเล จะทำอะไรก็ไม่ทำ]    ธวัชชัยบอกด้วยนํ้าเสียงจริงจัง จนมีนาชะงัก เงียบลง

  [เธอเคยบอกฉันนี่ ที่สวนพฤกษา เธอรำคาญที่ฉันไม่บอกชอบริสาสักที ฉันเห็นเธอแล้วก็รำคาญเหมือนกัน เนย์เล่าให้ฟัง ว่ามินงอน จะเอาไงล่ะ จะงอนไม่พูดแล้วเลิกราหรือว่าจะไปคุยกับเขาแล้วรีบคืนดี… ฉันไม่อยากยุ่งหรอกนะ …..แต่จำได้ว่าหลายเดือนก่อน แม่ฉันไปเดทกับอาจารย์ เธอแอบสะกดรอยตามไปสินะ แล้วสวนคำสั้นๆมาใส่จนแม่ฉันพูดไม่ออก]

  มีนาว่าประชด  “หัดเป็นนักสืบเหรอไง!?”

  อ้นหัวเราะ [ฉันสอดทุกเรื่องแหละ แต่ว่าทำไมระหว่างแม่ฉันกับผู้หญิงคนนั้นเธอถึงแสดงออกต่างกันล่ะ ตอนนี้มินกำลังเป็นอะไร]

  เธอเองก็ไม่เข้าใจ ไม่รู้ ตอบอะไรได้ ให้คำตอบตัวเองไม่ได้  

  เราเป็นอะไร จะเลิกเหรอ?  เลิกสำหรับคนที่เป็นคนรักกันนี่ แล้วเราเป็นอะไรล่ะ รัก..เหรอ? พี่ชาไม่เคยบอกว่ารักเรา แล้วเราก็ไม่ได้บอกไปด้วย.. เรากำลังเป็นอะไร

    [ถ้าจะดี ก็ดีกันเร็วๆ สองคนนี่มันเหมือนกันจริงๆความอํ้าอึ้ง]  

  เด็กสาวเบิกตาโต  เม้มปากแน่นเถียงกลับ  “อํ้าอึ้งอะไรที่ไหนยังไง? ฉันไม่มีอะไรนี่”

  ธวัชชัยถอนหายใจดัง ‘เฮ้อ’ ผ่านสัญญาณมือถือ  [ไอ้คำว่าไม่มีอะไรมินเธอใช้บ่อยมาก ริสาถามเธอ ยังบอกเพื่อนไม่ได้เลย ไม่คิดว่าเหมือนอาจารย์บ้างเหรอ เธอไม่บอกเพื่อน เพราะมีเหตุผลของตัวเอง ที่อาจารย์บอกไม่ได้คงมีเหตุผลเหมือนกัน เพราะอย่างนี้แหละถึงได้กัน สมกับเป็นสามีภรรยาร่วมเตียง]

   คำพูดจากปลายทางทำเอาเธอลุกพรวดจากผ้าห่ม แค่ฟังก็อายแล้วกล้าพูดได้ยังไง   เลือดสูบฉีดจากในอกแล่นขึ้นใบหน้าลามถึงหู กระสับกระส่ายกับคำพูดกวนจะชวนตี

   “พูดอะไร!? ฉันอายนะ!”   มีนาปั้นเสียงแข็งใส่

  คชาเงี่ยหูฟัง อะไร? อาย? ไอ้นั่นมันพูดอะไรมีนาถึงอาย?

   ธวัชชัยหัวเราะอีกครั้ง [เออ บอกแล้วนะ]

  “ไม่ต้องมาบอกเลย”   

  [อายอาจารย์คชาเหรอ]  ไอ้เพื่อนบ้านนี่มันกวนประสาทเก่งจริง

   “บ้า! อายนะแก”  มีนาดึงผ้าห่มเล่นแก้เขิน ทำไมจุดอ่อนอย่างนี้ถึงมีคนมาล้อเล่นนักนะ   ได้กันบ้าอะไรคิดแล้วอยากกลิ้งออกไปไกลๆจริงๆ

   คชาฟังคร่าวๆ อาย… บอก… เขาบอกอะไรกัน อย่าบอกว่าชอบกันนะ   ชายหนุ่มชันเข่าหนึ่งข้าง ตั้งศอกวาง ปลายนิ้วลูบสันจมูกตัวเอง ความเครียดครอบงำหัวใจ มันกำลังสั่นอย่างประหลาด เขาจึงพิมพ์ประโยคสุดท้ายลงไป

  อาการแบบนี้ไม่ใช่ว่าไม่รู้จัก คชามองผ่านประตู ถึงจะมองไม่เห็นใบหน้ามีนา แต่รู้ว่าเธออยู่ในนั้น และกำลังยิ้ม

  มีนาเปิดประตูออกมา แก้มนวลแดง หัวใจเขายิ่งฝ่อกันไปใหญ่ พูดอะไรกัน? บอกอะไร? อายอะไร? ทำไมถึงหน้าแดงขนาดนี้

 เด็กสาวสบตาคชาก็หลบหน้าแล้วงับประตูลง  มือเล็กๆเกาศีรษะอย่างทำตัวไม่ถูก ยิ่งนึกคำพูดเพื่อน ยิ่งเตลิดไปกันใหญ่

 คชาวางมือถือที่พิมพ์อธิบายแต่ยังไม่ทันได้ส่งหามีนาลง รู้สึกเมื่อยตาสักหน่อยจึงลุกไปล้างหน้าห้องนํ้าชั้นล่าง

  พอมีนาเปิดประตูออกมาใหม่ เขาก็ไม่อยู่แล้ว เธอมองสายชาร์จเสียบที่มือถือเขา จึงเปิดดูเปอร์เซ็นต์แบต คิดว่าอยากขอชาร์จของตัวเองสักครู่  ข้อความที่พิมพ์แต่ยังไม่ส่งมันอยู่หน้าจอ เห็นแค่คำต้นว่ามิน ก็เกิดความสนใจ เขาจะส่งเหรอ ทำไมไม่ส่งล่ะ

    ในตัวหนังสือทั้งหมด ถักร้อยถ้อยคำตั้งแต่ต้นจนจบ กล่าวถึงว่าตัวเองเป็นใคร เขาบอก  

  “เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่อยากสร้างสิ่งเพรียบพร้อมไว้ให้คนรัก แต่ถูกหักหลัง ถูกทำร้ายความรู้สึกดีๆครั้งแล้วครั้งเล่า เวลาผ่านไปทำอย่างไรก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ทุกสิ่งตอนอยู่ต่างประเทศถูกตัดขาดจากคนที่เป็นความหวัง แต่ในที่สุด ก็กลับมาอยู่คนเดียว ตัดบัวเหลือใย แต่ไม่ใช่ว่าจะตัดให้ขาดไม่ได้ อยากรู้อะไรต่อไปจะบอก พี่ไม่ได้กลัวว่าจะเสียเนส แต่ตอนนี้พี่กลัวเสียมิน..”

  เด็กสาวกัดเม้มริมฝีปาก มือไม้ร้อนรุ่ม และบางที่ก็หนาวเย็น มือชาไปหมด หัวใจสั่นอย่างประหลาด ลมหายใจโล่งขึ้นอีกเท่าตัว

   มีนาถอดสายชาร์จออก มือถือคชากลับเด้งออกมาจากไลน์ พอจะแตะกลับคืน เธอรีบยกมือปิดปากตัวเอง วอลล์เปเปอร์เป็นรูปคู่ที่เขาถ่ายกับเธอไว้  ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงแอบเปิดเข้าแกลเลอรี

    “ทำไมมีแต่รูปเราไปหมดเลยล่ะ”  ปัดไปปัดมา เขี่ยเพลินๆยังมีวิดีโออีก เป็นรอยยิ้มตัวเองตอนที่ดูทะเลหมอก… มีนาใจจดใจจ่อดูจนลืมเวลา

 ด้านหลังมีใครคนหนึ่งสอดมองดูว่าเด็กสาวกำลังทำอะไร

 แก้มเนียนใสหอมกลิ่นแป้ง คชาถามเธอแผ่วเบาไม่ต่างจากกระซิบ  “แอบดูคลิปลามกเหรอ”

  เด็กสาวสะดุ้งวางมือถือหวีดร้องสั้นๆหันกลับมาหาคนที่อยู่ด้านหลัง

   ใบหน้าใกล้กันเกินไปแล้ว…

   “.........”     มีนาคลานผ่านคชาไปเชื่องช้า ขยับไปนั่งหน้าประตูแล้วจะงับปิด  ชายหนุ่มพูดว่า… “ดีกันนะ ต่อไปถ้าอยากรู้อะไรจะบอกทุกอย่าง”

  มือจับประตูชะงัก เพ่งมองความมุ่งมั่นผ่านดวงตาสีดำ   หายโกรธตรงประโยคสุดท้ายที่พิมพ์ไว้นั่นแหละ..    “มินไม่อยากรู้แล้ว”

  “แต่พี่อยากรู้เรื่องมิน”   คชายิ้มให้อย่างกับกำลังเจ็บปวดในส่วนความรู้สึกหวาดหวั่น ธวัชชัยที่เธอคุยได้ทุกอย่าง เขาเองอยากจะเป็นอย่างนั้นบ้าง ชายหนุ่มยื่นมืออุ่นสัมผัสแก้มเบาๆ  “อยากรู้ถึงความคิดมิน และความรู้สึกด้วย มินกำลังคิดอะไรอยู่”

  เหมือนจุดชนวนในอกดังตู้ม ใจสะท้านกับสิ่งที่อ่อนโยน ทั้งปวดและคันหัวใจอย่างบอกไม่ถูก มีนาพยายามหายใจเข้าปอด มันอัดอั้น บางสิ่งแทบทะลัก  เด็กสาวเชิดหน้า “แม้แต่พี่ชามินยังไม่รู้เลย เอาเปรียบกันเกินไปหรือเปล่าคะ”

  คชาถอนหายใจ มือเท้าคางคํ้าศอกบนขา เขาเหลือบสายตาหนีไปพักหนึ่งแล้วเหลือบมา  “ไม่ชอบที่ธวัชชัยมารู้ดีเกินไป หวงแล้วผิดด้วยเหรอ ช่องว่างตรงนั้นไม่ให้เข้ามาแทรกเด็ดขาด”  คำยืนกรานเสียงแข็งและไม่ยอมแพ้นี่อะไร

   มีนาเม้มปากอีกรอบ ปั้นหน้าไม่เป็นปกติ รับรู้ว่ากำลังควบคุมตัวเองไม่อยู่ จึงรีบถอยแล้วบอก “นะ...นอนแล้วค่ะ”   เธองับประตูลงและยกมือปิดหน้าทันที

   พี่ชา...รู้ตัวอะไรหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา

  ห้องฝั่งตรงข้ามชั้นบนบ้านไม้ลุงพงษ์ป้าพิม ได้ยินเสียงมีนาร้องเมื่อหลายนาทีก่อน จึงแง้มประตูออกมาส่องดูจนถึงท้ายที่สุด

 พิมภาผลุบหน้ามา มองเขม็งจ้องลุงพงษ์ด้วยสายตาไม่พอใจ สองป้าลุงคุยกันอย่างกระซิบกระซาบ     “อะไร ทำไมมองฉันอย่างนั่น”  ลุงพงษ์มองป้าพิมอย่างระแวง

  “ทำไมตอนฉันเป็นสาวไม่จีบหรือง้อฉันแบบนี้บ้างนะ”   พิมภาสบถใส่แล้วไปนอน บ่นต่อ  “อยากกลับเป็นสาวจริงวุ้ย เด็กสมัยนี้พูดแต่ละคำชวนให้ลอยล่องดีจริง”

 ลุงพงษ์ร้อง ‘เฮอะ!’  มองป้าพิม  “ฉันก็ทำเป็น”

  “ไหน?”  ป้าพิมถามในความมืด

   “รอให้มีคนมาจีบแกก่อนเดี๋ยวจะหวงให้ดู”

  ป้าพิมอยากร้องดังแล้วตีสักครั้ง แก่แล้วแก่เลยจริงๆ 🌸🌸🌸🌸🌸

   หลังบ้านลุงพงษ์ปลูกชมพู่ไว้สามสี่ต้น ดอกกำลังเบ่งบานเป็นสีชมพู มีนาเห็นดอกชมพู่เป็นพวง ก็หยิบจากพื้นดินขึ้นมาดู  “สวยจัง”

   “วันนี้จะกินข้าวตรงนี้ รับลมเย็นๆนี้แหละกินข้าวเช้าอร่อย”    ป้าพิมถืออาหารออกมาแล้ววางบนแคร่ไม้ไผ่   กลิ่นอาหารเช้าลอยแตะจมูก เท้าเด็กสาวหายเจ็บลงได้ครึ่งหนึ่งแล้ว การเดินของเธอจึงคล่องตัวกว่าเดิมอยู่บ้าง

   เด็กสาวเดินไปเดินหน้าเกือบชนคชาเข้า สบตาได้ไม่ถึงสองวินาทีรีบหลบมองทางอื่น ก้มหน้าก้มตาหยิบจานชามไม่พูดไม่จา

   “คุณชา วันนี้มีของโปรดค่ะ” ป้าพิมชูจานผัดเผ็ดปลาขึ้น

    "โถ่ป้า ผมทำให้ลำบากหรือเปล่า”  คชาพูดเกรงใจแต่ตักกินก่อนใคร

  “มิน พี่มีขนมวุ้นมาฝาก ใส่ถ้วยน่ารักเหมือนคนกินเลยนะ”  อาทิตย์มาทานข้าวเช้าด้วย ยกขนมมาเป็นของตบท้าย       มีนาหยิบวุ้นขึ้นมาดู ฉีกยิ้มชื่นชอบ  “ใส่ถ้วยรูปหัวใจด้วย”

  “พี่ทำแต่เช้าเลย กินขนมแล้วอารมณ์ดี แผลจะได้หายเร็ว”  อาทิตย์บอก พร้อมหยิบให้มีนาชิ้นหนึ่ง

  “งั้นๆแหละ”  คชาเหน็บแหนม

   “คุณชาทานดูนะครับ”  อาทิตย์วางลงแคร่แล้วนั่งลง

     “ไม่ชอบขนมของเด็ก”  คชาตอบห้วน

  “คุณชามาแต่เช้าเลยนะครับ สงสัยกับข้าวป้าพิมอร่อย”   อาทิตย์เอ่ยอารมณ์ดี มองหน้ามีนากินข้าว    คชากลืนข้าวลงคอ แล้วตอบตรง  “ก็นอนที่นี่ทั้งคืน จะให้มาจากไหนล่ะ”  สุ้มเสียงจริงจังแฝงแววตามีรอยยิ้มราวกับจะทำอะไรบางอย่างที่มีนาคาดไม่ถึง

   หลังจากทานอาหารเสร็จ จานชามถูกซ้อนวางทับเป็นตามระเบียบ มีนาจะเอาไปล้าง แต่อดจะหยิบกินไม่ได้   “อร่อย”  เด็กสาวกินแล้วยิ้มแก้มปริ

  คชาแปลกใจ เธอยังไม่พูดด้วย ยังไม่หายงอนใช่รึเปล่า จะทำอย่างไรดี ทำไมเด็กคนนี้ถึงมีแต่คนมาเข้าใกล้นัก น่ารักให้มันพอดีไม่ได้รึไง.. เห็นแล้วก็พาลหงุดหงิด

   “พี่ชาอย่ากินหมดสิคะ”   มีนาท้วงมุ่ยหน้าอยากกินบ้าง เล่นยัดๆเข้าปากโดยไม่ให้เธอกินด้วยเนี่ยยังไง  

 “เขาบอกว่าอารมณ์ไม่ดีให้กินของหวาน ตอนนี้กำลังใช้ของหวานควบคุมอารมณ์”  

    เครื่องหมายคำถามเต็มใบหน้าเด็กสาว กำลังพูดอะไร ทำไมอารมณ์ไม่ดี  แล้วมีใครทำอะไรไม่ให้ถูกใจกัน?       “น้องมินสร้อยข้อมือสวยจัง…”   อาทิตย์จับมือถือแขนเด็กสาวขึ้น ขัดตาคนตรงหน้าจนแทบจะคุมไม่อยู่จริงๆ “มีแฟนแล้ว…?”   อาทิตย์อ่านแล้วถึงกับอึ้ง

    เขายังถือมือมีนาไว้

    แต่คชากำลังเดือด…           ปล่อยมือ..

  “มินมีแฟนแล้วเหรอ?  เสียดายจัง”   อาทิตย์ถามแล้วก็ส่อแววตาสลด ส่วนลุงกับป้ารู้ดีอยู่แล้วจึงไม่ตกใจ แอบยิ้มให้กันเชิงเขินแทน

  “สร้อยข้อมือไม่มีตัวอักษรที่บอกว่าไม่มีแฟนนี่  ดูยังไงก็มีแฟนแล้ว คิดว่ายังไง ใช้ความคิดหน่อยสิ”   คชาถามกล่าวต่อเสียงเข้มขุ่นเคืองและไม่พอใจ ไอ้คำว่า เสียดายคืออะไร

  ไม่ได้ ต้องควบคุมอารมณ์ จะสลักบนตัวมีนายังไงให้คนอื่นรู้... คชาถอนหายใจ เปลี่ยนจากกินขนมมากัดแตงกวากินเล่น

  “พี่ชาอย่าพาลสิคะ หงุดหงิดอะไรไม่รู้ ไม่พูดด้วยแล้ว”   เด็กสาวสวมรองเท้าเดินจะละหลังให้

   อาทิตย์เห็นว่ามีนาไม่ชอบใจคชาจึงเห็นดีเห็นงามเล็กน้อย   “นั่นสิครับ คุณชาแปลก ไม่น่าคุยด้วย”

    ชายหนุ่มอึดอัด ชัดๆไปเลย เขาพูดดังว่า.. “หมดความอดทนละ... หวงคนที่ตัวรักแล้วแปลกตรงไหน? ไม่รักแล้วหวงสิแปลก”  ชายหนุ่มชี้ไปหามีนาที่หันหลังให้ เธอหูอื้อหรืออะไรเด็กสาวยืนอึ้ง นิ่งฟังเงียบงัน เขาบอกต่อ “นั่นน่ะเมียฉันเอง ฉันรู้ว่านายจะจีบ เลิกคิดได้เลย เพราะฉันหวงมาก และรักมากด้วย”

     คชาถลึงตาใส่ บอกให้ชัดให้แจ้ง ทำเอาตาพงษ์ป้าพิมสำลักขนมไอแค่กๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้รับประกันว่าน่ารักมาก พระเอกน่าหมั่นไส้บ้างแต่น่ารักส่วนมาก "

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha