เงารักรัตติกาล

โดย: อติญา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : 4 (1/2)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                “แฮ่ก แฮ่ก มันเป็นบ้า” กรินทร์ถึงกับหอบจนตัวโยนเมื่อจัดการพาตัวเองถูไถร่างกายของจ๊ะจ๊าจนทะลุฝั่งฝัน สีหน้าเด็กสาวที่ตกในยามเขาพ่นสายน้ำแห่งความกระสันมันยิ่งทำให้เขาเสียวเข้าไปใหญ่ แกนกายร้อนๆ ที่เพิ่งพ่นพิษยังแข็งชันไม่มีท่าจะอ่อนแรงง่ายๆ หญิงสาวถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอเพราะรู้ชะตาตัวเองว่ากรินทร์คงไม่หยุดไม่พอแต่เพียงเท่านี้

                สองนิ้วเรียวยาวปาดไล้น้ำข้นๆ ที่เปรอะไปทั่วหน้าอกของหญิงสาวไปมาจนนิ้วของเขาเปียกชุ่มแล้วจึงสอดมันเข้าไปในกลีบปากจิ้มลิ้มที่เผยอค้างเพราะเจ้าตัวยังคงตกใจอย่างหน้าตาเฉย

                “ชิมฉันสิ” เขาสั่งเมื่อคนตัวเล็กหุบปากหนี เสียงแข็งๆ นี่ใช้ได้ผลทุกครั้งเพียงแค่เขาเสียงดังเด็กดื้อก็จะยอมเป็นเด็กดีกลีบปากสวยอ้าออกอีกครั้งเพื่อให้คนลามกสอดนิ้วเปียกๆ เข้ามาในปากของเธอได้ เพียงแค่ปลายลิ้นสัมผัสจิณณพัตก็ทำท่าเหมือนผะอืดผะอมแต่ก็ยังผืนให้เขาสอดนิ้วคาเอาไว้อย่างนั้น

                “ดูดเป็นมั๊ย ดูดเบาๆ หัดกับนิ้วก่อนคราวหน้าจะให้ลองอย่างอื่น” ไอ้อย่างอื่นของเขามันจะเป็นอะไรได้ถ้าไม่ใช่แท่งร้อนๆ ที่ทั้งใหญ่ทั้งแข็ง แค่คิดว่าเขาจะยัดมันเข้ามาในปากเธอหญิงสาวก็เสียวสันหลังแปลกๆ แต่ด้วยความที่กลัวและไม่กล้าขัดใจเขาสาวน้อยจึงยอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เธอดูดสองนิ้วเขาเบาๆ แม้ว่ารสชาติของเหลวจากเขามันจะไม่ค่อยโสภาเลยก็ตาม

                “อืมม พอก่อน” เมื่อเธอดูดที่นิ้วแต่เขาดันเสียวที่ตรงอื่นกรินทร์จึงร้องห้ามก่อนจะรั่งร่างเล็กขึ้นนั่งตัวตรงๆ แล้วตัวเองก็ลงไปเอนกายพิงหัวเตียงแทน

                “มานั่งตักฉันแล้วหันหน้าไปทางนู้น” เขาสั่งให้เธอมานั่งคร่อมทับแต่หันหน้าไปทางปลายเท้า กลีบเนื้อสาวชุ่มชื้นที่ถูไถอยู่ตรงหน้าขาทำกรินทร์แทบจะยกตัวเธอขึ้นแล้วแทงสวนแท่งร้อนเข้าหลืบถ้ำลี้ลับนั้นให้สุดแรง แต่เพราะรู้ว่าเธอคงเจ็บเขาเลยไม่อยากบุ่มบ่ามรุนแรงไปหากกลีบดอกไม้ช้ำหนักสุดท้ายก็เป็นตัวเขานี่แหละจะที่อดกิน

                “ยกสะโพกขึ้นหน่อย” มือใหญ่ข้างหนึ่งช่วยประคองบั้นท้ายเนียนมือให้ลอยเด่นส่วนมืออีกข้างนั้นโอบประคองแก่นกายร้อนที่กำลังระริกระรี้ให้เข้าที่เข้าทาง เขาเด้งสะโพกเบาๆ พร้อมกดตัวเธอลงมาช้าๆ แล้วตัวเองก็ต้องเป็นฝ่ายเบ้หน้าเมื่อความคับแน่นโอบกระชับส่วนปลายที่กำลังเบ่งบาน

                “บะ เบาค่ะ” เสียงเล็กถึงกับสั่นเพราะตัวเธอเองก็ทั้งเจ็บและคับตึง ที่ร้องขอออกมาเพราะกลัวว่ากรินทร์จะไม่ยอมออมแรงเหมือนเมื่อคืนก่อนจนสุดท้ายเธอก็เจ็บจนเกือบจะลุกไม่ขึ้น

                “เบาแล้ว แต่เธอทำฉันเสียวเกินไปแล้วนะยัยตัวแสบ” เขาบ่นเพราะยังดันตัวตนเข้าไปไม่ถึงครึ่งโพรงเนื้อนุ่มก็ตอดหนุบหนับเป็นการทักทาย กรินทร์จึงเปลี่ยนไปใช้สองมือช่วยประคองบั้นท้ายงอนงามให้โหย่งค้างไว้ ส่วนสะโพกพลิ้วก็เดาะเด้งเป็นจังหวะช้าๆ ดันลูกชายตัวเขื่องให้จมหายเข้าไปในโพรงน้ำผึ้งหวานล้ำจนสุดทาง

                ความคับตึงและเจ็บแสบทำเอาเด็กสาวต้องหาทางผ่อนหลายเธอเอนกายไปด้านหลังจนรู้สึกว่าแผ่นหลังบอบบางพิงอยู่กับอกแน่นกล้ามของกรินทร์เข้าเต็มๆ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังย้ายมือมาช่วยกอบกุมสองเต้าค่อยๆ บิดบี้มันพร้อมกับพรมจูบลากไล้ไปตามลาดไหล่กลมกลึง การปลุกเร้าอย่างมีเชิงทำให้เนื้อสาวที่คาบคาตัวตนของเขาคายน้ำหวานออกมาช่วยให้อะไรต่อมิอะไรราบรื่น ยิ่งกรินทร์เริ่มเด้งกายเข้าหาหญิงสาวยิ่งขับธาราหวานใสออกมาจนหน้าท้องเขาเปียกไปหมด

                “น้ำแยะแฉะแบบนี้ฉันชอบนะ” เขาแกล้งแหย่เมื่อท่าทีที่แข็งขืนของคนบนตักนั้นสวนทางกับปฏิกิริยาตามธรรมชาติ ครั้งนี้ถือว่าคนอย่างกรินทร์ใจเย็นมากที่ยอมเสียบตัวตนคาเอาไว้เฉยๆ

                “ขยับได้มั๊ยคะ” เมื่อมีความรู้สึกแปลกๆ โจมตีจิณณพัตก็พูดบางสิ่งบางอย่างออกมา เธอเจ็บ เธออึดอัดเพราะตรงนั้นมันเหมือนจะเต้นตุบๆ อยู่ตลอด

                “ขยับเลยคนเก่งถ้าเธอขย่มฉันจนแตกได้จะให้รางวัล” เด็กสาวผินหน้ามามองชายหนุ่มที่เธอนั่งทับเขาไว้ด้วยความสงสัยแต่กรินทร์กลับไม่ได้พูดอะไรเพราะเขาเลือกที่จับเอวเธอให้โยกขึ้นโยกลงเป็นตัวอย่าง จากจังหวะช้าเนิบนาบกลายเป็นเร่งเร้าเมื่อหญิงสาวจับจังหวะได้ เธอเรียนรู้แล้วว่าขยับแบบไหนร่างกายจึงจะไม่เจ็บจึงขย่มตัวเองขึ้นลงไปมา พอความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่เธอยิ่งบดบี้ตัวเองเข้ากับแก่นกายเขาจนเสียงเนื้อตีกันดังลั่นห้อง

                “อะ อ๊ะ คะ คุณ” หญิงสาวถึงกับครางเสียงหลงเมื่อคนตัวใหญ่กระเด้งกายขึ้นสู้บ้าง เธอกดลงเขาเด้งขึ้นประสานกันเป็นจังหวะจนหญิงสาวแข้งขาชักจะสั่น

                “อีกนิดจ๊ะจ๋า ขย่มแรงๆ แบบนั้น เร็วๆ อืมม ทำไมเอามันแบบนี้วะ” แม้เขาจะเริ่มหยาบคายแต่หญิงสาวก็ไม่ได้สนใจสักนิดเธอตั้งหลักใหม่เอนกายไปข้างหน้าใช้สองแขนเท้าไว้กับที่นอนนุ่มขยับแค่ช่วงเอวเด้งขึ้นเด้งลงอย่างเอาเป็นเอาตาย ภาพท่อนเนื้อแข็งขืนที่ผลุบเข้าผลุบออกในดอกกุหลาบแดงช้ำทำเอากรินทร์หายใจขัด เด็กจ๊ะจ๋าหัวไวเป็นบ้าได้มวยถูกคู่แบบนี้เขาคงได้สบายตัวไปอีกนาน

                จ๊ะจ๋าเด้งเอวไปมาพร้องครางไม่ขาด ปากเสียงหวานนั้นทำเอากรินทร์ยิ่งคึกและฮึกเหิมเด้งเอวสวนอย่างไม่กลัวน้อยหน้ายิ่งกายสาวท่อนบนยังคงสวมเสื้อนักเรียนอยู่อารมณ์ดิบก็ยิ่งแล่นพล่าน ดูท่าเขาคงเสียรางวัลโทษฐานที่เธอขย่มเขาจนแตกอย่างแน่นอน

                “จ๋า จ๋า ไม่ไหว กรี๊ดด” อยู่ดีๆ เธอก็กรีดร้องแล้วฟุบร่างไปกับหน้าขาเขาทั้งๆ ที่บั้นท้ายยังขยับส่ายร่อนชายหนุ่มจึงเร่งอัดย้ำๆ เข้าไปไม่กี่ที ความสุขสมถึงขีดสุดก็พร่างกระจายออกมาของเหลวขุ่นข้นอัดใส่ช่องรักที่คับแน่นเสียเต็มรัก มันเยอะจนไหลย้อยออกมาทั้งๆ ที่เขายังไม่ถอดถอนแกนกาย แม้ใจจริงยากจะฝังร่างให้เธอตอดตุบตับอีกสักพักแต่ความบอบช้ำที่ชัดเจนขึ้นเขาเลยตั้งใจจะอดใจไว้ก่อน

                ทันทีทีเขายกสะโพกเธอขึ้นเพื่อเอาเจ้าตัวร้ายออกจากถ้ำลึกความอัดแน่นด้านในก็ทะลักทะล้นเสียจนหน้าขาของเขาชุ่มโชก สารคัดหลั่งทั้งของเขาของเธอผสมปนเปกันไปหมดยิ่งเห็นช่องทางที่ยังเปิดอ้าคนลามกเลยแกล้งแหย่นิ้วพรวดเข้าไปมิดโคนเสียสองนิ้ว

                “อืมม จะ จะ จ๋า โอ๊ย” หญิงสาวร้องลั่นเมื่อเขาดันปั่นควงนิ้วเล่น ไหนๆ ก็ต่ออีกดอกไม่ได้ก็ลองทำให้เธอไปพร้อมช่วยตัวเองไปก็น่าจะเป็นทางออกที่ดี กรินทร์คว้าหมับที่แกนกายอวบหนารูดรั้งไปมาไม่นานมันก็สู้มือ ยิ่งเขาควงนิ้วใส่แรงเธอเท่าไหร่ก็ยิ่งเร่งชักแกนกายตัวเองหนักมือขึ้นเท่านั้น ใช้เวลาไม่นานก็เป็นไปตามคาดร่างเล็กเกร็งรัดกระตุกตอดพร้อมๆ กับที่เขาฉีดพ่นลาวารักออกมาจนเปียกชุ่มเลอะเทอะไปหมด

                ยุคสมัยนี้กรรมมันตามทันยิ่งกว่าติดจรวดเพราะหลังจากทีเขาโชว์สกิลปั่นควงทะลวงเนื้อเด็กสาวก็หมดแรงหลับคาอยู่ในท่านั้น เป็นกรรมของกรินทร์ที่ต้องอุ้มพาร่างคนหมดแรงไปอาบน้ำทำความสะอาดแล้วย้ายไปนอนอีกห้องหนึ่งเพราะห้องพักนี้มีสองห้องนอน สภาพเตียงสีขาวที่ยับยู่ยี่เปรอะเลอะไปด้วยคราบคาวจากเกมสวาทมันทำให้กรินทร์ทำใจกลับไปนอนไม่ลงจริงๆ

               

                นาฬิกาบอกเวลาเกือบสองทุ่มกรินทร์โทรสั่งให้อาหารและเครื่องดื่มที่สั่งทิ้งไว้ให้มาส่ง ไม่นานอาหารหน้าตาน่าอร่อยสำหรับสองคนก็มาเสิร์ฟ เขาประวิงเวลาจิบเบียร์เพื่อให้เด็กน้อยได้พักเอาแรงสักครึ่งชั่วโมง แล้วเมื่อดื่มจนถึงเวลาเขาก็เดินไปแซะคนที่ยังอ่อนระโหยโรงแรงขึ้นมาจากที่นอนอุ้มกระเตงออกมานั่งกินข้าวทั้งๆ ที่ตาเธอยังปรือปิดอยู่เลย

                “เอ้ากินข้าวดีๆ ก่อน หน้าเธอจะปักลงไปในจานข้าวแล้ว” เขาให้มือดันศีรษะเล็กที่กำลังโงนเงนแทบจุ่มลงไปในจานข้าวผัดทะเลยรสอร่อยนั้นเบาๆ แก้มคนตัวเล็กบวมตุ่ยเพราะเธออมข้าวไว้ในนั้น

                “จ๋า ง่วง” เธองึมงำทั้งๆ ที่ข้าวเต็มปากแถมตาก็ยังไม่ลืมเช่นเดิม

                “กินอีกห้าคำจะให้ไปนอนกลืนในปากให้หมดไปเร็วๆ เลยยัยตัวยุ่ง” คราวนี้เขาดุจริงจังเพราะเธอยังมัวแต่อมข้าวไม่ยอมกินดีๆ ถึงเข้าใจว่าจิณณพัตอ่อนเพลียแต่ก็น่าจะพอแข็งใจกินอะไรเข้าไปบ้าง

                “ค่ะ” หญิงสาวฝืนใจเคียวข้าวและกลืนลงคอไม่ใช่ว่าเธอไม่หิวแต่มันเหนื่อยเสียจนไม่อยากขยับร่างกายเลยจริงๆ ยิ่งเขาดุหาว่าเธอเป็นตัวยุ่งหญิงสาวก็ยิ่งไม่ชอบใจแม้ไม่อาจจะแสดงออกถึงความรู้สึกขุ่นใจนั้นออกมา เธอจึงเลือกที่จะฝืนลืมตากินข้าวเข้าไปห้าคำตามที่เขาบอก

                “ครบแล้วจ๋าไปนอนนะคะ” เมื่อข้างผัดคำที่ห้าถูกกลืนลงคอหญิงสาวก็ทิ้งตัวหงายหลังไปพิงพนักเก้าอี้ กิริยาอาการเหมือนกับว่าเธอหมดเรี่ยวหมดแรงเสียเหลือเกิน

                “กินยาด้วย” กรินทร์แกะยาแก้ปวดลดไข้มาอีกสองเม็ดแล้วจับยาสีขาวๆ สอดเข้าไปในปากเธอแล้วหยิบแก้วน้ำยื่นตามให้เธอดื่มเพื่อกลืนยาเข้าไป

     ชายหนุ่มมองจนแน่ใจว่ายัยตัวยุ่งกลืนยาลงไปเรียบร้อยแล้วก็ช้อนตัวอุ้มขึ้นไปส่งคืนเตียงนุ่มที่เขาเป็นคนไปแซะร่างเธอขึ้นมา หลังจากจัดการห่มผ้าให้เรียบร้อยร่างสูงก็ออกมานั่งจิบเบียร์ทอดอารมณ์พลางนั่งกินข้าวผัดทั้งของเขาและเธอรวมถึงต้มยำชามโตนั้นจนหมดเกลี้ยงเพราะตัวเองก็สูญเสียพลังงานไปไม่น้อยเหมือนกัน

 

                เปลือกตาบอบบางกระพริบถี่ๆ เมื่อถึงเวลาตื่นตามปกติของตัวเองซึ่งน่าจะเป็นเวลาตีห้ากว่าๆ แม้จิณณพัตพยายามจะขยับกายแต่ก็ไม่สามารถหลุดออกไปจากวงแขนแน่นๆ ที่โอบรัดเธออยู่ได้เลย ดินดุกดิกอยู่นานสองนานจนเกรงว่าผู้ชายตัวโตจะตื่นมาแล้วพาลหงุดหงิดเธอจึงเลิกดิ้นแล้วนอนนิ่งๆ อยู่แบบนั้นจนเผลอหลับไปอีกรอบจนได้


                ความอุ่นชื้นที่โลมเลียอยู่บริเวณสองเต้าคู่งามทำเอาเจ้าของร่างเล็กที่กำลังนอนหลับสนิทต้องดิ้นยุกยิกหนีเพราะความรำคาญแต่ไม่ว่าจะขยับกายไปทางไหนความอุ่นชื้นแถมยังเจ็บแปลบๆ ก็ยังคงตามมาอย่างไม่ลดละจนหญิงสาวต้องตัดสินใจลืมตาขึ้นมาดู


+++++++++++++

 


#


เงารักรััตติกาลวางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ E-Bookนะคะ

#


ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha