(END) Restart With You รักครั้งใหม่ NC+

โดย: หมูแฮมเตอร์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 ช่วยได้เยอะมากเลยคะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287295/1730250994-member.jpghttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287295/1841702906-member.jpg


 


 


http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287295/356961407-member.jpg


 


 


 


กริ๊งงงงงงงงงงงงงง เสียงกริ้งที่ดังมาจากทางหน้าบ้านทำให้ทั้งคู่หันไปมองทางหน้าต่าง และได้หันมองหน้า


"เพื่อนพี่มาหรอคะ"กอข้าวถาม


"ฉันไม่ได้นัดใครไว้"ซันเดย์ตอบเสียงเรียบ


"ข้าวก็ไม่ได้นัดใครไว้นะคะ"หญิงสาวกล่าวพร้อมกับทำท่าทางคิด


-เสียงโทรศัพท์กอข้าวดัง-


"สวัสดีคะ กอข้าวพูดค่ะ"เธอรับโทรศัพท์และกล่าวทักทายปลายสาย


(ข้าวตอนนี้ม๊าอยู๋หน้าบ้านหนูนะ อยู่บ้านรึป่าว ออกมารับป๊ากับม๊าหน่อย)


"เอ่อออ ทำไมม๊าไม่โทรมาบอกข้าวก่อนคะ"หญิงสาวตกใจเล็กน้อยเพราะมีผู้ชายอยู่ในบ้านด้วย ป๊าม๊าของเธอจะคิดยังไง เธอแอบกังวล


(ป๊ากะจะเซอร์ไพร์ข้าวไง ม๊าเอาดอกกุหลาบที่หนูชอบมาด้วยน้า ออกมาหาป๊ากะม๊าเดี๋ยวนี่เลย ป๊าโมโหแล้วนะ)


"งะ งั้นม๊ารอแปบนึงนะคะ เดี๋ยวข้าวออกไปคะ แค่นี้นะคะ"เธอวางสายแล้วหันไปมองหน้าซันเดย์ที่ดูทีวีอยู่


"มีไร"ชายหนุ่มเห็นเธอมองหน้าจึงถาม


"พี่ซัน พอดีป๊ากะม๊ามาหาข้าวอ่ะค่ะ"เธอบอก


"อืม แล้ว?"


"ตอนนี้พี่อยู่ในบ้านกะข้าว"


"แล้วไง"


"ก็ เอ่อออ คือว่า..."เธอทำหน้ากระอักกระอวน


"เดี๋ยวช่วยพูดให้"ซันเดย์เห็นท่าทางของกอข้าวแล้วก็เข้าใจทันทีเลยว่า พ่อแม่ของเธออาจจะเข้าใจผิดเรื่องเขากับเธอได้ (ที่บอกว่าพระเอกไม่ค่อยมีเหตุผล จะเป็นบางช่วงเท่านั้นนะคะ แล้วแต่อารมณ์ของเขา)


"ขอบคุณค่ะ"พอได้ยินแล้วกอข้าวก็ลุกไปหาพ่อแม่เธอที่หน้าบ้าน


"ป๊าม๊าาาาาาาา คิดถึงจังเลยคะ จะมาทำไมไม่บอกข้าวละคะ ข้าวจะได้เตรียมตัวรอ"เธอวิ่งไปหาพ่อแม่แล้วกอดท่านทั้งคู่ด้วยความคิดถึง


"ม๊ากับป๊าก็คิดถึงหนูนะ อยู่บ้านไม่มีตัวแสบคอยกวนใจ เหงามากเลย"แม่ของเธอหอมแก้มเธอและลูบผมเธอด้วยความรัก


"โถ่วม๊า หนูเป็นตัวแสบไปแล้วหรอเนี่ย ป๊ามาด้วยยิ่งดีเลยคะ อาทิตย์หน้าหนูจะสอบแล้ว แต่ยังไม่เข้าใจเท่าไหร่ ป๊าติวให้ข้าวหน่อยน้าาา"


"ได้สิ แต่ติวได้แค่พรุ่งนี้ตอนเช้านะ ตอนบ่ายป๊ามีผ่าตัด"


"โอเคค่ะ งั้นเข้าบ้านกันเถอะคะ แดดร้อนมาก เดี๋ยวม๊าผิวเสีย"


"ถึงม๊าจะผิวเสียป๊าก็รักม๊านะ"ป๊าพูด


"555555 ป๊าอ่ะ"ม๊าทำทางเขินแล้วตีไปที่แขนของป๊าเบาๆ


กอข้าวเห็นแบบนั้นแล้วเธอก็ยิ้มออกมา แล้วทั้งสามคนก็เดินเข้าไปในบ้าน ป๊าของเธอเห็นซันเดย์นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาแล้วก็ทำหน้าเครียดคิ้วขมวด


"ใครหรอลูก"ม๊าถาม


"อ่อ พี่ที่มหาลัยอ่ะคะ เรื่องมันยาวมากเลย งั้นป๊ากับม๊านั่งตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวข้าวไปเอาน้ำมาให้"เธอพูดแล้วกำลังจะเดินเข้าห้องครัวเพื่อเอาน้ำมาให้พ่อและแม่ของเธอ แต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงเรียกของป๊าเธอ


"เดี๋ยว ป๊าไม่หิว ป๊าอยากฟังเรื่องที่ลูกบอกจะอธิบายมากกว่า"ป๊าทำหน้าเครียด


"เอ่ออ ก็ได้ค่ะ คือเรื่องมันเป็นแบบนี้........."กอข้าวอธิบาย (แต่ไม่ได้บอกเรื่องที่ซันเดย์บังคับให้เป็นแฟนนะคะ)


"ป๊าว่าผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันมันไม่เหมาะนะ กลับไปอยู่บ้านเราเหมือนเดิมเถอะ"


"ป๊า ไม่เป็นไรหรอกคะ ข้าวชอบที่นี่นะ ม๊าาาา ข้าวอยากอยู่ที่นี่"เธอพูดแล้วไปอ้อนแม่


"ม๊าก็ว่ามันไม่เหมาะนะ กลับไปอยู่ที่บ้านดีกว่าลูก เงินที่เสียไปก็ช่างมันเถอะ"


"ม๊าคะ เงินตั้งเยอะนะ ข้าวเสียดาย ไหนๆก็ได้อยู่บ้านสวยๆแบบนี้แล้ว มันหายากมากเลยนะคะ"


"แต่ลูกสาว ป๊าได้มายากกว่า ป๊ามีลูกคนเดียวนะกอข้าว จะให้ไปอยู่กับคนอื่นได้ยังไง"ป๊าเริ่มอารมณ์ไม่ดี


"ผมเป็นแฟนกอข้าวคับ ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะดูแลเธออย่างดี เราคบกันมานานแล้ว ผมยินดีจะรับผิดชอบทุกอย่างคับ เรียนจบเราจะหมั้นกัน ถ้าพวกคุณไม่ว่าอะไร "ซันเดย์พูด


"เอ่ออออ "กอข้าวคิด (ช่วยได้เยอะเลย ช่วยให้ตายเร็วกว่าเดิมได้เยอะเลย)


"ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น แม้แต่นายที่บอกว่าคบกับลูกสาวฉันมานานแต่ฉันไม่เคยรู้เลย"ป๊าหันไปมองกอข้าวด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก


"แต่เรามีอะไรกันแล้วนะคับ ผมว่ามันควรจะต้องมีคนรับผิดชอบ"


"อะไรนะ!!!"ป๊าพูด


"พี่ซัน พูดอะไรคะ ป๊าไม่ใช่นะ"


"กอข้าวป๊าผิดหวังในตัวลูกมากเลยรู้ไหม และแก เลิกยุ่งกับลูกสาวฉัน"ป๊าพูดแล้วเดินออกไป


"ป๊า เดี๋ยวก่อน ฟังข้าวก่อนสิคะ ป๊าาาา"กอข้าวเริ่มมีน้ำตา


"ข้าวเดี๋ยวม๊าคุยกะป๊าให้ แต่หนูควรจะบอกเรื่องนี้กับป๊าม๊าบ้าง หนูทำผิดนะ"ม๊าพูด


"แต่ม๊าคะ ..... "เธอกำลังจะพูด แต่ม๊าก็ไม่รอฟังเธอ


"ไหนพี่ ฮือออ บอกว่าจะช่วยพูดไง"กอข้าวพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา


"ก็ช่วยแล้วไง โทษนะที่ทำให้มันใหญ่โต"เขาพูดแล้วเดินขึ้นไปข้างบน


"ฮือออ ๆๆๆ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย"กอข้าวพูดกับตัวเอง


 


 


ตอนเช้าของอีกวัน กอข้าวนั่งร้องไห้ในห้องจากการร้องไห้ทั้งคืนทำให้เธอหมดแรงและได้พล่อยหลับไปในตอนรุ่งสาง


"ทำไมยังไม่ลงมาอีกนะ"ซันเดย์ที่รอหญิงสาวเพื่อจะไปส่งเธอที่คณะ และจะได้เจอเอมด้วย


"รึว่าไปแล้ว"เขามองไปที่นาฬิกาข้อมือ 


"ขึ้นไปดูหน่อนดีกว่า"เขาพูดกับตัวเองและขึ้นไปดูหญิงสาวในห้องของเธอ พอเปิดประตูห้องมาก็พบว่าหญิงสาวได้นอนอยู่ที่พื้นห้องข้างเตียง ชายหนุ่มเห็นแล้วก็ตกใจเล็กน้อจึงเดินเขาไปดูอาการของหญิงสาว เขานั่งลงข้างๆยืนมือเขย่าแขนของคนตรงหน้า ทำให้ได้รู้ว่าเธอตัวร้อนมาก เขาจึงพยายามอุ้มเธอขึ้นบนเตียง และยืนมองเธออยู่นานมาก


"ทำไงว่ะเนี้ย"ชายหนุ่มพูดและหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมากดโทรหาเพื่อน1


"ฮัลโหลว เออ ถ้าไม่สบายนี่ต้องทำไงว่ะ"


(ใครไม่สบายว่ะ มึงหรอ)


"ป่าว กูอยากรู้เฉยๆ"


(อะไรของมึงว่ะ อ่ออออ แสดงว่าสาวที่มึงเอาเขาไม่สบาย แหมจัดแรงไปป่าวมึง ไข้แตกเลยหรออออ)


"กูถามก็ตอบ"


(ก็หายาให้กิน หาผ้าเช็ดตัว ทั้งตัวนะเว้ย แบบทุกซอกทุกมุมอ่ะ แล้วก็นอนกอดด้วยเพื่อให้อุณหภูมิในร่างกายคงที่)


"กินแค่ยาได้ไหมว่ะ อย่างอื่นไม่ต้องทำ"


(ไม่ได้เว้ย ไม่งั้นไข้จะขึ้นสูงมาก อาจจะช๊อคตายเลยนะเว้ย)555555เพื่อน1แอบขำ


"งั้นกูพาไปหาหมอไม่ง่ายกว่าหรอ"


(เห้ยไม่ได้ดิว่ะ ถ้าระหว่างทางไปหาหมอเกิดช๊อตทำไงล่ะ เท่ากับมึงพาเขาไปตายเลยนะเว้ย)


"เออๆ แค่นี้แหละ"พอพูดจบเขาก็วางสายทันทีแล้วเริ่มทำตามที่เพื่อนเขาบอก


"นี่เธอ ลุกขึ้นมากินยาก่อนสิ แล้วค่อยนอนต่อ"ชายหนุ่มพูดแล้วเขย่าที่ตัวร่างบางเบาๆ เธอไม่รู้สึกตัวเลย เขาจึงพยายามเอายาเข้าปากและป้อนน้ำตาม


พอให้เธอกินยาเสร็จแล้วเขาก็ไปเตรียมผ้าเพื่อที่จะเช็ดตัวให้เธอ


"โทษทีนะ"แล้วเขาถอดเสื้อผ้าของเธอออก เขาพยายามที่จะข่มใจไว้ พอเสร็จแล้วเขาก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าให้เธอแต่เอาผ้าห่มคลุมเธอไว้ทั้งตัว เหลือแค่หัว


"เฮ้อออ ต้องนอนกอดด้วยหรอว่ะ"พอพูดจบเขาก็ลงไปนั่งที่เตียงและนอนกอดร่างบางไว้ในอ้อมกอดและเขาก็พล่อยหลับไป


 


 


Fang Talk


"พี่ฟิวส์มาช้าจัง รอจนรากงอกแล้วเนี้ย โห้ววว"


"พี่ทำงานส่งอาจารย์อยู่ แค่สิบนาทีเองรอบ้างเถอะชีวิตนี้อ่ะ"ฟิวส์พูดและมองหากอข้าว


"ข้าวล้ะ ไม่มาเรียนหรอวันนี้"ฟิวส์มองไปไม่เห็นเธอเลยถามน้องสาวของเขา


"ไม่มาอ้ะดิ โทไปก็ไม่รับ ไม่สบายรึป่าวนะ"ฟางตอบและคิด


"ไปหาข้าวป้ะ"ฟิวส์ถามฟาง


"ไม่ดีกว่า บางทีข้าวอาจจะติดธุระอ่ะ ไม่อยากไปรบกวนมันมาก "แท้จริงแล้วเธอไม่อยากให้พี่ชายของเธอต้องพบเจอกับกอข้าวบ่อยนัก 


"ไม่ค่อยจะห่วงเพื่อนเลยนะ ยัยเผือก"


"ห่วงสิ เดี๋ยวถึงบ้านค่อยโทหา พี่ฟิวส์แหละ ห่วงเกินไปละนะ นั้นเพื่อนฟาง ฟางห่วงเอง ไม่ต้องยุ่ง"


"ค่ะๆ แวะกินข้าวก่อนนะ พี่หิว"


"จัดปายยยยย"


 


 


 


 


 


 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287295/356961407-member.jpg


 


รีดคงคิดว่าพระเอกทำไมโง่จัง คิดตามไม่ทันเพื่อนหรอ 55555 


มันเป็นประสงค์ของไรท์เอง เพื่อที่นิยายจะได้ราบรื่น จงโง่ไปเรื่อยๆนะ ซันเดย์


 


http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287295/356961407-member.jpg


 


#ฝากกดถูกใจนิยายให้ด้วยนะคะ มันเป็นกำลังใจในการทำผลงานออกมาเลยนะ#


 


 


 


http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287295/1148639852-member.jpg



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


55 ซันโง่จัง
โดย Anonymous | 4 months, 2 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha