(END) Restart With You รักครั้งใหม่ NC+

โดย: หมูแฮมเตอร์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 โทษทีที่เอาเธอ...เข้ามาเกี่ยว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



 


 ##


 


 


 


 


@มหาลัยASD    


 เช้าวันนี้อากาศดีมาก มีแสงแดดอ่อนๆ สายลมเบาๆ กระทบกับร่างบางที่กำลังเดินท่ามกลางผู้คนมากมายในมหาลัย สาวน้อยรีบเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะไม่เข้าเรียนสาย ในระหว่างทางผู้คนที่เดินผ่านพร้อมกับจ้องมองเธอราวกับว่าเธอหล่นมาจากฟากฟ้า แต่ไม่ใช่ เธอเป็นแค่สาวน้อยธรรมดาเพียงคนหนึ่งเท่านั้นเอง กอข้าว นักศึกษาคณะแพทย์ ปี 2 เธอมีหน้าตาที่น่ารัก เป็นเอกลักษณ์ของเธอ คนในมหาลัยจึงเรียกเธอว่า คุณหมอโซคิ้ว(So cute) ในปีที่ผ่านมาเธอได้รับเลือกเป็นดาวของคณะ ด้วยงานที่โหมเข้ามา เธอจึงไม่ได้ลงประกวดดาวของทางมหาลัย แต่เธอก็ยังเป็นที่นิยมของชายหนุ่ม รวมถึงสาวๆ ยังต้องยอมรับว่าเธอเพียบพร้อมไปทุกอย่าง พ่อของเธอเป็นเจ้าของโรงพยาบาล นั่นเป็นเหตุผลที่เธอเรียนแพทย์ แม่ของเธอเป็นเจ้าของร้านดอกไม้ที่โด่งดังในเรื่องของการจัดแบบที่ไม่เหมือนใคร หญิงสาวเดินมาถึงตึกคณะของเธอ เธอเผลอทำสมุดพกหล่น จึงก้มลงเก็บ


 


 


"ไอ่ซันวันนี้มึงไปคลับป่าวว่ะ มีสาวมาใหม่ด้วยนะโว้ย โครตแจ่ม"เพื่อน1บอกขณะที่กำลังเดินเอื้อยๆกันอยู่หน้าตึกแพทย์


"ไป"ชายหนุ่มตอบไปแบบเย็นชา


"เดี๋ยวๆมึง จะเย็นชาเหี้ยไรนักหนาคับ" เพื่อนคนที่1พูดแบบไม่เข้าใจเพื่อน


"มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานล้ะ มึงเพิ่งรู้สึกมะกี้หรอ" เพื่อนคนที่2บอก


 


"นี่คุณคะ" กอข้าวพูด


"มีไรหรอ คนสวย" เพื่อน1หันไปตอบ


"ยกเท้าหน่อยได้ไหมคะ คุณเหยียบสมุดเราอยู่"กอข้าวบอกพร้อมกับชี้ไปที่เท้าของคนตัวสูง


"เอ่อออ ขอโทษนะ" เพื่อน1 ยกเท้าขึ้นหยิบสมุดขึ้นมาปัดฝุ่นให้แล้วส่งคืนกอข้าว


"ขอบคุณค่ะ"หญิงสาวรับสมุดมาพร้อมกับบอกขอบคุณและเดินไปยังห้องเรียน


"โครตน่ารักเลย รู้จักป่ะมึง น้องกอข้าว ดาวแพทย์ น่ารักชิบหาย กูอยากด้ายยยย" เพื่อน1บอกแล้วทำหน้าฟินสุดๆ


"ถามน้องมันก่อนไหมเพื่อน 555555"เพื่อน2พูดพร้อมหัวเราะออกมา


"จะไปยัง ไร้สาระ"ซันเดย์พูดพร้อมเดินช้าๆ


"ทีมึงลากพวกกูมาหาเอมนี่ไม่ไร้สาระเลยนะ เมื่อไหร่มึงจะเลิกส่องเลยตามเขาสักที เลิกกันแล้วก็จบๆกันไปสิว่ะ อาลัยอยู่ได้"เพื่อน1อธิบายให้ซันเดย์ฟังถึงเหตุผลที่ควรหยุดตามเอม


ซันเดย์หยุดเดินแต่ไม่ได้หันกลับมามองเพื่อนของเขา


"ไอ่เหี้ยยยย มึงพูดไรเนี้ย"เพื่อน2ทักห้ามเพื่อน1ไม่ให้พูด กลัวว่าซันเดย์จะโมโห


"ก็จริงนี่หว่า ปีนึงแล้วนะโว้ย เขาทิ้งมึงไปเพราะตัวมึงเองอ่ะ มึงจะยังไปรังควานเขาอีกหรอ คิดสิคิด"เพื่อน1พูดพร้อมอารมณ์ที่โมโห ว่าทำไมเพื่อนยังไม่ลืมๆมันไปสักที


"มันเรื่องของกู"ซันเดย์พูดแล้วเดินออกไป


 


ผม ซันเดย์ เรียนวิศวะ ปี3 ผมไม่ใช่คนดี ผมเจ้าชู้ เจ้าอารมณ์ งี่เง่า ขี้หึง ไร้เหตุผล รวมๆ ผมเลว ที่ผมมาที่ตึกแพทย์ทุกๆวัน เพราะเอม หญิงสาวที่ผมยังรักเธออยู่ แต่เธอยังรักผมไหม ผมไม่รู้ เธอทิ้งผมไปแบบไม่ได้บอกกล่าวอะไรเลยสักคำ ผมไม่รู้เหตุผลที่เธอทิ้งไป แต่ไอ้เพื่อนทั้งหลายของผม มันบอกว่าผมเลว เธอจึงทิ้งผมไป คงจะจริงอย่างที่พวกมันพูดนั่นแหละ ตั้งแต่วันนั้นผมคอยมองเธออยู่ห่างๆ ไม่กล้าไปพบเธอ ไม่กล้าไปถามว่าทำไมวันนั้นทำแบบนั้น เหตุผลของเธออาจจะไม่ใช่ผมเลว เธออาจจะหมดรักผม รึว่าอะไรสักอย่างที่ผมยังคิดไม่ออกว่ามันจะเป็นเหตุผลที่เธอทิ้งผม 


 


 


 


"วันนี้พอแค่นี้นะ เดี๋ยวมาต่อครั้งหน้า"อาจารย์ประจำวิชา


"ค้าาาา/ค้าบบบบ"นักศึกษาในห้องนั้น


 


"หวัดดีข้าว จะไปไหนป่าวพี่มีเรื่องจะคุยด้วยอ่ะ" เอมทักกอข้าวที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าของเธอ


"ว่างค่ะ พี่เอมคุยมาได้เลย"กอข้าวเก็บของพร้อมตอบเอม


"งั้นเดี๋ยวเดินไปคุยไปล่ะกัน พี่ต้องรีบไปคุยงานกับอาจารย์อ่ะ"เอมบอก


"ได้ค่ะ"กอข้าวตอบพร้อมส่งยิ้มที่แสนน่ารักไปให้เอม


 


สามสาวเดินออกมาพร้อมพูดคุยกัน


"พี่เอมหุ่นดีจัง กินข้าวบ้างป่าวคะเนี้ย"ฟางถามเอมเพราะอยากรู้ว่าทำไมเอมจึงหุ่นดีจังทั้งๆที่ก็ไม่ได้มีเวลาออกกำลังกาย


"กินสิ พี่กินทุกอย่างที่พี่อยากกินแหละ แต่พี่ไม่อ้วน 55555 น่าสงสารเนอะ"เอมตอบพร้อมกับหัวเราะ


"หู้ยยยยย อิจฉา ดูสิเนี้ย ยัยข้าวอ่ะกินจนแก้มออกแล้วอ่ะ พี่ดูสิ"ฟางพูดพร้อมบีบที่แก้มของกอข้าวอยา่งแรง


"โง้ยยยยย เอ็บอ้า(เจ็บน้า)"กอข้าวเลื่อนมือมาตีมือฟางเบาๆ


"อย่าแกล้งเพื่อนสิฟาง ข้าวน่ารักจะตาย มีแก้มสิดี ผู้ชายชอบ"เอมยิ้ม


 


"ไฮ สาวๆ ทำอะไรกันเอ่ย"ธามเพื่อนหนุ่มของเอมเดินเข้ามาก่อนที่จะทักสามสาวที่ยืนคุยกันอยู่


"สวัสดีค่ะพี่ธาม/หวัดดีค้าาา"กอข้าวและฟางยกมือไหว้ทักทายธามพร้อมกัน


"แกมาก็ดีแล้วธาม หิวข้าวอ่ะ ไปกินข้าวกัน"เอมหันไปหาธามพร้อมบอก


"กินข้าวเลยหรอ จะดีหรอข้าว"ธามพูดพร้อมหันมาถามกอข้าว


"ถ้าพี่กินข้าวพี่คงท้องแตกตายล่ะคะ ดูแก้มข้าวซะก่อน 55555"ฟางบอกและชี้ไปที่แก้มของกอข้าวที่นูนออกมา


"โห่ ไม่อ้วนหรอ มีน้ำมีนวล เต็มมือดี เนอะเอม"ธามหันไปพูดกับเอม


"อะไรย่ะ"เอมพูดพร้อมตีไปที่แขนของธาม


 


"เอมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม"เพื่อน1 ตะโกนออกมาอย่างดัง


"ไอ่.....เอ่อออออ"ซันเดย์พูด


ซันเดย์เข้ามาหาทางกลุ่มเอมอย่างกังๆเกๆ


"เอ่อออ เอมหวัดดีไม่ได้เจอกันนาน สบายดีนะ"ซันเดย์ทักเอมเสียงเบา


"หวัดดี เราสบายดี...แล้วซันมาทำอะไรหรอ วิศวะคงไม่ต้องมาตึกแพทย์หรอกมั้ง"เอมตอบพร้อมกับยิ้มออกมา


ซันเดย์ทำตัวไม่ถูก พยายามคิดหาวิธีไม่ให้เอมรู้ว่าเขามาคอยดูเอม


"อ่อ เรามารับแฟนอ่ะ"ซันเดย์พูดพร้อมเลื่อนมือไปจับมือกอข้าวที่ยืนอยู่ข้างๆเอม


"ห๊ะ!!"ทุกคนอุทานออกมารวมถึงกอข้าวด้วยยกเว้นซันเดย์


"เป็นแฟนกันตอนไหนว่ะ"เพื่อน1พูดพร้อมหันไปหันมาระหว่างซันเดย์และกอข้าว


"นั่นดิ"ฟางถามแบบงงๆพร้อมทำตาปริบๆ


ธามเห็นซันเดย์แล้วก็พยายามไม่ให้ซันเดย์เจอเอมเพราะกลัวถ่านไฟเก่าจะคุ (ธามชอบเอม)


"เอมหิวแล้วอ่ะ ไปกันเถอะ ไส้จะขาดแล้ว"ธามพูดพร้อมกับยกแขนขึ้นมากอดคอเอมทำให้ซันเดย์มองหน้าธาม


"อืม ไปดิ ไปก่อนนะทุกคนแล้วเจอกัน"เอมพูดบอกลาทุกคน


ธามและเอมเดินออกไป


"โทษทีนะ"ซันเดย์บอกกอข้าวและเดินออกไป


"น้องข้าววววววววว ไม่น่าเลย"เพื่อน1และ เพื่อน2 เดินตามซันเดย์ออกไป 


 


"นี่มันอะไรกันข้าว ฟาง งง"ฟางทำหน้างงและเกาที่ท้ายทอย


"ข้าวก็งง ช่างมันเถอะ ป่านนี้พี่ฟิวส์ร้องไห้แล้วแหละมารอรับตั้งแต่ 10 โมง นี่จะเที่ยงแล้วนะ"กอข้าวพูดพร้อมยกมือขึ้นมาดูนาฬิกาเรือนสวยที่พ่อของเธอซื้อใให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้ว


"เออ ลืมเลย ไปกันเถอะ"ทั้งสองสาวก็เดินออกไป


 


 


 


"วันนี้กูไม่ไปแล้วนะ ง่วงว่ะ"ซันเดย์บอกปลายสายและวางสายทันที


วันนี้ผมทำเรื่องอะไรลงไป ผมทำตัวไม่ถูกเวลาเจอเอม ดูเหมือนเอมจะมีแฟนใหม่แล้ว ผมควรเลิกตามเอมได้แล้วสินะ ตามคนมีแฟนแล้วคงเป็นเรื่องที่ผิด แต่ผมลืมเอมไม่ได้ คงต้องใช้เวลาสักพักใหญ่ๆ อะไรๆคงจะดีขึ้นถ้าผมลืมเอมได้


 


@ หน้าบ้านกอข้าว 19:00


"วันนี้ไม่เข้าไปในบ้านนะ ฟางเมื่อยมากอ่ะ"ฟางบอกกอข้าวพรางใช้มือทุบไปที่ต้นคอ


"อ้าว อดกินน้ำฟรีเลย"ฟิวส์พูดพร้อมทำหน้าหง่อย


"น้ำที่บ้านก็มีป่ะพี่ฟิวส์ อย่าตอแหล"ฟางได้ยินแบบนั้นจึงแขวะพี่ชายตัวแสบของเธอ


"ฟาง นั่นพี่ชายนะ พูดดีๆสิ"กอข้าวปรามฟางที่ไม่ค่อยนับถือพี่ชายตัวเองสักเท่าไร


"นั่นสิ ฟางนิสัยเสีย ไม่เหมือนข้าวนิสัยดีน่ารัก"ฟิวส์พูดพร้อมกับส่งยิ้มและตาหวานเยิ้มไปให้กอข้าว


"ไปเถอะพี่ฟิวส์ ฟางเมื่อยยยยยยย"ฟางเห็นแบบนั้นแล้วจึงรีบเร่งพี่ชายให้กลับบ้าน


"เคๆ ไปแล้วนะข้าว เจอกันพรุ่งนี้"ฟิวส์บอกแล้วขับรถออกไป


 


กอข้าวเดินเข้ามาในรั้วบ้านแล้วเห็นไฟในบ้านถูกเปิดไว้


"ลืมปิดไฟหรอเนี้ย ไม่นี่หน่า เมื่อเช้าก็ปิดแล้ว"กอข้าวคิดพร้อมกับไขกุญแจประตูหน้าบ้าน


พอไขเข้ามาแล้วก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งหันหลังอยู่บนโซฟา


"เฮือกกก คะ คะ คุณเป็นใครคะ เข้ามาในบ้านเราได้ไง"กอข้าวตกใจและกลัวสุดขีดแล้วพรางคิดว่านั่นคือใคร 


 


 


 


ใครๆๆๆๆๆๆมานั่งอยู่ในบ้านกอข้าวกันนะ โรคจิต? ขโมย? ใครกันนะ ติดตามตอนต่อไปน้า


http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287295/1357171304-member.jpgมีคำผิดบ้างนะค่ะ ไรท์สายตาไม่ค่อยดี 5555http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287295/1357171304-member.jpg 


ฝากติดตามด้วยนะค่ะ ค่อยๆแต่งไปเรื่อยๆน้าา เป็นกำลังใจ กดถูกใจนิยายให้ด้วยนะค่ะ


เม้นบอกไรท์ไดน้า ถ้าผิดพลาดตรงไหน อ่านแล้วงง บอกได้นะค่ะ 


 


http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287295/1148639852-member.jpg



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha