เมียริมทาง

โดย: aom13



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ทำไมถึงจำไม่ได้กันนะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

โอบตะวันหันมองหน้าคุณย่าของเขา ซึ่งกำลังมีสีหน้ามุ่งมั่น นัยน์ตาของท่านหรี่ลงแคบ มือกำเข้าหากันแน่น ขณะที่เขาเลี้ยวรถจอดตรงหน้าบ้านสีขาวหลังเล็กของญาติหนุ่ม

                “คุณย่าครับ ผมว่าเราอย่า...”

                “ย่าจะต้องยุ่ง ไม่ยุ่งไม่ได้ย่ะ ตาโอบ เราจะลงไปด้วยกันกับย่าไหม รู้จักมักจี่ไหมแม่เด็กน้ำผึ้งอะไรนี่ ที่ตาเอื้อเอามาทำเมียนี่”

                “คือ...พอจะรู้จักอยู่บ้างครับ”

                เอกเอื้อ ส่งไลน์บอกทุกอย่างกับเขาแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่คุณย่าจะบอกให้เขามารับท่านไป ดูว่าเรื่องราวจะวุ่น ชุลมุนเอามากๆ เสียด้วยสิ หนนี้

                ไอ้เอื้อมันกำลังคิดทำบ้าอะไรหว่า? ถึงได้...แต่ถ้าเป็นเขา บ่วงมาคล้องหัวเข้าแบบนั้น เขาก็คงจะ...วิ่งหนี ทำทุกวิธีเสียยิ่งกว่าไอ้น้องชายของเขาแน่ๆ

                “นี่แนะๆ” ท่านเอื้อมมือหยิกเขาจนโอบตะวันต้องปกป้องให้วุ่นวาย พลางครางเสียงอ่อยๆ

                “คุณย่า หยิกผมทำไมกันครับ”

                “ข้อหาสมรู้ร่วมคิด ไม่ยอมบอกย่า อะไรกันมีเมียไม่บอก ไม่มีการตบแต่งอะไรทั้งนั้น ทำวิวาห์เหาะข้ามหัวผู้ใหญ่ นิสัยไม่ดี และน่าสงสัย”

                “โธ่ จะมาสงสัยอะไรกันครับคุณย่า นายเอื้อโตจนป่านนี้แล้ว จะสามสิบห้าแล้วนะครับ แล้วการอยากมีเมีย มันผิดตรงไหนกันครับ คุณย่าเองยังหาเมียมาประเคนถึงที่ให้นายเอื้อด้วยเลย”

                “ผิดตรงไม่ถูกใจฉัน แล้วก็ผิดตรงที่ฉันกำลังสงสัย เราเองก็เหอะ ตาโอบ”

 ว่าแล้วท่านก็ตวัดตามอง ทำเอาหลานชายคนโตสะดุ้งเฮือก กับสายตาแบบนั้น

                “คะครับ”

                “มีแฟนหรือยัง มีอะไรปิดบังย่าไหม? บอกมาให้หมดนะ อย่าให้มาจับได้เหมือนตาเอื้อ”

                “มะ...ไม่มีครับ โธ่...”

 เขาออดเสียงนุ่ม พร้อมกับปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วกอดอ้อนท่าน คุณเพชรสกาวลอบยิ้ม แต่เมื่อหลานชายเงยหน้ามอง ท่านก็ทำหน้าตึงๆ แบบเดิม

                “อย่าให้รู้นะ ว่าแอบไปซุกเมียไว้น่ะ ตาโอบ”

                “ไม่มีจริงๆ ครับคุณย่า”

ท่านปลดมือเขาออก แล้วปรายตามองเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเปิดประตูรถ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

                “ไม่มีก็ดีแล้ว เพราะคนที่ย่าจะจับแต่งงานเป็นคนต่อจากตาเอื้อ ก็คือเรา ลอยชายไปลอยชายมาดีนัก ย่ากลัวจะได้สะใภ้ไม่เข้าตาแบบนี้อีก หึๆ ไปๆ ช่วยย่าเอาของลงด้วย”

                “ซวยล่ะกู”

โอบตะวันบ่นพึมพำ นี่ถัดจากเอกเอื้อก็เป็นเขาหรือนี่? หรือคุณย่าจะพูดไปเพราะความโมโหน้องชายกันหว่า

                เขาลงรถไปแล้วช่วยคุณย่าเอาของลงจากรถ คุณเพชรสกาวอุ้มประคองตุ๊กตาบลายธ์ตัวโปรดไว้ในอ้อมแขนด้วย มองหลายชายที่รีบส่งกระเป๋าของท่านให้กับนายละมุด แล้วเอ่ยลาท่านสั้นๆ ก่อนจะขับรถออกตัวไปอย่างรวดเร็ว ท่านมองตามด้วยสายตามุ่งมั่น ยิ้มน้อยๆ อย่างเจ้าเล่ห์ แน่นอนว่ากลับมาหนนี้ นอกจากเอกเอื้อแล้ว โอบตะวัน ท่านก็ได้จัดแจงอะไรบางอย่างไว้ให้ด้วยเช่นกัน

                แต่จะเอาพ่อหลานชายคนนี้ ให้อยู่กับร่องกับรอยก่อน มีอย่างที่ไหน ทำตัวแบบนี้ จะต้องพิสูจน์ก่อนว่า แม่เด็กน้ำผึ้งอะไรนั่น เหมาะจะเป็นสะใภ้ของตระกูลโยธินกุลของนาง จะอย่างไรคุณเพชรสกาวก็ยังหัวดื้อ อยากจะให้แก้วกานดามาเป็นสะใภ้มากกว่า ก็ขนาดหลานของนางเหลวไหล...ออกจะปานนั้น แก้วกานดายังรับได้

                คิดแล้วท่านก็ยิ่งหน้าบึ้ง ขณะที่เดินตามนายละมุดเข้าไปในบ้าน คนรับใช้ต่างชาติของเอกเอื้อ รายงานว่าหลานชายออกไปกับหมอกล้า ไม่มีใครอยู่บ้านเลย ยิ่งชื่อของหมอกล้า ก็ยิ่งทำให้นางหน้าบูดมากยิ่งขึ้น

                หรือจะสมรู้ร่วมคิดกัน ปิดบังนางสินะ เหอะ...ต้องใช่แน่ๆ

                ที่ปรึกษาของท่านตอนนี้ก็มีเพียงแก้วกานดาเท่านั้น คุณเพชรสกาวกดโทรศัพท์หาหญิงสาวทันที เมื่อเข้าไปในห้องที่จัดไว้ให้ท่านได้พักผ่อนแล้ว

                “หนูลูกแก้ว เป็นยังไงบ้างลูก”

                “คุณย่าขา ลูกแก้ว...”

 ทางนั้นมีเสียงสะอื้นลอดออกมา ทำให้ท่านถึงกับร้องอุทานด้วยความตกใจ แล้วละล่ำละลักเอ่ยปลอบ

                “อย่าร้องลูก อย่างร้อง ทุกอย่างต้องแก้ไขได้สิ”

                “ต้องแก้ไขได้หรือคะคุณย่า คุณย่าขา ลูกแก้วเจอเรื่อง...เรื่องนั้นก็มากเกินแล้ว อุตสาห์ทำใจให้ยอมรับได้ เพราะรักเอื้อมาก แล้วนี่มาเจอเรื่องเอื้อมีเมียเข้าไปอีก มัน...มัน”

                “ย่าว่ามันต้องมีเงื่อนงำ ดูแล้วมันน่าแปลก ตาเอื้ออาจจะวางแผนไว้ก็ได้เรื่องแม่เด็กนั่น เพราะไม่อยากให้ย่าจับแต่งงาน”

                “นั่นน่ะสิคะ ลูกแก้วก็สงสัยอยู่”

 ดูเหมือนแก้วกานดาจะเลิกเศร้าได้อย่างรวดเร็ว เพราะเสียงของเธอใสขึ้นมาหมดความสะอื้นไปในทันที

                “ก็สืบมาดีแล้วว่าไม่มีอะไรนี่นา” ประโยคหลังเธอหลุดพึมพำพูดออกมา คุณเพชรสกาวขมวดคิ้วเพราะฟังไม่ถนัด

                “อะไรนะลูก”

                “เปล่าคะ...เอ่อ...ลูกแก้วเอาด้วยนะคะคุณย่า ถ้าคุณย่าจะให้ทำอะไร ลูกแก้วยอมทุกอย่างเลยค่ะ ลูกแก้วน่ะรักเอื้อจริงๆ นะคะ ลูกแก้วคิดว่าความรักของลูกแก้ว จะทำให้เอื้อกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แน่ๆ ลูกแก้วคิดว่าเพราะลูกแก้วนั่นแหละค่ะ ที่ทำให้เอื้อเปลี่ยนไปได้แบบนั้น”

                “โถ...ย่าดีใจแทนตาเอื้อจริงๆ ที่มีคนรักมากขนาดนี้ จะยังไงย่าก็ยินดีรับหนูเป็นหลานสะใภ้ มากกว่านังเด็กที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าคนนั้นแน่ๆ”

                “ขอบคุณมากค่ะคุณย่า ลูกแก้วคิดว่า ลูกแก้วพอจะมีแผนแล้วล่ะค่ะ ว่าเราควรจะทำยังไงดี”

                คุณเพชรสกาวยิ้มออกมาเมื่อทางนั้นเริ่มบอกแผนการที่วางไว้ นางยินดีทำทุกอย่างเช่นกัน เพื่อให้หลานชายทำตามสิ่งที่นางตั้งใจไว้

                ไหนๆ ก็สงสัยอยู่แล้วว่าเค้าตั้งใจหลอกนาง มันคงไม่บาปอะไรหรอก ถ้าจะแยกคนสองคนนี้ออกจากกัน นางไม่ได้พรากผัวพรากเมียแน่ๆ

 

..........................................................................................................................................................................

 

                เอกเอื้อกลืนน้ำลายเล็กน้อย เมื่อได้รับการรายงานมาจากละมุด ว่าคุณเพชรสกาว กลับเข้ามาที่บ้าน เขาไม่กล้าโทรศัพท์หาโอบตะวัน เพราะเกรงว่าท่านจะแอบฟัง ไลน์ก็ไม่กล้าไลน์คุยด้วย เพราะเกรงว่าท่านจะแอบดู กำชับญาติผู้พี่นักหนา ว่าให้ลบข้อความเก่าๆ ที่คุยกันออกให้หมด เขาไม่อยากทิ้งอะไรไว้เป็นหลักฐานเกี่ยวกับเรื่องของบี สาวปริศนาที่ฟ้าส่งมาช่วยเขาในภาวะคับขันอย่างถึงขีดสุด เฮ้อ...

                เสือกล้าทำงานของตนเองได้อย่างดีเยี่ยม ตั้งแต่หาข้าวของเครื่องใช้ เขียนบทให้เขาเล่น ดูเหมือนว่าบีจะเชื่อๆ เข้าไปบ้างแล้ว แม้จะดูท่าทางสงสัยอยู่บ้าง เธอบ่นแค่ว่าทุกอย่างไม่คุ้นเลย แล้วคุณหมอหนุ่มก็ถือเป็นหน้าที่ ที่จะทำให้เธอคุ้นเคยกับเขาเข้าไว้โดยไว

                เขาไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นจริงๆ นะนี่

                คุณหมอหนุ่มลอบมองใบหน้าสวยหวานของคนข้างตัว เธอยังคงเหม่อมองไปยังข้างทาง ริมฝีปากเม้มแน่น ดูจะเป็นท่าประจำของเธอไปเสียแล้ว มือเรียวบีบกันบนตัก ท่าทางเกร็งและไม่สบายตัวนัก เหมือนว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา

                เธอช่างน่าสงสารเหลือเกิน เขาหวังว่าโอบตะวันจะสืบได้เร็วๆ นี้ว่าเธอเป็นใคร เขาจะได้ส่งเธอให้กับครอบครัว สิ่งที่ดีที่สุด ที่เขาทำได้ตอนนี้ ก็คือดูแลเธอให้ดี มือเขาเอื้อมจับมือของเธอบีบเบาๆ บีหันขวับมามองเขา พร้อมกับยิ้มแหยส่งให้ มันเป็นรอยยิ้มที่เธอมอบให้เขาบ่อยครั้ง ยิ้มแบบกลัวๆ เกร็งๆ ไม่ไว้ใจ และไม่เต็มใจที่จะยิ้มส่งให้

                เฮ้อ...

                คงจะกลัวเขานั่นแหละ มันน่ากลัวน้อยไปไหมล่ะ จู่ๆ มีผู้ชายมาอ้างว่าเป็นสามี ทั้งที่จำไม่ได้สักนิดแบบนี้

                “เป็นอะไรบี กลัวพี่หรือเปล่า? ยังไม่คุ้นกับพี่ใช่ไหม พี่เข้าใจนะ ว่า...บีอาจจะเครียด อาจจะไม่ไว้ใจ เพราะยังจำพี่ไม่ได้”

                “ค่ะ บีเครียดจริงๆ นั่นแหละค่ะ ทุกอย่าง มันไม่คุ้นเลย มันเหมือนว่าบีไม่รู้จักคุณ บีไม่เคยอยู่ที่บ้านคุณ บีไม่เคยรู้จักพี่กล้า เอ๊ย พี่กีวี่ แม้กระทั่งเสื้อผ้า ของใช้ ทุกอย่าง มันไม่เหมือนของบีเลย”

เธอร้องโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เอกเอื้อจอดรถ แล้วดึงเธอเข้าไปกอดไว้

                มือใหญ่ลูบหลังไหล่ให้เธออย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นของเขา แผ่ซ่านเข้าไปถึงในหัวใจที่เหน็บหนาว อ้างว้าง เหมือนหลงวนอยู่ในถ้ำมืดของเธอ เขาคือแสงสว่างที่เธอเห็นเพียงแสงเดียว เป็นคนเดียวที่เธอยึดไว้ได้ ในความทรงจำที่ยังลางเลือน ไม่ชัดเจน เธอจำไม่ได้แม้กระทั่งตัวเอง มันช่างอ้างว้างนัก

                “บีมีพี่นะ เราจะค่อยเป็นค่อยไป ค่อยเรียนรู้กันใหม่ ค่อยรู้จักกันใหม่ ไปกันช้าๆ นะครับ คนดี ไม่ต้องเครียดนะ พี่จะไม่กดดันอะไรบี บีอยากรู้อะไรก็ถามพี่ได้ทั้งหมด นะครับคนดี อย่าร้องไห้พี่ทนไม่ได้ โธ่...บีร้องไห้พี่รู้สึกแย่ เหมือนพี่เป็นคนทำเลย เหมือนพี่เป็นผู้ร้าย”

                มันช่วยไม่ได้ที่จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนหลอกเธอจริงๆ หมอเอื้อหนอหมอเอื้อ คิดจะทำชั่วทั้งที แต่ทำไมคุณธรรมความดีมันกดดันตัวเอง ให้รู้สึกย่ำแย่ได้มากขนาดนี้

                “บีจะไม่ร้องไห้ค่ะ พี่เอื้อ บีขอโทษนะคะ แต่บีแค่รู้สึกเคว้งคว้างเหมือนไม่มีตัวตน สมองมันว่างเปล่าไปหมดเลย บีเลยเครียด เราจะทำอย่างที่พี่เอื้อบอก คือค่อยเป็นค่อยเป็น เนาะ”

เธอเงยหน้ามายิ้มให้เขาทั้งน้ำตา มันไม่ใช่รอยยิ้มแหยแบบไม่เต็มใจอีกแล้ว หากเป็นยิ้มที่มาจากใจ นัยน์ตาของเธอเป็นประกายระยับ หยาดน้ำตาที่เกาะที่แก้มเหมือนกับหยาดเพชร เอกเอื้อ ก้มลงมองใบหน้าสวยหวานนั้น ราวกับตกอยู่ในภวังค์ เขาค่อยก้มต่ำลงจนลมหายใจสัมผัสแตะที่แก้มสาว จมูกโด่งคลอเคลียซับน้ำตาให้ นัยน์ตาสองคู่มองสบกัน นิ่งนาน ก่อนที่เขาจะเชยคางมนไว้ ลูบเลยไปยังริมฝีปากอิ่มที่เผยอแย้ม เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบชิดปากสีเรื่อ ที่เขาอยากสัมผัสมันตั้งแต่แรกเห็น

                “ไม่ต้องขอโทษพี่ แค่ไม่ร้องไห้อีกเป็นพอ นะครับ”

                “พี่เอื้อ”

                ริมฝีปากอุ่นร้อนค่อยทาบลงมาบนปากนุ่ม อย่างยั้งใจไม่อยู่ เธอน่ารักเหลือเกิน และหวานเหลือเกิน เอกเอื้อค่อยแตะจูบอย่างเบาบาง หยอกเย้า เหมือนจะลองเชิง คนในอ้อมแขนเขาถอนหายใจเบาๆ อย่างลืมตัว ริมฝีปากของเขาจึงเปลี่ยนเป็นรุกเร้า บดเคล้ารุกไล่ แย้มปากนิ่มออกเพื่อสัมผัสความหวานภายใน ลมหายใจของเธอถึงกับสะดุด ตัวแข็งทื่อ เมื่อเขารุกเร้าเธอแบบนั้น ก่อนจะโอนอ่อน ครางเสียงแผ่วหวิว เมื่อเขาสอนให้เธอรู้จักจูบที่แท้จริง

                กว่าจะถอนจูบได้ เขาและเธอก็แทบจะขาดใจ

                สองหนุ่มสาวมองตากัน เอกเอื้อหน้าร้อน ใจเต้นแรง เขาพึมพำขอโทษเธอ แล้วค่อยหันไปเคลื่อนรถออกเพื่อเดินทางต่อ บีเองก็หน้าแดงไม่แพ้เขา เธอแตะริมฝีปากที่เหมือนกับไอระอุร้อนนั่นยังคงทิ้งรสสัมผัสไว้ หัวใจเธอเต้นกระหน่ำแรง โอ...ความจำเสื่อมนี่บางทีก็ไม่ได้แย่ไปเสียหมดนะ เพราะเธอเหมือนกับถูกจูบเป็นครั้งแรก และ...กำลังเหมือนรู้สึก เริ่มตกหลุมรักสามีของตนเองใหม่ทีละน้อย

                “น้องบี”

 เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ที่ต่างคนต่างนิ่งไปพักใหญ่ เมื่อกำลังเดินทางเข้าใกล้บ้านของเขา

“คุณย่าพี่อาจจะมาอยู่กับเราด้วยสักระยะหนึ่ง บีทำทุกอย่างให้เป็นปรกติ ไม่ต้องกลัวท่านนะครับ ท่านอยากจะให้พี่...เอ่อ...อยากให้เราเลิกกัน ท่านไม่ค่อยชอบนักที่เรามาอยู่ด้วยกันแบบนี้”

                “บีเห็นอยู่ค่ะ ว่าท่านไม่ค่อยชอบบีนัก”

 เธอถอนใจ มือบางถูกจับไว้อีกหนด้วยมือของเขา ที่รวบจับมือเธอไว้ด้วยมือเดียว

                “เราจะฝ่าทุกอย่างไปด้วยกันนะครับ คนดี”

                “ค่ะ”

 เธอกับเขามองสบตากันอีกหน ความรู้สึกบางอย่าง กำลังพุ่งจับหัวใจทั้งสองดวง อย่างช้าๆ

                ถึงเธอจะจำเขาไม่ได้เลยก็ตามว่าเขาเป็นสามี แต่ตอนนี้ เธอก็พอจะรู้แล้วว่า ทำไมเธอถึงได้รักผู้ชายคนนี้นักจนถึงกับยอมมาอยู่ด้วยแบบนี้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับเหรียญให้กำลังใจค่า"

aom13


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha