เมียริมทาง

โดย: aom13



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : ผู้ช่วยเหลือ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อากาศวันนี้สดใส ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าจัด ไม่มีเมฆ ลมทะเลพัดเย็นปะทะผิว เสียงคลื่นซัดหาดราวกับเสียงสวรรค์สำหรับคนที่ไม่ค่อยได้ผละจากงานมาพักผ่อน เอกเอื้อมองพื้นน้ำตรงหน้า หาดทรายสีขาวละเอียด น้ำทะเลใสน่าเล่น นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้มาเที่ยวต่างจังหวัดแบบนี้ แล้วคุณหมอที่บ้างานจนลืมเที่ยวไปหลายปีก็ถึงคราวลืมตัว เขาปล่อยกระเป๋าที่กำลังถือลง แล้ววิ่งปรี่เข้าไปหาทะเล พลางตะโกนอย่างร่าเริง

                “เย้! ทะเลจ๋าพี่มาแล้ว”

                “ทำยังกับเด็กๆ ตาเอื้อนี่”

 คุณเพชรสกาวเห็นหลานชายหลุดมาดแบบนั้นแล้วก็ส่ายหัวน้อยๆ เธอประคองตุ๊กตาบลายธ์ตัวโปรดไว้ในอ้อมแขน มันถูกแต่งตัวด้วยชุดสวยเหมือนกับเจ้าของราวกับฝาแฝด คือชุดแมกซี่เดรสลายดอกชบาดอกโต คุณเพชรสกาวยังดูแลรักษารูปร่าง หน้าตาของตัวเองเป็นอย่างดี จึงไม่น่าเกลียดกับวัยที่เลยหกสิบไปแล้วของตัวเอง แม้จะสวมชุดแบบนี้

                “แล้วข้าวของใครจะช่วยหิ้วล่ะ”

 นางว่าเปรยๆ แก้วกานดาลงรถมาต่อจากนาง และเอกเอื้อ ลงมาตัวเปล่าไม่ได้หอบหิ้วของตนเองลงมาแม้แต่กระเป๋าถือ เธอหันมองไปยังบี ที่ยังอยู่บนรถ แล้วกำลังจะลงตามมาเป็นคนหลังสุด

                “นี่! คุณน้องบี ช่วยเก็บของของพี่ ของทุกคน ขึ้นไปบนบ้านด้วยนะคะ คุณย่าคะขอกุญแจค่ะ”

 เธอแบมือ คุณเพชรสกาวก็ส่งให้อย่างรวดเร็ว แก้วกานดาเดินเชิดๆ เอากุญแจยัดใส่มือของบีที่มองอย่างงงๆ แล้วสั่งเสียงเข้ม

                “จัดการด้วยนะคะ”

                สั่งเสร็จ เธอก็ตรงเข้าจูงคุณเพชรสกาว ให้เดินตามเอกเอื้อไป บีมองแล้วกะพริบตาปริบๆ มองที่กุญแจสลับกับข้าวของที่ยังเกลื่อนกลาดวางอยู่บนรถ ไหนจะที่หลังรถอีก ของใครของใคร แล้วใครนอนห้องไหนกันละนี่ เธอจะรู้ไหม? แล้วจะทำถูกใจหรือเปล่าหนอ

                ตาเธอมองกวาดไปยังบ้านพักต่างอากาศของครอบครัว โยธินกุล บ้านสองชั้นทาสีฟ้าสดใส อยู่ติดริมทะเล มีหาดส่วนตัว ตัวบ้านปลูกห่างจากบ้านหลังอื่น และบริเวณหาดท่องเที่ยวค่อนข้างมาก จึงเงียบสงบ เหมาะนักกับการมาพักผ่อน เธอลงมายืนหันรีหันขวางอยู่ข้างล่าง กำลังจะตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรดี รถสปอร์ตสีแดงคันหรูมาจอดข้างๆ เธอ พร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงสมาร์ทหน้าตาหล่อมาก เปิดประตูลงมาจากรถ เล่นเอาเธอมองเขาตาค้างไปเลย เอกเอื้อว่าหน้าตาดีแล้ว ยังสู้ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ หล่อ ออร่า เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันร้อนแรง แถมยังแต่งตัว...เอ่อ...

                เขาสวมเสื้อเปิดกระดุม อวดอกล่ำ สวมกางเกงยีนเอวต่ำอวดหน้าท้องเป็นลอนซิกแพค ผิวสีแทนสวย อย่างคนออกแดด ออกกำลังสม่ำเสมอ ประกอบกับใบหน้าคมสันนั้น นัยน์ตาคมกริบที่มองมายังเธอนั่นอีก เล่นเอาบีหนาวๆร้อนๆ พิกล เธอยิ้มแหยส่งให้เขา หน้าแดงขึ้นมาทันที แล้วเมินหน้าหนี เพื่อจะได้หายใจหายคอทันบ้าง ไม่อย่างนั้นจะพานหายใจไม่ออกเอา

                นิยามของคำว่าหล่อระเบิด หล่อจนหายใจหายคอไม่ทันจริงๆ ผู้ชายคนนี้

                แต่เป็นใครกันหว่า ญาติของเอกเอื้อหรือเปล่า? หรือว่าแค่มาจอดรถเฉยๆ เอ...เธอไม่รู้จักเขา...หรือว่ารู้จักหนอ?

                “สวัสดีครับ เรายังไม่เคยได้...ไม่สิ...อะแฮ่ม!

 โอบตะวันเกือบจะลืมบทของตัวเองไปสนิท การที่หล่อนเป็นภรรยาของเอกเอื้อ มันก็ต้องพบเจอกับเขาบ้าง แถมเขายังโม้คุณย่าไว้เยอะ ว่ารู้จักกับหล่อนดี

                “น้องบีจำพี่ไม่ได้หรือครับ”

                “แหะๆ”

 บีหันมายกมือไหว้เขา ยิ้มของเธอทำให้โอบตะวันรู้สึกเอ็นดู มิน่าเล่า...ไอ้เอื้อมันถึง...น่ารักยังกับตุ๊กตาเลย แต่...งานนี้ไม่มีศึกพี่น้องแน่นอน เขาไม่นิยมสาวหวาน เรียบร้อย หุ่นบาง ตัวเล็กแบบนี้ มันไม่เต็มไม้เต็มมือ แล้วยกให้เอกเอื้อไป เพราะค่าที่หมอนานหนหรอกจะออกมากจากถ้ำส่วนตัวมาถูกใจสาวได้แบบนี้ แถมยังมีเสือกล้าเป็นเพื่อนซี้แบบนั้น กลัวจริงกลัวจังว่าจะเสียน้องชายไปเสียแล้ว

                “บีจำไม่ได้จริงๆค่ะ คุณ...เอ่อ...บีต้องขอโทษ พอดีว่าบีป่วย บีประสบอุบัติเหตุน่ะค่ะ เลยเกิดอาการแอมนีเซีย”

                “พี่ไม่ได้ว่าอะไรหรอกครับน้องบี พี่เข้าใจสงสารน้องบีด้วย ที่ต้องมาป่วยแบบนี้ โรคนี้มันน่าอึดอัดเนาะ จำอะไร จำใครไม่ได้สักอย่าง เหมือนเพิ่งรู้จักกันใหม่เลย”

                “ค่ะ”

 เธอยิ้มให้เขา ด้วยรอยยิ้มที่สดใสขึ้น เล่นเอาโอบตะวันชักจะอยากเปลี่ยนใจ ยิ้มแบบนี้ทำให้เจ้าของรอยยิ้ม ยิ่งสดใสน่ารัก น่ากอดเอามากจริงๆ ในสมองเขาลืมสาวคัพอีขึ้นไปเสียชั่วคราว มาเป็นสาวไซซ์ตรงหน้าก็พอไหวละวะ น่ารักขนาดนี้

                ของน้องนะโว้ยไอ้โอบ ของน้อง...

                “ถ้าอย่างนั้นพี่ขอแนะนำตัวใหม่เลยก็แล้วกัน ถือว่าทำความรู้จักกันใหม่ พี่ชื่อโอบตะวัน พี่ชายของนายเอื้อ เรียกแค่พี่โอบก็พอแล้ว พี่ทีมน้องบีนะครับ มาเพื่อเป็นฮีโร่ช่วยน้องบีจากเหล่าร้ายเลย”

                “อะไรนะคะ”

เธอหัวเราะคิกเลยหนนี้ เอ่อ...อยากจะบอกว่าหัวเราะแบบนี้ แม่งน่ารักกว่ายิ้มเฉยๆอีกว่ะ โอบตะวันถึงกับใจเต้นเลยทีเดียว แล้วก็ต้องรีบสลัดความคิดนั้นไป ก็บอกแล้วว่าคนนี้ พิเศษ ห้ามยุ่ง...ต้องช่วยด้วยสิกู ห้ามเอามากินเอง เด็ดขาด!

                “ก็น่ะ คุณย่าพี่เอย ไหนจะคุณลูกผีนั่นด้วย เหล่าร้ายตัวเอ้เลยล่ะครับ นี่ไงล่ะ งานแรกของน้องบี เป็นเบ้ขนกระเป๋าแต่ไม่เป็นไรพี่ช่วยเต็มที่ หึๆ มาๆ ช่วยกัน”

 เขาตรงเข้าช่วยเธอ ทยอยขนของทั้งหมดไปกองไว้ที่กลางห้อง บ้านพักหลังนี้เป็นของครอบครัว โอบตะวันเลยคุ้นเคยว่ามีกี่ห้อง อะไรอยู่ตรงไหนบ้าง เพราะเขามาพักบ่อยพอสมควร เขายังเที่ยวบ้างไม่เหมือนกับเอกเอื้อ ที่หมอพอได้ทำงาน ก็ตั้งหน้าตั้งตาทำแต่งาน ลืมหมดเวลาส่วนตัว

                “ขอบคุณนะคะ”

 เธอยกมือไหว้ขอบคุณเขา นึกชอบใจในมิตรไมตรีที่โอบตะวันมีให้ ตอนแรกๆ เธอไม่กล้ามองหน้าเขานักก็เขาหล่อออกจะปานนั้น แถมยังหูตาแพรวพราวมีเสน่ห์ แต่เอาไปเอามา พอนึกถึงใครบางคนแล้ว ผู้ชายคนข้างๆ ที่หล่อออร่ากระจาย ก็แพ้กระจุยเช่นกัน

                ใช่แล้ว...ถึงแม้ว่าโอบตะวันจะหล่อมาก แต่ในหัวใจเธอตอนนี้มันก็มีแต่...

                คิดแล้วก็อมยิ้ม ขณะที่ช่วยโอบตะวันขนของ เดินช่วยกันหลายรอบพอดูกว่าจะเสร็จเรียบร้อย ทำกันแค่สองคนโดยไม่มีใครมาช่วยเลย คาดว่าเอกเอื้อจะโดนดึงไว้แน่ๆ โอบตะวันนั่งแผ่ตรงโซฟา หลังจากที่แยกข้าวของให้แต่ล่ะคนแล้วเรียบร้อย เอาไปเก็บไว้ที่ห้องใครห้องมัน บ้านนี้มีหลายห้อง เขาเลยเลือกให้อยู่ด้วยกันแบบปลอดภัย นั่นคือเอกเอื้อ นอนกับเขา ถ้าเสือกล้าตามมา ก็มีห้องให้นอน ส่วนคุณเพชรสกาวเขาจัดให้นอนกับแก้วกานดา และบีมีห้องแยกพักคนเดียว ดูเหมือนเธอจะชอบมากที่ได้ห้องพักตามลำพัง ตอนแรกที่เขาบอกว่าจัดห้องแบบไหนเธอถึงกับยิ้มหวานให้เลยทีเดียว

                “เป็นโรคความจำเสื่อมนี่ น่าเห็นใจนะครับ”

 เขาเอ่ยลอยๆ เมื่อเธอเอาน้ำเย็นมาให้เขา มีของสดตระเตรียมไว้แล้วในตู้เย็น โดยฝีมือของคนดูแลบ้าน ที่ทำทุกอย่างไว้ให้อย่างดีสมกับค่าจ้างค่าแรงที่ได้รับในการดูแลบ้านพักต่างอากาศแห่งนี้ให้กับครอบครัวของเขา

                “อึดอัดมากด้วยค่ะ พี่โอบ”

การทำงานร่วมกันทำให้เธอเรียกเขาว่าพี่ได้อย่างสนิทใจมากขึ้น โอบตะวันก็คล้ายกับเอกเอื้อ คือมีความเป็นมิตรให้เธอ มีสายตาอ่อนโยนเห็นใจส่งให้เธอ มันทำให้บีอุ่นใจ และกล้าที่จะพูดคุยเปิดเผยด้วย การที่เขามีความรู้สึกดีๆให้เธอ ก็แปลว่าความสัมพันธ์ระหว่างกันที่ผ่านมา ที่เธอดันจำเขาไม่ได้นี้มันคงไม่ได้เลวร้ายนักหรอก

                “พี่เข้าใจว่ายังอึดอัด บางอย่างก็คงจะลำบากใจล่ะ พี่ถึงได้เลือกนอนกับนายเอื้อ แทนที่จะจัดให้มันนอนกับน้องบี อีกอย่างหนึ่งพี่จะช่วยป้องกันแมวขโมยให้”

                “แมวขโมยนี่หมายถึงคุณลูกแก้วหรือคะ”

เธอเอ่ยยิ้มๆ โอบตะวันพยักหน้า แล้วเริ่ม ป้อนข้อมูลการเป็นภรรยาที่ดีของเอกเอื้อ ให้อีกฝ่ายทันที

                “ใช่แล้ว ถึงจะจำอะไรไม่ได้ แต่บีก็หวงนายเอื้อมันไว้หน่อยก็แล้วกัน ขานั้นจ้องจะงาบแบบเอาจริงเอาจัง มีกองหนุนโคตรน่ากลัวแบบคุณย่าของพี่ด้วยสิ”

                “ถึงจะจำอะไรไม่ได้ บีก็หวงพี่เอื้อนิดๆนะคะ” เธอสารภาพ เล่นเอาคนฟังถึงกับหูผึ่ง

                “อะไรนะครับ?”

                “คือ...”

แก้มสาวแดงปลั่ง เจ้าตัวก้มหน้างุด อายเพราะเผลอพูดออกไปจนได้ ถึงจะจำไม่ได้ว่าเขาเป็นสามี ผูกพันกันมาก็เธอ แต่นาทีนี้ เธอตอบตัวเองได้เลยว่า กับเอกเอื้อ เธอชอบเขามาก ไม่ได้แค่ชอบด้วย ใจมันถลำเลยชอบไปแล้วด้วยซ้ำ เธอหวงเขาจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็แค่ขำๆ กับสิ่งที่แก้วกานดาทำ เพราะจากสายตา จากการกระทำของเอกเอื้อ มันบอกว่าเขาเองก็รู้สึกเหมือนกันกับเธอ

                “โอบ มาเมื่อไหร่วะ นี่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วหรือ ขอบใจมากๆนะ โอย...กว่าจะหนีสองคนนั่นมาได้”

 เสียงของเอกเอื้อดังมาก่อนตัว เขาเดินแกมวิ่งเข้ามาในบ้านตรงมาหาพวกเขาที่กำลังนั่งพักผ่อนกันอยู่ในห้องนั่งเล่น มีหยดน้ำเปียกเป็นทางตามรอยที่เอกเอื้อเดิน เสื้อผ้าของเขาเปียกโชก มือเขาเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้า ปากคุยกับโอบตะวัน แต่ตามองไปที่บี เห็นเธอหน้ามัน ท่าทางเหนื่อยๆ เขาก็รีบเดินตรงเข้าไปหา แล้วแก้ตัวเสียงอ่อย

                “พี่ขอโทษจริงๆ กว่าจะแอบหนีมาได้ ทั้งคุณย่า ทั้งลูกแก้ว รวมถึงตุ๊กตาบลายธ์ของคุณย่า เกาะพี่ยังกับปลิง นี่ต้องตะโกนแหกปากว่าปวดท้องเข้าห้องน้ำ ถึงได้ยอมปล่อยกันมา”

                “หึๆ แหกปากอย่างเดียวหรือวะ ไอ้หมอเอื้อ”

 เอกเอื้อกระแอม เขาก็แสบพอตัวอยู่นั่นแหละ ก็อยากไม่ปล่อยดีนัก เลยต้องใช้พลังงานส่วนตัวบางอย่าง ทั้งเสียง ทั้งกลิ่น นั่นแหละ ถึงถูกปล่อยตัวมาอย่างว่องไว แต่ๆ ขอสร้างภาพไว้นิ้ดหนึ่งก็แล้วกัน เล่าได้ยังไงกันว่าเขาใช้ลมธรรมชาติรมคุณย่ากับแก้วกานดาถึงรอดมาได้อย่างรวดเร็ว จะอย่างไรเขาก็เป็นถึงคุณหมอ อาชีพดีมีเกียรติ เอ่อ...ถึงเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ก็ไม่สมควรจะทำให้มันแลน่าเกลียดอย่างที่เขาทำไปเมื่อครู่

                “น่ะๆ เป็นอันว่าเค้าปล่อยกูมาก็แล้วกัน เหนื่อยไหมครับน้องบี ไอ้โอบมันรังแก หรือว่าเผาอะไรพี่หรือเปล่า”

 ประโยคหลังหันไปขึงตาใส่ญาติผู้พี่ เป็นการกันท่าไว้ก่อน โอบตะวันกอดอกแล้วยักไหล่

                “จะไปแกล้งอะไรมึงเล่า เอื้อ กูดูแลของรักของมึงเป็นอย่างดีเลยล่ะ เดี๋ยวกูไปจัดการอย่างอื่นให้ มึงก็อยู่กับน้องบีก็แล้วกัน จะได้อาบน้ำอาบท่าด้วย”

                ของรัก...

                คำพูดนี้เล่นเอาทั้งเอกเอื้อและบีพากันหน้าแดง เธอกระแอม ก่อนจะชี้มือไปตรงบริเวณห้องที่เตรียมไว้ให้เอกเอื้อ

                “พี่โอบจัดการเรื่องห้องพักเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ พี่เอื้อพักกับพี่โอบ คุณย่าพักกับคุณลูกแก้วส่วนบี ได้ห้องเดี่ยว”

                “ให้พี่นอนกับไอ้โอบ โอ...มันขี้ละเมอเป็นที่หนึ่งเลย” เอกเอื้อทำหน้าสยอง

 “ล่าสุดนี่มันละเมอ นึกว่าพี่เป็นลูกบาส ตบเอา ตบเอา”

นึกภาพแล้วบีถึงกับหัวเราะชอบใจ ใครว่าเขาไม่ใช่คนตลกกันนะนี่

                “โอย...จริงๆเหรอคะพี่เอื้อ”

                “จริงๆ พี่โดนมาหลายหนแล้ว อึ๋ย...งั้นพี่ขอนอนกับบีดีกว่า”

บีทำตาโต แก้มแดงขึ้นมาทันที แล้วกะพริบตาปริบๆ คนพูดโพล่งชะงักไปอึดใจ แล้วแกล้งทำไก๋ มันจะผิดตรงไหนเล่า ถ้าเขาจะนอนกับเธอ (เหรอ?)

                “ทำไมล่ะครับ เราก็นอนด้วยกันทุกคืน”

                “มัน...แหม...พี่โอบจัดแบบนี้แล้ว ก็นอนแบบนี้ดีกว่าน่ะค่ะ”

                “ยังไม่คุ้นกับพี่อีกเหรอ?”

 เอกเอื้อถามยิ้มๆ แล้วแกล้งเฉียดเข้าไปใกล้เธอ แถมยังฉุดเธอขึ้นมากอดเอาเสียดื้อๆ เล่นเอาบีอ้าปากค้าง เพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำอะไรแบบนี้

                “พี่เอื้อ”

                “หรือว่าพี่จะต้องทบทวนความจำบางอย่าง บีจะได้จำพี่ได้เสียที”

                “พี่เอื้อ”

หนนี้เสียงของเธอสูงขึ้น ทำตาโตดุใส่เขาอีกต่างหาก เอกเอื้อหัวเราะหึๆ แก้มเธอแดงปลั่งขึ้นมาอย่างน่ารัก เอกเอื้ออดใจไม่ไหวขโมยหอมไปฟอดหนึ่ง แล้วปล่อยเธอแต่โดยดี ตัวเขาเปียกชื้น พลอยทำให้เธอเปียกไปด้วย บีกระโจนหนีเขาทันทีเมื่อเขาปล่อยตัว ไปยืนหน้าแดงอยู่ตรงมุมห้อง ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเอ็นดู แล้วกางแขนออก

                “มานะ ไม่ลองหน่อยหรือ พี่ว่าบีอาจจะจำได้ทันทีเลยล่ะ”

                “ไม่ดีกว่าค่ะ ไปทำกับข้าวดีกว่า จำได้จำไม่ได้บีไม่รีบ”

 ว่าแล้วก็วิ่งหนีเขาเอาดื้อๆ ทิ้งให้เอกเอื้อมองตาม พลางยิ้มกว้าง

                เธอน่ารักจริงๆนะ บี...

                นายโอบจัดแจงห้องแบบนี้คงจะมีเหตุผลนั่นแหละ ว่าแต่หมอจะช่วยอยู่กันท่าเขาอีกกี่วันกันนะ แก้วกานดารุกไล่จนเขาอยากจะ...เป็นครั้งแรกที่อยากจะโยนเธอออกไปให้ไกลๆ คุณย่าก็กระไรหนอ ยุแยงเป็นใจให้แม่แฟนเก่ามาผิดศีลข้อสามกับเขาเหลือเกิน

                นี่รอกองหนุนอีกหนึ่งคนอย่างเสือกล้าเลยนะนี่ หวังว่าตัวแม่แบบนั้น คงจะทำให้แก้วกานดาหนีกระเจิงสักที เขาจะได้ถือโอกาสครั้งนี้เที่ยวพักผ่อน ถ้าไม่ติดเรื่องแก้วกานดามันคงเป็นการเที่ยวที่มีความสุขมากๆ แน่นอน ก็แน่ล่ะ ทริปนี้มีบี เมียกำมะลอของเขามาด้วยนี่นา

                เมียกำมะลอที่เอาไปเอามาชักอยากจะให้เป็นเมียเข้าจริงๆ

 

 

 

 

 

 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับเหรียญให้กำลังใจค่า"

aom13


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha