(จบ)เมียซ่อน🔞(หื่น+มุ้งมิ้ง)

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 40 : เรื่องชวนเข้าใจผิด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ห้องมืดทึบ ไร้แสงไฟ ผ้าม่านปิดทั่วบานกระจกใส เวลานี้ไม่มีใครมาใช้ห้องสมุดประจำโรงเรียน จะมีก็แค่มีนาที่ออกจากโรงเรียนไม่ได้แล้ว เพราะผู้อำนวยการยืนเฝ้าทางออกใกล้กำแพงที่เธอปีนได้ โดดเรียนอย่างนี้ก็รู้ว่าไม่ดี แต่คาบวิชาต่อไปคือคณิต ปัญหาไม่ได้อยู่ที่โจทย์แต่เป็นคนสอน เธอมองหน้าไม่ติดอย่างแน่นอน

พอเด็กสาวแอบในห้องสมุด พร้อมกระเป๋า ย่างเท้าเข้ามาไม่กี่ก้าว ร่างกายถูกรั้งเข้าหาใครบางคนในที่มืด ฝ่ามือทาบปิดปาก หน้าท้องมีแขนมาโอบรัด มีนาร้องได้เพียงอู้อี้ ดิ้นไปมา

“ชี่-- อย่าส่งเสียงสิ”    ริมฝีปากเขาแนบชิดใบหู จนรู้สึกถึงลมหายใจเวลาพูด

“..........”  มีนารู้ดีว่านี่เป็นเสียงใคร คิ้วเรียวย่นเข้าหากัน ไม่กล้าหันไปมอง เธอเงียบไปครู่หนึ่ง จนชายหนุ่มแน่ใจแล้วว่ามีนาจะไม่ร้อง ฝ่ามือเริ่มปล่อยในที่สุด

“รู้ตลอดเลยนะว่ามินอยู่ไหน”    เธอเอ่ยไม่ขยับเขยื้อนตัว

“ที่อยู่มินเดาง่ายออก”

มิน… เวลาเรียกคำนี้ทำไมถึงดูว่านํ้าเสียงดังกังวานนัก ราวกับมนต์สะกด ยึดครองเจ้าของชื่อให้หยุดนิ่ง

คชากระเถิบนั่งบนโต๊ะใหญ่ห้องสมุด คล้องบางอย่างให้เด็กสาวอย่างรวดเร็ว เส้นบางๆทว่าแข็งแรงอยู่บนคอ มันกำลังถูกติดเอาไว้ มีนาตกใจ ยกมือจับบริเวณจี้

เส้นสีเงินสัมผัสเย็นถูกคล้องเรียบร้อย ชายหนุ่มวางมือบนศีรษะมีนาเบาๆ รั้งหัวคนตัวเล็กที่ยืนหันหลังให้เข้าแนบแผงอกกว้าง สายตาปรับตามสภาพแสง ตอนนี้ไม่มืดทึบกลับดูสว่าง แสงลอดจากรูผ้าม่านมองดูคล้ายจะแจ่มชัด เด็กสาวกุมจี้สร้อยคอเอาไว้ เหมือนวางมือทาบหน้าอกตรงหัวใจเต้นไปด้วย มันกระหนํ่าราวจะดังเหมือนกลองลั่น

สุ้มเสียงกระซิบกับใบหูเด็กสาวอีกครั้ง  “วาเลนไทน์”   ชายหนุ่มเลื่อนมือขึ้นจับจี้ที่อยู่ในมือมีนา ห้อยลงมาจากคอขาวระหง บอกอย่างผะแผ่วแต่ดังก้องในหัว  “ไม่ได้มีแค่สร้อยที่จะให้ แต่เป็นความรัก และคำว่ารัก ฉันรักเธอมีนา”

“.........”  เด็กสาวหลับตาลง ในอกมันจี๊ดอย่างประหลาด ยืนนิ่งยอมให้ชายหนุ่มกอด แต่ทว่าเสียงออดดัง ทำให้เด็กสาวตื่นจากภวังค์อันลึกซึ้ง ยกมือเกาศีรษะทำตัวไม่ถูก “เรียน ใช่ๆ ต้องเรียน กลับห้องเถอะ ไม่โดดเรียนก็ได้”

มีนาแกะมือเขาออก พลันจะก้าวเท้าถอย ชายหนุ่มนั่งบนโต๊ะยกขาทั้งสองเกี่ยวเอวมีนาไว้มั่น เด็กสาวตกใจไม่ยอมหันหน้ามาสักที หน้าแดงระเรื่อ ดวงตาสั่นไหวหรี่อ่อน

“พี่ชา ปล่อยนะ พี่ต้องไปสอนด้วย เร็วสิ เอาขาออก” เธอพยายามดิ้นเท่าไหร่คชายิ่งรัดแน่น คชาหัวเราะแล้วบอก

“ยังไม่กินช็อกโกแลตเลย หันมากินก่อน”

“เอาไว้กลับห้องค่อยกินเถอะค่ะ”

“กลับห้องไม่กินช็อกโกแลต มีอย่างอื่นน่ากินกว่า”

มีนาผงะ ตัวแข็งทื่อไปครึ่งนาที ไม่ยอมไม่ได้ใช่ไหม เด็กสาวเม้มปาก สูดลมหายใจ ปรับสีหน้านิ่ง แล้วหันมา

“อํ้า..” คชาพูดมีนํ้าเสียงไม่แจ่มชัด ดวงตาหยียิ้ม ในปากมีบางอย่างรอเธอ

มีนาลังเล จะอ้าปากกลับแต่กลับอ้าไม่ค่อยออก เธอกลั้นอาการไม่อยู่เสียแล้วหัวใจโอนอ่อน เด็กสาวยืดตัวเข้าใกล้ ปากเรียวเล็กเคลื่อนตัวจะกัดขนมรสขมอมหวานจากปากเขา คชากัดช็อกโกแลตลูกกลมๆไว้ครึ่งหนึ่ง เตรียมป้อนมีนา

เธอเลื่อนตัวถึงกัดอีกครึ่งของฝั่ง ริมฝีปากประกบแตะ มีนากัดลงเพื่อแบ่งครึ่ง ทว่าชายหนุ่มสอดมือประคองศีรษะ ละเลียดกินขนมหวานจากเด็กสาว ลิ้นอุ่นขยับเข้าโพรงปาก ละลายของหวาน คล้ายว่าชายหนุ่มไม่อยากกินช็อกโกแลต สนใจลิ้นเล็กของเธอมากกว่า ละเมียดละไมชิมรสอย่างช้าๆ ดวงตาหลับรับสัมผัสลึกล้ำ ริมฝีปากทั้งสองขยับตลอดเวลา แหย่ลิ้นพัวพัน ร้อนไปทั่วตัว ทั้งอุ่นและหอมหวาน เกือบห้านาทีเธอถูกป้อนจนหมด

พอผละออกเขาใช้นิ้วโป้งเช็ดขอบปากให้เธอ แล้วดึงนิ้วตนเองกลับมาเลียกิน สายตาที่มองมาพร่างพราย สะกดตรึงให้ใจให้มีนาที่มองเจียนจะหลุดลอย

โอ้ยใจจะวาย เลิกได้มั้ย สายตาชวนเคลิ้มอย่างนี้

“ไปเรียนเถอะ”   คชาลงจากโต๊ะแล้วหยิบกระเป๋ามีนาเดินนำ

เด็กสาวหายใจไม่ทั่วท้อง จะหาวิธีแกล้งไม่ให้อายสักครั้งไม่เป็นเหรอไง

🌹🌹🌹🌹🌹

องอาจนั่งครุ่นคิดอยากหนักหน่วง ทบทวนสิ่งผิดมหันต์ที่ผ่านมา ทำร้ายทุกคนเพียงความสุขตัวเอง เรื่องต่าง ๆ สาหัสทั้งนั้น อยากขอบคุณชะตามีนาอย่างไรดี ที่ไม่พลาดพลั้งลงไป ไตร่ตรองอยู่นานมาก ทั้งเฆี่ยนตีตั้งแต่เด็ก ทำให้ร้องไห้ด้วยคำก่นด่า ต่อว่าสารพัดอย่าง แม้แต่อุ้มมีนายังไม่เคย ทุกสิ่งที่ทำ ควรแก้ไขอย่างไรดี ชดเชยให้ลูกสาวคนนี้อย่างไร ยิ่งมีนาไม่โกรธยิ่งรู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้า จะพูดอะไรด้วยก็นึกถึงรอยแผลใจในอดีต

ระหว่างทุกข์อกทุกข์ใจ มือถือองอาจก็ดัง เบอร์ไม่คุ้นแสดงผลที่หน้าจอ เขาลองแตะรับสาย เสียงหวานเจื้อยก็ลอดเข้ามา   [เสี่ยขา--]   ออดอ้อนยั่วยวนขนาดนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน

องอาจหลับตา บ่งบอกว่าเหนื่อยล้า ยกมือที่ว่างมาถูระหว่างหัวคิ้ว ถามถึงปลายทาง    “เนสรามีอะไร”

หญิงสาวในสายหัวเราะเบาๆ   [เงินเนสหมดแล้ว ขอเพิ่มหน่อยสิคะ ถ้ายังไง มาแลกเปลี่ยนเรื่องเสียวๆ ก็ได้นะคะ พอดีเนสมีเด็กมาเสนอเผื่อคนชอบเด็กอย่างเสี่ยจะสนใจ]

องอาจลืมตาขึ้น คิ้วขมวดเหนื่อยใจ   “ให้ฉันเดาได้เลยว่าเด็กที่เธอเสนอ ไม่เอามาขายเพื่อเอาเงิน ก็เป็นก้างขวางทางเธอ”

เธอขบขำขันอีกครั้ง  [อย่างที่สองค่ะ พรุ่งนี้ขับรถมารับแล้วไปส่งที่โรงเรียนเอกชนทีสิคะพอดีได้ยินแค่ชื่อ เนสไม่รู้จักทาง]

องอาจหัวเราะในเชิงเยาะเย้ยเนสรา กล่าวต่อไปว่า  “เด็กนักเรียนแย่งผู้ชายเธอเหรอ นี่ เธอหมดนํ้ายาขนาดนี้แล้วเหรอ”   องอาจขบขันเว้นช่วง “อย่าไปโทษคนอื่น เพราะบางทีเธอมันเอาดีไม่ได้”

เนสราลมออกหู [ไม่อยากได้ก็ไม่ต้องเอา หน้าโง่ นังนั่นคชาหลงจนโงหัวไม่ขึ้น แก่ๆมาเจอ คงจะใจวายตายเลยล่ะ]

ชื่อคชาเข้าหูองอาจ ชายวัยกลางคนหูผึ่ง คุ้นหูไม่พอ ยังพูดถึงเด็กนักเรียนสาว องอาจเริ่มเข้าเค้า   “คชา… ใครไม่เคยได้ยิน ว่าแต่เด็กนั่นเธอมีรูปรึเปล่า ถ้าสวยฉันสน ส่วนเธอฉันไม่เอา”

เนสราส่งรูปให้ เธอไปค้นมาจนได้ จากชยธรที่เคยบันทึกวิดีโอจนเก็บภาพนิ่งมาได้  องอาจแทบจะขยี้ตาตัวเอง

ชายวัยกลางคนยังถือสายเนสรา จึงถามให้แน่ชัด   “เธอจะให้ไปส่งเหรอ ไปแล้วจะทำอะไร”

[ถ้าเสี่ยไม่เอา ฉันจะฆ่ามันไงล่ะ]

หลังจากวางสายไป เขาคิดวกวน ในห้องทำงานคนเดียว ก็นึกจะติดต่อหามีนา  องอาจโทรออกไปขอสายคชาทันที

ด้านเด็กสาวก็งุนงง ชายหนุ่มถือโทรศัพท์ออกไปคุยนอกระเบียง ปิดกระจกลงไม่ให้เธอได้ยิน ปรึกษาหารือกันอยู่พักหนึ่ง สอบถามทุกอย่างของเนสรา

ระหว่างคนด้านนอกคุยธุระ มือถือคชาก็มีสายเรียกเข้าเหมือนกัน แต่เบอร์นี้ไม่ขึ้นชื่อ อาจจะมีธุระอีก นั่นก็คุยนี่ก็โทรมา มีนาคิดว่า น่าจะรับสายแล้วบอกให้รออีกหน่อยคงจะดี

พอเธอกดรับ เสียงคุ้นหูลอดสาย [ชาขา-- พรุ่งนี้ออกมาหาเนสหน่อยได้รึเปล่า]

มีนารู้สึกฉุนเล็กน้อย “ไม่ได้ค่ะ เพราะพี่ชาจะอยู่กับมิน”  เด็กสาวตอบด้วยเสียงสดใส คลี่ยิ้มบางๆขณะเอ่ย

เนสราส่งเสียงแข็งกลับ   [ชาอยู่ไหน!? เรียกมาคุยกับฉัน!”]

“บอกภรรยาเขาก็ได้นี่คะ เราเป็นคนๆเดียวกัน อะไรก็ได้เสมอ”   ไม่ชอบนักเวลามาออกคำสั่ง เด็กสาวเป็นประเภทนั้น

[ฉันพูดกับเธอได้เหรอ?  ถ้าอย่างนั้น]   เนสราเอ่ยเนิบๆ  [บอกชาให้ด้วย ฉันท้อง เพราะวันที่ชาไปดื่มที่บ้านเพื่อน เราพลาดพลั้งกัน ตอนนั้นเธอน่าจะอยู่กับเขา คืนนั้นเขากลับดึก  เพราะว่า… เรามัวแต่…]

มีนาสีหน้านิ่งเฉย มองไปหาชายหนุ่มที่คุยกับองอาจด้านนอก เธอยิ้มอ่อน แล้วแทรกสำนวนของเนสรายังบอกไม่หมด เอ่ยมาได้แค่กึ่งหนึ่ง   “มินก็ท้องค่ะ”

[เธอนี่มัน!]  หญิงสาวแผดเสียงดังมาในสาย

“คะ?”   มีนาขำเบาๆ แล้วเอ่ยต่อ  “คุณเคยบอกถ้าพี่ชารักใครพี่เขาจะไม่มีทางแตะผู้หญิงคนอื่น แล้วเป็นไปได้เหรอคะที่พี่ชาจะทำคุณท้อง”

[ก็เพราะผัวคิดถึงเมียไงล่ะ ฉันเคยเป็นเมียชา ทำไมมันจะเผ็ดร้อนไม่ได้!]

“เหมือนมินกับพี่ชาตอนนี้เหรอคะ มาวัดกันดูหน่อยมั้ยคะ ว่าใครพูดจริงหรือเท็จ ถ้าไม่ใช่ หรือจะใช่มินก็ไม่คืนพี่ชาให้คุณ ไม่ต้องมารักพี่ชาหรอกค่ะ มินไม่ให้รัก เพราะมินจะรักเอง”  เด็กสาวพูดจบก็ตัดสายเนสราทิ้ง พูดมาใส่เธอมีแต่คำตะคอกทั้งนั้น ยิ่งไม่ชอบ หากเจออย่างนี้ มีนาก็จะมีแต่เถียงกลับ

เด็กสาววางมือถือเขาลง ทอดถอนลมหายใจ เหลียวมองไปหาคชาที่ยืนทำตาปริบๆมองมีนาเช่นกัน

คชาเปิดประตูเข้ามาพอดีก็นึกในใจ   ไม่ต้องมารัก ไม่ให้รัก จะรักเอง ใครโทรมาถึงได้โกรธขนาดนั้น  แต่ฟังแล้ว น่ารักจังเลย

“มินกอดหน่อย”  คชากระโจนตัวเข้าหา

“อย่าใกล้ค่ะ วันนี้ หัวร้อน”   เด็กสาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณเนสโทรมาบอกว่าเธอท้องกับพี่ วันที่ไปดื่มบ้านเพื่อนครั้งก่อนเธอบอกว่าพลาดท่าให้กัน”

ชายหนุ่มนั่งฟังอย่างตั้งใจก็พยักหน้ารับฟังแล้วถาม  “มินเชื่อรึเปล่า”

“ไม่เชื่อค่ะ”

คชายิ้มอย่างงงงวย เพราะอะไรกัน   “ทำไม”

“เพราะ…”   เด็กสาวอํ้าอึ้ง ครุ่นคิดคำพูด  “ระหว่างคุณเนสกับมินที่พูดประโยคเดียวกัน พี่ชาต้องเชื่อสิ่งที่พี่ทำจริงมั้ยคะ เพราะงั้นมินแค่เชื่อใจพี่เท่านั้น”

มีนาลุกออกจากเตียง แล้วหยิบหนังสืออ่าน  ปล่อยให้ชายหนุ่มผู้ฉลาดคิดเอง แต่ดูแล้วคงจะไม่นึกไปขนาดนั้น เด็กสาวถอนหายใจ ยิ้มระอา   บางทีบางเรื่องก็ไม่นึกไม่คิดเอาซะเลย นี่แหละหนาผู้ชายที่แม่เคยบอก

🌸🌸🌸🌸🌸

ในห้องคะนึงนิจ

คะนึงนิจอ่านหนังสือทวนแล้วทวนอีก ดูเท่าไหร่อ่านเท่าใดก็ไม่ขึ้นใจ “เนย์ ไม่มีสมาธิเลยนะ เอาใหม่”    เด็กหนุ่มนอนควํ่าบนเตียงเธอ เหยียดขาตรงมองดูเธออ่านหนังสือ

เด็กสาวยิ้มแห้งๆ เมินหน้าหนีการติวสุดโหด มีเสียงซี๊ดซ๊าดอยู่ข้างหูตลอดเวลา

ทั้งครางซี๊ด ร้องอ้าเพื่อระบายอารมณ์  คะนึงนิจชี้ไปต้นตอของเสียง พูดอย่างรำคาญ  “บอกนายอ้นหยุดซี๊ดปากซดมาม่ายามดึกได้มั้ยเนี่ย หนวกหู”

“นายคนนี้เหรอ?  ก่อกวนคนตลอดเวลาอยู่แล้ว”   ริสาพลิกหน้าหนังสืออ่าน ทำหูทวนลม

“โอ้ว!  ซี๊ด เผ็ดสุดยอด มาม่าใส่พริกผงสามช้อน ตื่นตาตื่นใจอ่านได้ทั้งคืน”   ธวัชชัยนึกคิด เงียบครู่เดียว  “เอ้อ ว่าแต่มินหลับรึยัง ทำไมไม่ชวนมาอ่านหนังสือด้วยกัน”

“เขาก็อ่านที่ห้องแหละ มีคนติวข้างๆตลอดเวลา” น้องสาวอาจารย์หนุ่มบอก

ธวัชชัยยกนํ้าซดหมดเก็บหนังสือทุกคนรวมๆกัน   “ไปก่อกวนคนกันเถอะ”   อ้นยิ้มทำหน้ารื่นรมย์

แต่พอความคิดเห็นนี้น่าสนใจสำหรับทุกคน  ก็โยกย้ายกันไปห้องชั้นบน

พอเดินมาเรื่อยไม่ส่งเสียง ธวัชชัยก็เงี่ยหูฟังหน้าห้องครูนักเรียน ริสาตบไหล่แรงไปฉาดหนึ่ง ท้วงติง  “เสียมารยาท”

เด็กหนุ่มจอมก่อกวนได้ฟังก็ทำปากยื่นเบิกตาโต อ้าปากร้องอู้วในใจ  ท่าทางน่าสอดรู้ ก็พากันแนบหูฟังทั้งหมด

ในห้อง

มีนาทำโจทย์ข้อยากอยู่ ก็โดนชายหนุ่มบ่นให้ “มินทำดีๆสิ”

“สุดฝีมือแล้วค่ะ”

ด้านนอกทั้งสี่คนต่างนึกคิดกันต่างๆนานา มีความคิดหนึ่งผุดมาพร้อมกัน ‘ทำอะไรกัน?’

“ไม่ทำแล้วพี่ชามินง่วง”   เด็กสาวแย้ง อยากปิดหน้าหนังสือลงเต็มที

“ทำให้เสร็จ ไม่เสร็จห้ามนอน”  คชาหยิบมะนาวฝานจิ้มเกลือชูขึ้น “เอ้าอ้าปากแล้วอมไว้”

เด็กสาวส่ายหน้า สีหน้าหวาดผวาของเปรี้ยว

ธวัชชัย ริสา คะนึงนิจ นราวิชญ์ตะลึงอึ้งสุดชีวิต เกิดมาถึงจะมีแฟนคบกันไม่ได้มากกว่านี้ แต่ต้องได้มาฟังเรื่องอย่างนี้ ใจถึงกับร้อน

“เนย์ ทำไมพี่ชายเธอถึงข่มเหงมินอย่างนี้”  ริสาว่าให้ส่อเสียงกระซิบ จนน้องสาวอาจารย์หนุ่มหน้าเจื่อน

เสียงมีนาส่อแว่วมาอีก  “ถ้ามินทำไม่เสร็จ จะไม่อมไว้ในปากทั้งคืนเลยเหรอคะ ไม่เอานะ”

“อ้าปากกินมันด่วน”  คชาบอกอีกยื่นมะนาวให้เธอ

ด้านนอกคะนึงนิจทนไม่ไหว ลองบิดประตูมันไม่ได้ล็อก ก็พรวดพราดเข้าห้องพูดก่อนตาเห็น   “พี่ชาทำอะไรคะน่าเกลียด!”

ชายหนุ่มหันหลังกลับมาจากโต๊ะเขียนหนังสือตัวเตี้ยก็ทำหน้างุนงง  “อะไรเนย์ เคาะบ้างประตู”

อ้นเห็นท่วงท่าพวกเขาเรียบร้อย ไม่ได้ทำเรื่องอย่างคิด เด็กหนุ่มดันเพื่อนเข้าข้างในจัดการงับประตู แล้วถามให้แน่ใจ  “ทำอะไรให้เสร็จเหรอครับ?”

คชาเท้าคางมองตอบหน้าเรียบ  “ติวเตรียมสอบ แก้โจทย์ไม่เสร็จห้ามนอน”

ริสาถามมีนา เดินเข้าใกล้แล้วนั่งข้าง “อะไรคือไม่ทำแล้ว?”

“โจทย์เนี่ย อภิมหายาก”   มีนาชูกระดาษให้ดู

“อะไรคืออ้าปากอมไว้?”   นราวิชญ์ถามเชิงจะร้องไห้หรือหัวเราะก็ไม่ปาน

คชายกจานมะนาวจิ้มเกลือขึ้น แทนคำตอบ แต่กลับถามคืน   “จะอมมั้ยล่ะ?”

ทุกคนส่ายหน้าไม่เอา ส่วนคชาทำเมิน ไม่เอาก็แล้วแต่ หยิบมะนาวยัดเข้าปาก ดูท่าจะอร่อย

ธวัชชัยหยีหน้าหยีตา นึกคิดว่า ชายหนุ่มกินเข้าไปได้อย่างไร  คิดๆอยู่ก็เปิดหนังสือ และเอ่ยถามอย่างไม่คิดจะเอาคำตอบ  “กินเปรี้ยวอย่างนี้แพ้ท้องแทนเมียเหรอครับ”

ชายหนุ่มกำลังเพลินกินอยู่ก็เบิกตาโตค้าง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้รับประกันว่าน่ารักมาก พระเอกน่าหมั่นไส้บ้างแต่น่ารักส่วนมาก "

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha