(END) ยั่วรัก ล่าสวาท Provo love hunt sexual NC18++

โดย: หมูแฮมเตอร์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : ยั่วรัก ล่าสวาท CHAPTER : 00 (เจ้าหญิงน้ำแข็ง)


ตอนต่อไป


 


 


#


 


 


ยั่วรัก ล่าสวาท CHAPTER : 00 (เจ้าหญิงน้ำแข็ง)


 


ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเมืองใหญ่ วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก ทำให้ผู้คนดูเยอะเป็นธรรมดา ที่นี่ห้ามใช้รถภายในบริเวณโดยเด็ดขาด ใช้ได้แค่จักรยานเท่านั้น


 


กล้วยไข่ แม่ว่าเราไปเรียนที่อื่นไหม ที่นี่ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลยหญิงสาววัยกลางคนพูดขึ้นหลังจากที่คนขับจอดรถที่หน้ามหาลัย


 


โห้วแม่ ไม่ทันแล้วมั้ง ไข่จะเดินเขาไปอยู่แล้วเนี้ย อีกอย่างขัดใจพ่อได้ที่ไหน ขืนทำงั้นทั้งไข่ทั้งแม่จะซวยนะคะหญิงสาวไฮโซ ขี้วีนพูดขึ้นหลังจากที่แม่ของเธอพูดให้เธอเปลี่ยนใจไปเรียนที่อื่น


 


 


แต่ที่อื่นก็มีนี่หน่า คณะนิติศาสตร์ที่ไหนก็มีลูก แม่ว่าที่นี่ดูไม่ปลอดภัยสำหรับสาวๆสวยแบบหนูนะ หอก็หอรวม ไม่มีแยกชายหญิงเลย จะทันสมัยไปไหน


 


เอาเถอะคะแม่ ถ้าไข่ไม่ไหว ไข่จะโทรไปบอกนะคะ พ่อก็บอกไข่แล้วด้วย ว่าถ้าไม่ไหวก็ให้บอก จะส่งไข่ไปเรียนต่างประเทศแทน ซึ่งพ่อพูดแบบนั้นไข่คงต้องทน  ไปแล้วนะคะแม่ แล้วไข่จะโทรหาบ่อยๆนะ จุ๊บ ไปแล้วนะคะลุงต้นพอพูดจบหญิงสาวก็เดินลงจากรถไปโบกมือให้กับแม่ของเธอ พอรถเคลื่อนไปจนสุดสายตาแล้ว เธอจึงเดินเข้าไปในมหาลัย อย่างช้าๆไม่ดูเวลาว่าตอนนี้เธอสายแล้ว


 


 


นักศึกษาเร็วๆหน่อย ลุงจะปิดแล้วยามบอกกับกล้วยไข่ที่เดินกดมือถือเล่นแล้วเดินช้าๆ จนเขาต้องร้องทัก


 


ถ้าลุงปิดหนูก็จะปีน เห็นไหมว่าหนูใส่ส้นสูง วิ่งไม่ได้หรอกคะเธอตอบกลับไป ทำให้ยามทำหน้าเซงและรอจนเธอเดินเข้ามาข้างใน สักพักก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้ามาชนเธออย่างจัง ซึ่งไม่ได้ขอโทษเธอแม้แต่น้อย เขากลับวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วไม่ได้สนใจใครเลยทั้งสิ้น


 


ไอ่บ้านี่ ตาบอดรึไงเธอตะโกนออกมาเสียงดังไม่อายใครเลย ทำให้ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินชนเธอเมื่อสักครู่นี้หันมองแล้วยิ้มมุมปาก จากนั้นก็เดินเข้ามาหาเธอ


 


เธอไม่มองทางเองนะ มาว่าคนอื่นก็ไม่ถูก อ่อ รีบเข้าเรียนล่ะอย่าหาว่าฉันไม่บอก ยัยเด็กปีหนึ่งเขาบอกแล้วรีบเดินไปอย่างรวดเร็ว


 


นายอยู่ปีเจ็ดสินะ หน้าแก่ขนาดนั้นน่ะเธอพูดออกมาเสียงเบาเพราะกลัวว่าเขาจะกลับมาอีก


 


@ห้องเรียน


 


วันนี้เราเรียนรวมกันนะคะนักศึกษา มีทุกชั้นปีเลย ยังไงก็รู้จักกันไว้นะ เผื่อถ้าอาจารย์มีงานกลุ่มจะได้ไม่มีปัญหากัน


 


ขอโทษค่ะกล้วยไข่ที่เดินเข้ามาในห้องพูดขึ้นทำให้คนในห้องมองเธออย่างสงสัยและตะลึงในความสวยของเธอแถมยังแต่งตัวเซ็กซี่มากด้วย


 


เธออยู่ปีอะไร ทำไมแต่งตัวอะไรขนาดนี้เนี้ยอาจารย์ถามขึ้นหลังจากที่มองตั้งแต่หัวจรดเท้ากล้วยไข่ ทำให้เธอไม่ค่อยพอใจมากนัก


 


ปีหนึ่งค่ะ แล้วแต่งตัวแบบนี้มันผิดกฎตรงไหนหรอเธอถามออกไปอย่างสงสัยเพราะที่เธอแต่ตัวมันก็ปกติดีอยู่แล้ว


 


ถ้าเรียนคณะอื่นไม่ห้ามนะ แต่นี่นิติค่ะนักศึกษาแต่งตัวให้เกียรติวิชาชีพด้วย


 


ขอโทษนะคะ มาเรียนนิติค่ะไม่ใช่มารยาทหญิงงาม ถ้าแต่งตัวเรียบร้อยไปสอบตก เรียนไม่รู้เรื่องก็เท่านั้นไหมคะ ทำเถอะค่ะอะไรที่ชอบอะไรที่รัก ทำไปเถอะก่อนที่จะตายจากเธอบอกแล้วเดินไปนั่งที่ที่ว่างอยู่ อาจารย์ถึงกับทำหน้าเหวอและมองเธออย่างแค้นๆ เพราะตั้งแต่สอนมาไม่มีนักศึกษาคนไหนกล้าเถียงกับหล่อนเลย


 


วู้วววววว สวยแซ่บจริงๆชายหนุ่มที่ได้ยินก็ต่างพากันพูดแล้วมองเธออย่างหม้อๆ


 


วันนี้ให้นักศึกษาทำงานที่ครูจะส่งให้ในกรุ๊ปไลน์นะ อาจารย์ไม่ว่าง ติดธุระ แค่นี้ค่ะอาจารย์รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ได้พูดอะไรอีก เหมือนกับว่าเสียหน้าและต้องการจะออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด


 


ปากร้ายขนาดนี้น่าจะไปเรียนภาษาคนเพื่อการสื่อสารนะผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นหลังจากที่ทุกคนเริ่มทยอยเก็บของออกจากห้อง


 


เธอก็น่าจะไปเรียนมารยาทการเรื่องการทำยังไงให้คนเกลียดน้อยลงจะดีกว่านี้นะกล้วยไข่บอกไปตามสไตล์ของเธอ ทำให้หญิงสาวคนนั้นยิ้มออกมาแล้วมองหน้าเธอ


 


ร้ายนะแก เข้ามาก็หาเรื่องอาจารย์เลย เพราะแกเลยเนี้ยทำให้คนอื่นไม่ได้เรียนแม้จริงแล้วหล่อนคือเพื่อนรักของเธอที่เจอกันตอนรับน้อง (เพื่อนรักแล้วหรอ ฮ่าๆๆ เร็วไปปร้า)


 


ก็มันไม่ใช่เรื่องอะไรที่อาจารย์จะมายุ่งนี่ มีหน้าที่สอนก็สอนไป


 


แกๆ เมื่อกี้มีรุ่นพี่มองแกด้วย เหมือนไม่พอใจที่แกเถียงอาจารย์แบบนั้นลิโกะเพื่อนสาวของกล้วยไข่บอกแล้วมองไปยังรุ่นพี่คนนั้นที่กำลังเก็บของอยู่จนเกือบจะเสร็จแล้ว


 


แล้วไง ฉันมาเรียนไม่ได้มาแคร์ความรู้สึกคนอื่น แกจะไปไหนต่อไหม ตอนบ่ายไม่มีเรียน


 


ฉันว่าฉันจะไปกินข้าว ตอนนี้ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยอ่ะ แกล่ะไปด้วยกันสิเสร็จแล้วค่อยกลับหอไปจัดของ


 


เอางั้นก็ได้ ไกลไหม ฉันใส่ส้นสูงมา พอดีเพิ่งมาจากบ้านเธอบอกเสียงเรียบ แล้วมองที่รองเท้าของเธอ เธอต้องใส่มาเพราะแม่ของเธอไม่ชอบให้ใส่ผ้าใบหรือรองเท้าที่ดูธรรมดาๆ แต่ตรงข้ามกัน เธอกับชอบและต้องการที่จะใส่มันแทนการใส่ส้นสูงด้วยซ้ำ


 


แกมาอยู่หอแล้ว ก็จัดผ้าใบให้แน่นตู้เลยสิย่ะ ส้นสูงที่หอบมาก็เก็บไว้หรือว่าเอาไปขายในเว็บหาตังไว้เที่ยวก็ได้นิ


 


ทำแบบนั้นถ้าฉันกลับบ้านฉันก็ต้องไปซื้อใหม่อีกน่ะหรอ สิ้นเปลืองแย่ แถมแม่ก็จะมาหาทุกอาทิตย์


 


งั้นก็เอาใส่ไว้ในตู้ของฉันบ้างก็ได้เพราะฉันชอบใส่ อิอิ ไปกันเถอะไม่ไกลหรอก รองเท้าแกรับมือได้อยู่แล้วลิโกะบอกแล้วยิ้มออกมา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำกล้วยไข่ไป


 


 


ระหว่างทางที่เดิน เธอและเพื่อนของเธอต่างก็ถูกแซวถูกมองถ้าเป็นไม้คงโดนแซะไปหมดแล้วแหละ


 


ฉันเกลียดจริงๆพวกหน้าหม้อ หน้าตาก็ดีทำไมไม่เอาเวลาไปทำอย่างอื่นที่มันมีประโยชน์กับตัวเองและสังคมบ้างกล้วยไข่พูดออกอย่างหัวเสีย


 


 


แกก็จริงจังไปได้ ก็ยังดีกว่าพวกเขาไปทำอะไรไม่ดีไม่ใช่หรอ สวยๆให้เขาชมแบบนี้ก็เป็นประโยชน์กับทั้งแกแล้วก็เขานะ


 


ยังไงไม่ทราบ


 


ก็แกได้โดนชม เขาก็มีความสุขของเขา เจ๊ากันทั้งคู่ หรือว่าไม่จริงล่ะ หืมมลิโกะอธิบายและจูงมือเพื่อนสาวของเธอให้เดินตามหล่อนไปเร็วๆ เพราะโรงอาหารจะเต็ม


 


@โรงอาหาร


 


กินอะไรดีแก ซูชิไหมที่แกชอบลิโกะถามในขณะที่เธอกำลังเลือกของใส่ในถาดอาหารของเธอ โรงอาหารที่นี่จะมีอาหารมากมาย หลายชาติเพื่อให้นักศึกษาได้เพลิดเพลินกับการกิน (อธิการบอกมา) สามารถเลือกได้ตามใจชอบและปริมาณที่ต้องการ ไม่มีจำกัด เปลี่ยนอาหารไม่ซ้ำกันทุกวัน อีกอย่าง กินฟรี (ถ้าจ่ายค่าเทอมแล้ว) เป็นสวรรค์ของนักกินบางคนที่อาจจะมาเรียนที่นี่เพราะเรื่องนี้ (มั่วแล้วไรท์เขามาเรียน)


 


 


เลือกของตัวเองเถอะหน่า เอาให้อิ่มแกอ่ะ ฉันไม่ค่อยหิวแม่บังคับให้กินข้าวต้มมาแล้ว งั้นฉันไปนั่งรอที่โต๊ะนะกล้วยไข่บอกออกไปเสียงเรียบ แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ จากนั้นก็ถอดรองเท้าออก


เจ็บชะมัด แม่นะแม่เธอบ่นออกมาหลังจากที่ถอดแล้วมองที่เท้าของเธอ ที่ตอนนี้เป็นรอยและโดนกัดจากรองเท้า


 


อ๊ะ ทีหลังก็อย่าใส่มาอีกล่ะที่นี่ไม่เหมาะกับรองเท้าสวยๆสูงๆแบบนั้นหรอกผู้ชายคนหนึ่งพูดแล้วยื่นพลาสเตอร์ให้กับเธอ


 


นายเป็นใครกล้วยไข่ถามอย่าสงสัยเพราะเธอไม่รู้จักเขามาก่อน แต่ทำไมเขาถึงได้เข้ามาคุยกับเธอ


 


นักศึกษาสิ เห็นฉันเป็นภารโรงหรอเขาตอบกลับมาอย่างมึนๆแล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ จากนั้นก็ยื่นพลาสเตอร์ให้เธออีกรอบ


 


ไม่เป็นไร ขอบใจ ฉันไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครกล้วยไข่บอกแล้วมองที่เท้าของเธอ ใจจริงก็อยากได้ แต่ก็ไม่อยากรับเพราะกลัวว่าเขาจะเรียกร้องอะไร


 


แค่พลาสเตอร์มันไม่ถือเป็นบุญคุณหรอกนะ รับไปเถอะฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก


 


ขอบใจหญิงสาวบอกแล้วยื่นมือได้รับพลาสเตอร์ จากนั้นก็แกะมันแล้วพยายามจะติดที่เท้าของเธอ แต่ก็ไม่ถนันทำให้เธอถอดใจและกำลังจะวางมันลง ชายหนุ่มคนนั้นก็แย่งมันจากมือเธอแล้วติดให้เธอท่ามกลางสายตาประชาชีนับร้อย


 


นี่นาย ปล่อยนะ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้


 


ไม่เป็นไรหรอก เสร็จแล้วล่ะ ไปก่อนนะพอพูดจบเขาก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้หญิงสาวทำหน้างงกับการกระทำของเขา


 


 


 


ฝากด้วยน้าาาา เรื่องใหม่ของไรท์เอง ถ้าอยากอ่านนิยายเรื่องอื่นๆของไรท์ หาชื่อ หมูแฮมเตอร์ ในช่องค้นหาเลยจ้า


 


 


http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/287295/1148639852-member.jpg


 



ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha